Everydaylife

Memento moriO, jong en onbedorven vleeschdat blank onder het laken lag,bemin tot aan den jongsten dag,totdat de hartstocht u begeeft.laat het geklater van uw lachweer stijgen als een zilvren zuil,want eer ge 't weet, is 't lichaam vuil,het vleesch verdord, de borsten slap;de dag gekluisterd aan het dal,de maan veroordeeld tot een vaalt,wanneer zij door uw lichaam daalt,de zon een rouw en een beklag.bemin totdat de avondwindde laatste purpren rozen vindt,de jager schiet het laatste wild,de schemering wordt grijs en groot.bemin zoolang gij adem haalt,want eer ge 't weet, vergrijst uw haar,en wat eenmaal uw schoonheid was,uw mond, uw gang, uw heerlijk haar,neigt langzaam over naar het graf,en in uw roekeloozen lachklinkt uit een verte, snel gesmoord,een echo door van een accoord,dat ge eeuwig u verborgen dacht,het lachen van den dood. 

HeerscherHij schreeden ruimte was hem soepel kleedaan 't koele lijf.de gladde luchten spatten uit elkanderen roode sterren walmden àl hun wonderin wankelenden nacht.hij schreeden ruimte brak aan zijn metalen treden lucht verkromp voor zijn doorzengden zucht.leven was enkle vlokken violette geur.hij aten aarde trok haar gillende spiralendoor schrompelenden nacht:hij had geproefd.hij stond,atoom en kosmos beide,en heerschend was in ertsen greepover den werveldans der elementend'ivoren glimlach van den stillen knaap. 

1  De weg der sterren opent mij,mijn hart zoekt U, o Licht.Ik richt mijn ogen naar het lichtdat Gij mij nu doet zien.2  Wij zoeken vaak ons eigen pad,en raken ons vuur kwijt.Maar Gij roept zacht mijn ziel terugtot liefde, licht en rust.3  In mij zijn stof en eeuwigheid,een stille vlam van U.Gij wekt het licht dat in mij woonten roept mij bij mijn naam.4  Kies dan het pad dat liefde baant,dat zacht is en vergeeft.Bewaar mijn hart voor duisternis,voor wat mij van U trekt.5  Wie niet vergeeft, verliest zijn ziel,wordt steen in donk’re nacht.Maar wie het licht verkiest, wordt vrijen wandelt niet alleen.6  O Heer, verlicht mijn laatste stap,wees mij altijd nabij.Leid mij op weg van uw genâen maak mijn hart weer vrij.

1 De weg der sterren opent zich in mij, wanneer ik vaker naar de hemel kijk. Ik zie hoe groot de wereld is voorbij het kleine dat mijn aandacht steeds ontwijkt.2 Wij scheppen voort, verlangen naar het licht, maar vaak verliezen wij ons eigen vuur. Wie voor zijn eigen grootheid wegvlucht, richt zijn blik niet op het diepste van zijn uur.3 Zie dan de wereld aan, ontwaak en leef; in jou zijn stof en eeuwigheid verbonden. Zij branden stil, één vlam die God je geeft, een licht dat woont in ongekende gronden.4 Kies nu de weg: bemin de wereld zacht, geef heel jezelf, laat liefde in je wonen. Of kies het pad dat neemt en slechts verslindt, waar blindheid heerst en harten worden schromen.5 Wie niet kan zien, niet geven, niet vergeven, verliest zijn ziel aan duisternis en pijn. Maar wie het licht verkiest, zal waarlijk leven — o God, laat mij op uw gekozen weg zijn.

