Θέα απ' τον εξώστη

Μετά την εστίαση στα πρώτα μηνύματα, κοιτάζουμε τους παραλληλισμούς με τα αληθινά πρόσωπα, την ανώριμα κωμική χρήση των ονομάτων και τελικά το πόσο κοντά βρισκόταν στην πραγματικότητα. 

Χωρισμένο σε δύο μέρη, λόγω της μεγάλης συζήτησης που προκαλεί, αφιερώνουμε ένα επεισόδιο στο σατιρικό αριστούργημα του Stanley Kubrick. Μια κριτική στο πόση δύναμη κρατάνε τα πρόσωπα της εξουσίας, όσο δεν έχουν έλεγχο ακόμα και του εαυτού τους.

Ο μάστορας των horror, των χαμηλών budget και του συνδυασμού των δύο, ακούει στο όνομα John Carpenter. Το They Live από μια διαμαρτυρία για το πως η Αμερική των 80s αντιμετώπιζε την εργατική τάξη, έφτασε σήμερα να βαφτίζεται προφητική και να θεωρείται το απόλυτο cult classic.

Ο Ταξιτζής, 50 χρόνια πριν, κέρδιζε τον χρυσό φοίνικα στις Κάννες και μια θέση στα classics του αμερικάνικου σινεμά. Όμως δεν απευθύνεται σε μια αμερικανική πραγματικότητα, περισσότερο καθολική και μας προειδοποιεί για το τι μπορεί ο καθένας από εμάς να γίνει, όταν απομονώνεται και σταματάει να βλέπει το καλό στον κόσμο.

Οι βιογραφίες για άτομα του θεάματος μας ελκύουν γιατί έχουμε την επιθυμία για πιο ουσιαστική γνωριμία με αυτά τα πρόσωπα, κι ας είναι μονόπλευρη. Θέλουμε να τους δούμε σαν θνητούς, πίσω από τους θεατρινισμούς και τα φαντασμαγορικά τρικ. Μια υποκατηγορία αυτής είναι οι μουσικές βιογραφίες και σε αυτό το επεισόδιο βρίσκουμε μερικές από αυτές και τους λόγους που τις κάνουν σημαντικές.

Αναμένοντας για την Οδύσσεια του Nolan, το μυαλό μας πάει σε όλες τις προηγούμενες. Κάποιες άμεσα, άλλες πιο έμμεσα, αυτές είναι ορισμένες από τις πιο γνωστές μεταφορές ή διασκευές του έπους του Ομήρου.

Οι μαμάδες γιόρτασαν, εμείς τους αφιερώνουμε επεισόδιο και βρίσκουμε τις διαφορετικές αποχρώσεις τους μέσα στο σινεμά.

Ο Paolo Sorrentino είναι ο επόμενος κρίκος στην αλυσίδα της ιστορίας του ιταλικού σινεμά. Συνεχίζοντας τα υπαρξιακά ερωτήματα που κρατούν από την εποχή του νεορεαλισμού, ο Sorrentino προσθέτει ομορφιά, ποίηση και εμμένει στο παρελθόν για τις απαντήσεις στα σημερινά προβλήματά μας.

Το Sinners τράβηξε τα βλέμματα, αφενός λόγω του πρωτότυπου σεναρίου από τον Ryan Coogler, αφετέρου εξαιτίας της πέρασης που αποδείχτηκε ότι είχε την εποχή των βραβείων. Κόντρα στα σχόλια που το θέλουν υπερτιμημένο, εμείς βρίσκουμε όσα μας άρεσαν και μαντεύουμε όσα ήθελε να καταφέρει ο δημιουργός του.

Ο τρίτος κύκλος του Euphoria κυκλοφόρησε και συνεχίζει από εκεί που το άφησε, δηλαδή ανελέητο δράμα, επανάληψη των ίδιων λαθών από τα ίδια άτομα και συνέχεια μιας σεξουαλικοποίησης που ξεκίνησε χρόνια πριν. Και επειδή το Euphoria είναι οι χαρακτήρες του, σε αυτό το επεισόδιο τους γνωρίζουμε έναν έναν.

