Zoals het klokje thuis tikt, tikt het ook bij tante

Niemand zegt: "ik heb zin om naar een verpleeghuis te gaan.” Sterker nog: de meesten zeggen vol overtuiging het tegenovergestelde. Totdat het moment komt dat thuis blijven niet meer gaat. Hoe verandert zo’n harde “ik ga daar nooit naartoe” uiteindelijk in: “dit voelt als mijn plek”?In deze aflevering onderzoeken we precies dat kantelpunt. Bestuurder Ingeborg Roks (tanteLouise) vertelt over een opvallend onderzoek naar de behoeften van ouderen. De uitkomst is confronterend én herkenbaar: mensen willen vooral mens blijven. Niet een dossier in een systeem. Niet verdwalend in een doolhof van regels en loketten. Maar iemand met een eigen leven.Samen met Jurgen van Zwol kijken we naar wat er gebeurt als je tóch die stap zet. Vanuit zijn rollen als mantelzorger, lid van de cliëntenraad én lid van het mantelzorgpanel deelt hij het verhaal van zijn moeder. Na een moeilijke thuissituatie vond zij in Mariahove verrassend snel haar draai. Al na twee dagen voelde ze zich er thuis.We praten over autonomie, vaste rituelen die blijven bestaan (zoals die ene lunch op zondag of een biertje in de stad), en het idee dat een nieuwe plek niet betekent dat je oude leven verdwijnt.In het gesprek kijken we ook vooruit. Hoe ziet ouderenzorg eruit als de druk verder toeneemt? Minder systeem, meer mens? Of juist andersom? En ook in deze aflevering zoeken we naar het tanteLouise gevoel.Over Tijd voor tante- Redactie en artwork: tanteLouise- Muziek: FirstTakeMusic- Productie: Klemtoon MediaVragen over de podcast kun je stellen via [email protected]