ATHENS VOICE Podcast

Στο 209ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Ένας απλός οδηγός για να καταλαβαίνετε τους πολύ έξυπνους άνθρωπους», μιλάμε για τα σημάδια που μπορεί να αποκαλύψουν μια σπάνια ευφυΐα μέσα σε μια επαγγελματική συζήτηση. Στο επιχειρείν, η επικοινωνία είναι καθημερινή υπόθεση. Συνομιλείτε με συνεργάτες, υποψήφιους εργαζόμενους, πελάτες, ανταγωνιστές και ανθρώπους που μπορεί να επηρεάσουν την πορεία της επιχείρησής σας. Το ερώτημα είναι: μπορείτε να καταλάβετε πότε απέναντί σας βρίσκεται ένα πραγματικά δυνατό μυαλό; Στο podcast αναλύουμε 7 ενδείξεις ευφυΐας: από τις σωστές ερωτήσεις και την άνεση του “δεν γνωρίζω”, μέχρι την ικανότητα αλλαγής άποψης, την απλοποίηση σύνθετων θεμάτων, τη σύνδεση φαινομενικά άσχετων πραγμάτων, την ουσιαστική ακρόαση και το έξυπνο χιούμορ. Γιατί ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος δεν ξεχωρίζει απαραίτητα από αυτά που δηλώνει ότι ξέρει. Ξεχωρίζει από τον τρόπο που σκέφτεται, ακούει, ρωτά, μαθαίνει και συνδέει τα δεδομένα γύρω του.

Η Κίνα παρουσιάζει το παράδοξο να είναι μια κομμουνιστική χώρα που έχει υιοθετήσει μια μορφή καπιταλισμού ή, όπως τον αποκαλεί το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα, «σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά». Μάλιστα, ο μεγαλύτερος καπιταλιστής στην Κίνα είναι το ίδιο το Κομμουνιστικό Κόμμα. Πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός στην Κίνα; Ποια είναι η σχέση του Κομμουνιστικού Κόμματος με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις της χώρας; Τι είναι το σύστημα του «μαστιγίου και του καρότου»; Πώς επηρεάζει αυτό το σύστημα την οικονομική ανάπτυξη και την αποτελεσματικότητα στην Κίνα; Ποιες είναι οι επιπτώσεις του για τις ξένες εταιρείες και για τις χώρες που επιδιώκουν να προσελκύσουν ιδιωτικές επενδύσεις από την Κίνα; Και ποιες είναι οι προοπτικές της κινεζικής οικονομίας; Για να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, μιλήσαμε με την Ning Leng, Επίκουρη Καθηγήτρια στη Σχολή Δημόσιας Πολιτικής McCourt του Πανεπιστημίου Georgetown και κορυφαία ειδικό στην πολιτική οικονομία της Κίνας και της Παγκόσμιας Κίνας, καθώς και στις θεσμικές επιπτώσεις του αυταρχισμού. Αυτή η συζήτηση αποτελεί μέρος της σειράς podcast του Κινεζικού Προγράμματος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων σε συνεργασία με το "Ti Kosmos podcast". Παρουσιάστρια του podcast είναι η Μαριλίζα Αναστασοπούλου. Το Κινεζικό Πρόγραμμα του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (Ι.ΔΙ.Σ.) προωθεί τη συστηματική μελέτη της σύγχρονης Κίνας στην Ελλάδα, επιδιώκοντας να προσφέρει σε βάθος κατανόηση της ιστορικής εξέλιξης, των αντιθέσεων, των πολιτικών οικονομικών και κοινωνικών διεργασιών, καθώς και του παγκόσμιου ρόλου της σύγχρονης Κίνας. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Πρόγραμμα, δείτε https://chinaprogram.gr

Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας κινηματογραφικής παραγωγής «The Birthday Party», συναντάμε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και ενορχηστρωτές της γενιάς του, τον Αλέξανδρο Λιβιτσάνο. Η ταινία του Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη, διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1970 σε ένα ιδιωτικό νησί του Ιονίου. Πρωταγωνιστής είναι ένας πανίσχυρος Έλληνας μεγιστάνας, τον οποίο υποδύεται ο Γουίλεμ Νταφόε, σε μια ιστορία όπου η χλιδή, η εξουσία και τα οικογενειακά μυστικά συνυπάρχουν κάτω από τον καυτό ήλιο του ελληνικού καλοκαιριού. Η ταινία κυκλοφορεί στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 2 Ιουλίου από τη Heretic, ενώ το original motion picture soundtrack κυκλοφορεί ψηφιακά στις 26 Ιουνίου από τη Minos EMI, a Universal Music Company. Το soundtrack υπογράφει ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος, ο οποίος δίνει τον μουσικό τόνο σε αυτό το ατμοσφαιρικό δράμα, ενώ παράλληλα παρουσιάζει μια ιδιαίτερη, σκοτεινή και βαθιά κινηματογραφική διασκευή του κλασικού «Don't Let Me Be Misunderstood», ερμηνευμένη από τον Γουίλεμ Νταφόε και τη Czech Studio Orchestra. Ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος είναι συνθέτης, ενορχηστρωτής και πιανίστας με διεθνή παρουσία. Έργα του έχουν παρουσιαστεί και ηχογραφηθεί σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία και Αυστραλία, ενώ έχει συνεργαστεί με κορυφαίες προσωπικότητες και οργανισμούς της μουσικής, ανάμεσά τους ο Alexandre Desplat, ο Michel Legrand, οι Canadian Brass, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και η Ελληνική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων. Παράλληλα αποτελεί μία από τις πιο δημιουργικές και πολυσχιδείς παρουσίες της ελληνικής μουσικής σκηνής, κινούμενος με την ίδια άνεση ανάμεσα στη συμφωνική μουσική, το θέατρο, τον κινηματογράφο και το ελληνικό τραγούδι. Στη συζήτησή μας μιλά για τη δημιουργία της μουσικής του «The Birthday Party», τις ηχογραφήσεις στην Πράγα, τη σχέση του με τον κινηματογράφο, τις διασκευές που κάνει, το «Σπιρτόκουτο The Musical» και τα επόμενα καλλιτεχνικά του σχέδια.

Γιατί το παιδί κάνει δύο γραμμές και ζητάει αμέσως άλλο χαρτί; Είναι σπατάλη ή κρύβεται κάτι βαθύτερο πίσω από αυτή τη συμπεριφορά; Σε αυτό το επεισόδιο, εξερευνούμε τη σχέση των παιδιών με το χαρτί, τη δημιουργικότητα και τη διαδικασία της ζωγραφικής. Ποιες ανάγκες μπορεί να καλύπτει το «καινούριο χαρτί»; Πώς αλλάζει αυτή η συμπεριφορά καθώς το παιδί μεγαλώνει; Και γιατί η ανησυχία του ενήλικα για τη σπατάλη, τα υλικά και το περιβάλλον είναι απολύτως δικαιολογημένη; Ίσως τελικά το παιδί να μη ζητάει απλώς ένα καινούργιο χαρτί. Ίσως να ζητάει μια καινούργια αρχή.

«Ζούμε για να πληρώνουμε τις τράπεζες», «Ε και τι θα γινόταν αν βγαίναμε από το ευρώ;». Ερωτήσεις σαν κι αυτές ακούγονται συχνά στον δημόσιο διάλογο, ακόμα και από έμπειρους επαγγελματίες. Αν εξαιρέσουμε τα περίπλοκα εργαλεία με τα οποία λειτουργούν οι σύγχρονες οικονομίες —τα κράτη, οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις αλλά και οι πολίτες— σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά, τι είναι αυτό που κάνει τόσους Έλληνες να μην καταλαβαίνουν τη λειτουργία των τραπεζών, του νομίσματος ή τον προστατευτικό ρόλο της Τράπεζας της Ελλάδος; Καλέσαμε τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα για να μας εξηγήσει, με τον μεταδοτικό και προσιτό του λόγο, τα κενά του οικονομικού αλφαβητισμού στην Ελλάδα και να μοιραστεί τους λόγους για τους οποίους παραμένει αισιόδοξος για το μέλλον. Συντελεστές: Κάμερα - Μοντάζ: Κάκια Γκουδίνα | Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Μουσική επεισοδίου: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο εικοστό πρώτο επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε άβολα κρίσιμες ερωτήσεις: «Υπάρχει θεραπεία για τη ζέστη και τη φρίκη του θέρους;» «Μας άφησε η γιαγιά την επίπλωσή της (σερβάντα, διπλό μασίφ κρεβάτι, ντουλάπες, τραπεζαρία), η οποία είναι παλιά, η λάκα των 70s αν θυμάστε. Τα έπιπλα ούτε χωράνε ούτε ταιριάζουν στα σπίτια μας. Τι να τα κάνουμε;» «Θα φορούσατε πέδιλο με κάλτσες; Γιατί το βλέπω να φιγουράρει στα περιοδικά μόδας ξανά και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να το αντέξω». Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο [email protected]. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Η υπόθεση της μικρής Άννυ συγκλόνισε την Ελλάδα το 2015 και αποτέλεσε μία από τις πιο φρικτές εγκληματικές υποθέσεις των τελευταίων δεκαετιών. Η τετράχρονη Άννυ εξαφανίστηκε από το σπίτι όπου έμενε με τη μητέρα και τον πατέρα της στην Αθήνα. Οι αρχικές αναζητήσεις για τον εντοπισμό της αποκάλυψαν σταδιακά ένα αποτρόπαιο έγκλημα, καθώς σύμφωνα με το κατηγορητήριο και την απόφαση του δικαστηρίου, ο πατέρας της κρίθηκε υπεύθυνος για τη δολοφονία της και για την προσπάθεια εξαφάνισης των στοιχείων του εγκλήματος. Η υπόθεση πήρε τεράστιες διαστάσεις εξαιτίας της αγριότητας της πράξης, αλλά και των ερωτημάτων που προκάλεσε γύρω από την προστασία των παιδιών, την παραμέληση και τις συνθήκες μέσα στις οποίες ένα παιδί μπορεί να μείνει αόρατο. Το 2016 το δικαστήριο καταδίκασε τον πατέρα της Άννυ και συνεργό του για την υπόθεση, ενώ η μητέρα της καταδικάστηκε για έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Ελένη Ζουμπουλάκη και η Μανίνα Ψυχούλη μιλούν για ένα θέμα που απασχολεί κάθε γονιό: πώς κάνεις καλοκαιρινές διακοπές όταν έχεις μικρά παιδιά; Με βάση τις προσωπικές τους εμπειρίες καταλήγουν σε ένα βασικό συμπέρασμα: οι καλές οικογενειακές διακοπές δεν εξαρτώνται από τον εξωτικό προορισμό αλλά από την πρακτικότητα. Η πρόσβαση στη θάλασσα, η ύπαρξη βοήθειας από φίλους ή συγγενείς, η ασφάλεια του τόπου και η εγγύτητα σε ιατρικές υπηρεσίες αποδεικνύονται πολύ σημαντικότερα από το πόσο «ινσταγκραμικός» είναι ένας προορισμός. Στη συζήτηση ανατρέπονται αρκετοί μύθοι. Τα ακριβά οικογενειακά ξενοδοχεία δεν εγγυώνται απαραίτητα ξεκούραση, ενώ τα παιδιά συχνά διασκεδάζουν περισσότερο με την άμμο, το νερό και ένα πλαστικό κυπελλάκι παρά με τα παιχνίδια που οι γονείς κουβαλούν μαζί τους. Εξίσου σημαντική είναι η παρουσία άλλων οικογενειών, καθώς οι φιλίες των παιδιών –και συχνά των γονιών– μπορούν να μετατρέψουν τις διακοπές σε μια μικρή κοινότητα αλληλοϋποστήριξης. Επίσης, μοιράζονται πρακτικά tips για την οργάνωση, το φαρμακείο των διακοπών, την επιλογή παραλίας, τη χρήση κινητών και tablet, αλλά και ιδέες για δημιουργική απασχόληση των παιδιών μακριά από τις οθόνες. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

«Είναι το φαγητό, που δεν έχει κόμπλεξ, δεν έχει στερεότυπα, αλλά έχει φροντίδα και συναίσθημα». Εκεί, όπου εσύ «χτίζεις» το δικό σου γεύμα επιλέγοντας τη βάση, που θέλεις, και τα συνοδευτικά, που ταιριάζουν με την όρεξη σου. Ο λόγος για το «Dinas Eat Real»! Η Ντίνα Νικολάου μάς μιλάει για το νέο της concept «Dinas», το πώς ξεκίνησε η σχέση της με τη μαγειρική, πώς βρέθηκε στο Παρίσι στα 21 της, αλλά και ποιο είναι το υπέροχο μυστικό πίσω από το σχεδιασμό του φυσικού καταστήματος της στην Πανόρμου. Ακούστε το σημερινό μας επεισόδιο The Tastemakers by Efood παρέα με delivery by efood και σας ευχόμαστε καλό καλοκαίρι!

