Άκου Μάνα

Η Gen A, τα παιδιά 0-16 ετών που γεννήθηκαν από Millenials και κάποιους Zoomers είναι μία αχαρτογράφητη γενιά. Μεγάλωσαν μέσα στην τεχνολογία, με υπερβολικά συνειδητοποιημένους γονείς που έχουν ισοπεδωθεί από το άγχος και την τεχνολογία. Κι όλο αυτό, έχει δημιουργήσει μία εντελώς διαφορετική συνθήκη με νέα δεδομένα στην ανατροφή τους. Για να το πω αλλιώς, είναι εντελώς μάταιο να μεγαλώνεις ένα παιδί σήμερα με τον τρόπο που μεγάλωσες εσύ κάποτε. Μελέτες αναφέρουν ότι το γεγονός ότι οι γονείς, οι δάσκαλοι και οι φροντιστές είναι εξοπλισμένοι με συσκευές παρέχοντας στα παιδιά μια συνεχή ροή σαφήνειας και καθοδήγησης, επηρεάζει τη ζωή των παιδιών της Gen A, ακόμα και αν τα ίδια δεν έχουν πρόσβαση στα smartphones. H Μαρία Κωνσταντοπούλου, ψυχολόγος/ψυχοθεραπεύτρια επιβεβαιώνει ότι εξαντλούμαστε με το να υπεραντλούμε πληροφορίες «για το καλό τους» και έχουμε χάσει το τρένο.

Υπάρχει λόγος- και μάλιστα επιστημονικός- που ένα έφηβο παιδί αγνοεί τη φωνή της μανούλας. Κι όμως, δεν φταίει αυτό. Είναι πάνω από τις δυνάμεις του να της δώσει προτεραιότητα. Για την ακρίβεια, είναι μέσα στον εγκέφαλό του. Η εξήγηση απέχει πολύ από το ότι δεν σας αγαπάει πια ή δεν σας υπολογίζει. Ο λόγος που το έφηβο παιδί προτιμάει να ακούει πιο πολύ τις φωνές των άλλων- ακόμα και αγνώστων που του κάνουν κλικ- και λιγότερο τη φωνή της μάνας του, είναι λιγότερο δραματική και μας έρχεται από την επιστήμη.

Είναι τα group chats είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας; Γιατί υπάρχουν στ' αλήθεια; Τι μπορεί να πάει στραβά και πότε μπορεί να αρχίσει να γίνεται τοξικό; Κάνουν τη γονεϊκή ζωή μας πιο εύκολη; Κι αλήθεια, γιατί οι ομαδικές αφορούν συνήθως τις μαμάδες; Ποιοι είναι οι άγραφοι κανόνες σωστής συμπεριφοράς στο group chat των γονέων της τάξης; Η Μαριλέλλα Αντωνοπούλου συζητάει με 2 έμπειρες μαμάδες των group chats και αγαπημένες συναδέλφισσες, τη Μυρτώ Αντωνοπούλου και την Έλενα Μπούλια, Editor in Chief και δημοσιογράφο του OW.gr, αντίστοιχα.

Ο αποκλεισμός των παιδιών έως 16 ετών από τα social media στην Αυστραλία (ανάλογοι νόμοι ισχύουν σε χώρες όπως η Δανία και η Γαλλία) έχει ανοίξει μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση γύρω από το αν ένα μέτρο σαν κι αυτό είναι βιώσιμο και αποτελεσματικό. Προσωπικά μού φέρνει στο μυαλό τον αντικαπνιστικό νόμο στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν με πιάνετε. Μπορούμε να βασιστούμε σε μία απαγόρευση την ώρα που τα παιδιά έχουν βρει ήδη τρόπους να παρακάμπτουν το μπανάρισμα και να ξαναμπαίνουν ή να δοκιμάζουν άλλες πλατφόρμες ακόμα πιο ανεξέλεγκτες και αμφιλεγόμενες; Μπορεί μια τέτοια απαγόρευση να σώσει τον εγκέφαλο και την ψυχική υγεία των παιδιών; Συζητάμε το θέμα με τη Χριστίνα Παπαδοπούλου, εκπαιδευτικό με ειδίκευση στις Νέες Τεχνολογίες και την ασφάλεια των παιδιών στο διαδίκτυο.

Η λέξη «επιλεκτική» έχει θετική χροιά, εκτός αν στην ίδια πρόταση υπάρχουν οι λέξεις «παιδί» και «διατροφή». Όσο κι αν το θέλεις, το παιδί δεν θα επιλέξει τη βιολογική ντομάτα, αλλά το κρουασάν. Οι συγχρονες μαμάδες, έχουμε πάθει εμμονή με όλο αυτό το αφήγημα της διατροφής, τα συντηρητικά, τα γλυκά με χουρμάδες, τη «διαβολική» ζάχαρη. Αλλά τα παιδιά είναι παιδιά και όπως και να το κάνεις, η φασολάδα θα έχει πάντα γεύση φασολάδας. Σύμφωνα με τη διατροφολόγο Κατερίνα Καρίνου, η φράση που σώζει «Αν δεν φας τις φακές, δεν έχει παγωτό», δεν θα σε σώσει. Μην νιώθεις αβοήθητη, λύσεις υπάρχουν.