Ανάμεσα στο πρώτο Rocky και το πρώτο Creed, τον παλιό και τον νέο, το ορίτζιναλ και τον φόρο τιμής, βρίσκει κανείς τις ομοιότητες που περιμένει. Όμως το δημιούργημα του Stallone ήταν που απογείωσε το είδος του sports movie και ήταν μια ωδή στο αουτσάιντερ, ενώ αυτό του Ryan Coogler μια πιστή συνέχεια του. Δύο πρωταγωνιστές ακολουθούν την ίδια πορεία, χωρίς να μοιάζουν καθόλου και τελικά κερδίζουν αυτό που έχει σημασία.

Μετά από κάμποσα χρόνια στην προσπάθεια και με κάμποσα χρόνια απόσταση από την προηγούμενη, το 2016 ο Martin Scorcese βγάζει μια βαθιά θρησκευτική ταινία. Το Silence δεν μας μιλάει για την τέλεια και αμετάβλητη πίστη, όπως θα έκανε με αντίστοιχη ρηχή του είδους, αλλά περισσότερο για το πως η πάλη μας με αυτήν, είναι που μας χαρακτηρίζει. 

Τα νέα, πως το αστυνομικό θρίλερ και αγέραστο classic του Michael Mann θα αποκτήσει sequel, μας κάνουν να κοιτάξουμε σε όσα πέτυχε το πρώτο. Το Heat είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός δράσης και βαθύτερων, υπαρξιακών ερωτημάτων για το αν αξίζει ότι κι αν είναι αυτό όπου αφιερώνουμε τις ζωές μας. Όπως και μια απόδειξη ότι πάντα αξίζει μια δεύτερη προσπάθεια, όσων αφορά την πίστη του δημιουργού στην ποιότητα του έργου του.

Το Stranger Things μοιάζει σαν να έφτιαξε ένα κόσμο και να φυλακίστηκε σε αυτόν. Το καμάρι της εποχής του streaming, με σημαία τη νοσταλγία, μετά την εξαιρετική αρχή του, ξέχασε την ταυτότητά του. Αφιερώνουμε λίγο χρόνο σε κάθε κύκλο ξεχωριστά, για όσα κατάφερε και όσα στοιχεία του πρέπει να σταλούν στο upside-down.

Το ένα λέει την ιστορία ενός μικρού Βραζιλιάνου που ψάχνει την έξοδο από το προβληματικό περιβάλλον των φαβελών. Ο άλλος είναι ένας Ιρλανδο-ιταλός που καταλαβαίνει ότι η μαφία δεν είναι όσα έβλεπε μέχρι εκείνο το σημείο. Οι ιστορίες των δυο μοιράζονται περισσότερα από το κοινό είδος και οι ταινίες χρησιμοποιούν τα ίδια κόλπα για να γνωρίσουμε αυτούς και τους κόσμους τους.

Ποιος θα ακούσει το όνομα του να ανακοινώνεται; Ποια θα γραφτεί στην ιστορία; Ο πιο γνωστός θεσμός βραβείων θα συνεχιστεί σήμερα το βράδυ, αλλά πριν από αυτόν, δίνουμε τα δικά μας βραβεία στους καλύτερους της χρονιάς.

Ας παραμερίσουμε τις ταινίες για λίγο κι ας κοιτάξουμε το άτομο, τον καλλιτέχνη. Ο Martin McDonagh, ένας εκ των σπουδαιότερων σημερινών σεναριογράφων, όσο κι αν μας φαίνεται ότι τραβάει τα παραδείγματα που φέρνει μπροστά από τα μάτια μας, δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να μας δείχνει τον κόσμο μας. Μας λέει ότι οι φανταστικές τοποθεσίες του δεν απέχουν από τις δικές μας και πως οι χαρακτήρες στα έργα του υπάρχουν και γύρω μας. 

Κάποιοι ρόλοι του Robert Duvall αναγνωρίζονται από την όψη. Χαρακτηριστικοί, έντονοι, βαθιοί, ακριβώς όπως οι ερμηνείες του. Ο συγκρατημένος αντιστάρ του αμερικανικού σινεμά μας τους αφήνει για να μάθουμε από αυτούς όσα δεν μας έδειξε ο ίδιος.

