Zafer Sızlanarak Kazanılmaz- Haluk Tatar

"Kimi öldürüyoruz?" Seni. Zaten son umutlanma tarihin geçmişti. Seni bugün öldürüyoruz. Üzülme, yarın sabaha hiç hatırlamayacaksın bile...Başlıyor, kendine gelişin. Kitapları okuyorsun ve kendini bir yalnızlığın ortasında buluyorsun. O halde, artık kendini yalnız hissetme diye bu gece seni kitaplar okumuş başka insanlarla tanıştıracağım. Bir sürü kitap okudu ama içindeki huzursuzluk azalmak yerine daha da büyüdü. Ait olduğu yeri bulamamıştı. Hayatı boyunca sevgi açlığı çekmişti. Ama hayatta hiçbir şey için geç değil. Bunu sana çocukluğundan beri öğrettiler. Doğru önerme ama eksik. Geç değil, ama zamanın çok önemli. Hatta belki en değerli hazinen. Aç gözlerini, Ve çıkar ruhunu yataktan. Bir süredir komadasın biliyorsun değil mi? Ve kusura bakma. Eğer "Beş dakika daha uyuyayım lütfen" diyeceksen, kimsenin umurunda değil. Gömül yat yatağına. Ya da kalk, gör bak nerede neler var... Bu dünya kaç milyar yaşında bilmem ama bu senin dünyan. Yaşayabileceğin 70-80 yıl kadar var sadece. 70 yıl, 7 dakika olduğunda bunların hiçbirinin anlamı kalmayacak. Çoğu zaman nefret edip savaşarak harcadığın süre israftır. Bırak, yalnızlığında ve sensizliğinde tükensin. Ömür çok kısa. Sen yüzmek için ileri doğru kulaç atmasan da, akıntı seni geriye götürecek. Yani aynı noktada kalmak için harcadığın çaba ile övünme. Senin düşmanın, sensin. Kaygılarımız...Yani, tasmalarımız. Kaygılar senin sınırlarındır, aslında çitlerindir. Sen istediğinde o çitleri taşıyabilmeli, ve genişletebilmelisin. Bana yanılmaz bir insan var diyebilir misin? Ama ben sana yanılmış binlerce insan gösterebilirim. İçindeki çocuk, sana inanmayı öğretir. Çünkü o her türlü adaletsizliği yaşadı. Değişeceksin. Çünkü sen bile sıkılıyorsun. Kendine sormuyor musun? Hadi itiraf et! Benim hayatım bu mu demiyor musun? Bu sana da fragman gibi gelmiyor mu? Artık gerçek film başlamalı. Gerçek karakterler hayatına girmeli. Tüm hayatını yazsan kaç satır tutar? Çocuklarına anlatacak çılgınca ne yaptın? Hadi çılgını geçtim, rutin dışı? Unutma, en pahalı kelime keşkedir. Zaman senin en değerlin. Zaman ilk çizgin olacak... Onu senden öylesine çalan her şeye kırmızı çizgini göstereceksin. Geçip giden her günün, aslında geçip giden yılların. Unutma Kendine İyi Bak slowed Durup beklemenin, Durup beklemekle devam ettiği günler Aslında bembeyaz şeylerden bahsedecektim Bir güle kırmızı davranmanın masalında kaldım Toydum Dedim Bileye bileye ettiğimiz şu heykel, ne kadar da çirkin Ne kadar da sakar şu ettiğimiz akıl Şu dalgın merhamet Şu yol Şu yordam Sanki dünya iyileşmez Anladım Dünya Ve doğru iyileşmez asla Dilemiştim ki en çok, kar yağmasın bu kış Bu kış, kalp suyumla ıslanmasın yastık Dilemiştim ki, yoktur aşk Dedim Ağrıma gidiyor dünyadan oluşmuş harfler Dedim Bu yüzden yavaştır aklım Sakardır kalbim Dünyaya inanmış bir yüzü üzgün üzgün anlattım sana Dedim, belki bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya Sonra sonra anladım İnsan ancak güzel bir acıyla kalabilirmiş dünyada Bazen gidilirmiş Gitmekle ilgili şiirler okunurmuş ya da Uyudum Uyandım Uyudum Uyandım Madem dünyanın bu kadar sabahını ben uyandım, Madem günde beş vakit kalkıp sana baktım, Ben uyudum bu kadar uykusunu, Diledim Dünyaya fena inanmış bir yüzüm olsun Ben ve taş Birbirimizi sever sandım Kurduğum her ev, Döndüğüm her yüz İçtiğim her su, bana ağlamayı unutur Ben şimdi ağıt mı yakmalıyım, şiir mi okumalıyım, ah mı etmeliyim? Yoksa her gece bir masal mı anlatmalıyım kendime? Her şeyin yolunda olduğu o yol nerede? Her şey elimizdeyse, Benim elim nerede? Sigara ve kahveyi saymazsak evde yalnızım Günlerdir söylüyorum Sigara ve kahveyi saysak da yalnızım Zaman hızlı, ama vakit geçmiyor Utandığım bir yüzü oluyor bazı eşyaların Durmadan bir yerimi kurcalıyor yoksulluk Bak, sen sustukça kalbime kaçıyor sesim Kalbi kı­rık bir ok nereyi vurabilirse, orası oluyorum bazen Her sabah, ödümü koparıyor dünya