Η Μαριάννα Μεταξά καταλάβαινε ότι κάτι δεν πάει καλά με την κόρη της, την Κέλλυ. Η μικρή ήταν 8 ετών όταν διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου 1. Ακόμα θυμάται την πρώτη φορά που το παιδί της νοσηλεύτηκε εσπευσμένα στο Παίδων με γλυκόζη 540, φτάνοντας λίγο πριν το κώμα. Μετά από 4 μέρες, έφυγαν από το νοσοκομείο για το σπίτι μαζί με τον νέο τους συγκάτοικο. Και έμαθαν να ζουν με αυτόν, στην αρχή δύσκολα, αλλά με τον καιρό ισορροπημένα και αρμονικά. «Απλώς μαθαίνεις να μην τον φοβάσαι» λέει σήμερα, 20 χρόνια μετά. Ήταν 2005 και επικρατούσε απόλυτη άγνοια για τον νεανικό διαβήτη και την έννοια του αυτοάνοσου.«Ένας ενήλικας με είχε ρωτήσει αν ο διαβήτης κολλάει», θυμάται.

Δεν είσαι απλά κουρασμένη. Έρευνες αναφέρουν ότι οι εργαζόμενες μητέρες εκκρίνουν από τα υψηλότερα επίπεδα κορτιζόλης που έχουν καταγραφεί. Το άγχος των μαμάδων σήμερα χτυπάει κόκκινο. Υπάρχει μία κανονικοποίηση στο ακραίο στρες που βιώνει η σύγχρονη εργαζόμενη μαμά. Η εξάντληση από το multitasking με παιδί και καριέρα συγκρίνεται με 3 δουλειές πλήρους απασχόλησης και το Tour de France. Κάνουμε πρωταθλητισμό χωρίς να διεκδικούμε μετάλλιο. Η συνεχής πολυδιεργασία, το συναισθηματικό βάρος και η έλλειψη χρόνου αποκατάστασης μετά τον τοκετό συσσωρεύονται ακόμα και για χρόνια και ωθούν το σώμα των σύγχρονων μαμάδων σε μια συνεχή κατάσταση άγχους. Σε αυτό το Άκου Μάνα μιλάμε και αδιέξοδα και εκτονώσεις.

Τι άγχος κι ετούτο. Άντε να τα ξυπνάς πιο νωρίς. Άντε να τους κόψεις τις οθόνες, άντε να τα κάτσεις ξανά στην καρέκλα. Επιστροφή στο σχολείο, ένας ακόμα κύκλος ανεμελιάς κλείνει, μην αρχίσω τα γνωστά αποκαρδιωτικά που λέμε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες: «τα κεφάλια μέσα», «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του». Η αλήθεια είναι πως ποτέ κανένα παιδί δεν είπε «θα κάτσω στον πάγκο μου» ή έβαλε το κεφάλι του μέσα, όσες φορές κι αν του ζαλίσαμε τ' αυτιά. Τι να πούμε και κυρίως τι να μην πούμε σε ένα παιδί πριν χτυπήσει το κουδούνι; Η ψυχολόγος- παιδοψυχολόγος Έλενα Κοντιζά μάς δίνει τις κατευθύνσεις.

Η Μαριλέλλα Αντωνοπούλου υποδέχεται στο Άκου Μάνα την Κατρίνα Τσάνταλη.Η Κατρίνα Τσάνταλη δεν περίμενε να γίνει μαμά για να διαπιστώσει πως, αν ο κόσμος έχει μία ελπίδα να αλλάξει, αυτός είναι μόνο μέσα από τα μικρά παιδιά και τις προσλαμβάνουσές τους. Άρχισε να γράφει παιδικά βιβλία το 2017 για να επικοινωνήσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους μικρούς φίλους της πως ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός αν εμείς οι άνθρωποι δεν θεωρούσαμε το είδος μας ανώτερο από τα υπόλοιπα είδη.  To Άκου Μάνα είναι ένα podcast φτιαγμένο για σύγχρονες μαμάδες. Αφορά τη γυναίκα που μόλις έγινε μάνα, εκείνη που βρίσκεται στον δύσκολο δρόμο της εφηβείας, αλλά και σε κάθε συνειδητοποιημένη μητέρα με παιδιά και απορίες από 0-18 ετών.

 Η Μαριλέλλα Αντωνοπούλου υποδέχεται στο Άκου Μάνα τη Χριστίνα Φλαμπούρη, την πρώτη Ελληνίδα που ανέβηκε στις 7 πιο ψηλές κορυφές του κόσμου. Η Χριστίνα  αφού κατέκτησε το 7 Summits έβαλε στόχο να γίνει μαμά. Ωστόσο, και αυτή η κορυφή κατακτήθηκε με δυσκολία. Η σπουδαία ορειβάτισσα μιλάει για την εμπειρία της με την εξωσωματική γονιμοποίηση, τα 2 παιδιά της, τα οποία φυσικά και φορτώνει στους μάρσιπους για να τους δείξει τον κόσμο από ψηλά και αποκαλύπτει το πιο ακραίο πράγμα που έχει κάνει μαζί τους. To Άκου Μάνα είναι ένα podcast φτιαγμένο για σύγχρονες μαμάδες. Αφορά τη γυναίκα που μόλις έγινε μάνα, εκείνη που βρίσκεται στον δύσκολο δρόμο της εφηβείας, αλλά και σε κάθε συνειδητοποιημένη μητέρα με παιδιά και απορίες από 0-18 ετών.

Παιδί νάρκισσος, ένα φαινόμενο που πλέον αναγνωρίζεται και σε μεγάλο βαθμό αποδίδεται στην ανατροφή. Προλαμβάνεται ο ναρκισσισμός; ποια είναι η διάκριση ανάμεσα σε ένα μικρό νάρκισσο και σε ένα κακομαθημένο παιδί; πώς παρεμβαίνουμε; Τι πυροδοτεί τη ναρκισσιστική συμπεριφορά; Σε αυτό το Άκου Μάνα ανοίγουμε τη συζήτηση με την ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια, παιδοψυχολόγος και επιστημονική υπεύθυνη του ΔΙ.ΚΕ.Ψ.Υ, Άσπα Πασπάλη.