VERSE 1 The road to the stars begins when you lift your eyes to heaven. You feel how wide the world can be, too wide to catch each tiny detail. We try to build, we try to shine, but sometimes we forget our power. And those who fear their own bright light hide the fire burning in their chest.PRE‑CHORUS But look the world straight in the eyes, let it wake you from within. You’re made of dust and endless time — a universe beneath your skin.CHORUS So choose the light, choose the love, let your heart break open freely. You can give yourself to the world, or close your hands and take alone. Choose the light, choose the love, your soul is standing on a threshold. What you nurture lifts you higher — what you kill will pull you down.VERSE 2 You can hold the world with kindness, offering your heart in open hands. Or you can take and take again, never seeing who you’re hurting. But those who only chase and grasp lose the people standing near them. And those who cannot see or forgive let the darkness claim their soul.PRE‑CHORUS So look the world straight in the eyes, let it wake you from within. You’re made of dust and endless time — a universe beneath your skin.CHORUS So choose the light, choose the love, let your heart break open freely. You can give yourself to the world, or close your hands and take alone. Choose the light, choose the love, your soul is standing on a threshold. What you nurture lifts you higher — what you kill will pull you down.

VERSE 1 The night was fading out around our skin, and outside all the early birds were singing. The sunlight slipped between the curtains’ lines, a quiet glow that slowly filled the room. But we were still caught in the afterlight, the tired flame of everything we’d been, and shadows moved between us like reminders of every word we couldn’t say in time.PRE‑CHORUS This was the ending of our final night. I leaned my head against the windowpane, you stood behind me, trembling in the silence. Whatever lived between us lost its light.CHORUS So let it go, let it fade, we were standing at the edge of what we made. What broke can stay where it fell, we don’t have to carry it anymore. Let it go, let it fade, the morning pulled us forward anyway. What we couldn’t keep alive time has taken from our hands.VERSE 2 No need to chase the echoes of before, the story couldn’t hold itself together. Sometimes the truth just opens up the door, and leaves us standing in a brighter weather. We tried to hold the pieces in our palms, but some things fall the moment they are spoken. And now the daylight tells us it’s enough — not every ending has to leave us broken.PRE‑CHORUS This was the ending of our final night. The sun came in and told the truth for us. Whatever lived between us lost its light.CHORUS So let it go, let it fade, we were standing at the edge of what we made. What broke can stay where it fell, we don’t have to carry it anymore. Let it go, let it fade, the morning pulled us forward anyway. What we couldn’t keep alive time has taken from our hands.

Er zijn woorden die je irriteren, woorden die je teleurstellen, en woorden die je het gevoel geven dat de taal zelf in brand staat. Partner behoort tot die laatste categorie. Het is niet zomaar een ongelukkig gekozen term — het is een linguïstische natuurramp, een taalkundige milieuramp, een semantische gifwolk die zich langzaam maar zeker verspreidt over het Nederlandse taalgebied.Elke keer dat iemand zegt: “Dit is mijn partner,” sterft er ergens een taalgevoelige ziel. Wat is dit voor kille, bureaucratische aanduiding? Het klinkt alsof je samen een btw‑nummer deelt. Alsof je relatie is vastgelegd in een Excel‑sheet met tabbladen “Emoties”, “Huishoudelijke taken” en “Escalatieprocedure”.Het woord partner is de ultieme capitulatie van de moderne Nederlander. Te bang om “vriendin” te zeggen, te laf voor “vrouw”, te ongemakkelijk voor “geliefde”. Dus grijpt men naar het meest kleurloze, meest administratieve, meest emotioneel uitgeklede woord dat ooit in een woordenboek heeft gestaan. Partner is niet neutraal — het is steriel. Het is taal zonder bloeddruk.En het ergste is: het verspreidt zich. Het woekert. Het verdringt prachtige woorden die eeuwenlang hebben gediend. Het is de Japanse duizendknoop van de Nederlandse liefdestaal. Als we niet oppassen, zeggen we straks: “Dit is mijn partner” tegen onze kat, onze buurman en onze favoriete koffiemok. Alles wordt partner. Iedereen wordt partner. De hele wereld wordt één grote, grijze, relationeel ongedefinieerde massa.Het woord partner is het bewijs dat de mensheid niet ten onder gaat aan oorlog, klimaatverandering of kunstmatige intelligentie, maar aan laf taalgebruik. En als taalpurist zeg ik: dit is geen woord meer. Dit is een symptoom. Een waarschuwing. Een sirene die loeit: “Pas op! De taal sterft!”Maar ja — niemand luistert. Ze hebben het te druk met hun partner.

