Bir Hikayem Var!

Bazen bir eşikte dururuz; arkamızda bir türlü bırakamadıklarımız, önümüzde ise atmaya korktuğumuz o yabancı adım vardır. "Gitmek mi zor, kalmak mı?" sorusu, aslında kendimize itiraf edemediklerimizin bir özetidir. Bu bölümde arafta kalmanın o ağır yorgunluğunu ve içimizdeki bitmek bilmeyen savaşı anlattım.

Aynı dili konuşup birbirini zerre kadar anlamamak. Ne kadar çabalarsan çabala, aranızdaki o uçurumun kapanmayacağını fark ettiğin o buz gibi an. Bu bölümde, sadece sevginin yetmediği, dünyaların sertçe çarpıştığı ve geriye sadece büyük bir yorgunluğun kaldığı o kaçınılmaz sonu konuşuyoruz.

Zamanlamanın o soğuk ve acımasız yüzü... Her şeyin kusursuz olduğu ama saatin yanlış çaldığı o an. "Eğer"ler ve "Keşke"ler arasında sıkışıp kalan, zamanın acımasızca öğüttüğü o ihtimallerin bizde bıraktığı tortuyu ve o ağır kabulleniş sürecini anlattım.

İlkler her zaman o anlatıldığı kadar masum mudur, yoksa sonradan gelenlerin üzerinde taşıması zor, ağır bir gölge mi bırakır? Yaşanan o ilk heyecanların, ilk derin kırıklıkların ve zihnimizden silinmeyen o ilk izlerin, bugün hissettiğimiz boşluk hissindeki payını konuşuyoruz.

Başkalarının vitrinleriyle kendi gerçeğimizi ölçmek, içimizdeki eksiklik hissini daha da büyütmekten başka neye yarar? "Biz neden onlar gibi değiliz?" sorusunun zihne damlayan o sinsi zehrini ve bu kıyaslamaların bizi kendimizden nasıl adım adım uzaklaştırdığını kendi penceremden paylaşıyorum.

"Ben" demenin sınırları nerede başlar, nerede biter? Kendi boşluğunu doldurmaya çalışırken, farkında olmadan karşındakini tüketmenin hikayesi. Bu bölümde bencilliğin ilişkilerdeki o sessiz ve yıkıcı gücünü, hepimizin içindeki o bencil savunma mekanizmalarıyla yüzleşerek anlatıyorum.

Kendi aklından, kendi gerçeğinden şüphe etmeye başladığın o ilk an... Görünmez iplerle yönlendirildiğini fark etmek, insanın kendi benliğine duyduğu güveni en çok sarsan şeydir. Bu bölümde, sevgi sandığımız o sessiz psikolojik oyunları ve sınırlarımızın nasıl usulca ihlal edildiğini konuşuyoruz.

Bittiğini bütün hücrelerinle bildiğin halde o kapıyı bir türlü kapatamamak. Aslında vazgeçemediğimiz karşımızdaki kişi mi, yoksa o kapının ardındaki yalnızlık ihtimali mi? Bu bölümde, alışkanlığın sevgi kılığına girdiği o yorucu döngüleri ve kendi kendimizi hapsettiğimiz o uzun arafı masaya yatırdım.

Aramızdaki kilometreler midir bizi gerçekten ayıran, yoksa içimizde büyüttüğümüz o sessiz mesafeler mi? Dokunamamanın, sadece bir sesle veya mesajla var olmaya çalışmanın getirdiği o garip yokluk hissi... Bu bölümde fiziksel uzaklığın ruhumuzda açtığı yaraları ve birini beklerken aslında kendi içimizde ne kadar kaybolabileceğimizi anlattım.

Karşılıklı iki sandalyeden birinde ben varım, diğerinde sen. Bu bölüm, aramızdaki o görünmez masayı kurduğumuz, günlük hayattaki tüm maskeleri çıkarıp kenara bıraktığımız ilk an. Kendi karanlığımdan, kendi yanılgılarımdan yola çıkarak başlattığım bu yolculuğun en ham, en savunmasız hali. İlk kelimeyi söylemenin zorluğu ve bir yerlerde birinin seni anladığını bilmenin tesellisi.