Παιδιά και θρησκεία. Παλιά τα πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα. Έπρεπε να πιστεύεις στον Θεό, με έναν πολύ πιο σαφή και συγκεκριμένο τρόπο. Φυσικά και έχουμε ανεξιθρησκεία χρόνια τώρα, αλλά είμαστε πάνω απ' όλα χριστιανοί ορθόδοξοι. Παλιά, το να μην βαφτίζεις το παιδί σου ήταν πολύ σπάνιο. Σήμερα συμβαίνει. Παλιά οι δάσκαλοι ήταν όσο θρησκόπληπτοι ήθελαν και κανείς δεν έκανε παράπονα. Οι σύγχρονες μαμάδες και μπαμπάδες φέρουν ενστάσεις, έχουν αμφιβολίες. Αλλά τα παιδιά ρωτούν και χρειάζονται ξεκάθαρες απαντήσεις. Φυσικά και επηρεάζονται από τα πιστεύω των γονιών τους. Είναι ok να θέλουμε να τους μεταλαμπαδεύσουμε τη δική μας στάση; Η ψυχολόγος/ψυχοθεραπεύτρια, Νέλλη Θεοδοσίου, έρχεται για να λύσει όσο γίνεται αυτόν τον γόρδιο δεσμό, με ψυχραιμία.

Ο "διακοσμητικός" μπαμπάς δεν ομορφαίνει κανένα σπίτι. Είναι μία τάση πολύ ξεπερασμένη. Οι πατεράδες έχουν αλλάξει σε μεγάλο βαθμό σε σύγκριση με τους μπαμπάδες και τους παππούδες μας, αλλά υπάρχουν ακόμα εκείνοι που επιμένουν να πετάνε χαρταετό γιατί θεωρούν πως η ανατροφή των παιδιών (όπως και οι δουλειές του σπιτιού) είναι κυρίως ευθύνη της μητέρας αφού «τα παιδιά θέλουν τη μάνα τους). Τι κάνουμε αν μας λάχει μια τέτοια περίπτωση; Συζητάμε το θέμα με την ψυχολόγο Κλαίρη Σειραδάκη

Μοναχικές γυναικείες ψυχές- με παιδιά- εκπέμπω μήνυμα ενδυναμωτικό με διάθεση πολύ ρομαντική: Οι single μαμάδες έχουν το απόλυτο δικαίωμα στον έρωτα, το φλερτ, το σεξ. Πιάστε το, λοιπόν, από εκεί που το αφήσατε, με τον χρόνο και τον τρόπο σας. Πώς ξαναμπαίνει, η single μαμά στο παιχνίδι του dating; Θα το ακούσεις με πάσα λεπτομέρεια και παράλληλα θα πετάξεις μακριά τις αγκυλώσεις που σε κρατάνε μόνη. Ό,τι έγινε έγινε στο παρελθόν, όποιοι και αν είναι οι λόγοι που μεγαλώνεις πια ένα παιδί χωρίς σύντροφο, καιρός να πάμε παρακάτω. Είσαι μητέρα, αλλά παραμένεις ένας άνθρωπος με συναισθηματικές ανάγκες. Κάν'το όπως η Bridget Jones στη νέα της ταινία «Τρελή από Έρωτα. Μπρίτζετ Τζόουνς: Η επιστροφή».

Ένα παιδί κακοποιείται. Και μετά; Πώς θα φροντιστεί; πού θα καταλήξει και μέσα από ποια διαδρομή; Πώς κλείνουν οι πληγές στην ψυχή του; Η υπόθεση της αδιανόητης κακοποίησης του 3χρονου αγοριού στην Κρήτη είναι η αφορμή για μία συζήτηση με τον Στέφανο Αλεβίζο, τον ψυχολόγο και μεταδιδακτορικό ερευνητή που εργάζεται εδώ και 19 χρόνια στο πεδίο της προστασίας του παιδιού, συγγραφέα της διδακτορικής διατριβής «Απομάκρυνση των Παιδιών από την Οικογένεια λόγω Κακοποίησης».

Στο τελευταίο Άκου Μάνα της χρονιάς η Μαριλέλλα Αντωνοπούλου υποδέχεται μία μαμά που θεωρεί όλα τα παιδιά, παιδιά της γιατί, όπως λέει, δεν τα διαφοροποιεί από την κόρη της, τη Θάλεια, ως προς το αίσθημα ευθύνης που νιώθει απέναντί τους.   Η Ζέτα Δούκα είναι τοποθετημένη προ πολλού στη σωστή πλευρά της ιστορίας, μία βαθιά προσωπική ανάγκη την ωθεί ασταμάτητα προς τα εκεί. «Δεν έχει νόημα να τα κουβεντιάζουμε μόνο μεταξύ μας», δηλώνει και έχει δίκιο. Αυτή της η στάση έχει αλλάξει τις ζωές αρκετών ατόμων εκεί έξω.   Η αγαπημένη ηθοποιός, συγγραφέας και ιδρύτρια της ΜΚΟ ΑΝΑΣΑ απαντάει με αφοπλιστική ειλικρίνεια για το πώς βιώνει την κλιμακτήριο ως μητέρα ανήλικου κοριτσιού.   Πόσο ρόλο έπαιξε η Θάλεια σαν ύπαρξη στην απόφασή της να βγει μπροστά στο κίνημα #metoo;   Τι μας μεταφέρει από τις επισκέψεις της σε σχολεία σε μία εποχή που τα παιδιά μαστίζονται από «τέλειες» εικόνες;   Ποια είναι η δική της συμβουλή προς τους γονείς; 

Τα σπίτια των περισσοτέρων εξ ημών είναι γεμάτα με παιχνίδια, σε λίγο δεν θα χωράμε, παραδεχτείτε το. Παίζουν με όλα; όχι. Μέρες που είναι, ας κάνουμε μία κουβέντα περί γενναιοδωρίας. Όχι της δικής μας, δηλαδή των γονιών. Αλλά εκείνης των παιδιών. Κάπου ώπα με το unboxing, το πνεύμα των Χριστουγέννων θα το βρούμε (και) αλλού.

