InTalk - Ingrijpende levenservaringen

<p>Stefan is twaalf jaar oud als hij vaker bij zijn oom op bezoek gaat. Wat begint als vertrouwd en veilig, weg van de spanningen thuis, verandert binnen een jaar in iets heel anders. Zijn oom geeft hem het gevoel heel speciaal te zijn, en misbruikt dat vertrouwen. Zes jaar lang wordt Stefan seksueel misbruikt door zijn oom: geleidelijk en in een familie waarin misbruik al eerder speelde en niemand de vermoedens hardop durft uit te spreken.</p><p>Pas als zijn broer op een avond vertelt wat zijn oom bij hém heeft gedaan, komt alles in een stroomversnelling. Stefan wordt die nacht nog één keer misbruikt, maar de volgende dag doet hij meteen aangifte. Hij gaat door een rechtszaak en belandt in een burn-out. Hij zoekt zijn oom nog één keer op in de gevangenis, met maar één vraag bovenaan zijn lijstje: waarom?</p><p>In deze aflevering vertelt Stefan open over wat er destijds gebeurde, over hoe hij zichzelf staande hield in wat hij zelf zijn "overlevingsstand" noemt, en hoe hij zijn leven weer oppakte, terwijl hij deze ervaring voor altijd met zich meedraagt.</p>

<p>Op jonge leeftijd ontwikkelt Luca tics. Plotselinge, ongecontroleerde bewegingen. Knipperen met je ogen, of constant kuchen. Hij steekt zijn armen in de lucht of roept scheldwoorden in de klas. Luca krijgt de diagnose Gilles de la Tourette, maar worstelt met zijn tics. Het liefst wil hij ‘gewoon normaal’ gevonden worden en niet te veel opvallen in de klas.</p><p>1 op de 100 kinderen krijgt te maken met het Tourette-syndroom. Maar het is veel meer dan het clichébeeld van ongecontroleerd vloeken. Zo laat de recent uitgekomen film ‘I Swear’ zien, over de Schotse John Davidson die een heftige variant van het syndroom heeft, en daardoor in de problemen komt met zijn omgeving. Voor Luca was de film op veel punten herkenbaar.</p><p>Inmiddels is Luca grotendeels over zijn tics gegroeid. Hij is inmiddels 19 jaar en volgt sinds kort een opleiding aan de universiteit. Hij hoopt op meer begrip en kennis, vooral omdat het kinderen op zo’n jonge leeftijd treft en ze daar in eerste levensjaren veel last van kunnen ondervinden.</p>

<p>Wanneer de 21-jarige, zwangere Wenylou ziet dat haar man op de voorpagina van de Arubaanse krant publiekelijk aan de schandpaal wordt genageld om zijn hiv-status, weet ze dat het eiland geen veilige plek meer is voor haar geheim. Ook zij heeft hiv en draagt hun eerste kindje. Huilend in een kapel doet ze zichzelf één belofte: "Als ik doodga, ga ik dood aan iets anders, maar niet aan dit."</p><p>In Nederland leidt Wenylou jarenlang een dubbelleven. Een tijd vol stilte en eenzaamheid, waarin schaamte haar klein houdt en de angst voor het oordeel van anderen altijd aanwezig is. Terwijl de medische zorg verbetert, ervaart zij dat vooroordelen en een gebrek aan kennis nog altijd bepalend zijn voor een leven met deze infectie.</p><p>Na vierentwintig jaar in de luwte leven, vindt ze de moed om haar verhaal te delen. De ontmoeting met een lotgenoot opent haar ogen: het geheimhouden heeft haar zieker gemaakt dan de infectie zelf. Ze besluit zich niet langer te verschuilen en staat inmiddels trots voor haar 'tribe' en voor iedereen die met hiv leeft. In deze podcast vertelt Wenylou over haar reis, over haar onzekerheden als het gaat om intimiteit en over hardnekkige misverstanden waar ze nog dagelijks tegen vecht — ook voor de mensen op haar eigen Aruba en de andere Caribische eilanden.<br> </p>