Ο Villaneuve σε μια από τις κάμποσες περιγραφές του για την ταινία αυτή, είχε πει ότι γινόμαστε τέρατα προσπαθώντας να πολεμήσουμε άλλα τέρατα. Όσο φριχτή κι αν ακούγεται αυτή η φράση σαν συνειδητοποίηση, το Sicario θα είναι για πάντα εκείνη η ταινία του που θα με τραβάει περισσότερο.

Παίρνοντας από τα δικά του λόγια, το σινεμά του Bela Tarr ήθελε να μας κάνει πιο δυνατούς, ακόμα κι αν σε ξεγελάει εκ πρώτης όψεως. Ο πιο σκοτεινός σκηνοθέτης της Ευρώπης έφυγε από τη ζωή, αλλά μας αφήνει πίσω την αλήθεια, που τόσο εκτιμούσε.

Μια από εκείνες τις εξαιρετικές ταινίες που ανά τα χρόνια πολύ πιθανόν να περάσουν απαρατήρητες, είναι το Rango. Από τον μετρ της ευφάνταστης δράσης, Gore Verbinski, ένα αριστούργημα του οποίου οι ρίζες φτάνουν στο υπαρξιακό. Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων και ένα παράσημο για την εκσυγχρόνιση εκείνου του είδους που το έχει περισσότερο ανάγκη. 

Αν θεωρήσουμε την εποχή των βραβείων κάτι σαν την μέρα που παίρναμε βαθμούς στο σχολείο, το The Apprentice αδικήθηκε. Άξιζε περισσότερα απ' όσα τελικά πήρε. Δεν είναι η τέλεια ταινία, αλλά είχε ορισμένα τέλεια στοιχεία και πέτυχε κάθε σκοπό της. 

Η επανάληψη, σαν μήτηρ πάσης μαθήσεως, είναι ο δρόμος για να μάθει κανείς και το γούστο του. Το πότε κάτι του μοιάζει διαφορετικό απ' ότι το θυμόταν, αν έγινε καλύτερο ή χειρότερο με τον καιρό. Εμείς τεστάρουμε τους εαυτούς μας με τις ταινίες του 24.

Ο Rob Reiner έφυγε από τη ζωή και άφησε πίσω του μια σπουδαία καριέρα. Απ' όλη τη δουλειά του όμως ξεχωρίζει το The Princess Bride, το τόσο κλισέ παραμύθι που γίνεται αντι-κλισέ.

Στον κόσμο των σειρών που όλο και μεγαλώνει και γίνεται πιο απαιτητικός, δεν υπάρχει η συνέπεια άλλων εποχών. Πλέον οι σειρές κάνουν διαλλείματα ή παίρνουν περισσότερο χρόνο για να ετοιμάσουν μια σεζόν. Απ' όσες βγήκαν μέσα στην προηγούμενη χρονιά, αυτές είναι οι αγαπημένες μας. 

Μία χρόνια του ύψους και του βάθους. Μια χρονιά αντίδρασης, σάτιρας και κριτικής στα άτομα που κρατούν οποιαδήποτε εξουσία. Αυτές ήταν οι πέντε ταινίες της που ξεχωρίσαμε εμείς.

Κάποια στιγμή το πρόγραμμα της τηλεόρασης θα μπουχτίσει από τις επαναλήψεις των ίδιων ταινιών και θα στραφεί σε άλλες. Κι ενώ αυτές οι άλλες δεν θα έχουν άμεση αναφορά στα Χριστούγεννα, θα έχουν κάμποσα από εκείνα τα στοιχεία που θεωρούνται χαρακτηριστικά. Μια εξ αυτών των ταινιών θα είναι το The Grand Budapest Hotel. 

Το ξανθό παιδάκι που σίγουρα θα εμφανιστεί σε κάποιο κανάλι αυτές τις μέρες, διχάζει. Είναι ένα ταραχοποιό στοιχείο με καλή καρδιά ή ένας σαδιστής που τρομοκρατεί δύο ληστές; Μια συζήτηση για δύο από τις πιο χαρακτηριστικές χριστουγεννιάτικες ταινίες. 