Μια κατσαρίδα εμφανίζεται στην αυλή λίγο πριν ξεκινήσει μια θεραπευτική ομάδα. Διαφορετικοί άνθρωποι αντιδρούν με διαφορετικούς τρόπους. Γιατί; Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε τον κόσμο των φοβιών μέσα από μια ψυχοδυναμική ματιά. Μιλάμε για το πώς γεννιούνται οι φοβίες, γιατί επιμένουν ακόμη κι όταν γνωρίζουμε λογικά ότι δεν κινδυνεύουμε, πώς συνδέονται με το σώμα, το τραύμα, την προσκόλληση και τις πρώιμες εμπειρίες μας, αλλά και γιατί η αποφυγή, όσο ανακουφιστική κι αν φαίνεται, συχνά δυναμώνει τον φόβο. Γιατί μερικές φορές δεν φοβόμαστε πραγματικά το αεροπλάνο, το ασανσέρ ή την κατσαρίδα. Φοβόμαστε αυτό που αυτά ξυπνούν μέσα μας. Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».

Στο 208ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Στο επιχειρείν, η περιέργεια είναι αρετή» μιλάμε για μια ιδιότητα που συχνά παρεξηγείται, αλλά στην επιχειρηματικότητα μπορεί να γίνει πραγματικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Η περιέργεια δεν σημαίνει αδιακρισία, ούτε κουτσομπολιό, ούτε άσκοπες ερωτήσεις. Σημαίνει διάθεση να καταλάβεις καλύτερα πώς λειτουργεί η επιχείρησή σου, τι αλλάζει στην αγορά, τι κάνουν οι ανταγωνιστές σου και τι βιώνουν οι άνθρωποί σου. Στο podcast αυτό αναλύουμε γιατί η περιέργεια συνδέεται με την καινοτομία, την εγρήγορση, την προστασία της εικόνας της επιχείρησης και τη φροντίδα προς την ομάδα. Από την αμφισβήτηση παλιών διαδικασιών μέχρι την παρακολούθηση του ανταγωνισμού και των online κριτικών, ο περίεργος επιχειρηματίας βλέπει πράγματα που οι άλλοι προσπερνούν. Γιατί στο επιχειρείν, όποιος δεν ρωτά, δεν μαθαίνει. Και όποιος δεν μαθαίνει, αργά ή γρήγορα μένει πίσω.

Σε αυτό το επεισόδιο του podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ξεκινάμε από μια πραγματική ερώτηση γονέα και εξερευνούμε τι γνωρίζουμε σήμερα από την έρευνα για το μέγεθος και την παρουσία των προσώπων στις παιδικές ζωγραφιές. Πώς επηρεάζει η ηλικία το σχέδιο; Γιατί τα μικρότερα αδέρφια συχνά εμφανίζονται μικροσκοπικά; Γιατί ένα πρόσωπο της οικογένειας είναι τεράστιο και το άλλο απουσιάζει; Και πότε μια λεπτομέρεια αξίζει πραγματικά την προσοχή μας; Ένα επεισόδιο για όλους τους γονείς που έχουν κοιτάξει μια παιδική ζωγραφιά και έχουν αναρωτηθεί: «Τι προσπαθεί να μου πει;»

Ο Σέργιος Θεοδωρίδης, ομότιμος καθηγητής Μηχανικής Μάθησης και Επεξεργασίας Δεδομένων στο ΕΚΠΑ και διευθυντής εκπαίδευσης στο Κέντρο Αριστείας στη Ρομποτική και Τεχνητή Νοημοσύνη ΗΡΩΝ, μιλάει με τον Μάκη Προβατά στο νέο επεισόδιο του Vidcast Συναντήσεις. Η συζήτησή τους ξεκινά από την ιστορία της τεχνητής νοημοσύνης, από τον Άλαν Τούρινγκ και τα πρώτα πειράματα της δεκαετίας του 1950 μέχρι τα σύγχρονα παραγωγικά μοντέλα και το ChatGPT. Ο καθηγητής εξηγεί ότι η σημερινή «επανάσταση» δεν προέκυψε από ένα μοναδικό επιστημονικό άλμα, αλλά από δεκαετίες συνεχούς έρευνας και συλλογικής προσπάθειας. Στη συνέχεια αναλύονται οι επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης στη δημοκρατία, την κοινωνία και την καθημερινότητα. Μπορεί να ενισχύσει τη λήψη αποφάσεων, την εκπαίδευση, την υγεία και τη διαχείριση πόρων, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί σοβαρές προκλήσεις: παραπληροφόρηση, deepfakes, χειραγώγηση και εξάρτηση από αλγοριθμικά συστήματα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον κίνδυνο αποδυνάμωσης της κριτικής σκέψης, της αυτογνωσίας και της ενσυναίσθησης, ειδικά στις νεότερες γενιές. Η συζήτηση επεκτείνεται και στην αγορά εργασίας, όπου εξετάζονται οι φόβοι για απώλεια θέσεων, οι νέες δεξιότητες που θα απαιτηθούν και οι μεγάλες αλλαγές που αναμένονται τα επόμενα χρόνια. Παράλληλα, αναδεικνύεται η ανάγκη διαρκούς εκπαίδευσης και προσαρμογής σε ένα περιβάλλον που μεταβάλλεται ταχύτατα. Το επεισόδιο κλείνει με έναν προβληματισμό για το μέλλον της παιδείας, τον ρόλο του σχολείου, τη σχέση γονιών και εκπαιδευτικών και την ανάγκη να καλλιεργούνται πολίτες που θα χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη ως εργαλείο, χωρίς να υποκαθιστούν τη δική τους κρίση και ανθρωπιά. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο εικοστό (!) επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε τρομερά κρίσιμες ερωτήσεις. «Έγινα κακός που αρνήθηκα να κάνω διακοπές με “φιλικό ζευγάρι”;» Λολ, όχι. Πολύ καλά έκανες. Αλλά άκου... «Από πότε οι νεράιδες βγαίνουν και χορεύουν στη στεριά;» Ξέρουμε, και ξέρουμε ΑΚΡΙΒΩΣ από πότε. Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο [email protected]. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Σήμερα θα μοιραστώ κάποιες διαπιστώσεις που αργά ή γρήγορα όλοι κάνουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας, και προσωπικά θα ήθελα να τις έχω κάνει από τα είκοσι, αλλά όταν είμαστε νέοι… δυστυχώς, ότι κι αν μας λένε οι πιο έμπειροι, οι μεγαλύτεροι, δεν τα ακούμε! #1. Ποτέ δεν θα είστε έτοιμοι και ποτέ το “timing” δεν θα είναι το ιδανικό : συχνά θέλετε να ξεκινήσετε ένα καινούργιο πρότζεκτ, μια δουλειά, ένα χόμπυ, από το να πάρετε δίπλωμα οδήγησης μέχρι το να πάτε γυμναστήριο—Και αντί να ξεκινήσετε, το αναβάλετε, είτε γιατί δεν νιώθετε έτοιμοι, είτε περιμένετε να κλείσουν κάποιες άλλες εκκρεμότητες, είτε να έχετε όλες τις πληροφορίες που θέλετε και πάει λέγοντας.  Όμως, τελικά, επειδή συνεχώς προκύπτουν καινούργια δεδομένα, στην πραγματικότητα, δεν θα είστε ποτέ απολύτως έτοιμοι.  Γι’ αυτό σας προτείνω, αν θέλετε πολύ να κάνετε κάτι, ξεκινήστε το! #2. Η υγεία σας είναι αδιαπραγμάτευτη : ειδικά όταν είστε νέοι, πιστεύετε ότι η υγεία σας θα είναι πάντα άψογη, με αποτέλεσμα συχνά να παραμελείτε την σωστή διατροφή, την άσκηση, τον καλό ύπνο.  Όμως, ακόμα κι αν σήμερα έχετε πολύ καλή υγεία, σας προτείνω να την προσέξετε, να κάνετε κάθε χρόνο ένα καλό τσεκ απ, αν βρείτε κάτι να επισκεφθείτε τον κατάλληλο γιατρό, και να φροντίζετε να τρώτε σωστά, να ασκείστε σωματικά, να πίνετε άφθονο νερό και να ξεκουράζεστε.  Μόνο έτσι θα έχετε διαχρονικά καλή υγεία, και δεν θα αναγκαστεί το σώμα σας να διαμαρτυρηθεί για να σας το θυμίσει! #3. Η καλύτερη δουλειά δεν είναι μόνο εκείνη που πληρώνει τα περισσότερα : όσο κι αν ένας καλός μισθός ή πακέτο ανταμοιβών και να είναι δελεαστικό, στην δουλειά σας υπάρχουν και άλλοι σημαντικοί παράγοντες που αξίζει να ζυγίσετε πριν πάρετε μια απόφαση να συνεργαστείτε με κάποιο οργανισμό:  θα παίξει ρόλο το αντικείμενο της δουλειάς σας, οι προοπτικές εξέλιξης, η κουλτούρα της εταιρίας, το κλίμα, οι συνάδελφοι, και το κατά πόσο σας επιτρέπει να έχετε ισορροπία προσωπικής & επαγγελματικής ζωής. #4. Δεν θα αρέσετε ποτέ σε όλους : δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια γούστα,  αξίες, νοοτροπία, προτιμήσεις, γι’ αυτό μην προσπαθείτε να αρέσετε σε όλους! Από την άλλη πλευρά, ούτε σε σας ταιριάζουν όλοι, και νιώθετε στο ίδιο μήκος κύματος.  Αποδεχτείτε λοιπόν την διαφορετικότητα των άλλων, ακόμα κι αν δεν συμφωνείτε, κι επιλέξτε να κάνετε παρέα με ανθρώπους με τους οποίους ταιριάζετε, εμπιστεύεστε και περνάτε καλά! #5. Ο σύντροφός σας και οι κοντινοί σας άνθρωποι δεν έχουν μαντικές ικανότητες : πολλοί άνθρωποι, ίσως και εσείς, πιστεύετε ότι ο σύντροφός σας ή άλλοι άνθρωποι κοντά σας οφείλουν να καταλαβαίνουν τις ανάγκες σας και να σας φέρονται όπως εσείς θέλετε ή όπως θα τους φερόσασταν εσείς.  Όμως αυτό δεν στέκει : σίγουρα κάποιος που σας αγαπάει και σας ξέρει καιρό σας καταλαβαίνει, όμως αν εσείς δεν εκφράσετε με σαφήνεια και αυθεντικότητα τα θέλω, τις ανάγκες και τα όριά σας, ο άλλος δεν μπορεί να τα ξέρει!  Και ενώ οι προθέσεις τους μπορεί να είναι θετικές, δεν σημαίνει ότι φέρονται και εκφράζονται ακριβώς όπως εσείς, ή περιμένετε εσείς από αυτούς!   Είμαι η Ξένια Κούρτογλου, ειδικός στην Ψυχική Ανθεκτικότητα και στην εκπομπή μου μαθαίνετε πώς να αντιμετωπίζετε με επιτυχία τις συνεχείς αλλαγές της ζωής προσωπικά και επαγγελματικά.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη «σιωπηρή παραίτηση» (quiet quitting), όχι μόνο ως φαινόμενο στον εργασιακό χώρο, αλλά και ως μια πιο βαθιά, υπαρξιακή στάση που μπορεί να εμφανιστεί στη ζωή των ανθρώπων με την πάροδο του χρόνου. Αρχικά γίνεται αναφορά στη γενιά Gen Z και στις διαφορετικές αντιλήψεις γύρω από την εργασία, όμως το επίκεντρο μετατοπίζεται στη δεύτερη μορφή σιωπηρής παραίτησης: εκείνη που αφορά την προσωπική καθημερινότητα, την αυτοφροντίδα και τη σταδιακή απόσυρση από τη ζωή χωρίς απαραίτητα να υπάρχει κατάθλιψη. Μέσα από παραδείγματα, όπως η εγκατάλειψη της προσωπικής φροντίδας, της κοινωνικότητας, των χόμπι και των καθημερινών συνηθειών, αναδεικνύεται πώς η παραίτηση μπορεί να ξεκινήσει διακριτικά και να οδηγήσει σε βαθύτερη αποσύνδεση από τη ζωή. Τονίζουν ότι η αδράνεια, ο μηδενισμός και η απομόνωση συχνά ενισχύονται μετά από τραυματικά γεγονότα ή έντονο στρες, αλλά και από την έκθεση σε αρνητικές ειδήσεις. Παράλληλα, υπογραμμίζουν τη σημασία της αντίστασης σε αυτή την τάση μέσω της ρουτίνας, της φροντίδας του εαυτού, της κοινωνικής επαφής και της διατήρησης στόχων και ονείρων. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν απλώς στη ζωή μας. Εγκαθίστανται μέσα στον ψυχικό μας κόσμο. Γίνονται φορείς ελπίδας, φόβου, μνήμης και επιθυμίας. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τις σχέσεις που μας αλλάζουν, για τις απώλειες που μας μεταμορφώνουν και για το πώς συναντάμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους.