Η Εριέττα Κούρκουλου- Λάτση και η Κατερίνα Γεωργακούλα έρχονται στο Άκου Μάνα και μιλούν στη Μαριλέλλα Αντωνοπούλου για την πρωτοβουλία τους να ιδρύσουν το The Birth Center, το 1ο ανεξάρτητο κέντρο φυσικού τοκετού στην Ελλάδα, μία πρωτοβάθμια δομή υγείας που προσφέρει επιστημονικά τεκμηριωμένη και ολοκληρωμένη φροντίδα, δίνοντας στις γυναίκες την επιλογή να γεννήσουν με φυσικό τοκετό εντός ενός ασφαλούς περιβάλλοντος. Ένα πρότυπο hub ενημέρωσης και προετοιμασίας για την κάθε γυναίκα που ετοιμάζεται να γίνει μητέρα. Γιατί καθεμία από εμάς πρέπει να έχει την την επιλογή να γεννάει όπως θέλει και πάνω απ' όλα με ασφάλεια. 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κοριτσιού συζητάμε με τη συμβουλευτική ψυχολόγο, ψυχοδυναμική θεραπεύτρια και συγγραφέα, Φρόσω Φωτεινάκη για το ασφαλές άγγιγμα και τα όρια που πρέπει να θέτει ένα παιδί σε οτιδήποτε αφορά το σώμα τους. Οι αγκαλιές, τα αγγίγματα και οι υποδείξεις μας στον τρόπο που τα αντιμετωπίζουν τα παιδιά είναι άμεσα συνδεδεμένα με την κατανόηση της συναίνεσης, τον αυτοσεβασμό και την αυτοδιάθεση του σώματός τους για μια ζωή. Θέτουμε στο επίκεντρο τα κορίτσια για προφανείς λόγους: 1 στα 5 κορίτσια και γυναίκες που ζουν σήμερα παγκοσμίως έχουν υποστεί σεξουαλική βία ως παιδιά.

Πώς θα ανακαλύψουμε ποια είναι τα πραγματικα ταλέντα των παιδιών μας; υπάρχει σωστή στιγμή; κι αν δεν αξιοποιηθούν ποτέ; Έχει νόημα να τα αναζητήσουμε έγκαιρα; Πόσες δραστηριότητες αντέχει ένα παιδί; Τι είναι η πολλαπλή νοημοσύνη; Παίρνουμε τις απαντήσεις από την εξειδικευμένη παιδαγωγό, Ελένη Γαρυφαλάκη.

Τα βέλη του έρωτα χτυπάνε από νωρίς. Από μία ηλικία και μετά, η απόρριψη πονάει. Το παιδί βιώνει ερωτική απογοήτευση και μαζί του πονάμε κι εμείς. Πώς θα του απαλύνουμε το δράμα; Ποιες συμπεριφορές των γονέων βοηθούν ένα παιδί στην (προ)εφηβεία που πονάει από αγάπη; Τι δεν πρέπει να του πούμε και πόσο παρεμβατικοί επιτρέπεται να είμαστε στο δράμα του; Προσωπικά μας βιώματα; αποκαλύπτουμε; Κατανόηση να δείξουμε, αλλά πόση; Οι απαντήσεις έρχονται από την ειδικό.

Ψυχική ανθεκτικότητα, ένας όρος που συζητάμε πολύ τα τελευταία χρόνια στο πλαίσιο μιας εξελισσόμενης κουβέντας για όσα νιώθουμε και βιώνουμε σαν άνθρωποι (που λίγα δεν τα λες). Πρόκειται για την ικανότητά μας να αντέχουμε στα δύσκολα. Ομοίως, η ψυχική ανθεκτικότητα παιδιών αντιστοιχεί στους παράγοντες και τις συμπεριφορές που κάνουν τα παιδιά πιο δυνατά και ανθεκτικά στην όποια δυσκολία, αλλά και σε όλα όσα κόβουν τα φτερά τους, αποδυναμώνοντάς τα. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της; Πόσο αλήθεια είναι πως μερικά παιδιά γεννιούνται περισσότερο ανθεκτικά σε σχέση με άλλα; Ποιοι είναι οι παράγοντες ανθεκτικότητας που επηρεάζουν θετικά τα παιδιά; Ποιες είναι οι συμπεριφορές των γονιών που διαλύουν την ψυχική ανθεκτικότητα των παιδιών; Συζητάμε με την παιδοψυχολόγο, Κλαίρη Σειραδάκη.