<p>Meer dan twintig jaar zit Barry in de tbs-kliniek, nadat hij wordt veroordeeld voor poging doodslag op zijn drugsdealer. Hij komt binnen op een van de zwaarste regimes in Vught, en verblijft jaren op de Longstay, in het dorpje Zeeland. Barry wil absoluut geen behandeling volgen. Maar dan valt zijn oog op een contactadvertentie in het gevangenenblaadje ‘De Bonjo.’ Hij wordt verliefd. En dat verandert alles.</p><p>Barry komt uit een gebroken gezin, met veel geweld en drugsgebruik. Hij raakt al jong verslaafd aan allerlei soorten drugs. Het straatleven eist z’n tol. Heroïne, diefstallen en overvallen. “Ik was zo moe, dat ik de rechter zelf om tbs vroeg. Dat had hij nog nooit meegemaakt.”</p><p>Inmiddels is Barry bijna vijf jaar een vrij man. Hij woont samen met zijn kat Tokkie in een appartement. Maar hoe doe je weer mee in de samenleving, als je zo lang binnen hebt gezeten? En jaren moet inhalen?</p>

<p>Van haar veertiende tot twintigste levensjaar wordt Naomi seksueel misbruikt door haar vader. Op school trekt ze meerdere keren aan de bel, maar niemand neemt haar klachten serieus. Ook thuis vindt Naomi geen gehoor. Haar moeder doet alsof haar neus bloedt en gelooft haar verhaal niet. Dus houdt ze verder haar mond. Jarenlang zit Naomi in de overlevingsstand. </p><p>Naomi’s vader probeert haar zo veel mogelijk te isoleren. Ze mag niet met vriendinnen afspreken, of te laat thuiskomen. Haar haren vallen uit door de stress en tot overmaat van ramp raakt ze zwanger van haar vader. </p><p>Inmiddels woont Naomi op een veilige plek, bij liefdevolle pleegouders. Ze studeert, heeft sinds kort een relatie en schrijft een boek over haar ervaringen. Maar het loskomen van haar onveilige jeugd ging niet zonder slag of stoot en laat nog altijd diepe sporen na. </p>

<p>Op 30 april 2017 vinden twee fietsers het lichaam van Esther Paul langs de oever van het Veluwemeer. Ze is door een misdrijf om het leven gekomen, een dader wordt nooit gepakt. Sinds die datum gaat Suus, de moeder van Esther, in de overlevingsstand. Ze vecht voor antwoorden, erkenning en gerechtigheid. Troost vindt ze bij lotgenoten die iets soortgelijks hebben meegemaakt en die weten hoe deze complexe rouw voelt.</p><p>Acht jaar lang metselt Suus een muurtje om haar verdriet. Ze pakt zo goed en zo kwaad als het gaat zelf haar leven op. Ze zoekt naar houvast en afleiding om met het verdriet om te gaan. Maar sinds een paar weken voelt het voor haar alsof de dammen doorbreken. Boosheid krijgt de overhand. Voor het eerst in acht jaar vraagt ze om professionele hulp.</p>

<p>Het is het telefoontje dat geen ouder ooit wil krijgen, maar waar Marian al heel lang bang voor was. Wanneer ze hoort dat haar dochter dood is gevonden, weet ze het meteen. Marians grootste angst is werkelijkheid geworden, haar dochter Sandra is vermoord door haar eigen man, die vervolgens een einde aan zijn leven maakte. Anderhalf jaar na de moord op haar dochter, vecht Marian dagelijks tegen het immense verdriet door te strijden voor goede zorg voor haar kleinkind Sam, het enige gezinslid die dit verschrikkelijke familiedrama overleefde.</p><p>Voor Marian is het delen van het verhaal van Sandra iets wat móét worden verteld. Praten over Sandra en over femicide is voor haar noodzakelijk om overeind te blijven. Het is een verhaal over verlies en overleven, over rouw die niet past in de verwachtingen van anderen. "Waarom huil je niet?" vragen mensen haar soms. Maar wie bepaalt hoe rouw eruitziet?</p>

<p>Wie ben je eigenlijk, als een nieuw label je zelfbeeld aan het wankelen brengt? In deze podcast gaat Emiel in gesprek over zijn zoektocht rondom hoogbegaafdheid. Als therapeut weet hij als geen ander hoe om te gaan met labels en diagnoses, maar hoe ga je ermee om als die kennis opeens persoonlijk wordt?</p><p>Voor Emiel voelt dit gesprek als een soort coming-out: een moment waarop hij woorden geeft aan een stukje van zichzelf dat hij nog niet eerder zo publiekelijk heeft gedeeld. Hoe verandert je blik op jezelf, en ook op je omgeving, wanneer je ontdekt dat je misschien altijd met een andere bril naar de wereld hebt gekeken? En hoe vind je daarin je authentieke zelf?</p>

