Zaman- Octavio Paz/ Gel, Seninle Resim Yapalım- Cahit Külebi/ Bir Düş- Edgar Allan Poe/ Okullu Melekler- Rafael Alberti

Bir vakitler ardışık olmayan, geçmiş ve geleceği içeren, belirli bir şimdi’nin kaynağı olan bir zaman vardı. İnsan, bütün bu zamanları kapsayan sonsuzluktan sürülünce, ölçülebilen zamanın içine düştü. Ve saatlerin, takvimlerin kölesi oldu Zaman dün, bugün ve yarına, saatlara, dakikalara, saniyelere bölününce, İnsan zaman ile, gerçekliğin akışı ile bir olmaktan uzaklaştı. Gel, seninle resim yapalım. Bir yüz çizelim ince, Küçük nezleli bir burun Ve gözler, zeytin iriliğinde. Sonra bir gelincik, ince bir boyun, Soyulmuş bademden daha ak bir ten, Öyle bir yüz ki, Seher vakti mutluluk estirsin güneş doğarken. Ve saçlar çizelim, bulutlar, Türküler, masallar gibi Görüntüleri arasında karanlık gecenin, Yitirilmiş sevincin düşünü kurdum. Ama kalbimi kırarak beni uyandırdı Düş olmayan bir şey var mıdır gündüzleyin? Gözlerinde geçmişten gelen bir ışıkla çevresine bakan kişi için? Ne olmuş geceleyin Ve fırtınada titriyorsa yükseklerdeki ışık? Daha berrak bir şey var mıdır gündüz parlayan yıldızından? Yalnızlığımız, gel... Yırtıcı kuşları mı gözlerimizin? Onlar mı bu sürüyle? Yoksa, onlar mı işte seninle sevişme biçiminde? Hiçbirimiz bilmiyorduk gizli karanlığını karatahtaların, Neden uzakta görünürdü dilimlere bölünmüş küre? Bilmiyorduk... Ama bildiğimiz şeyler de vardı: Her şeyin çevresi yuvarlak olmaz geometride, Ay tutulması aklını karıştırır çiçeklerin Ve kuşların uçuşunu hızlandırır. Bir şey bilmiyorduk hiçbirimiz... Parmaklarımız çini mürekkebindendi, neden? Şafak, kitapları açsın diye ikindi pergelleri kapatırdı, neden? Şunları biliyorduk sadece: Düz bir çizgi isterse kıvrılır, isterse kırılır Ve gezgin yıldızlar, aritmetik bilmeyen çocuklardır.