Η 2η μέρα του Απρίλη είναι αφιερωμένη στο Παιδικό Βιβλίο, όπως καθιερώθηκε από το Διεθνές Συμβούλιο Βιβλίων για τη Νεότητα, ανήμερα των γενεθλίων του μεγάλου παραμυθά, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, με σκοπό να εμπνεύσει στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα. Το Άκου Μάνα μοιράστηκε τα μικρόφωνά του με 2 από τις πιο αγαπημένες Ελληνίδες συγγραφείς παιδικών βιβλίων, τη Μαρίνα Γιώτη και την Ελένη Ανδρεάδη σε μια ουσιαστική συζήτηση που μιλάει στην καρδιά κάθε γονιού.

Η Σία Κοσιώνη είναι δημοσιογράφος και πιο συγκεκριμένα η «σιδηρά» anchorwoman του ΣΚΑΪ, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι η μητέρα του Δήμου, που είναι 6μιση ετών και- παρόλο που προς το παρόν δεν αποδέχεται χωρίς ενστάσεις τον τίτλο της συγγραφέως- μόλις έγραψε το πρώτο της βιβλίο. Το Μια Άλλη Ιστορία εύλογα θα μπορούσε να είναι «ένα βιβλίο για το κοινωνικό αποτύπωμα των κρίσεων που έχει περάσει η χώρα» γραμμένο από εκείνη. Αλλά παράδοξα κι ευχάριστα, είναι ένα διδακτικό παραμύθι. Η Σία Κοσιώνη είχε μερικούς πολύ καλούς λόγους για να δει τυπωμένη στο χαρτί αυτή τη Μία Άλλη Ίστορία (εκδόσεις LeBee) και τους εξηγεί στο Άκου Μάνα.

Η παραβατικότητα ανηλίκων είναι πια ψηλά στην επικαιρότητα. Ακούμε για τη δράση ανηλίκων σε ληστείες, για συμμορίες παιδιών που επιτίθενται σε παιδιά ή και σε ενήλικες. Τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν πράγματι αύξηση των περιστατικών ανήλικης βίας, η οποία στην εποχή των social media, γίνεται ακόμα και ως υλικό για ποστάρισμα. Η ανήλικη παραβατικότητα εκφράζεται στον δρόμο, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και φυσικά μέσα στα σχολεία. Οι ωριμότεροι και μεγαλύτεροι σε ηλικία πάντα λένε πως τα πράγματα δεν ήταν έτσι όταν ήταν εκείνοι παιδιά, δεν ξέρω αν είμαστε 100% ειλικρινείς. Ωραιοποιούμε το παρελθόν μας ή όντως είναι πολύ πιο σκληρό να είσαι παιδί σήμερα; Τι λάθη κάνουμε σαν γονείς;

Έχουν έρθει μηνύματα από μαμάδες με δίδυμα και η αλήθεια είναι πως κοντεύουμε 90 podcasts και για δίδυμα δεν έχω πει ποτέ. Μάζεψα λοιπόν τις ερωτήσεις που ήρθαν, έβαλα και δικές μου, πρόσθεσα και εκείνες μίας πολύ αγαπημένης μου φρέσκιας μαμάς με δίδυμα και να 'μαι. Χωρίς ειδικό αυτή τη φορά, γιατί το κεφάλαιο δίδυμα το κατέχει πρώτη απ' όλα η μαμά διδύμων. Αυτή ξέρει καλύτερα απ' όλους, γιατί έχει αυτή τη μοναδική εμπειρία να βιώνει τη μητρότητα διπλά- και τι να της πούμε τώρα όλοι εμείς οι υπόλοιποι μόνο με τις θεωρίες μας; Η Ρούλα Ρέβη, φωτογράφος, γυναίκα επιδραστική όπως την θέλω εγώ και μαμά διδύμων, του Άγγελου και της Ειρήνης, 8 ετών, καταθέτει τη δική της εμπειρία με δίδυμα, και πόσο ωραία τα λέει μωρέ.

Και στα ζητήματα ψυχικής υγείας, η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περίπου 1 στα 7 άτομα ηλικίας από 10 έως 17 ετών, πάσχει από κάποια ψυχική διαταραχή. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που θα διαφωνούσε στο πόσο σημαντική είναι η ψυχική υγεία των παιδιών και συγκεκριμένα πόσο βοηθητική είναι η καθημερινή παρουσία ψυχολόγου στη σχολική κοινότητα. Παρέα με την ψυχολόγο των Εκπαιδευτηρίων Καίσαρη, Κωνσταντίνα Κασιμάτη, συζητάμε για τον απαραίτητο ρόλο του ειδικού ψυχικής υγείας σε κάθε σχολείο, αλλά και τους τρόπους που σαν γονείς μπορούμε να καλλιεργήσουμε την ψυχική ανθεκτικότητα στα παιδιά μας.

Μαμάδες που επιμένουν ότι το μυστικό συστατικό της σχέσης τους με τα παιδιά τους είναι η φιλία (αμ δε). Παιδιά που βγάζουν νεύρα και αντίδραση στο σπίτι (και στη μαμά) επιστρέφοντας από το σχολείο: Γιατί συμβαίνει και πώς αντιδρούμε; Μην βιαστείτε να κρίνετε, η ψυχολόγος Νέλλη Θεοδοσίου είναι εδώ για να μας βγάλει από τα αδιέξοδα.