<p>Rachel is 25 jaar oud als ze ongepland in verwachting raakt. Ze besluit haar kindje te houden en alleen op te voeden. Maar de zwangerschap blijkt zwaar, de bevalling ook en het werkend moederschap is niet gemakkelijk. Rachel is een doorzetter en lijkt alle ballen in de lucht te kunnen houden. Tot de vader van haar dochtertje Eva onverwacht om het leven komt; dan breekt ze.<br>Op eigen kracht gaat ze op zoek naar wat haar zou kunnen helpen. In eerste instantie is dat intensief sporten, afvallen en goede voeding. Daarmee openen zich ook wegen naar het leggen van nieuwe contacten, goed voor zichzelf zorgen en hulp leren vragen. Zo vindt Rachel een nieuwe balans, waardoor ze niet alleen zelf gelukkiger in het leven staat, maar ook Eva meer kan bieden. </p>

<p>Jasper heeft een licht verstandelijke beperking en autisme. Met de juiste begeleiding vindt hij zijn weg in het leven; hij werkt bij de Jumbo, hij doet een opleiding ervaringsdeskundigheid, haalt zijn rijbewijs en loopt de vierdaagse. <br>Jasper woont samen met zijn vriendin Nathalie. Zoals bij ieder stel kent hun relatie de nodige uitdagingen. Omdat Nathalie ook een licht verstandelijke beperking heeft, werd samenwonen door hun omgeving afgeraden. 'Laat ons zelf dingen proberen' vindt Nathalie. Dus zetten ze door en krijgen daarbij steun van enkele begeleiders. Met wat extra hulp en relatietherapie, leren zij wat werkt en wat niet werkt in hun relatie. Ze zijn alweer twaalf bij elkaar. </p>

<p>Saskia is ondernemer in hart en nieren en een harde werker, tot het op een dag niet meer gaat. Met een diep gevoel van leegte en angst voor de buitenwereld belandt ze op een wachtlijst voor ggz hulp. Dat wachten duurt een jaar. Een jaar waarin er niets gebeurt, anders dan dat haar klachten verergeren. <br>In de wanhoop om ook haar inkomen te verliezen, begint ze voor zichzelf. Uitgaande van haar sterke kanten en de specifieke voorwaarden die zij nodig heeft om te kunnen functioneren. Saskia weet als geen ander wat helpend kan zijn als je wacht op hulp: gezien worden als mens. Daarom bedenkt zij <a href="https://wachtverzachter.nu/">WachtVerzachter</a> en runt inmiddels de inloop <a href="https://www.bruisalmere.nl/">Bruis</a> voor mensen met psychische klachten. Een warme plek zonder oordeel en met tijd en ruimte voor contact, stilte of reflectie. Zo biedt Saskia anderen wat zij zelf heeft gemist. </p>

<p>Maarten was 18 jaar toen zijn vader stierf aan de ziekte ALS. Hoewel hij met steun van zijn broer, moeder en zijn vrienden zijn leven goed op weet te pakken, kent hij momenten dat het verlies opnieuw zijn aandacht vraagt. Dat uit zich in onrust en somberheid. <br>Inmiddels herkent Maarten de signalen en weet hoe hij hier mee om kan gaan. Met haptonomie, schrijven over zijn emoties en praten met vrienden houdt hij zichzelf in balans in moeilijke perioden. Hij weet steeds beter om te gaan met het gemis en vooral te genieten van de herinneringen aan zijn vader. </p>

<p>Marjolein is student als haar langdurige gevoelens van onzekerheid en minderwaardigheid zich uiten in zelfdestructief gedrag. Gelukkig wordt dat opgemerkt door huisgenoten en Marjolein zoekt hulp. De diagnose borderline volgt. Hoewel blij met de erkenning en behulpzame therapie, herkent Marjolein zich niet in de clichés rond borderline. <br>Marjolein bouwt een stabiel en goed leven op en heeft een fijne relatie. Ondanks dat is de keuze om moeder te worden niet zomaar vanzelfsprekend. De zwangerschap, bevalling en moederschap roepen soms oude gevoelens en reacties bij haar op. Balans vinden is een voortdurend proces, maar Marjolein vindt het zelfvertrouwen om moeder, collega, partner en vooral zichzelf te zijn. </p>

