Γραφικοί παλαιάς κοπής By Sportsking.gr

Πριν από μερικές ώρες η Άρσεναλ έκανε και επίσημα δικό της τον Χρήστο Τζόλη. Μία κίνηση που είναι ιστορική, καθως πρόκειται πλέον για την πιο ακριβή μεταγραφή Έλληνα ποδοσφαιριστή. Παράλληλα, είναι η πρώτη φορά που κάποιος επιθετικογενής παίκτης από την χώρα μας θα φορέσει τη φανέλα με το κανόνι στο στήθος.Πριν από εκείνον ακόμη τρεις είχαν την χαρά και την ευτυχία. Ο λόγος για τους Στάθη Ταυλαρίδη, Κώστα Μαυροπάνο και Σωκράτη Παπασταθόπουλο. Και οι τρεις έγραψαν τη δική τους ιστορία στο Βόρειο Λονδίνο. Ο πρώτος μάλιστα ήταν και μέλος που κατέκτησε το πρωτάθλημα χωρίς καμία ήττα, ενώ ο Sokratis το Κύπελλο του 2020.Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης θυμούνται και μιλάνε για τους Έλληνες που έκαναν τη διαφορά στην Άρσεναλ, αλλά και τι πρέπει να περιμένουν από τον Χρήστο Τζόλη στους "κανονιέρηδες".

Το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νοτίου Αφρικής που έγινε το 2010 έχει περάσει στην ιστορία για πολλούς και ξεχωριστούς λόγους. Το γκολ στην πρεμιέρα που σημείωσε ο Τζαμπαλάλα, την μπάλα με την ονομασία "Τζαμπουλάνι" και τα τρελά φάλτσα που έπαιρνε. Αλλά την ομάδα που το κατέκτησε στο τέλος. Την Ισπανία. Η "ρόχα" έφτασε στην κορυφή του κόσμου για πρώτη φορά στην ιστορία της. Με το δικό της στιλ, παίζοντας τίκι-τάκα μέχρι... αηδίας. Οι παίκτες του Βιθέντε Ντελ Μπόσκε μπορεί να ξεκίνησαν με ήττα τις υποχρεώσεις τους στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής αλλά ήταν εκείνοι που είπαν την τελευταία λέξη και χαμογέλασαν πιο πλατιά από κάθε άλλον, επικρατώντας της Ολλανδίας στον τελικό.Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης θυμούνται και σχολιάζουν εκείνο το βράδυ της μεγάλης αναμέτρησης και όχι μόνο.

Η Αργεντινή ήταν και παραμένει μία χώρα γεμάτη από υπερήφανους ανθρώπους που έχουν κερδίσει αυτή τη μάχη εδώ και χρόνια. Ωστόσο, υπάρχει και μία περίπτωση που επιβεβαιώνει την... εξαίρεση του κανόνα.Αυτή με του Μουντιάλ του 1978. Τότε που η "αλμπισελέστε" κατέκτησε το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο και δη στην έδρα της σε έναν τελικό που ακόμα για εκείνον λέγονται πολλά όσον αφορά την αξιοπιστία του. Ωστόσο, το μεγάλο θέμα ήταν και παραμένει το ματς με το Περού. Ένα παιχνίδι που παραμένει πληγή για τις δύο χώρες και όλα όσα συμφωνήθηκαν πίσω από κλειστές πόρτες.Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης θυμούνται το πιο "βρώμικο" Μουντιάλ και μιλάνε για εκείνο. 

Όλα στη ζωή είναι κύκλος. Έχουν αρχή και τέλος. Ακμή και παρακμή. Αυτό δεν θα μπορούσε να μην ισχύει στο ποδόσφαιρο. Δεν θα μπορούσε να μην "πατάει" στις εθνικές ομάδες. Εκεί τα πράγματα, ίσως, είναι λίγο πιο περίεργα. Λίγο πιο σύνθετα.Εκεί δεν υπάρχουν μεταγραφές. Αν μία εθνική ομάδα πάει από το κακό στο χειρότερο, δεν έχει ποιοτικούς παίκτες ή προπονητές πρέπει να κάνει κάτι για να το αλλάξει. Να βρει ένα πλάνο. Ένα σχέδιο που σε βάθος χρόνου μπορεί να αποφέρει κάποια αποτελέσματα. Και θα είναι απτά. Η Ελλάδα έχει αποτύχει πρόσφατα να δώσει το "παρών" στο Παγκόσμιο Κύπελλο ή στο Euro. Ωστόσο, πριν από εκείνη τα... δύσκολα είχαν έρθει για την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία.Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης μιλάνε και σχολιάζουν για τις τρεις διαφορετικές σχολές που έχουν τόσα πολλά κοινά όταν απέτυχαν και πώς... πέτυχαν.