Στο 207ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «“Αναλογικά” διαλείμματα στην ψηφιακή ρουτίνα», μιλάμε για την ανάγκη του σύγχρονου επιχειρηματία να κάνει, έστω και προσωρινά, ένα βήμα πίσω από την οθόνη. Ο επιχειρηματίας ήταν σχεδόν πάντα από τους πρώτους που αγκάλιαζαν την τεχνολογία: από τα πρώτα κινητά και το Internet, μέχρι τα social media, τα digital εργαλεία και την τεχνητή νοημοσύνη. Όμως, όσο πιο ψηφιακή γίνεται η καθημερινότητά του, τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτούν τα μικρά «αναλογικά» διαλείμματα. Στο podcast αυτό μιλάμε για τη δύναμη του χαρτιού και του μολυβιού, την ανάγκη να μειώσουμε τα ατελείωτα video calls, τη σημασία της χαλάρωσης χωρίς οθόνη και την αξία ενός χόμπι που γίνεται με τα χέρια και όχι με pixels.

Όταν ένα παιδί ζωγραφίζει τέρατα, μάχες, ζόμπι ή σκηνές βίας, πολλοί γονείς αναρωτιούνται: «Μήπως αυτή η ζωγραφιά κρύβει κάτι;» Σε αυτό το επεισόδιο, εξερευνούμε τι λένε οι έρευνες για τη σχέση ανάμεσα στο παιδικό σχέδιο και τον οπτικό πολιτισμό. Πώς επηρεάζουν τις ζωγραφιές τα κινούμενα σχέδια, τα βιντεοπαιχνίδια, το YouTube και οι εικόνες που βλέπουν καθημερινά τα παιδιά; Γιατί τα τέρατα και οι μάχες εμφανίζονται τόσο συχνά στα σχέδιά τους; Και πότε χρειάζεται πραγματικά να παρατηρήσουμε κάτι περισσότερο; Ελάτε να δούμε παρέα, γιατί μια ζωγραφιά δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά και πώς μπορούμε να ακούμε καλύτερα τις ιστορίες που θέλουν να μας αφηγηθούν τα παιδιά μέσα από το σχέδιό τους.

Στο δέκατο ένατο επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε δύο τρομερά κρίσιμες ερωτήσεις: «Πώς θα γίνει να μεγαλώσουν οι ώρες για να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου;» Μήπως προτιμάς μια Τζάγκουαρ που είναι και πιο εύκολο; «Τι να κάνω για να ξεφύγω από το βάλτωμα; Τατουάζ; Ή να τον χωρίσω;» Χμμ... Μην κάνεις τατουάζ. «Αδιάβροχο ή ομπρέλα;» Ποτέ κανένα αδιάβροχο δεν έβγαλε το μάτι κανενός. Αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο [email protected]. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Ο Άκης Πάνου υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, όμως η δημόσια εικόνα του σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από ένα τραγικό έγκλημα που συγκλόνισε την κοινή γνώμη το 1997. Η υπόθεση συνδέεται με τη σχέση της νεαρής κόρης του, Ελευθερίας, με τον Σωτήρη Γιαλαμά, την οποία ο Πάνου δεν αποδεχόταν. Η ένταση ανάμεσα στις δύο πλευρές κλιμακωνόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς ο συνθέτης διατηρούσε αυστηρές και παραδοσιακές αντιλήψεις σχετικά με την οικογένεια και τον ρόλο του πατέρα. Την 1η Αυγούστου 1997, στο σπίτι της οικογένειας στην Ξάνθη, ο Γιαλαμάς πήγε με σκοπό να συζητήσει και να εξομαλύνει τις σχέσεις, όμως η συνάντηση κατέληξε σε τραγωδία. Κατά τη διάρκεια έντονου διαπληκτισμού, ο Πάνου χρησιμοποίησε περίστροφο και πυροβόλησε τον νεαρό άνδρα, προκαλώντας τον θάνατό του μπροστά σε συγγενικά πρόσωπα. Η πράξη αυτή οδήγησε στη σύλληψη και παραπομπή του σε δίκη, όπου κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, χωρίς να του αναγνωριστούν ελαφρυντικά. Η υπόθεση προκάλεσε έντονες κοινωνικές αντιδράσεις και συζητήσεις γύρω από ζητήματα οικογενειακής εξουσίας, πατριαρχικών αντιλήψεων και της έννοιας της «τιμής». Κατά τη διάρκεια της κράτησής του διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας και τελικά αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας λίγο πριν πεθάνει το 2000. Έτσι, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα της ελληνικής μουσικής συνδέθηκε για πάντα όχι μόνο με το έργο του, αλλά και με ένα από τα πιο πολυσυζητημένα εγκλήματα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Ελένη Ψυχούλη και η Μανίνα Ζουμπουλάκη μιλάνε για το ψέμα και την αλήθεια στην καθημερινή ζωή. Αφορμή αποτελεί το ερώτημα αν υπάρχουν άνθρωποι που δεν λένε ποτέ ψέματα, με τις δυο τους να υποστηρίζουν ότι τα λεγόμενα «λευκά ψέματα» συχνά λειτουργούν ως αναγκαίο κοινωνικό εργαλείο. Μέσα από προσωπικές εμπειρίες και παραδείγματα, εξετάζουν αν η απόλυτη ειλικρίνεια μπορεί να γίνει σκληρή, αγενής ή ακόμη και πληγωτική, ιδιαίτερα όταν αφορά την εμφάνιση, τις σχέσεις ή την προσωπική ζωή των άλλων. Παράλληλα, αναφέρονται στις δικαιολογίες που χρησιμοποιούμε για να προστατεύσουμε τον χρόνο, τα όριά μας και την ψυχική μας ηρεμία, καθώς και στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αλήθεια, το ψέμα και τη σιωπή. Η συζήτηση επεκτείνεται και στη δημιουργική πλευρά του ψέματος, όπως οι μικρές μυθοπλασίες που σκαρώνουμε σε αγνώστους ή οι ιστορίες που επινοούμε για να κάνουμε την καθημερινότητα πιο ενδιαφέρουσα. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Πώς να απαλλαχθείτε αποτελεσματικά από τη συγκεντρωτικοτητα    Σήμερα θα μιλήσουμε για την συγκεντρωτικότητα, κάτι που χαρακτηρίζει πολλούς ικανούς ανθρώπους, και μέσα από αυτήν, πρώτα απ’ όλα βλάπτουν τον εαυτό τους, αλλά και στερούν την δυνατότητα προόδου των άλλων. Συχνά στις συνεδρίες μου συναντώ επιχειρηματίες που δεν έχουν ποτέ χρόνο για τον εαυτό τους, περνάνε όλα από τα χέρια τους, και νιώθουν μεγάλη ανασφάλεια να λείψουν έστω και λίγες μέρες να ξεκουραστούν, γιατί φοβούνται πως αν εκείνοι δεν είναι εκεί, η δουλειά τους θα πέσει. Όμως το να κρατάτε όλες τις ευθύνες πάνω σας, ενώ έχετε συνεργάτες, κρατάει και εσάς σκλαβωμένους, και την δουλειά σας σε τέλμα.  Γι’ αυτό θα μοιραστώ τέσσερις στρατηγικές που θα σας βοηθήσουν να απαλλαχθείτε από την συγκεντρωτικότητα. Πριν όμως, θέλω να τονίσω πως η ανάθεση ρόλων και καθηκόντων δεν σημαίνει μόνο «μοιράζω τις δουλειές». Είναι μια ουσιαστική αναπτυξιακή διαδικασία, που προϋποθέτει αμοιβαία εμπιστοσύνη, και περιλαμβάνει καθοδήγηση, παρακολούθηση και ανατροφοδότηση.  Αναγνωρίστε τι πραγματικά φοβάστε εσείς : Πίσω από τη συγκεντρωτικότητα συνήθως κρύβεται ανασφάλεια και διάφοροι φόβοι: μήπως οι άλλοι δεν κάνουν την δουλειά σωστά; Μήπως εκτεθείτε ή χάσετε τον έλεγχο;  Αναρωτηθείτε «κάνω τη δουλειά μόνος μου γιατί είναι κρίσιμη ή γιατί δεν εμπιστεύομαι κάποιον άλλον;  Ή μήπως αναθέτοντας καθήκοντα δεν θα είμαι τόσο απαραίτητος ή σημαντικός;» Και απαντήστε ειλικρινά στον εαυτό σας. Αναθέστε ξεκάθαρα και με σαφήνεια : η ανάθεση σε άλλους δεν πετυχαίνει όχι επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν ικανότητες, αλλά επειδή δεν κατάλαβαν τι ακριβώς τους ζητάτε. Γι’ αυτό, όταν δίνετε σ’ ένα συνεργάτη να κάνει μια δουλειά, ξεκαθαρίστε με σαφήνεια τι ακριβώς είναι το ζητούμενο, πώς και με ποιους θα γίνει και πότε θα παραδοθεί.  Όσο πιο ξεκάθαρο είναι το πλαίσιο, τόσο πιο άνετα μπορεί κάποιος να κινηθεί μέσα σε αυτό.Κι αν χρειαστούν ενδιάμεσες οδηγίες, φροντίστε να είστε εκεί να τις δώσετε. Υποστηρίξτε χωρίς να παρεμβαίνετε συνεχώς : για να μπορέσουν οι άνθρωποί σας να χτίσουν εμπειρία, χρειάζονται οδηγίες, καθοδήγηση, αλλά όχι συνεχή έλεγχο και παρέμβαση σε κάθε βήμα.  Αφού εξηγήσετε τι θέλετε, αφήστε τους χώρο και χρόνο να το κάνουν και μην στέκεστε πάνω από το κεφάλι τους αν δεν σας ζητήσουν βοήθεια. Μ’ αυτόν τον τρόπο τους βοηθάτε να πάρουν την ευθύνη τους, και μόνο έτσι θα χτίσουν εμπειρία.  Αντιμετωπίστε τα λάθη και τις αποτυχίες σαν μαθήματα ανάπτυξης : αν κάθε λάθος ή αστοχία οδηγεί σε αυστηρή κριτική, απόρριψη, ή αφαίρεση ευθυνών, η ομάδα σας θα χάσει την έμπνευση, το κίνητρό της και θα πάψει να προσπαθεί.Για να εξελιχθούν οι άνθρωποί σας χρειάζονται ψυχολογική ασφάλεια, και ενθάρρυνση να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους χωρίς να φοβούνται. Μετά από κάθε αποτέλεσμα, δώστε χρήσιμη ανατροφοδότηση με στόχο τη μάθηση, όχι την τιμωρία. Βοηθήστε τους συνεργάτες σας να μάθουν από ότι δεν πήγε καλά, παίρνοντας καθοδήγηση για το μέλλον, κι έτσι θα γίνουν πολύ πιο υπεύθυνοι και δεν θα εκτελούν απλά εντολές.