Το Άκου Μάνα, το podcast του LadyLike για τις σύγχρονες μαμάδες επιστρέφει ανανεωμένο για έναν ακόμα γύρο. Στο 1ο επεισόδιο της νέας σεζόν, η Μαριλέλλα Αντωνοπούλου λαμβάνει 2 μηνύματα που χρειάζονται συζήτηση. Από τη μία, η αγχωμένη μαμά που τα φέρνει βόλτα όλα μόνη της στο σπίτι και με τα παιδιά- αλλά δεν συμφέρει- κι ένα ακόμα από την προβληματισμένη μαμά ενός κοριτσιού που βρίσκει εντελώς meh να παίζει με αγόρια. Η ψυχολόγος Φραντζέσκα Καραγιάννη βάζει τα πράγματα στη θέση του

Οι καλές προσωπικές σχέσεις με τους γονείς, η αγάπη που λαμβάνουν από το περιβάλλον τους, ένα σπίτι με χαρούμενους γονείς που τα στηρίζουν και τα επιβραβεύουν, η σωστή διατροφή και η άσκηση είναι κάποιοι από τους δημοφιλέστερους παράγοντες παιδικής ευτυχίας. Υπάρχουν όμως 2 ακόμα, λιγότερο γνωστοί, αλλά πολύ επιδραστικοί στο να αισθάνονται τα παιδάκια χαρούμενα.

Είτε βάφτιση είτε ονοματοδοσία, όλα είναι επιλογή. Και πλέον, ευτυχώς τις έχουμε και τις δυο, αντί για έναν μονόδρομο. Αλλά πόσο εκμεταλλευόμαστε αυτή την ελεύθερη επιλογή; Πόσο συνειδητά γίνεται μια βάφτιση, πόσο από φόβο ή από υποχρέωση; Η βάπτιση και η ονοματοδοσία είναι δύο έννοιες ανεξάρτητες και διαφορετικές.

Τα παιδιά έχουν ερωτήσεις. Κι εμείς ως γονείς, οφείλουμε να τους δώσουμε τις πιο σωστές απαντήσεις. Οι σωστές απαντήσεις, όμως, δεν ταυτίζονται πάντα με τις πεποιθήσεις μας και με την προσωπική μας στάση. «Μαμά, τι είναι γκέι; τι είναι ΛΟΑΤΚΙ; πώς γίνονται τα παιδιά; γιατί η Μαρία έχει 2 μπαμπάδες»; Από τον τρόπο που απαντάμε, καθορίζουμε την πορεία αυτού του κόσμου. Ναι, ο καθένας από εμάς. Με αφορμή τον Ιούνιο, Μήνα Ομοφυλοφιλικής Υπερηφάνειας, συζητάμε με την παιδοψυχολόγο Κλαίρη Σειραδάκη, όσα διστάζουμε να συζητήσουμε με τα παιδιά μας.

Η συζήτηση με ένα παιδί για εθισμούς και εξαρτήσεις, όπως τα ναρκωτικά, θεωρείται μια σκληρή κι αγχωτική κατάσταση για πολλούς γονείς εκεί έξω. Πάνω απ' όλα όμως, είναι απαραίτητη. Πώς μιλάμε στα παιδιά μας για τις ουσίες, πώς προσεγγίζουμε ένα παιδί που υποπτευόμαστε ότι κάνει χρήση ναρκωτικών/καπνίζει/πίνει; Πώς ισχυροποιούμε τις αντιστάσεις του; Παίρνουμε τις απαντήσεις από την κλινική ψυχολόγο/ψυχοθεραπεύτρια, Φραντζέσκα Καραγιάννη.

Περίπου η μισή εξυπνάδα ενός ανθρώπου καθορίζεται από το DNA του, κυρίως ως προς το ανώτατο και το κατώτατο βαθμό ευφυΐας στο οποίο μπορεί να φτάσει. Η άλλη μισή, καλλιεργείται από τα ερεθίσματα. Και ποιο είναι το πιο επιδραστικό ερέθισμα για τα παιδιά αν όχι τα παιχνίδια με τα οποία περνάνε τον χρόνο τους; Σε αυτό το podcast, απαριθμώ ανά κατηγορίες τα παιχνίδια που κάνουν το παιδί πιο έξυπνο, σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς.

Ο χαρακτηρισμός «κακός» δεν είναι πάντα εύστοχος ή δόκιμος, αλλά, για να το αντιστρέψω, όταν μια δασκάλα/δάσκαλός, δεν είναι καλή/καλός, τότε τι είναι; σίγουρα ένας κακός δάσκαλος. Και ποιος είναι ο άμεσος αποδέκτης της ακαταλληλότητας ενός παιδαγωγού/εκπαιδευτικού; τα παιδιά. Αντίστοιχα, ο δάσκαλος είναι ο άμεσος αποδέκτης της ανευθυνότητας ενός κακού μαθητή. Αλλά οι απαιτήσεις που έχεις από τον ενήλικα που διδάσκει τα παιδιά, είναι πάντα πολύ περισσότερες. Και δικαίως. Ποια πρέπει να είναι η θέση του γονιού; Για τη σχέση κακός δάσκαλος- μαθητής μιλάμε με την παιδοψυχολόγο, Κλαίρη Σειραδάκη

Μετράμε αντίστροφα τις φράσεις που καλό θα ήταν μην ακούει από τα χείλη μας ένα παιδί που είναι αγχωμένο. Το άγχος δεν κάνει ηλικιακές διακρίσεις, δυστυχώς. Η ζωή είναι άδικη, γνωστό αυτό. Όταν το παιδί αγχώνεται, οι γονείς θέλουν να το ηρεμήσουν, να το χαλαρώσουν, να ξενοιάσει και πάλι. Κι όλα αυτά βεβαια θα τα κάνουμε ενώ είμαστε κι εμείς ήδη αγχωμένοι επειδή το παιδί είναι αγχωμένο. Kι εκεί θα πεις κάτι που είναι λάθος, για τους πιο θεμιτούς λόγους. Αλλά και πάλι, θα 'ναι λάθος.