<p>Esther beseft zelf nauwelijks wat er precies gebeurt als zij een herseninfarct krijgt. In haar hoofd is zij nog steeds dezelfde creatieve, energieke vrouw als altijd, maar in het revalidatiecentrum blijkt dat ze niet eens meer weet hoe ze moet lopen. Ze heeft te maken met forse beperkingen. Ze maakt kennis met de wereld van 'dagbesteding', taxibusjes, intensieve therapie, een aangepaste woning en een behoorlijke mate van afhankelijkheid. Wennen doet dat nooit. Maar met hulp van haar liefdevolle vrienden en familie, vindt zij nieuwe hobby's, mogelijkheden om erop uit te trekken en een balans in haar relatie.</p>

<p>Daniëlle is perfectionistisch met een grote behoefte aan controle. Ze krijgt al jong behandeling in de ggz voor haar eetstoornis en angst, maar ze komt niet veel verder in de wereld van protocollen en gestandaardiseerde behandeling. Ook omdat ze tijd nodig heeft om iemand te vertrouwen. Hulphond Nola blijkt te bieden wat ze zoekt: onvoorwaardelijkheid en veiligheid. Ook helpt Nola Daniëlle om haar emoties te reguleren. Het idee om een psychosociale hulphond te zoeken, kreeg zij niet aangereikt door therapeuten, maar door zichzelf steeds de vraag te stellen: Wat werkt voor míj?!</p>

<p>Alia groeit op in een goed en bemiddeld gezin, maar is altijd op zoek naar spanning, avontuur en grenzen. Dat brengt haar uiteindelijk in een reeks 'foute' relaties waarin geweld, alcohol en het nachtleven een rol spelen. Na een scheiding waarbij zij haar huis verliest, vecht zij zich terug om haar kinderen te behouden. Het roerige pad dat zij bewandelde bracht haar uiteindelijk wijsheid en eigenwaarde.</p>

<p>Stephen is een musicus wanneer hij van de ene dag op de andere een gehoorprobleem bemerkt. Na een geluidstest bij de KNO-arts komt daar een voortdurend, overheersend geluid in zijn oor bij. Dat geluid gaat niet meer weg. Stephen heeft tinnitus. Na een lange zoektocht naar welke mogelijke remedie dan ook, komt Stephen in een therapiegroep. Hij leert zijn akoestische focus te verleggen, zijn aandoening te relativeren en beperkingen te aanvaarden. Hij vindt een nieuwe balans in zowel zijn werkend leven als privé. En zet zich in voor openheid over tinnitus bij muzikanten.</p>

<p>Marc is een ervaren verpleegkundige op de psychiatrische afdeling van een gevangenis. Hij doet zijn werk met passie en grote betrokkenheid bij 'zijn boefjes'. Ook voelt hij zich veilig en gesteund bij ingrijpende incidenten. Tot de suïcidepoging van een jonge delinquent hem slapeloze nachten bezorgd. De onrust gaat niet weg en Marc komt in een diep dal. Intensieve behandeling voor PTSS helpt hem bij zijn herstel. Marc is weer aan het werk als verpleegkundige, alleen niet meer bij justitie. Ook zet hij zich in voor goede traumazorg voor geüniformeerde beroepen.</p>

<p>Jos was vroeger geen uitblinker op school en zat daarom achterin de klas. Ook een oogbeschadiging geeft hem achterstand. Praktijkonderwijs past hem goed, maar het niet goed kunnen lezen en schrijven blijkt een blijvende handicap. Zowel op zijn werk als privé. Jos wordt een meester in smoezen en bedekt zijn schaamte. Jarenlang gaat hij niet van huis zonder mitella en ontvlucht situaties waar hij moet kunnen lezen of schrijven. Tot hij besluit op cursus te gaan. Naast nieuwe vaardigheden leert hij daar vooral beseffen dat niemand álles kan en dat er meer is wat hij wél kan, dan niet.</p>

<p>Bo is een echte kroegtijger, wanneer zij op een dag vlak voor een sollicitatie een paniekaanval krijgt. Na die ene ervaring breidt 'de angst voor de angst' zich razendsnel uit. Binnen drie maanden is zij alleen nog maar, volledig geïsoleerd, op haar eigen zolderkamertje, waarbij ze zelfs koken of douchen vermijdt. <br>Een vriend neemt haar uiteindelijk mee naar de huisarts, waarna ze aan het werk gaat met haar angst, depressie en zelfbeeld. Ze merkt dat delen helpt en start een blog en sociale media om met anderen in contact te komen.</p>