Το ποδόσφαιρο έχει τον δικό του τρόπο να γράφει τα μεγάλα πεπρωμένα. Κάποιες φορές, μέσα στην ίδια διοργάνωση, δεν γεννιούνται απλά νέοι πρωταγωνιστές, αλλά μπαίνουν τα θεμέλια για ιστορίες που θα καθορίσουν ολόκληρες γενιές. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 στη Γερμανία δεν έμεινε στην ιστορία μόνο για το κουτουλίδη του Ζιντάν ή τον θρίαμβο των Ιταλών. Έμεινε γιατί εκεί, στα γερμανικά γήπεδα, συστήθηκαν ταυτόχρονα στον πλανήτη δύο νεαροί που έμελλε να αλλάξουν τον χάρτη του αθλήματος για πάντα.Ένας 21χρονος Πορτογάλος με το 17 στην πλάτη που έκλεινε πονηρά το μάτι στην κάμερα και ένας 19χρονος Αργεντινός με το 19, που ερχόταν από τον πάγκο για να σκοράρει και να μοιράσει ασίστ στο ντεμπούτο του.Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης γυρίζουν τον χρόνο στο καλοκαίρι του 2006. Μιλάνε για το πρώτο κοινό Μουντιάλ του Κριστιάνο Ρονάλντο και του Λιονέλ Μέσι, τις πρώτες τους μεγάλες παραστάσεις, τις αποφάσεις των προπονητών τους που συζητήθηκαν και το πώς ξεκίνησε η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική «κόντρα» της σύγχρονης ιστορίας.

Το ποδόσφαιρο δεν γεννάει μόνο ήρωες. Μόνο σπουδαίους παίκτες που γράφουν ιστορία με τις εθνικές τους ομάδες. Την ίδια στιγμή που κάποιος από αυτούς σηκώνει μία κούπα στο βάθος υπάρχει κάποιος που τον κοιτάει με μάτια γεμάτα δάκρυα. Ή με θυμό.Το Παγκόσμιο Κύπελλο ανά τα χρόνια δεν προσφέρει μόνο γκολ που μένουν στη μνήμη. Αλλά και ιστορίες που μένουν στην καρδιά. Και σίγουρα σε αυτή έχουν μία ειδική θέση όλοι αυτοί οι θρύλοι που έφτασαν κοντά. Τα έδωσαν όλα αλλά την κούπα δεν την σήκωσαν. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους.Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης μιλάνε για εκείνους τους λίγους που έμειναν χωρίς το στέμμα του πρωταθλητή και ας ήταν... βασιλιάδες στον αγωνιστικό χώρο.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο ξεκίνησε και επίσημα. Δεν χρειάζεται να κάνουμε άλλο υπομονή. Δεν χρειάζεται να μετράμε πλέον αντίστροφα. Για περίπου έναν μήνα και κάτι... ψιλά όλος ο πλανήτης θα έχει ένα σώμα, μία ψυχή και ένα... γήπεδο για να εκφραστεί.Λένε ότι "η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται". Εμείς θα το αλλάξουμε και θα το πούμε ότι "το καλό Μουντιάλ από την πρεμιέρα φαίνεται".Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης κάνουν μία ιστορική αναδρομή στις πρεμιέρες των Μουντιάλ που έχουν δει και θυμούνται και μιλάνε για όλα εκείνα που έμειναν στην ιστορία. 

Η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια όχι μόνο επέστρεψε στη La Liga. Αλλά δείχνει πιο έτοιμη και πιο έμπειρη από ποτέ, ώστε να μείνει για αρκετό καιρό. Να βγάλει και πάλι "ρίζες". Όπως έκανε στα τέλη των 90s.Αυτό δεν είναι εύκολο. Και σίγουρα δεν είναι απλό. Ωστόσο, για μία ομάδα με τη δική της ιστορία και τη δική της φανέλα είναι... προαπαιτούμενο. Μιας και αρκετοί είναι εκείνοι που θυμούνται πως ένιωσαν όταν την έβλεπαν να μεγαλουργεί. Ποιους παίκτες είχε και τι μπορούσαν να κάνουν αυτοί με την μπάλα στα πόδια τους.Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης μιλάνε για την σπουδαία επιστροφή της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια και τι θυμόμαστε από τα μεγαλεία μιας άλλης εποχής.