Русский перевод van het verhaal "De Vergeters".

Een klein verhaal over memes, DNA en RNA. 

Het is zo lang geleden dat de jongere generatie er niets van weet. Maar de wijze ouderen halen er vaak herinneringen aan op. Ze herinneren zich dat er ooit, in de jeugd van hun voorouders, een belangrijke gebeurtenis plaatsvond in het Woud. De Oudsten van het Woud besloten een raad bijeen te roepen voor het hele Woud. Voorheen namen ze alle beslissingen over de Wetten van het Woud zelf, maar er had zich een gebeurtenis voorgedaan die het hele leven van de bewoners van het Woud zou veranderen. Daarom waren alle mensen, jong en oud, bijeengekomen voor de raad. De algemene opwinding was aanstekelijk en niemand bleef onbewogen. En toen kwam de langverwachte toespraak van de Oudste der Oudsten. Hij pauzeerde even. Woorden schoten hem tekort, want hij had zelf geen antwoord op de situatie. Toen zei hij simpelweg: "Het voortbestaan ​​van het Woud staat op het spel." Iedereen die aanwezig was, zweeg. Een van de jongeren riep optimistisch: "We zijn sterk en zullen geen kwaad overkomen!" Iedereen om hen heen fleurde op en begon met elkaar te praten. Toen verduidelijkte de Ouderling zijn woorden: "We hebben niemand om tegen te vechten…" Iedereen werd nog opgewekter en keek de Ouderling verbijsterd aan. "Wat ons leven verandert, zit in onszelf," vervolgde hij. "Iedereen die hier bijeen is, herinnert zich natuurlijk de natuurramp die onlangs in het bos woedde. Ik denk dat niemand er veel waarde aan hechtte, en tevergeefs. Er waren immers al eerder zware regenbuien en orkanen geweest. Maar deze storm bracht ons in het bos de kleinste deeltjes van 'iets' die we nog nooit eerder waren tegengekomen. We ademden dit 'iets' in met de lucht, en het bleef in ons. Nu komt de bedreiging voor het bos van onszelf. Wij veranderen." De drukkende stilte deed hun oren suizen. Enkele pijnlijke minuten verstreken. De Ouderling sprak opnieuw: "Om vandaag jezelf te blijven en te leven zoals voorheen, zijn bepaalde handelingen vereist." Iedereen begreep dat ze niet voor zichzelf konden vluchten; ze zouden ermee moeten leren leven. De oudste hield zijn slottoespraak: "Na verloop van tijd kunnen jij en ik zo veel veranderen dat ook het bos om ons heen zal veranderen. Dit 'iets' zal onze perceptie van de wereld sterk vertekenen. En het is aan ieder individu om te beslissen of ze willen veranderen of niet. Maar omdat we onze boswetten na verloop van tijd kunnen vergeten, hebben de oudsten besloten ze op te schrijven en aan iedereen te verspreiden." Tegenwoordig leidt het bos zijn eigen leven. Of dat goed of slecht is, is aan elke bosbewoner om te beslissen. De "Boswetten", opgeschreven door de oudsten, worden van generatie op generatie doorgegeven. De dieren weten dit, en of ze die wetten wel of niet volgen, is aan ieder individu om te beslissen.

