Zehrinde Açan Zambak- Metin Cengiz

(Sevgili eşim Münevver’e) Sarı, sessiz günlerdir Nişanlı bir kız gibidir şimdi yaz Şimdi yağmur yağsın beklenir Çocukluk resimlerine bakılır gibi Renklere ad verilir durgun denize bakılarak Ve gülümseyerek deler geceyi, Kendi zehrinde açan zambak Şimdi sarhoşuz, mızıka çalıyoruz Ne yazılır böyle vakitlerde insana dair? Haydi sevişelim, sevişmek biraz devrimci, biraz tutucu Bu temmuzun ilk günleri, hain, hınzır Denir ki, insanın kendisidir yollara savrulan kar An gelir, şarkılaşır su Sisler arasından çıkıp gelen kuğu, Rüzgârlı bir ovaya dönüştüğünde Dinle, Sonsuzu sonsuz yapan biziz Bu bizdeki renk, bizdeki titreyiş Ömür boyu sürecek en uzun gerçek Ne demiş ilk düşünürü dünyanın? İnsan ki, ardındadır kendi gölgesinin Baharda bir üzünç ağacıdır dile gelecek Issızlığa düşen imgeler gibi narlaşır, Ayrı yollarda giden dostlar gibi, arkada İz diye, çan sesleri bırakır İç geçirir rüzgârda nar ve kar Üstünden sular süzülen kadın, Göğsünde efsaneler gizler kederinden Bu ud sesi, yeni doğan bir zaman nefesi -Belirsiz tapınağı hayatın, görünmez tapınağı- ağır ritimlerle mavi, Göğsünde gizden şiire doğru elma tadı: Bir lamba ki, yanar sabaha kadar -Sevgili, bu ud sesi Sonsuza uzayan gölge tek tesellisi Ulu bir ağaç rüzgârı yazın sesi, Esiyor hafifçe Ötede, dö minör. Korku, umutsuzluk ve acı Tutkular kar taneleri gibi yağıyor şiire İnsan nasıl duyarsa zor günlerde güçsüzlüğünü, Öyle duyar notalarda çınlayan yazı -Sevgili, titrer yazla yüreklerin sırları Seninle birlikteyiz yine, seninle ayrı Sana pastoral bir müzik besteliyorum Eskil duygular karışıyor havaya Bir meleğin hıçkırığı Fısıldayan koruluklar, aşk masalları Belleğin kafesini yırtıyor bu çılgın uyum Sana pastoral bir müzik besteliyorum Döküyor çam ağaçları düşlerini Unutulmuş ayinler dolduruyor geceyi Yasaklanmış masallar anlatıyor masalcı Dokunup geçiyor menekşedeki gizli anlama Sana pastoral bir müzik besteliyorum Sonra bir yağmur başlıyor, Yelden büstler kırılıyor eriyen gizlerde Fenerler köreliyor, çarpıyor fırtına yüreğimize Sözcükler göklerin ilk gücü, ilk çiçeği Saat, gece yarısı Yazın son kalıntısı, Eski kapıların sesi gibi bahçelerde Bu belki görüntüsüdür gerçeğin, belki değil... İpek telini koparan kim bilir hangi çağdır -Sevgili, bu şiirle başlayan şölen, yeryüzüne yağan ilk yağmur duasıdır