Με κάθε νέο επεισόδιο του «Στο Χιλιοστό», αναμοχλεύονται μας μνήμες τραυματικές. Για το πόσο διαφορετικά βλέπαμε οι Έλληνες το διακύβευμα της διαπραγμάτευσής μας με την Ευρώπη. Για το πόσο δε συνειδητοποιήσαμε πόσο κοντά στην άβυσσο φτάσαμε. Ήμασταν και με τα δύο πόδια, τελικά, εκτός ευρώ; Τι ακριβώς έκανε τον Αλέξη Τσίπρα να μετατρέψει το «όχι» σε «ναι;» Γιατί ήταν άλλος πολιτικός απέναντι στους Έλληνες κι άλλος απέναντι στους Ευρωπαίους; Και τι είναι αυτό το τραύμα που μας κατατρύχει ακόμα; Η Βικτώρια Δενδρινού, συνδημιουργός του «Στο Χιλιοστό» συνομιλεί με την Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, που το μακρινό 2019 βοήθησε την ίδια και την Ελένη Βαρβιτσιώτη να στήσουν το βιβλίο «Η Τελευταία Μπλόφα» ως επιμελήτριά του, για όσα συμβαίνουν πίσω από τις κάμερες του ντοκιμαντέρ, πίσω από τις σελίδες του βιβλίου, την έρευνα, τον τρόπο γραφής, την αφηγηματικότητα, τα data. Γιατί η πραγματική δουλειά, όπως δείχνει και το ντοκιμαντέρ, γίνεται «Μακριά από το πλήθος». Συντελεστές Συνέντευξη: Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τι συμβαίνει όταν αυτό που ήμασταν δεν μας χωρά πια, αλλά αυτό που πρόκειται να γίνουμε δεν έχει ακόμη γεννηθεί; Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε στον συναρπαστικό κόσμο της μεταμόρφωσης της πεταλούδας και ανακαλύπτουμε γιατί η αλλαγή δεν μοιάζει με βελτίωση αλλά με διάλυση και αναγέννηση. Με αφορμή τα λεγόμενα imaginal cells —τα κύτταρα που κουβαλούν το σχέδιο της πεταλούδας πολύ πριν αυτή υπάρξει— εξερευνούμε πώς το τραύμα, οι άμυνες, η ντροπή, η ενοχή και τα παλιά μοτίβα συχνά πολεμούν ακριβώς εκείνα τα κομμάτια που προσπαθούν να μας οδηγήσουν προς μια πιο αυθεντική ζωή. Ένα επεισόδιο για το εσωτερικό παιδί, το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι, τη θεραπεία και το θάρρος που χρειάζεται για να εγκαταλείψουμε μια ταυτότητα που κάποτε μας προστάτευσε, αλλά πλέον δεν μας επιτρέπει να πετάξουμε. Ίσως η πεταλούδα να μην είναι το τέλος της διαδρομής. Ίσως να ήταν πάντα μέσα μας. Αν βρίσκεσαι σε μια περίοδο αλλαγής, αν νιώθεις ότι κάτι μέσα σου πεθαίνει ενώ κάτι νέο προσπαθεί να γεννηθεί, αυτό το επεισόδιο θα σου δώσει μια εντελώς διαφορετική ματιά στο ταξίδι της προσωπικής εξέλιξης.

Στο 206ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Ψηφιακή προσβασιμότητα για όλους», μιλάμε για ένα θέμα που κάθε σύγχρονη επιχείρηση οφείλει πλέον να παίρνει σοβαρά: την προσβασιμότητα του website ή του e-shop της. Με αφορμή την ιστορία ενός επιτυχημένου επιχειρηματία με οπτική αναπηρία, εξετάζουμε γιατί ένα ψηφιακό περιβάλλον δεν πρέπει να σχεδιάζεται μόνο για όσους βλέπουν, ακούν, κινούνται και πλοηγούνται με τον «συνηθισμένο» τρόπο. Στο podcast αυτό αναλύουμε τι σημαίνει accessibility-first, γιατί δεν είναι απλώς τεχνική λεπτομέρεια ή νομική υποχρέωση, αλλά στρατηγική επιλογή, και πώς παραδείγματα όπως η Amazon δείχνουν ότι η προσβασιμότητα μπορεί να γίνει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Γιατί όταν ένα site είναι πιο καθαρό, πιο κατανοητό, πιο λειτουργικό και πιο εύχρηστο για ανθρώπους με αναπηρία, γίνεται τελικά καλύτερο για όλους. Και αυτό δεν είναι κόστος. Είναι επένδυση σε εμπιστοσύνη, φήμη και μακροπρόθεσμη αξία.

Γιατί ένα παιδί ζωγραφίζει ξανά και ξανά το ίδιο αστεράκι, την ίδια καρδιά ή την ίδια μικρή λεπτομέρεια; Είναι απλώς συνήθεια ή μήπως κάτι περισσότερο; Σε αυτό το επεισόδιο του Podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», εξερευνούμε τι σημαίνει η επανάληψη στο παιδικό σχέδιο και πώς ένα μικρό μοτίβο μπορεί να λειτουργεί σαν τρόπος σκέψης, επεξεργασίας και ασφάλειας για το παιδί. Ένα επεισόδιο που βοηθά γονείς και ενήλικες να παρατηρούν πιο ουσιαστικά και να βλέπουν τη ζωγραφιά όχι σαν «τεστ», αλλά σαν έναν ανοιχτό διάλογο με το παιδί. Γιατί αυτό που βλέπεις δεν είναι πάντα αυτό που νομίζεις.

Η Γαλήνη Τσεβά είναι ηθοποιός και σκηνοθέτρια. Έχει λάβει μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις (Το σπίτι στην Εθνική ένα ήσυχο μέρος, Άντρες έτοιμοι για όλα, Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή, Ωραία μου κυρία, Ευρέ-Εργά, Εσωτερικαί ειδήσεις, Αταίριαστο ζευγάρι, Ψυλλοι στ’ αυτιά, Νεράιδα κ.ά.) καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές (Και σερά σερά, Μαμά & γιος, Δέκα λεπτά κήρυγμα, Δεσποινίς Μαργαρίτα, Ντόλτσε βίτα κ.α.). Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις Αναμείνατε στο ακουστικό σας (ΕΘΟΛ, Πνευματικό Κέντρο Σπάρτης) και Φερμουάρ (Θεατρική Ομάδα Main Point, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης). Το μυθιστόρημα «Φερμουάρ» (2014) της Μανίνας Ζουμπουλάκη για πρώτη φορά μεταφέρεται στο θέατρο, σε σκηνοθεσία της Γαλήνης Τσεβά και ηθοποιούς της ομάδας Main Point. Μία παράσταση με ατμόσφαιρα noir και αιχμές μαύρης κωμωδίας, που φωτίζει τις σκοτεινές πλευρές μιας κοινωνίας όπου η εξουσία, η ανάγκη και ο φόβος μπλέκονται επικίνδυνα. Ένα έγκλημα με θύμα τον Υπουργό Ανεργίας γίνεται η αφετηρία μιας αλυσίδας αποκαλύψεων και φέρνει κοντά πρόσωπα που προσπαθούν να κρατηθούν όρθια μέσα σε μια πραγματικότητα που διαρκώς μετακινεί τα όρια της ενοχής και της επιβίωσης: Μια λαϊκή τραγουδίστρια, μια δημόσια υπάλληλος, μια σκηνοθέτρια, ένας μακιγιέρ και μια άνεργη μοδίστρα βρίσκονται ξαφνικά παγιδευμένοι στην ίδια υπόθεση — ο καθένας με τη δική του εκδοχή, το δικό του άλλοθι, τη δική του σιωπή. Καθώς η ιστορία ξετυλίγεται, το προσωπικό και το πολιτικό γίνονται αξεχώριστα, ενώ η αλήθεια μοιάζει συχνά λιγότερο σημαντική από την ανάγκη να αντέξει κανείς. Το «Φερμουάρ» δεν είναι μόνο ένα αστυνομικό μυστήριο. Είναι ένα έργο για τα όρια της ηθικής, για τις μικρές και μεγάλες ενοχές που κουβαλά ο καθένας και για το πώς η κοινωνική πίεση μπορεί να μετατρέψει τους ανθρώπους σε συνένοχους — ακόμη και μέσα από τη σιωπή τους. Και όσο η υπόθεση προχωρά, το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν είναι μόνο ποιος σκότωσε τον Υπουργό, αλλά τι θεωρεί τελικά ο καθένας σωστό και δίκαιο… Το έργο παρουσιάζεται για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Ξεκίνησε στις 25 και 26 Μαΐου και θα παιχτεί και στις 8-9 Ιουνίου 2026 στις 20.30, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Χορηγός επικοινωνίας: ATHENS VOICE