Σε αυτό το podcast θα μιλήσουμε για όλα εκείνα τα πλάσματα που δεν έμαθαν να ακούν «όχι» και αντιδρούν, αντιδρούν πολύ, κλαίνε, θυμώνουν, χτυπιούνται και απαιτούν να γίνονται όλα με τον δικό τους τρόπο. Το κακομαθημένο παιδί, ο κανακάρης, απαιτεί να του δίνεις πάντα αυτό που ζητάει, τώρα. Ε, μετά μεγαλώνει και μοιραία γίνεται ένας κακομαθημένος άνθρωπος. Θα τον δεις καβάλα πάνω σ' ένα τεράστιο, ανάλγητο, ανικανοποίητο «εγώ» σε μόνιμη έξαρση. Κακομαθημένα παιδιά: Τα σημάδια τους και πώς να τα σβήσεις αν είσαι γονιός, πριν είναι αργά

Κάθε άνθρωπος γεννιέται κληρονομώντας από τους γονείς του τα όρια μέσα στα οποία θα κινηθεί η νοημοσύνη του. Το DNA των γονιών του θα καθορίσει το ανώτατο και το κατώτατο όριο του νοητικού του πεδίου. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, τα παιδιά είναι πιο έξυπνα, εάν γεννηθούν από ιδιαίτερα ευφυείς γονείς, γιατί ξεκινούν με ένα πλεονέκτημα. Αλλά τίποτα δεν σταματά εκεί. Το υπόλοιπο 50-60% της νοημοσύνης τους προκύπτει από το περιβάλλον και τα ερεθίσματα που δέχονται. Και υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο ερέθισμα που κάνει τα παιδιά πιο έξυπνα.

Φύλαξη παιδιών, δημιουργική απασχόληση, αναζήτηση babysitter. Όπως και να το λες, η αναζήτηση του ανθρώπου που θα κρατάει το παιδί σου όσο εσύ λείπεις, είναι δύσκολη πίστα. Αν είστε τυχεροί γονείς, θα τον βρείτε εύκολα, μέσω γνωστών, με τις συστάσεις και τα όλα του. Αν όχι (όπως εγώ) ανεβείτε στο πλοίο, έχουμε να πούμε πολλά.

Πρώτη φορά ταξίδι με αεροπλάνο, πρώτη φορά road trip, πρώτη φορά ταξίδι με παιδιά γενικώς, σαν πρώτη φορά. Για την travel addict και μαμά 6χρονων δίδυμων αγοριών, Άννα Παπαρίζου Φάτση- που ίσως την ξέρεις ως Dreamista-τα family trips είναι η χαρά της ζωής. Οι 4 τους έχουν ταξιδέψει από Πράγα και Cinque Terre μέχρι Αλσατία και Αίγυπτο, κι ακόμα παραπέρα.

Παιδί και υπομονή, δύο ορισμοί που δύσκολα πάνε χέρι χέρι. Όσο ιδιοσυγκρασιακά ευνοημένο κι αν είναι ένα παιδάκι από τη φύση ή το DNA του, η κατάκτηση της υπομονής, αυτής της τόσο σημαντικής δεξιότητας που διαπερνά τα πάντα, πραγματώνεται σε δύσκολη πίστα. Να χάνεις την υπομονή σου σημαίνει να χάνεις τη μάχη, είπε ο Μαχάτμα Γκάντι, σίγουρα δεν είχε στο μυαλό του τους γονείς όταν κατέληγε σ' αυτό, αλλά κοίτα να δεις που στον αγώνα της μαμάς και του μπαμπά για υπομονετικά παιδιά, αυτή η φράση κολλάει γάντι. Η υπομονή δεν επιβάλλεται, καλλιεργείται. Η παιδοψυχολόγος Κλαίρη Σειραδάκη δίνει όλα τα tips που χρειάζεται να ξέρει ένας γονιός.

Αν κάτι ακούει πολύ, σε σημείο ενόχλησης ίσως, μια γυναίκα που ετοιμάζεται να γίνει μητέρα- ή ακόμα και πολύ νωρίτερα- είναι πως μετά το παιδί η ζωή της θα αλλάξει. Και προφανώς υπάρχει μεγάλη δόση αλήθειας σε αυτό. Το πρόβλημα είναι πως η διαπίστωση για μια νέα πραγματικότητα με παιδί, τις περισσότερες φορές προφέρεται ως απειλή.

Το ερώτημα τέθηκε δημόσια και άγαρμπα: «Τι είναι αυτό -που δεν μπορώ να καταλάβω – το έχω δει να συμβαίνει σε γυναίκες, μα λέω: είσαι χαρούμενη, έγιναν όλα, έφτασες στο τέλος. Τι μας συμβαίνει;", ήταν η απορία της πιο επιδραστικής παρουσιάστριας της ελληνικής τηλεόρασης, μαμάς 4 παιδιών προς την ειδικό. «Εγώ δεν έχω περάσει επιλόχειο κατάθλιψη ομολογώ, ίσως γιατί πραγματικά τα ήθελα πάρα πολύ και τα τέσσερα παιδιά, τα κυνηγούσα, ήθελα να τα κάνω. Δεν το ένιωσα, μπήκα και πολύ γρήγορα όμως στη δουλειά, υπήρχε πάλι ξανά αυτή η ισορροπία, δουλειά, οικογένεια και άνδρας και όλα». Όταν μια πολύ επιδραστική γυναίκα θέτει ένα ερώτημα με τον πιο λάθος τρόπο -δημόσια, στερεοτυπικά και ελαφρώς επικριτικά- η απάντηση πρέπει να είναι ουσιαστική. Συζητάμε με την ψυχολόγο Φραντζέσκα Καραγιάννη όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για την επιλόχειο κατάθλιψη, ώστε να μην απορούμε εις βάρος άλλων.