Last night, I was tormented by a memory—one of those memories that surface in the fragile space between wakefulness and sleep. My body was already heavy with sleepiness, the comforter lay still, and my eyes refused to open. I was half dreaming, but still aware of my breath brushing against the fabric at its edge.The memory unfolded before me like a short film, vivid enough to jolt me awake. I replayed it over and over in my head: a painful reminder of a mistake, a crossroads where one choice changed the course of my life.I got out of bed and sat down at my desk, drifting into musings about that strange time when I ended a relationship that I might have been able to continue. She was sweet, beautiful, and perhaps her presence would have made my school years—and the years that followed—so much easier.I call these existential memories. They often appear in that twilight zone between wakefulness and dreaming, and since I turned sixty, they have become increasingly intrusive. Just before you fall asleep, when you relinquish control of your consciousness and stop trying to concentrate, your defenses become weaker. That is precisely when such memories surface. Some say that the subconscious processes the pain.Perhaps. But there is a difference between ordinary memories and memories that arise from crossroads in life—moments you regret endlessly because they did not turn out as you had hoped. Your conscience switches to “if only” mode and the reproach swells. At such moments, I remember the words of a supervisor at the seminary: “If you could have done it differently, you would have.” A consolation, albeit often a meager one, when I imagine how wonderful life could have been if I had chosen differently.But not all memories are painful. Some are false. I am sure I have one from when I was three: long hair, walking down the hallway in Lineerstraat to greet my grandmother, perhaps visiting for my birthday or Sinterklaas. Yet I know it is false, because it only exists as a photo. When I was eleven or twelve, I realized that my memory never went beyond the image. Real memories can be rewound, replayed, viewed from different angles. This one couldn't. Yet it came back in dreams, as if my mind longed to relive a moment that had been preserved only in a photo.There are also interpreted memories—memories you share with others, only to discover that their version is completely different from yours. A friend once told me that I had talked at length about his problems and that it had helped him. I let it go, even though I couldn't remember the conversation or its effect.We carry false memories with us, painful memories, dream memories, and memories that we edit with our imagination. We imagine alternative outcomes: If only I had said this... If only I had done that. Yet such corrections rarely last longer than a few minutes, because the imagination is weak compared to memory. Sometimes we adjust memories logically: we replace impossibilities with plausible details. I didn't jump from the second floor, but from the fourth step of the staircase—where I really sprained my ankles.Sometimes memory can be tested against reality. Oosterpark, for example – was there really a sandpit at the exit of 1e Oosterparkstraat? Could a fire have been lit there under the watchful eye of a neighbor boy? Yes, it was true. That memory of sand, fire, and the park keeper remains intact. And then there are memories that only arise in dreams – dreams that are remembered in dreams, often recurring, each time in greater detail.Such a dream came the week before I moved out of Balistraat in Amsterdam. I had to hang a pulley, fourteen or fifteen meters above the street from the fourth floor. Night after night, I dreamed that I failed and fell on a car whose color changed with each dream. Each fall was preceded by a different scenario.I called it a practice dream. My foster father disagreed. For him, the meaning lay not in the fall or the hook, but in the detail: I climbed up to the attic alone, while my best friend remained nervously in the living room, paralyzed by “the mere thought.”When the moment finally arrived, on a Saturday morning at ten past eight, I grabbed the hook, walked calmly to the skylight, and attached it with a gentle swing of my arm. Just as I had practiced all week in my dreams. No problem at all. A positive memory—one that I still think back on with quiet satisfaction.