Η ταινία που ξεκινάει την εποχή των εορτών είναι και η πιο πρόσφατη από τις αξιομνημόνευτες. Το The Holdovers μοιάζει πολύ μεγαλύτερο ηλικιακά κι αυτό γιατί λέει την ιστορία ανθρώπων, των οποίων τα προβλήματα δεν έχουν εποχή.  

Η πρώτη ταινία σε βάζει σε ένα κόσμο, η δεύτερη τον επεκτείνει. Στην πρώτη γνωρίζεις τους χαρακτήρες, στην δεύτερη τους μαθαίνεις. Την πρώτη την ερωτεύεσαι, την δεύτερη την αγαπάς. Αυτά είναι κάποια από τα sequels που πέτυχαν τον σκοπό τους.  

Ο καλύτερος χαρακτήρας στην αντικειμενικά καλύτερη ταινία των 00s. Όσα κι αν προσπαθήσεις να καταλάβεις γι' αυτό το δημιούργημα των αδερφών Κοέν, ο Anton Chigurh ποτέ δεν θα συμβολίζει μόνο ένα πράγμα.  

Μέσα από τρεις διαφορετικές ταινίες, με τρεις πολύ διαφορετικούς πρωταγωνιστές μαθαίνουμε πως το σινεμά αντιμετώπιζε το viral ακόμα και χρόνια πριν δημιουργηθεί σαν όρος. 

Πριν το διάλλειμα που φαίνεται να έχει ανάγκη πλέον, μετά από τρία χρόνια ασταμάτητης δουλειάς, ο Γιώργος Λάνθιμος βγάζει φέτος το Bugonia. Παρακάμπτοντας το όμως και πηγαίνοντας στο παρελθόν του, βρισκόμαστε μπροστά σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φιλμογραφίες σκηνοθετών της εποχής. Την οποία φιλμογραφία του χάους εμείς θα δοκιμάσουμε να βάλουμε σε σειρά. 

Κάθε τέλη Οκτωβρίου, γιορτάζουμε το σινεμά. Σαν μια άξια πρωτοβουλία και σημαντική γιορτή της τέχνης, συνεχίζει να γίνεται αφορμή για το καθιερωμένο ποτ πουρί. 

Αντί να αναλωθούμε σε ήδη γνωστές απεικονίσεις του πολέμου, ακολουθούμε το φιλοσοφικό δράμα του Terrence Malick και όσα αφήνει να εννοηθούν μέσα από ερωτήματα, δυναμικές και αντιθέσεις.

Η Annie Hall, η Kay Adams, η κινηματογραφική Louise Bryant, άφησαν τον κόσμο αυτό, αλλά μένουν στον κόσμο του σινεμά. Μια από τις πιο ικανές συναισθηματικά ηθοποιούς, μέσα από πέντε αγαπημένες ερμηνείες που την έκαναν μια σταρ στην καλύτερη εποχή του αμερικανικού κινηματογράφου. 

Ένα χρωστούμενο ποτ πουρί με μια μικρή καθυστέρηση. Ένα πιο λάιτ σύνολο με ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές ταινίες της χρονιάς. Ένα σκονάκι για όποιον δεν ξέρει τι να δει. Όλα μαζί σε ένα.

Τα λόγια του τίτλου ήταν αυτά που είχε διαλέξει ο David Niven για να περιγράψει την Claudia Cardinale, την γυναίκα που ξεκίνησε από έναν διαγωνισμό ομορφιάς στην Τυνησία και έφτασε μέχρι την διεθνή καριέρα.

Με αφορμή την πρόσφατη βράβευση του Werner Herzog στο φεστιβάλ της Βενετίας, κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση της καριέρας του, της ιστορικής παρουσίας του στο παγκόσμιο σινεμά και μια ανακεφαλαίωση όλων όσων αναζητούσε και τον ωθούσαν προς τα άκρα.

Ο Robert Redford ήταν μια προσωπικότητα που χωρούσε το παρελθόν της βιομηχανίας και των πρωταγωνιστών μιας άλλης εποχής και την στροφή προς το μέλλον και σε όσα μπορούν ακόμα να ανακαλυφθούν σε αυτό. Η κίνηση του ήταν ίδια με την κίνηση της εποχής, χωρίς εμμονές σε ρόλους ή είδη που τον ανέδειξαν. Ένας από τους επιζώντες της εξέλιξης του σινεμά. 

