ZA KOGO SIĘ UWAŻASZ? - NIECODZIENNIK ODC. 90

Powtórzę wam to raz jeszcze, a wy dobrze zrobicie, jeśli weźmiecie sobie to do serca, gdyż jest to sprawa wielkiej wagi! Tylko ten, kto wytrwa w moim Słowie, nie zazna Śmierci na wieki! Na to przywódcy elit religijnych tak Mu odpowiedzieli: — No, teraz to już do końca się przekonaliśmy, że masz w sobie złego ducha. Abraham zmarł, prorocy także, a ty śmiesz twierdzić, że jeśli ktoś wytrwa w twoim słowie, nie doświadczy śmierci na wieki! Czy jesteś większy od naszego ojca Abrahama, który przecież już nie żyje? Wszyscy prorocy także poumierali. Za kogo ty się uważasz?! Wtedy Jezus tak rzekł: — Gdybym chciał sam siebie otoczyć chwałą, nie miałaby ona żadnej wartości. Jednak Tym, kto wieńczy mnie chwałą, jest Ojciec, o którym wy mówicie, że jest waszym Bogiem. Prawda jest jednak taka, że nie macie z Nim nic wspólnego! Ja natomiast znam Go dobrze! Gdybym udawał, że Go nie znam, byłbym kłamcą takim jak wy, którzy twierdzicie, że Go znacie. Moje posłuszeństwo Jego Słowu wynika z tego, że ja znam Go prawdziwie! Jeśli zaś chodzi o Abrahama, o którym wy mówicie, że jest waszym ojcem, to wiedzcie, że kiedy mu obiecywałem, iż ujrzy dzień mojej chwały, bardzo się rozradował! A gdy go zobaczył, był pełen zachwytu! Wtedy przywódcy religijni, którzy byli tam zebrani, zaczęli się z Niego naśmiewać, mówiąc: — Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a twierdzisz, że widziałeś Abrahama? Lecz Jezus tak im odrzekł: — Dobrze posłuchajcie, gdyż to, co powiem, ma ogromne znaczenie. Zanim Abraham zaistniał, JA JESTEM. W tym momencie zgromadzeni Żydzi wprost zamarli z przerażenia. Wstrząśnięci Jego oświadczeniem rzucili się rwać kamienie z bruku, by Go zatłuc, lecz Jezus natychmiast opuścił teren świątyni i skrył się przed nimi. JAN 8, 51-59 (NPD)