Kinderen leven heerlijk tussen droom en werkelijkheid in. Het wordt van kleine kinderen gezegd alsof het iets heel bijzonders is, iets wat zich ook zou uiten in de vorm van de onbevangen, maar geniale tekeningen die kleine kinderen maken. En het schijnt dat Picasso ooit gezegd heeft dat het hem drie jaar kostte om te schilderen zoals Rubens, maar dat het hem zijn hele leven gekost heeft om te schilderen zoals een kind. Nu is dat een prachtige uitspraak en misschien pas ik nu deze woorden verkeerd toe, maar die uitdrukking tussen droom en werkelijkheid deed me denken aan mijn vroege jeugd. Ik zal een jaar of vier, vijf geweest zijn en ik was in het park, in het Oosterpark aan het voetballen. Er werd een bal heel hard in mijn richting geschopt en ik miste hem, kon hem niet tegenhouden en ben toen achter die bal aan gaan hollen. Maar die bal ging zo hard en in het Oosterpark heb je ook van die slootjes en die bal viel dus de sloot in. Maar ik stopte niet. Ik holde achter die bal aan, stapte over de rand heen en viel in het water. Ik werd daar snel door iemand uitgehaald en toen ben ik heel snel ook naar huis gehold zonder te letten op het verkeer dat van links en rechts kwam, wel over het zebrapad heen. Wat er daarna gebeurde weet ik niet precies, maar ongetwijfeld zal mijn moeder mij droge kleren hebben aangetrokken en me hebben afgedroogd. Maar ik kan me ook herinneren dat ik tijdens die hele gebeurtenis aan de ene kant het bewustzijn had van het hollen en dat in het water stappen en de schrik van dat koude water en dat ik kopje onder ging, omdat het veel dieper was dan ik verwacht had. En ik weet nog wel hoe ik dan naar huis gehold ben, want later heb ik mij erover verbaasd dat er niks gebeurde en dat ik op dat zebrapad blijkbaar alle auto's op tijd heb laten stoppen. Maar ik kan me ook herinneren dat ik tegelijkertijd een soort dubbel bewustzijn had, een ander bewustzijn, dat een soort van toezichthouder was dat reflecteerde op wat ik deed en dacht. En dat dit reflecterende bewustzijn ook actief was tijdens dat rennen naar het water toe achter die bal aan. Dus ik heb een soort bewustzijn van mijn bewustzijn gehad zonder dat die twee helemaal identiek werden. Ik vind dat opvallend, want de gebeurtenis zelf en wat ik dacht tijdens die gebeurtenis lijkt inderdaad een beetje op dromen. Maar dat reflecterende bewustzijn, dat blijkbaar nog niet kon ingrijpen en niet in de handeling betrokken werd, zat massief op de achtergrond toe te kijken. En ik kan me dus herinneren, dat is dan eigenlijk het derde bewustzijnsmoment, beide bewustzijnsniveaus aan het werk waren. Dus dat de droom zat in de gebeurtenis en de werkelijkheid in dat reflecterende toekijkende bewustzijn. Ik heb dat altijd een hele spannende affaire gevonden, omdat het voor mij al heel vroeg illustreerde dat bewustzijn meervoudig is. En dat misschien de meervoudigheid van dat bewustzijn zodanig groot wordt, dat we het als volwassenen met elkaar laten samenvallen zonder het nog uit elkaar te houden of achteraf te kunnen analyseren. Dat heet dan zelfbewustzijn: bewustzijn van jezelf als bewustzijn van de wereld, waarin je ook je eigen identiteit als het ware tot bewustzijn brengt. Dat is dan weer iets wat ik heb afgeleid uit de teksten over zelfbewustzijn die Hegel in zijn fenomenologie van de geest had opgenomen. Fascinerend dus dat die uitspraak over kinderen, dat ze leven tussen droom en werkelijkheid, eigenlijk kan worden gepreciseerd door te zeggen dat kinderen leven met dit dubbele bewustzijn: het zich ontwikkelende reflecterende bewustzijn aan de ene kant en het droomachtige geheel-en-al-in-het-moment-opgaande bewustzijn. Wat mij uiteindelijk in het water heeft doen vallen. Misschien hebben anderen ook dergelijke gebeurtenissen waardoor ze op het spoor komen van dit verschijnsel in hun eigen zelfbewustzijn. Of misschien is voor velen, als ze eenmaal volwassen zijn geworden, een dergelijke analyse helemaal niet meer interessant. Dan kun je vanuit de verwondering als volwassenen over het leven van kinderen zeggen: ze leven tussen droom en werkelijkheid.

In my life, I have probably worn out more than 20 scissors. I mean scissors for paper and for tape. Of those 20, I can remember very few at the moment. A few of them I bought at the HEMA. These were not expensive scissors, but they did look nice and shiny. The price varied from a few guilders to a few euros. But they all had something in common and that was that they started to show obvious defects after about six months and had to be thrown away after about a year.