Στο δέκατο όγδοο επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε δύο τρομερά κρίσιμες ερωτήσεις: «Γιατί με εκνευρίζουν όλοι;» «Ακούστε τι μηνύματα λαμβάνω από έναν κύριο που θέλει να προωθήσει μόνος το βιβλίο του. Μου στέλνει συνέχεια μια ανάρτηση —την ίδια κάθε φορά— και από κάτω μού γράφει: “Πολύ Καλό Βιβλίο!” Είναι αυτός σωστός τρόπος προώθησης ενός βιβλίου; Γιατί δεν ρωτάνε κάποιον που ξέρει; Γιατί μάς κάνουν τα νεύρα κρόσια;» Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο [email protected]. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη σημασία του «κύκλου ασφαλείας» όσο μεγαλώνουμε: λίγοι αλλά ουσιαστικοί άνθρωποι στους οποίους μπορούμε να στηριχτούμε στις δύσκολες στιγμές. Μέσα από προσωπικές εμπειρίες, μιλούν για το ξεσκαρτάρισμα των σχέσεων, τη δημιουργία μιας «νέας οικογένειας» από φίλους και συγγενείς που πραγματικά νοιάζονται, αλλά και για την ανάγκη αυτονομίας και εσωτερικής δύναμης. Παράλληλα, αναδεικνύουν τη σημασία της οργάνωσης στην καθημερινότητα — από ένα οργανωμένο σπίτι και βασικές προμήθειες μέχρι την τακτοποίηση λογαριασμών και πρακτικών εκκρεμοτήτων. Η συζήτησή τους καταλήγει στο ότι η πραγματική ασφάλεια δεν βρίσκεται μόνο στη βοήθεια των άλλων, αλλά και στην ικανότητα να περνάμε καλά με τον εαυτό μας, να φροντίζουμε τις ανάγκες μας και να χτίζουμε μια ζωή με μικρές σταθερές χαράς και απόλαυσης. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τελευταία γύρω μας συναντάμε όλο και περισσότερους ανθρώπους με θέματα ψυχικής υγείας, στρες, άγχος και πολλά νεύρα που δεν μπορούν να συγκρατήσουν και ξεσπούν στους ανθρώπους γύρω τους. Αν σας συμβαίνει και σας κάποιες φορές, ακόμα και κοντινοί σας άνθρωποι στο οικογενειακό ή επαγγελματικό περιβάλλον να σας προσβάλλουν ή να σας υποτιμούν, θα μοιραστώ τέσσερις κινήσεις για να τους αντιμετωπίσετε:   #1. Κάντε μια παύση πριν απαντήσετε: είναι λογικό η πρώτη σας αντίδραση να είναι έντονα συναισθηματική. Αν απαντήσετε χωρίς σκέψη εκείνη τη στιγμή, δεν θα εκφράσετε τον καλύτερο εαυτό σας. Γι’ αυτό πάρτε μια ανάσα, έστω και λίγα δευτερόλεπτα μπορεί να κάνουν την διαφορά. Η παύση αυτή δεν είναι αδυναμία: είναι έλεγχος στον εαυτό σας που σας επιτρέπει να απαντήσετε συνειδητά, ήρεμα και όχι παρορμητικά. #2. Μην μπείτε στο παιχνίδι της προσβολής και της υποτίμησης. Όταν κάποιος σας προσβάλλει, είναι θυμωμένος και έχει τα νεύρα του, συχνά θέλει την παρόμοια αντίδρασή σας για να ξεσπάσει περισσότερο. Και επιζητάει είτε τον καυγά ή την επιβεβαίωση της δύναμής του πάνω σας. Κι έτσι αν απαντήσετε κι εσείς με τον ίδιο τρόπο, απλά έχετε τσιμπήσει και συνεχίζετε το παιχνίδι του. Αντί γι’ αυτό, μπορείτε να πείτε ήρεμα: «Σε παρακαλώ, άλλαξε τον τόνο σου, δεν μου μιλάς με σεβασμό» ή «Αυτός ο τρόπος δεν μου ταιριάζει». Και πείτε το ήρεμα, με λίγες και ξεκάθαρες λέξεις, χωρίς εξηγήσεις ή απολογία.   #3. Μην πάρετε μέσα σας την προσβολή, δεν σας αφορά, ούτε σας ανήκει : Η μεγαλύτερη ζημιά δεν γίνεται από τα λόγια του άλλου, αλλά από το αν τα πιστέψετε. Αναρωτηθείτε αν αυτό που ειπώθηκε, έχει δόση αλήθειας ή είναι απλά η γνώμη του άλλου; Η αυτοεκτίμησή σας δεν πρέπει να εξαρτάται από τη γνώμη, την έγκριση, ή την συμπεριφορά των άλλων. Δεν χρειάζεται, ούτε έχετε να αποδείξετε τίποτα σε κανέναν. Και η αξία σας δεν μειώνεται μόνο και μόνο επειδή κάποιος ξύπνησε στραβά και προσπαθεί να την αμφισβητήσει. #4. Επιλέξτε πότε αξίζει να αποχωρήσετε και να απομακρυνθείτε. Μια ακόμα επιλογή είναι εκείνη που λέει πως δεν χρειάζεται να απαντάτε σε όλα. Κάποιες φορές, η πιο δυνατή αντίδραση είναι η αποχώρηση. Όχι από φόβο, αλλά από αυτοσεβασμό. Κι όταν κάποιος επιμένει να σας υποτιμά, δείχνει ότι δεν μπορεί ή δεν θέλει να σας σεβαστεί. Και τότε, εσείς χτίζετε ανθεκτικότητα προστατεύοντας την ενέργεια και την αξιοπρέπειά σας. Κλείνοντας να τονίσω πως εσείς δεν ελέγχετε τι λένε οι άλλοι. Ελέγχετε όμως την δική σας αντίδραση και το κατά πόσο επιτρέπετε στις προσβολές τους να σας επηρεάσουν. Και κάθε φορά που αντιδράτε με συνειδητή επιλογή αντί για την συναισθηματική παρόρμηση, χτίζετε κάτι πολύ βαθύτερο από μια απάντηση. Χτίζετε εσωτερική δύναμη.  

Το νέο βιβλίο της Μανίνας Ζουμπουλάκη «Πεθαίνω για Σένα» (εκδόσεις Παπαδόπουλος), με τον τίτλο δανεισμένο από το γνωστό τραγούδι, είναι κάπως σαν αξονική τομογραφία αυτού που συμβαίνει επί ελληνικού εδάφους εναντίον των γυναικών, χωρίς βαρύγδουπες, επιστημονικές κορώνες ή φεμινιστική γλώσσα. Η Ζουμπουλάκη την επιστημοσύνη την κρατάει για το τέλος, εκεί που σε συνεργασία με τη δικηγόρο Δανάη Κασίμη παραθέτει τις ποινές για καθένα από μία σειρά εγκλημάτων έμφυλης βίας.  Η ηρωίδα του «Πεθαίνω για Σένα», εν αντιθέσει με τον πολύ μάτσο σύζυγό της, δεν έχει όνομα. Θα μπορούσε να είναι μία από εμάς. Εγώ, εσύ, η κορη σου, η κολλητή σου, όλες μας. Και η πικρή αλήθεια είναι ότι σχεδόν όλες έχουμε γνωρίσει έναν Γιάννη. Απλώς κάποιες σταθήκαμε τυχερές. Ήταν τεράστια τα redflags και δεν γινόταν να μην τα δούμε; Είχαμε κάποι@ να νοιάζεται για το αν φάγαμε / κλάψαμε / κοιμηθήκαμε και ο λεγάμενος δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος να «χωθεί» κι άλλο; Κάπως έτσι.  Όλα αυτά, για ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσεις όσο χρονών κι αν είσαι, όποια κι αν είσαι, ό,τι δουλειά κι αν κάνεις τα συζητάμε στο vidcast με τη συγγραφέα και απλά, κατανοητά και με παραδείγματα τα βάζουμε σε σειρά, για όλες εκείνες τις σχέσεις που για τις γυναίκες κατέληξαν στο νοσοκομείο ή ακόμα χειρότερα στο νεκροταφείο. Συντελεστές Συνέντευξη: Χριστίνα Γαλανοπούλου |  Sound design, ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης. Η ηχογράφηση έγινε στο AthensVoiceStudio

Υπάρχουν γυναίκες που έμαθαν να κατεβαίνουν στον Άδη χωρίς να φοβούνται. Να αντέχουν. Να φροντίζουν. Να επιβιώνουν. Αυτό που δεν έμαθαν ποτέ πραγματικά είναι να επιθυμούν χωρίς ενοχή. Στον μύθο της Ψυχής, το πιο επικίνδυνο σημείο δεν είναι το σκοτάδι, ούτε οι δοκιμασίες, ούτε η απώλεια του Έρωτα. Είναι η στιγμή που ανοίγει το κουτί πιστεύοντας πως χρειάζεται να γίνει κάτι περισσότερο για να αξίζει αγάπη. Και ίσως εκεί να συναντιούνται ακόμη σήμερα πολλές γυναίκες. Στην εξάντληση του να προσπαθούν διαρκώς να γίνουν πιο αρκετές. Πιο όμορφες. Πιο ήρεμες. Πιο δοτικές. Πιο «εύκολες». Ένα επεισόδιο για το εσωτερικό κορίτσι, τη γυναικεία επιθυμία, τη ντροπή γύρω από το «θέλω» και τη στιγμή που μια γυναίκα αρχίζει σιγά-σιγά να πιστεύει πως δεν χρειάζεται να μικραίνει για να αγαπηθεί.