Είναι κάτι φράσεις τόσο συνηθισμένες και τόσο λάθος ταυτόχρονα που έχουν ξεμείνει στο λεξιλόγιο των γονιών. Συνήθως πρόκειται για ατάκες που έχουμε «δάνειο» από τα δικά μας σπίτια και τόσο λανθασμένα συντηρούμε ακόμα απευθύνοντάς τις στα παιδιά μας. Λέξεις που κόκαλα δεν έχουν αλλά κόκαλα τσακίζουν. Φάτε μία τσίχλα καλύτερα.

Αισιοδοξία: εφόδιο ζωής. Σε έναν κόσμο που ο αρνητισμός είναι η κυρίαρχη διάθεση, το να μαθαίνουμε τα παιδιά μας να είναι αισιόδοξα, αποτελεί στάση. Τα αισιόδοξα παιδιά έχουν πιο γερό ανοσοποιητικό, είναι πιο θωρακισμένα από ψυχικές διαταραχές και κατάθλιψη, δημιουργούν πιο επιτυχημένες σχέσεις, κάνουν την ελπίδα, τρόπο σκέψης, είναι πιο δυνατοί χαρακτήρες και μαθαίνουν να ζουν με θάρρος, όχι με φόβο.

Λατρεμένα κορίτσια στην εφηβεία και όλα όσα επηρεάζουν την αυτοπεποίθησή τους. Μην πας μακριά, θυμήσου τη δική σου εφηβεία. Τις ανασφάλειες που ενδεχομένως απέκτησες σ' εκείνη την ηλικία και που μπορεί να κουβαλάς ακόμα. Κι αφού θυμηθούμε όσα ζήσαμε εμείς σαν έφηβες, ας κάνουμε τον απαραίτητο πολλαπλασιασμό. Γιατι πλέον, υπάρχουν και τα social media, τα οποία όσο καλό μας έχουν κάνει, άλλο τόσο μας έχουν μπερδέψει. Οι πιέσεις στα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης οδηγούν τα κορίτσια που διανύουν εφηβεία να διαστρεβλώνουν την εικόνα τους στο διαδίκτυο. Κι αυτό είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Συζητάμε όσα χτίζουν και καταστρέφουν την αυτοπεποίθηση ενός έφηβου κοριτσιού, με την παιδοψυχολόγο, Κλαίρη Σειραδάκη.

Για τους πιο πολλούς από εμάς η εργοθεραπεία είναι αχαρτογράφητα νερά μέχρι που γινόμαστε γονείς οπότε γίνεται μια λέξη που ακούμε πολύ. Καταλαβαίνουμε τι είναι στο περίπου είτε όταν συστήνεται για το παιδί μας, είτε όταν η κουβέντα της πέσει στο τραπέζι με άλλες μαμάδες και μπαμπάδες. Αλλά πολύ συχνά, οι ενδείξεις είναι μπροστά μας από νωρίς, απλά δεν τις βλέπουμε, γιατί πιθανότατα δεν τις ξέρουμε. Συζητάμε για την εργοθεραπεία με τη Φανή Βαγγελάτου, λογοθεραπεύτρια εξειδικευμένη στην παιδική αποκατάσταση και δημιουργό του κέντρου ειδικών θεραπειών Ο Πλανήτης της Φανής.

Οι 15 πιο γνωστές άγνωστες λέξεις που χρησιμοποιούν τα παιδιά σήμερα. Καθόμαστε με τη νεολαία και οριακά καταλαβαίνουμε τι λένε. Το slang λεξικό των παιδιών της Gen Z είναι ένας συνδυασμός στίχων της trap, αδυσώπητου greeklish και ψηφιακής εποχής. Flexάρουμε λεξικό εφήβων. Μην κριντζάρεις μπροκολόκο μου.

Μπορεί δόλος να μην υπάρχει, μπορεί από απόγνωση φίλη/ε γονέα να ανακυκλώνεις βιωματικά τις φράσεις που άκουγες κι εσύ μικρό στο σπίτι μπας και περάσεις τη γραμμή σου (όπως κάποτε οι δικοί σου γονείς), αλλά όπως και να έχει, αυτές οι 10 φράσεις είναι μια αποφασιστική κλωτσιά στην αυτοπεποίθηση των παιδιών. Ατάκες τόσο ύπουλες πλην συνηθισμένες, το ranking ενός τόσο προφανή υποβιβασμού στα συναισθήματα, τη νοημοσύνη και τη δυναμική τους. Μην κάνεις σαν τη μάνα σου κι εσύ (όπως τα λες είναι).

Εμπιστοσύνη, ένα εφόδιο πολύ ουσιαστικό που δεν είναι καθόλου δεδομένο ενώ θα έπρεπε να είναι εντελώς αυτονόητο. Ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν τα παιδιά εμπιστεύονταν απόλυτα τους γονείς τους. Αν τους μιλούσαν ανοιχτά και απενοχοποιημένα για όσα βιώνουν σε κάθε ηλικία. Αλλά φυσικά δεν φταίνε τα παιδιά γι' αυτό. Πολύ συχνά η ενδεχόμενη αντίδραση του γονιού, το πώς θα φερθεί σε κάτι που θα ακούσει λειτουργεί αποτρεπτικά για το παιδί. Από πότε ξεκινάει το χτίσιμο αυτό; Συζητάμε σωστούς και λάθος τρόπους προσέγγισης με την ψυχολόγο Φραντζέσκα Καραγιάννη.