Όση προσπάθεια κι αν κάνεις να αποφύγεις να αντιμετωπίσεις τα λάθη σου, κάποια στιγμή θα κληθείς να τα διορθώσεις. Και όσο μεγαλύτερα τα λάθη, τόσο πιο σίγουρο είναι το κάλεσμα. Αυτό φαίνεται να μας λέει ο Βιμ Βέντερς, με το Paris, Texas. Αυτό που δεν μας λέει είναι ότι το κάλεσμα θα γίνει είτε είσαι έτοιμος είτε όχι. 

Στον Jim Jarmusch κατέληξε ο χρυσός λέοντας, στην πρώτη του παρουσία στη Βενετία, αλλά στη σκιά της συζήτησης για την ταινία που το κοινό θεωρούσε φαβορί. Εμείς κατατάσσουμε τις αγαπημένες μας ταινίες αυτού του μεγάλου ονόματος του ανεξάρτητου σινεμά. 

Συνεχίζουμε και κλείνουμε με τα φετινά Emmys, με μια γρήγορη ανασκόπηση των υποψηφίων των κωμικών κατηγοριών και όσους αξίζουν την νίκη περισσότερο. 

Ένα από τα σύγχρονα διαμάντια της τηλεόρασης, παίζει ανάμεσα στα όρια της μυθοπλασίας και του ντοκιμαντέρ. Το Chernobyl προσπαθεί να δώσει απάντηση σε αυτό που καταδικάζει με την πρώτη φράση που ακούμε βλέποντας το. Τον απολογισμό του κόστους ενός ψέματος.

Λόγω της φετινής επιστροφής του franchise, με ένα ακόμα σίκουελ, και του αναμενόμενου φινάλε του σε ένα χρόνο, στρεφόμαστε στο cult classic του Danny Boyle και μεγάλη στιγμή των zombie apocalypse ταινιών. 

Στο καθιερωμένο ραντεβού για τα Όσκαρ της τηλεόρασης έχουμε κι εμείς τους νικητές που βγάζουμε μόνοι μας. Απονέμουμε τα δικά μας βραβεία, σε μια χρονιά με γεμάτες τις κατηγορίες των ερμηνειών.

Απ' όλα όσα έχουν περάσει κατά καιρούς από την τηλεόραση, λίγα έχουν ιντριγκάρει τον κόσμο τόσο όσο η ψυχαγωγική πάλη. Το περίεργο αυτό θέαμα, που πλέον θεωρείται μια μορφή τέχνης, έχασε μια εμβληματική προσωπικότητά του, εντός των ρίνγκ, τον Hulk Hogan. Και με αφορμή αυτό, κοιτάμε προς την κατεύθυνση της βιομηχανίας που άνθισε εξαιτίας του.

Paul Thomas Anderson και Di Caprio στη νέα ταινία του πρώτου και αυτή η αναμονή μας δίνει αφορμή για ανασκόπηση στην καριέρα ενός εκ των σπουδαιότερων του σύγχρονου αμερικανικού σινεμά. 

Κάπου μέσα στο 2019, στην καρδιά του eat the rich ρεύματος, κοντά στην εποχή μας, βγήκε ίσως η κορωνίδα του. Το modern classic του Bong Joon Ho κάνει τα πάντα τέλεια και γίνεται μια μόνιμη αναφορά, μια ταινία που δεν μπορείς να αποφύγεις.

Το genre που έχει εξελιχθεί σε εκείνο που ο κόσμος αγαπάει να μισεί, είναι το ίδιο που αναπτύχθηκε περισσότερο τις δυο προηγούμενες δεκαετίες. Και από εκεί που απέκτησαν ένα πρεστίζ με την τριλογία του dark knight και έχτισαν σύμπαν με το σερί της Marvel, πλέον οι ταινίες σούπερ ηρώων περιγράφονται σαν τόσο ανεπιθύμητες που πεθαίνουν.