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Η επιστήμη και οι επιστήμονες» της Athens Voice, ο Γιώργος Παυλάκης μιλά για τη διαδρομή του στην έρευνα, τη φύση της επιστήμης και τις μεγάλες προκλήσεις της σύγχρονης ιατρικής. Ξεκινώντας από τα παιδικά του χρόνια, περιγράφει πώς επηρεάστηκε από το όνειρο του πατέρα του να γίνει γιατρός και πώς ήδη από το δημοτικό είχε στραφεί προς τη βιοχημεία και την επιστημονική αναζήτηση. Τονίζει ότι η επιστήμη, παρά τη γοητεία της, είναι κυρίως μια διαρκής διαδικασία αποτυχιών, όπου ο ερευνητής πρέπει να μάθει να «πέφτει και να ξανασηκώνεται». Σύμφωνα με τον ίδιο, το 99% των πειραμάτων αποτυγχάνει, αλλά κάθε αποτυχία μπορεί να οδηγήσει σε νέα γνώση. Ο Παυλάκης εξηγεί πως η έρευνα απαιτεί ακραία εξειδίκευση, γεγονός που συχνά περιορίζει τη γενικότερη εικόνα, ενώ παράλληλα αναφέρεται στη χαρά της ανακάλυψης, περιγράφοντας τη στιγμή που κατάλαβε ότι ένα «αποτυχημένο» πείραμα αποκάλυπτε έναν νέο μηχανισμό ανοσοθεραπείας για τον καρκίνο. Εστιάζει ιδιαίτερα στις εξελίξεις στη θεραπεία του καρκίνου, επισημαίνοντας ότι πολλές μορφές του πλέον είτε ιάσιμες είτε μετατρέπονται σε χρόνιες παθήσεις. Ξεχωρίζει τη σημασία των νέων θεραπειών για τον καρκίνο του παγκρέατος, που βασίζονται στη στόχευση του γονιδίου RAS, αποτέλεσμα δεκαετιών ερευνών. Σημαντικό μέρος της συζήτησης αφιερώνεται στην ανοσοθεραπεία, την οποία παρουσιάζει ως μια επανάσταση σε σχέση με τη χημειοθεραπεία, καθώς αξιοποιεί το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα για την καταπολέμηση του καρκίνου. Περιγράφει επίσης τη συμβολή της τεχνολογίας mRNA, τόσο στα εμβόλια κατά της Covid-19 όσο και στις μελλοντικές θεραπείες για τον καρκίνο και το AIDS. Αναφερόμενος στην πανδημία, υπογραμμίζει ότι οι Κινέζοι επιστήμονες αντέδρασαν γρήγορα δημοσιεύοντας το γενετικό υλικό του κορωνοϊού, γεγονός που επέτρεψε την ταχεία ανάπτυξη διαγνωστικών εργαλείων και εμβολίων. Παράλληλα, εκφράζει ανησυχία για το μέλλον της ανθρωπότητας απέναντι στις νέες τεχνολογίες και την τεχνητή νοημοσύνη, σημειώνοντας ότι η τεχνολογική πρόοδος δεν συνοδεύεται πάντα από ανάλογη ηθική πρόοδο. Κλείνοντας, ο Παυλάκης τονίζει ότι κάθε επιστήμονας προσπαθεί να προσθέσει «ένα μικρό βοτσαλάκι» στο οικοδόμημα της γνώσης, βασιζόμενος πάντα στο έργο των προηγούμενων γενεών και αφήνοντας παρακαταθήκη για τις επόμενες. Με την υποστήριξη των Σίμου και Ζέτας Παληού Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο 205ο podcast της στήλης Business & MarketingTips της AthensVoice με τίτλο «Ανακαλύψτε το θεληματικό αυτί», μιλάμε για μια κρίσιμη αλλαγή στον ρόλο του σύγχρονου επιχειρηματία: από τον αυταρχικό «ηγέτη-μονόλογο» στον άνθρωπο που ακούει, ρωτά, κατανοεί και χτίζει εμπιστοσύνη. Η εποχή του επιχειρηματία με το βαρύ γραφείο, το διαπεραστικό βλέμμα και την ανάγκη να έχει πάντα τον τελευταίο λόγο έχει τελειώσει. Σήμερα, η πραγματική ηγεσία δεν φαίνεται μόνο στις αποφάσεις, αλλά στον τρόπο που ένας άνθρωπος ακούει την ομάδα του, κάνει σωστές ερωτήσεις και δείχνει έμπρακτο σεβασμό. Στο podcast αναλύουμε γιατί η ενεργητική ακρόαση, οι ουσιαστικές ερωτήσεις, η ορατή καλοσύνη, το θετικό χιούμορ και η ειλικρινής ευγνωμοσύνη δεν είναι «soft» συμπεριφορές, αλλά βασικά εργαλεία διοίκησης και επιχειρηματικής αποτελεσματικότητας. Γιατί τελικά, ο επιχειρηματίας που ακούει καλύτερα, καταλαβαίνει γρηγορότερα. Και αυτός που καταλαβαίνει γρηγορότερα, παίρνει καλύτερες αποφάσεις.

Όταν ένα παιδί αρχίζει να χρησιμοποιεί πολύ μαύρο στις ζωγραφιές του, πολλοί γονείς ανησυχούν. Είναι απλώς μια φάση; Ένα αισθητικό παιχνίδι; Ή μήπως κάτι βαθύτερο; Σε αυτό το επεισόδιο του Podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ξεκινάμε από έναν πραγματικό γονεϊκό προβληματισμό και εξερευνούμε τι λένε οι έρευνες για το μαύρο χρώμα στο παιδικό σχέδιο. Από τη μουτζούρα και τον πρώιμο πειραματισμό, μέχρι τον οπτικό πολιτισμό, τους ήρωες, τα video games και την εφηβική ταυτότητα, βλέπουμε πώς η ηλικία αλλάζει το νόημα και γιατί κανένα χρώμα μόνο του δεν αρκεί για ένα συμπέρασμα. Ένα επεισόδιο που δεν στοχεύει στον πανικό ή στις εύκολες ερμηνείες, αλλά στο να βοηθήσει γονείς και ενήλικες να παρατηρούν βαθύτερα, να ρωτούν καλύτερα και να βλέπουν τη ζωγραφιά του παιδιού ως μέρος ενός μεγαλύτερου διαλόγου. Γιατί αυτό που βλέπεις… δεν είναι πάντα αυτό που νομίζεις.

Στο δέκατο έβδομο επεισόδιο του «Deep Thought», ακόμη πιο τολμηρές απαντήσεις σε ακόμη πιο κρίσιμες ερωτήσεις: «Σκεφτήκατε τι θα συνέβαινε αν το ChatGPT έδινε μόνο χαζές απαντήσεις ακόμα και στην απλούστερη ερώτηση;» «Μήπως σάς έρχεται καμία ιδέα γιατί λέμε, “Ήρθαν τα πάνω κάτω”; Ποια είναι τα κάτω και ποια τα πάνω; Για ποιο λόγο αλλάζουν θέση; Θα ξαναμπούν στις θέσεις τους κάποτε;» «Με λύπησε ιδιαιτέρως το κόψιμο του τοκ σόου του Στίβεν Κολμπέρ, ειδικά λόγω του τρόπου που έγινε. Η αγαπημένη μου ενότητα είναι οι φιλοσοφικές ερωτήσεις προς τους καλεσμένους του και θέλω να σας κάνω μία: Πώς είναι για εσάς το τέλειο σάντουιτς;» Και: στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο [email protected]. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες, χωρίς φόβο και πάθος.

Η Μιλένα Αποστολάκη, βουλεύτρια του ΠΑΣΟΚ στον Βόρειο Τομέα Αθηνών, μιλώντας στο νέο επεισόδιο του vidcast «Briefing» της Athens Voice, αναφέρθηκε στις πολιτικές εξελίξεις και στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα, υποστηρίζοντας ότι το αίτημα για πολιτική αλλαγή παραμένει ισχυρό στην κοινωνία. Όπως σημείωσε, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να πείσει τους πολίτες ότι μπορεί να αποτελέσει μια αξιόπιστη και προοδευτική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση. Η κ. Αποστολάκη στάθηκε ιδιαίτερα στην οικονομική πίεση που δέχονται τα νοικοκυριά από την ακρίβεια, στις αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες και στα προβλήματα που σχετίζονται με τη λειτουργία των θεσμών και του κράτους δικαίου. Υποστήριξε ότι η πολιτική αντιπαράθεση δεν πρέπει να εξαντλείται στις δημοσκοπικές μεταβολές ή στις εσωκομματικές εξελίξεις άλλων κομμάτων, αλλά να επικεντρώνεται στις λύσεις που απαιτούν τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών. Αναφερόμενη στην πορεία του ΠΑΣΟΚ, επισήμανε ότι το κόμμα διαθέτει βαθιές κοινωνικές ρίζες και σημαντική παρακαταθήκη μεταρρυθμίσεων που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη Ελλάδα. Τόνισε ότι η παράταξη συνδυάζει την εμπειρία παλαιότερων στελεχών με την παρουσία μιας νεότερης γενιάς πολιτικών, επιδιώκοντας να διευρύνει την επιρροή της στον προοδευτικό χώρο. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο ζήτημα της στέγασης, το οποίο χαρακτήρισε μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής. Σύμφωνα με την ίδια, η εκτίναξη των ενοικίων και το αυξημένο κόστος απόκτησης κατοικίας δημιουργούν σοβαρά εμπόδια για τους νέους ανθρώπους και τις οικογένειες, ενώ επανέρχεται το ενδεχόμενο αναζήτησης επαγγελματικών ευκαιριών στο εξωτερικό. Για τον λόγο αυτό, ανέδειξε ως βασικές προτεραιότητες του ΠΑΣΟΚ την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης, των κόκκινων δανείων και του ιδιωτικού χρέους, μέσα από ένα ολοκληρωμένο σχέδιο κοινωνικής πολιτικής και οικονομικής στήριξης.

Οι αδελφές Χατσατουριάν είχαν υποστεί για χρόνια σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική κακοποίηση, ενώ ζούσαν υπό καθεστώς φόβου, απομόνωσης και απειλών από τον πατέρα τους. Το 2018 οι αδελφές Κριστίνα, Αντζελίνα και Μαρία κατηγορήθηκαν για τη δολοφονία του πατέρα τους, σε μια υπόθεση που προκάλεσε έντονη συζήτηση για την ενδοοικογενειακή βία. Την ημέρα του θανάτου του, μετά από ένα ακόμη περιστατικό βίας, οι δύο μεγαλύτερες αδελφές τον τραυμάτισαν θανάσιμα με μαχαίρι, με την τρίτη να εμπλέκεται έμμεσα. Η υπόθεση αρχικά αντιμετωπίστηκε ως φόνος εκ προμελέτης, όμως στη συνέχεια τέθηκε το ζήτημα της αυτοάμυνας λόγω της μακροχρόνιας κακοποίησης. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου του podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη σχολιάζουν πως όροι όπως «τοξικός», «ναρκισσιστής», «τραύμα» ή «διπολική διαταραχή» χρησιμοποιούνται πια αβίαστα από όλους, συχνά χωρίς πραγματική γνώση του νοήματός τους, μετατρέποντας σύνθετα ψυχικά ζητήματα σε εύκολες ετικέτες. Μέσα από προσωπικά παραδείγματα και καθημερινές σκηνές, επισημαίνουν ότι αυτή η γλώσσα συχνά αντικαθιστά την ουσιαστική επικοινωνία και οδηγεί σε απλουστεύσεις ή ακυρώσεις ανθρώπων και σχέσεων. 

