Zamanlar- Melih Cevdet Anday

Hepsini gördüm ayrı ayrı, Kuşların zamanı, tunç rengindedir. Tanrılardır taşın zamanı, Denizin zamanı, ölür dirilir. Göğü tanıyamadım, yok ki, Sahipsiz zamanlarla doldurmuşlar, Ama ordan iner O eski Ölümsüz sevdaların zamanı kar Ve havlamayan dev köpekleriyle İnsanın zamanı... Olmayan Ama hayalet bir yasemin gibi kokan, Toprağımız eşelendikçe. "Çok eskiden yaşadım bu ânı ben" Dersiniz şaşkınlık içinde. İlk girdiğiniz bir ev, bir merdiven Birden güneş vuran pencere, Ve tam sırasında tren düdüğü... İşte böyle gelmişti siz dünyada Değilken bir gün öğle üstü Bu renklerle, bu sesler bir araya. Yaşamak anımsamak mıdır yoksa? Sanmam, biz de bir sestik belki Birileri için Eskisi gibi yaşıyorum Gezerek, düşünerek. Yalnız, biletsiz biniyorum vapura, trene Pazarlıksız alış-veriş ediyorum. Geceleri evimdeyim, rahatım yerinde (Bir de sıkılınca pencereyi açabilsem) Ah... başımı kaşımak, çiçek El sıkmak istiyorum arada bir..