Όλα έχουν μία αρχή και ένα τέλος. Ακόμα και για τους πιο μεγάλους. Τους πιο σπουδαίους. Τους πιο επιτυχημένους, όπως είναι ο Πεπ Γκουαρντιόλα.Ο Καταλανός τεχνικός στη Μάντσεστερ Σίτι έμεινε δέκα χρόνια. Μαζί της τα πήρε όλα. Κυριολεκτικά. Ο έμπειρος προπονητής σήκωσε 20 κούπες μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα. Ωστόσο, το αντίο του ήταν απότομο και κάτι που δεν περίμενε κανείς. Αλλά πίσω του άφησε πολλά, πέρα από τα 20 τρόπαια.Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης κάνουν τη... σούμα στην καριέρα του Γκουαρντιόλα και τι μπορεί να φέρει η απουσία του στη Σίτι.

Διαφορετικοί παίκτες. Διαφορετικές καριέρες. Βίοι παράλληλοι θα μπορούσε να πει κάποιος. Ωστόσο, αυτό που συνδέει τους Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι και Αντουάν Γκριεζμάν δεν είναι μόνο το ταλέντο και η ερωτική επαφή με τα αντίπαλα δίχτυα.Αλλά και η στιγμή να πουν αντίο στις ομάδες τους. Ο Πολωνός μετά από τέσσερα χρόνια με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα αποχώρησε από τη La Liga με δάκρυα στα μάτια. Από την άλλη ο «Γκριζού» πήγε στο «Βιθέντε Καλντερόν» πριν πολλά χρόνια μόνος του, με μία ξανθιά μοϊκάνα και έφυγε από το «Μετροπολιτάνο» με 3 παιδιά και τη γυναίκα του.Δύο αντίο μέσα με διαφορά μόνο μερικών ωρών. Δύο αντίο που δείχνουν ότι τα χρόνια περνάνε και εμείς προσπαθούμε να καταλάβουμε που πήγε ο χρόνος, οι σεζόν και τόσα... γκολ. Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης σηκώνονται από τις καρέκλες τους, χειροκροτούν και αποθεώνουν δύο από τα μεγαλύτερα «πιστόλια» που είδαν τα ισπανικά γήπεδα τα τελευταία χρόνια. 

«Είμαι 50 ετών, αλλά, σαν χθες θυμάμαι που ήμουν 25», είχε πει σε μία από τις πιο γνωστές και πιο viral ατάκες του ο Ζοσέ Μουρίνιο στον Ντέλε Άλι στην προσπάθεια που έκανε κάποτε, ώστε να τον αφυπνίσει για να μην χάνει τον χρόνο του.Η αλήθεια είναι ότι ο χρόνος κυλάει γρήγορα. Αν κάποιος τον αφήσει τότε μπορεί και να χαθεί. Τόσο ο ίδιος, όσο και ο πολύτιμος χρόνος του. Ωστόσο, η Άρσεναλ επί σειρά ετών προσπαθούσε ξανά και ξανά να φτάσει σε έναν τελικό Champions League. Οι φίλοι της χωρίς να το καταλάβουν είδαν ότι από το 2006 έπρεπε να περιμένουν το 2026, ώστε να ζήσουν και πάλι κάτι ανάλογο.Κακά τα ψέματα. Από τότε μέχρι και τώρα πέρασε μία... ζωή. Αλλά τα κοινά σημεία και χαρακτηριστικά εκείνου του τελικού με εκείνον που έρχεται μόνο λίγα δεν είναι.Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης θυμούνται και μιλάνε για το πόσα άλλαξαν από τότε μέχρι και σήμερα στην ποδοσφαιρική ζωή και όχι μόνο.

Ο Ζοσέ Μουρίνιο είναι το το πρώτο φαβορί για τον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης. Αυτό λένε ολοένα και περισσότερα ξένα ΜΜΕ. Αν συμβεί αυτό τότε θα πρόκειται για το δεύτερο πέρασμα του Πορτογάλου τεχνικού από τους "μερένχες".Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι όταν είχε μείνει στην ισπανική πρωτεύουσα για τρία χρόνια ήταν όντως ένας από τους καλύτερους προπονητές του κόσμου. Ήταν όντως Special One. Τα τελευταία χρόνια, επί της ουσίας, εξαργυρώνει το όνομα που είχε "χτίσει" κάποτε και όλα αυτά που είχε πετύχει. Once upon time...Ο Γιάννης Σταθόπουλος και ο Θέμης Λιουδάκης μιλάνε για το κατά πόσο η επιλογή του Ζοσέ Μουρίνιο από τον Φλορεντίνο Πέρεθ είναι μία εύστοχη κίνηση ή όχι εν έτει 2026.