Στις ατομικές μου συνεδρίες πολλοί γονείς με ρωτούν: «Πώς θα κάνω το παιδί μου να πιστεύει στον εαυτό του;» Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούμε να «δώσουμε» αυτοπεποίθηση όπως δίνουμε ένα αντικείμενο. Μπορούμε όμως να δημιουργήσουμε το έδαφος για να ανθίσει: μέσα σ ένα περιβάλλον ασφάλειας, αποδοχής και ενθάρρυνσης, όπου το παιδί μαθαίνει σταδιακά να πιστεύει στον εαυτό του, λέγοντας «Αξίζω. Μπορώ. Ακόμα κι αν δυσκολεύομαι». Και θα μοιραστώ κάποιους τρόπους για να το κάνετε: Δώστε αποδοχή χωρίς όρους: Τα παιδιά δεν χρειάζονται να είναι τέλεια για να αξίζουν, αλλά να νιώθουν ότι αγαπιούνται ακριβώς όπως είναι. Όταν η αγάπη συνδέεται μόνο με την επίδοση –τους βαθμούς, τις επιτυχίες, τη «σωστή» συμπεριφορά– το παιδί αμφισβητεί την αξία του και διεκδικεί την αγάπη σαν να την «εξαγοράζει». Αντί να δίνετε το «μπράβο» μόνο στο άριστα, επιβραβεύστε την προσπάθεια Αντί να πείτε «με απογοήτευσες» πείτε «δεν μου άρεσε η συμπεριφορά σου, αλλά είμαι εδώ να μου μιλήσεις γι’ αυτό». Και το μήνυμά σας πρέπει να είναι ξεκάθαρο: μπορεί ένα αποτέλεσμα ή μια συμπεριφορά να μην ήταν η επιθυμητή, αλλά η αξία του παιδιού είναι αδιαπραγμάτευτη. Αφήστε χώρο στα λάθη: Η αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται όταν προστατεύετε τα παιδιά σας από κάθε δυσκολία. Χτίζεται όταν τους επιτρέψετε να δοκιμάζουν, να αποτυγχάνουν και να ξανασηκώνονται. Όταν παρεμβαίνετε συνεχώς, το παιδί συνηθίζει να νιώθει ότι «δεν μπορεί μόνο του» και γίνεται εξαρτημένο. Και όταν δημιουργούν κάτι, ασχοληθείτε να καταλάβετε πώς σκέφτηκαν, αντί να προσπαθήσετε να τα διορθώσετε και να το κάνετε εσείς καλύτερα. Δώστε περισσότερη ενθάρρυνση και στήριγμα και λιγότερο έλεγχο και υπεραπαίτηση. Μην πανικοβάλλεστε μπροστά στα λάθη τους, γιατί τους μεταφέρετε το δικό σας άγχος, και πάνω απ’ όλα δείξτε τους πως τα λάθη και οι αποτυχίες είναι μέρος της μάθησης και της εξέλιξης και όχι απόδειξη ανεπάρκειας. Ασχοληθείτε με τα συναισθήματά τους, όχι μόνο με τα αποτελέσματα των δράσεών τους: Για να χτίσει αυτοπεποίθηση ένα παιδί χρειάζεται να μάθει να αναγνωρίζει και να αντέχει τα συναισθήματά του. Όχι να τα κρύβει. Όταν ακούμε ένα παιδί να λέει «δεν τα κατάφερα», πίσω από αυτό συνήθως κρύβεται ντροπή, απογοήτευση ή φόβος. Αντί να βιαστείτε να παρηγορήσετε το παιδί ή να βρείτε εσείς μια λύση, αναγνωρίστε πρώτα το συναίσθημά του: Πείτε του «Καταλαβαίνω πόσο απογοητεύτηκες». Και μόνο αυτή η απλή φράση θα το κάνει να νιώσει αποδοχή, να χτίζει εσωτερική ασφάλεια και να νιώσει ότι δεν είναι μόνο του μέσα στα δύσκολα. Γίνετε εσείς το παράδειγμα: Τα παιδιά δεν ακούν τόσο τι λέμε. Παρατηρούν πως αντιδράτε εσείς, πώς αντιμετωπίζετε εσείς μια αποτυχία ή μια δυσκολία. Αν εσείς οι ίδιοι υποτιμάτε τον εαυτό σας, αν φοβάστε τα λάθη και το δείχνετε, κι αν δεν συγχωρείτε ποτέ τον εαυτό σας, το παιδί θα μάθει το ίδιο. Γι’ αυτό μιλήστε ανοικτά, παραδεχτείτε το λάθος σας και προσπαθήστε ξανά! Κι αυτός είναι από τους καλύτερους τρόπους να εμπνεύσετε αυτοπεποίθηση στα παιδιά σας, η καλύτερη κληρονομιά που μπορείτε να του αφήσετε.

Ο Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος του Υπερταμείου, Παναγιώτης Σταμπουλίδης, επιχειρεί να αποδομήσει την αρνητική εικόνα που συνοδεύει το Υπερταμείο, υποστηρίζοντας ότι δεν «ξεπουλά» τη δημόσια περιουσία αλλά τη διαχειρίζεται με στόχο την ανάπτυξη και την ενίσχυση του δημόσιου συμφέροντος. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν έργα όπως η αναβάθμιση του ΟΑΚΑ, οι ανακαινίσεις δεκάδων νοσοκομείων και κέντρων υγείας, οι παρεμβάσεις σε λιμάνια και αεροδρόμια, αλλά και μεγάλα περιβαλλοντικά έργα αντιπυρικής προστασίας. Ο ίδιος υπογράμμισε ότι το Υπερταμείο λειτουργεί με ταχύτητα και ευελιξία ιδιωτικής εταιρείας, διατηρώντας παράλληλα δημόσιο χαρακτήρα και λογοδοσία. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη σύνδεση των επενδύσεων με την περιφερειακή ανάπτυξη, την προσέλκυση κεφαλαίων και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ενώ δεν έλειψαν και οι αιχμές για τη βαριά ευρωπαϊκή γραφειοκρατία που, όπως υποστήριξε, καθυστερεί διαχρονικά τα δημόσια έργα στην Ελλάδα. Συντελεστές Ηχοληψία,Sound design: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Ο Παύλος Τσίμας έρχεται στο στούντιο της Athens Voice και μας αφηγείται ιστορίες από τη μακρά διαδρομή του στη δημοσιογραφία, από τις εφημερίδες και την τηλεόραση μέχρι το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ και τις εκπομπές έρευνας, που γνωρίζει όσο λίγοι. Πώς φτιάχνεται το «Ημερολόγιο», που τόσο αγαπά; Ποια είναι η σχέση του με τη μουσική και πώς ξεκίνησε στα εφηβικά του χρόνια στην Κυψέλη; Ποιες τηλεοπτικές στιγμές θυμάται και ποιες αναμνήσεις ξεχωρίζει – από την Κούβα και τον Τσε Γκεβάρα μέχρι τα Γλυπτά του Παρθενώνα, την τελευταία συνέντευξη με τη Μελίνα και το νέο του ντοκιμαντέρ για το γήπεδο του Παναθηναϊκού; Μας εξηγεί τι σημαίνει η δουλειά του δημοσιογράφου – και γιατί αισθάνεται ένας πολύ τυχερός άνθρωπος. Και, ταυτόχρονα, μιλά για κάποιες πιο προσωπικές πλευρές του, με το ήθος και τη σεμνότητα που τον χαρακτηρίζουν. Συντελεστές Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τι μας λένε πραγματικά οι θεές για τις γυναίκες, το σώμα, τη δύναμη, τη μητρότητα, την επιθυμία και τον φόβο μέσα στους αιώνες; Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε από τις πρώτες Μεγάλες Μητέρες της προϊστορίας μέχρι τις θεές της αρχαίας Ελλάδας, τις μάγισσες του Μεσαίωνα, τις αγίες, τις «επικίνδυνες» γυναίκες και τις σύγχρονες γυναικείες ταυτότητες. Η Άρτεμις, η Αφροδίτη, η Αθηνά, η Δήμητρα, η Περσεφόνη, η Εκάτη και η Μέδουσα δεν είναι απλώς μυθολογικές μορφές. Είναι ψυχικοί χάρτες. Είναι τρόποι με τους οποίους κάθε εποχή προσπάθησε να εξημερώσει, να διαιρέσει, να λατρέψει ή να φοβηθεί το θηλυκό.

Στο 204ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Λάθη που κάνουμε στις απαντήσεις κριτικών», μιλάμε για ένα θέμα που επηρεάζει άμεσα την εικόνα, την αξιοπιστία και τη σχέση μιας επιχείρησης με τους πελάτες της: τον τρόπο με τον οποίο απαντά στις online κριτικές. Σήμερα, ο καταναλωτής δεν είναι απλώς «βασιλιάς». Έχει δημόσιο βήμα, άποψη, δύναμη και πολλές φορές μεγάλη αυστηρότητα. Μια αρνητική κριτική μπορεί να φανεί άδικη, υπερβολική ή ακόμα και κακόβουλη. Το λάθος όμως αρχίζει όταν η επιχείρηση απαντά παρορμητικά, αμυντικά ή μηχανικά. Στο podcast αναλύουμε τα πιο συχνά λάθη: τις επιθετικές απαντήσεις, τα copy/paste μηνύματα, τη σιωπή, την άσκοπη εμπλοκή με τρολ, αλλά και την υποτίμηση των θετικών κριτικών. Στόχος δεν είναι απλώς να «σβήσουμε τη φωτιά», αλλά να δείξουμε επαγγελματισμό, ψυχραιμία και πραγματική φροντίδα. Γιατί κάθε απάντηση σε κριτική δεν απευθύνεται μόνο στον πελάτη που την έγραψε, αλλά και σε όλους τους επόμενους που τη διαβάζουν.

Το παιδικό σχέδιο δεν είναι γρίφος για γρήγορες ερμηνείες, ούτε τεστ χαρακτήρα. Είναι ένας ζωντανός δρόμος εξέλιξης, σκέψης και δημιουργίας. Στο podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ο Κυριάκος Μούρτζης (δάσκαλος εικαστικών και συγγραφέας) συνδέει διεθνή έρευνα, πραγματικές εμπειρίες τάξης και σύγχρονες γονεϊκές αγωνίες, για να αποδομήσει μύθους και να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τις παιδικές ζωγραφιές. Με απλή και ουσιαστική γλώσσα, κάθε επεισόδιο προσφέρει γνώση, πρακτικά εργαλεία και βαθύτερη κατανόηση, βοηθώντας τον ενήλικα να στηρίζει πιο συνειδητά το παιδί και να ενισχύει τη δική του έκφραση, τη σύνδεσή του με τον κόσμο και την εμπιστοσύνη στη μοναδική προσωπική του πορεία. Επεισόδιο 1: Γιατί το παιδί μου ζωγραφίζει μόνο μουτζούρες; Σε αυτό το πρώτο επεισόδιο, ξεκινάμε από την αρχή. Από εκεί που πραγματικά γεννιέται το παιδικό σχέδιο. Μέσα από τη διεθνή έρευνα, αλλά και όσα βλέπω καθημερινά στην τάξη ως δάσκαλος εικαστικών, ανακαλύπτουμε παρέα, γιατί η μουτζούρα δεν είναι απλώς ένα στάδιο που πρέπει να περάσει, αλλά η κατανόηση του παιδιού ότι μπορεί να αφήσει το αποτύπωμά του στον κόσμο αυτό. Θα μιλήσουμε για τη μη ελεγχόμενη, την ελεγχόμενη και τη συμβολική μουτζούρα, για το πώς διαφορετικά υλικά, επιφάνειες και κινήσεις χτίζουν τη βάση της δημιουργίας, και για το τι πραγματικά χρειάζεται ένα παιδί σε αυτή τη φάση πέρα από διορθώσεις, άγχος ή βιασύνη. Αν έχεις ποτέ κοιτάξει ένα παιδικό χαρτί και αναρωτήθηκες «Τι είναι αυτή η μουτζούρα;», τότε αυτό το επεισόδιο μπορεί να αλλάξει εντελώς τον τρόπο που βλέπεις την αρχή της δημιουργίας.

Στο δέκατο έκτο επεισόδιο του «Deep Thought», που σήμερα είναι μονοθεματικό, ακόμη πιο τολμηρές απαντήσεις σε ακόμη πιο κρίσιμες ερωτήσεις: «Αν γυριζόταν τώρα η σειρά X-Files, θα ήταν τόσο επιτυχημένη όπως τότε; Θα τη βλέπαμε μέσα στις τόσες που κυκλοφορούν από τις πλατφόρμες; Θα ξεχώριζε;» «Σε ποιο κύκλο έπρεπε να τελειώσουν τα X-Files; Πότε βαρεθήκατε;» «Έχετε αγαπημένο/α επεισόδιο/α από τα X-Files;» Λοιπόν, ακούστε.. Και: στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο [email protected]. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες, χωρίς φόβο και πάθος.

Στην ελληνική πρεμιέρα του βραβευμένου «I was a stranger», της ταινίας μυθοπλασίας του Brand Andersen για την επικίνδυνη διάσχιση του Αιγαίου από πρόσφυγεςκαι μετανάστες με βάρκες από τις ακτές της Τουρκίας, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης —που στην ταινία υποδύεται τον Σταύρο, έναν έλληνα λιμενικό που σώζει εκατοντάδες ανθρώπους από πνιγμό— γνώρισε τον Μοχάμεντ Λαμίνε Τραορέ, πρόσφυγα από τη Γουινέα. Ο Μοχά, όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του, είχε φύγει από τη Γουινέα διωκόμενος από στρατιώτες του καθεστώτος Κοντέ και, μέσω Σενεγάλης και Κωνσταντινούπολης, προσπάθησε να ζητήσει άσυλο στην Ισπανία τον Αύγουστο του 2019. Αντ’ αυτού, το μόνο που εισέπραξε από την ισπανική αστυνομία ήταν ξύλο και διά της βίας επιστροφή στην Τουρκία. Εκεί φυλακίστηκε, κατόπιν αποφυλακίστηκε και, μετά από διάφορες περιπέτειες, βρέθηκε στη Σμύρνη προσπαθώντας να περάσει, πληρώνοντας διακινητή, στην Ελλάδα. Εφτά χρόνια αργότερα, με το χαρτί της άδειας παραμονής στην Ελλάδα επιτέλους στο χέρι, ο Μοχά διηγήθηκε τον Κωνσταντίνο πόσο κοντά στη δική του ιστορία ήταν ό,τι είχε δει μόλις στην οθόνη. Και με αφορμή αυτή τη συνάντηση, ήρθαν και οι δύο στο στούντιο της Athens Voice για να μας αφηγηθεί ο Μοχά, μπροστά στην κάμερα και στα ελληνικά που έμαθε στο καμπ της Σάμου και της Ριτσώνας, τις περιπέτειές του στη Βαρκελώνη, την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη· τον φόβο, την απελπισία, τον αποπροσανατολισμό. Αλλά και τους περίεργους μηχανισμούς στους οποίους εμπλέκονται κράτος και ιδιώτες στην Τουρκία, δημιουργώντας παράλληλες οικονομίες εκμετάλλευσης αλλά και αφομοίωσης προσφύγων και μεταναστών. [Στο επόμενο μέρος: από τα νερά του Αιγαίου στην Αθήνα — οι περιπέτειες ενός ανθρώπου που αρχικά δεν ήξερε πού πέφτει η Ελλάδα και κατέληξε να επιτυγχάνει στις πανελλήνιες εξετάσεις, να γράφεται στο πανεπιστήμιο, και να γίνεται μέντορας ασυνόδευτων προσφύγων στο καμπ της Σάμου.] Συντελεστές Κάμερα: Στέλλα Σερέφογλου | Μοντάζ: Κάκια Γκουδίνα | Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Το «Σάτυροι και Μαινάδες: το φεστιβάλ πορνό ταινιών της Αθήνας» είναι μια γιορτή της τέχνης και της σεξουαλικότητας που προσελκύει κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Το φεστιβάλ, που επιστρέφει για 7η φορά με 4 ημέρες προβολών, εκδηλώσεων και πάρτι στο Ρομάντσο 21-24 Μαΐου και διαδικτυακά 1 -14 Ιουνίου, παρουσιάζει πάνω από 100 ταινίες που απεικονίζουν το σεξ -από το μεταφορικό έως το σκληροπυρηνικό- με αισθητική, αφηγήσεις και ερμηνευτές που δεν μπορείτε να δείτε στο mainstream πορνό. Το πρόγραμμα τεσσάρων ημερών είναι γεμάτο ταινίες και πολλές εκδηλώσεις, όπως το Super Lezat, μια νύχτα αραβούργημα στο Sami’s Bar λίγο πριν ξεκινήσει το φεστιβάλ. Το Disobedient Dolls party που διοργανώνεται από τα queer party icons Strap-On Unicorns  που επιστρέφουν για 5η φορά στο φεστιβάλ. Το 4ο Philosophy in the Boudoir Night, που συνδυάζει μια προβολή  BDSM ταινιών με ένα ολονύχτιο πάρτι με τον DJ PJ Mugiwara. Οι ημερήσιες δραστηριότητες περιλαμβάνουν την Πορνολαϊκή (παζάρι δημιουργών), που φέτος θα γίνει καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ στον πρώτο όροφο και το Σαββατοκύριακο και στο υπόγειο, ένα εργαστήριο BDSM από τον KingMaster D, διαδραστικές συζητήσεις για τον εθισμό στην πορνογραφία, και το εργαστήριο The Porn Academy - μια πρακτική εκπαίδευση στη δημιουργία artporn για ντόπιους εκκολαπτόμενους πορνογράφους και αμέσως μετά θα παρουσιάσουν τις ταινίες που έβγαλε η Ακαδημία την φετινή χρονιά. Και φυσικά την τελετή βράβευσης με την μοναδική Μελίτα Σκαμπώ που θα θαμπώσει με το ταλέντο της για 3η χρονιά κοινό και καλεσμένους. Μενέλας Σιαφάκας, ο δημιουργός του φεστιβάλ Σάτυροι & Μαινάδες O Μενέλας Σιαφάκας είναι ένας δημιουργός που δύσκολα χωρά σε μία μόνο ιδιότητα: καλλιτέχνης, φωτογράφος, σκηνοθέτης, curator και queer ακτιβιστής. Είναι ο άνθρωπος πίσω από το Satyrs & Maenads, το Athens Porn Film Festival, μια διοργάνωση που δεν αντιμετωπίζει το πορνό ως φτηνό σοκ αλλά ως αφορμή για να μιλήσουμε σοβαρά για αισθητική, επιθυμία, ταυτότητα, σεξεργασία, queer ορατότητα και δημόσιο χώρο. Τον καλέσαμε γιατί στην ελληνική σκηνή είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις ανθρώπου που μπορεί να μιλήσει ταυτόχρονα ως διοργανωτής, ως θεατής, ως δημιουργός και ως ακτιβιστής για το τι σημαίνει να φτιάχνεις ένα τέτοιο φεστιβάλ στην Αθήνα σήμερα. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio 

Η αγάπη είναι από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες λέξεις και από τις πιο παρεξηγημένες έννοιες. Όλοι μιλούν γι’ αυτήν, τη διεκδικούν, αλλά ελάχιστοι έχουν πραγματικά συνειδητοποιήσει τι είναι και —κυρίως τι δεν είναι— αγάπη. Γιατί πολλές φορές ο μεγαλύτερος πόνος δεν προέρχεται από την απουσία αγάπης, αλλά από το ότι ονομάζουμε αγάπη κάτι που μόνο αγάπη δεν είναι. Και σήμερα θα σας βοηθήσω να το ξεχωρίσετε. Η αγάπη είναι επιλογή — όχι ανάγκη! Αγάπη σημαίνει να θέλετε μια σχέση για να μοιραστείτε με τον άλλον, κι όχι από φόβο μην μείνετε μόνοι. Όταν μπαίνετε ή μένετε σε μια σχέση επειδή φοβάστε τη μοναξιά, την ηλικία, ή το «τι θα πει ο κόσμος», αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι εξάρτηση και ανάγκη. Κι όπου υπάρχει ανάγκη, υπάρχει πίεση, ενώ όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει ελευθερία. Η αγάπη σας αναπτύσσει — δεν σας μειώνει. Η αγάπη δεν απαιτεί να θυσιάσετε την ταυτότητά σας για να επιβιώσει η σχέση και να σας χωρέσει. Δεν θέλει να σωπαίνετε για να μη χαλάσει το κλίμα, ούτε να προσαρμόζεστε μόνιμα για να μην απορριφθείτε. Όταν αγαπάτε και αγαπιέστε, νιώθετε άνετα να εκφράσετε σκέψεις, συναισθήματα, ανάγκες, ακόμα και διαφωνίες, χωρίς κανένα φόβο. Και ο άνθρωπος που σας αγαπάει, θέλει να σας βλέπει να χαίρεστε και να ανθίζετε, κι όχι να σας μειώνει και να θαμπώνει τη λάμψη σας. Η αγάπη φαίνεται στις πράξεις — όχι στα λόγια: Αυτός που αγαπά πραγματικά δεν χρειάζεται να υπόσχεται. Είναι δίπλα σας και το δείχνει, χωρίς να έχει ανάγκη να εξηγεί συνεχώς το πόσο νοιάζεται για σας. Το δείχνει με τις πράξεις του, με την παρουσία του, με την σταθερότητα, την συνέπεια και την σιγουριά που σας εμπνέει.  Βέβαια, όμορφα είναι και τα λόγια αγάπης, αλλά μόνο όταν συνοδεύονται από αντίστοιχες πράξεις. Η αληθινή αγάπη δεν σας βάζει ποτέ να αναρωτιέστε, ούτε να αγωνιάτε, είναι ξεκάθαρη και σταθερή. Η αγάπη σέβεται τα όρια — δεν τα παραβιάζει, ούτε τα αγνοεί. Όποιος σας αγαπάει πραγματικά, δεν προσβάλλεται ούτε από την προσωπικότητά σας, τις ανάγκες σας, ούτε από τα «όχι» σας. Ποτέ δεν τα ειρωνεύεται, δεν τα ακυρώνει, δεν σας κάνει να νιώθετε ένοχοι γι’ αυτό που είστε, για την δουλειά σας, την οικογένεια, τις υποχρεώσεις σας. Η αγάπη ακούει. Σέβεται. Προσαρμόζεται. Αντίθετα, ο έλεγχος, η ζήλια, η χειριστικότητα και η συναισθηματική πίεση δεν είναι αγάπη, όσο κι αν από κάποιους βαφτίζονται «πάθος» ή «έντονο ενδιαφέρον». Θυμηθείτε ότι η αγάπη δεν φυλακίζει. Αντίθετα, δημιουργεί χώρο. Η αγάπη φέρνει ηρεμία — όχι ανασφάλεια, ούτε αγωνία. Η αγάπη μπορεί να έχει ένταση και πάθος, αλλά σας κάνει να νιώθετε ηρεμία και ασφάλεια. Δεν σας κρατά σε διαρκή εγρήγορση, φόβο ή αγωνία για το πού βρίσκεστε, τι νιώθει ο σύντροφός σας ή αν θα σας εγκαταλείψει με την πρώτη αφορμή. Αν μια σχέση σας εξαντλεί συναισθηματικά, σας γεμίζει αμφιβολίες ή χάνετε την εσωτερική σας ισορροπία, αυτό δεν είναι αγάπη. Και το κυριότερο: μέσα σε μια σχέση αγάπης, νιώθετε άνετα να είστε ο εαυτός σας και μάλιστα να σας αρέσει ο εαυτός σας!