<p>Het woord 'multiprobleem gezin' voorbij, noemt Silvia het gezin van haar jeugd in goed Amsterdams eerder een 'tyfusbende'. Misbruik en geweld tekenen meerdere generaties, ook het gezin van 10 kinderen waar Silvia als jongste dochter opgroeit. Jarenlang spreekt ze er met niemand over. Maar ze merkt direct als er iets aan de hand is met iemand anders. Zo ontmoet ze vele klanten in de modewinkel waar ze werkt, waar ze wél ervaringen mee deelt. Uiteindelijk leidt dit tot het besluit een opleiding ervaringsdeskundigheid te volgen om meer te kunnen betekenen in situaties van huiselijk geweld.</p>

<p>Emma zit al langer niet lekker in haar vel als haar drang naar controle zich gaat richten op hygiëne. Van poetsen, de was doen, opnieuw de was doen tot eindeloos handen wassen...Emma's leven komt in het teken te staan van smetvrees. Daarvoor krijgt ze medicatie en therapie. De echte eye-opener is de diagnose ASS, die zij op latere leeftijd krijgt. De inzichten die haar dat geven, maken haar controledrang minder 'nodig'.</p>

<p>Als Elisa in verwachting is van haar tweede kindje, voelt ze zich al snel niet gerust. Bij de 20 weken echo blijkt haar voorgevoel terecht: Door een ernstige aandoening is haar dochtertje Eva niet levensvatbaar. Tegen al haar moedergevoel in, bereidt Elisa samen met haar partner in korte tijd zowel een vroegtijdige bevalling als de uitvaart voor. Daarna volgt een periode van rouw, bezinning en verder leven, met een nieuw soort diepe liefde voor Eva en voor haar andere dochters.</p>

<p>Robin hoort voor het eerst stemmen in zijn hoofd na het gebruik van LSD. De intense ervaring stopt niet meer, net als het stemmen horen. Ook niet na opname, behandeling of medicatie. Robin ziet zichzelf daarom genoodzaakt vrede te sluiten met de stemmen, in plaats van ze te bestrijden. Hij besluit om zelf zijn beste vriend te zijn en ontwikkelt zijn eigen innerlijke stem om in dialoog te kunnen zijn.</p>

<p>Hoewel Klaas-Jan door familie en vrienden wordt gewaardeerd, voelt hij zich vaak onzeker over zichzelf. Soms leidt dat zelfs tot de gedachte dat het beter is als hij er niet meer zou zijn. Dan heeft niemand meer last van zijn falen. Pas na een tweede suïcidepoging gaat hij tijdens een opname met zijn diepere gevoelens aan de slag. En vindt hij nieuwe manieren om daar mee om te gaan.</p>

<p>'Mama, mijn hoofd zit zo vol', zegt Marloes al als kleuter tegen haar moeder wanneer ze met buikpijn weer ziek thuis blijft van school. Ook paniek speelt haar lange tijd parten. Het kost tijd, therapie, medicatie en de nodige aanpassingen in haar leefstijl om haar neurodiversiteit te omarmen en vooroordelen over ADHD los te laten. Om zo balans te houden binnen haar gezin en (werkend) leven.</p>

<p>Gloria is een gewenst kind. Maar met een verslaafde vader en een depressieve moeder, krijgt zij niet de support die zij nodig heeft om veilig op te groeien. Met angst voor haar vader en zorgen om haar moeder, is zij het liefst op haar eigen zolderkamer. Inmiddels is Gloria volwassen en zich bewust van de keuze het anders te kunnen doen dan haar ouders met recht op haar eigen geluk.</p>

<p>Na het overlijden van zijn vader kan Raghib niet goed met zijn gevoelens omgaan. Ondanks de liefde van zijn familie voelt hij zich vaak onbegrepen en een buitenstaander. Hij kiest voor een stoer 'mannelijk' imago, gaat dealen en schuwt uiteindelijk geweld niet. Ook vooroordelen en discriminatie leiden tot gebrek aan vertrouwen in de samenleving. In detentie kan Raghib letterlijk niet meer vluchten en leert hij te geloven in zichzelf.</p>

<p>Als Jeroen en zijn partner niet zomaar zwanger worden, volgt medisch onderzoek. Al snel blijkt dat Jeroen volledig onvruchtbaar is. Zij besluiten uiteindelijk tot een traject met donorzaad, met daarin zwangerschappen gevolgd door miskramen. In perioden van rouw weten Jeroen en zijn vrouw elkaar te steunen en tegelijk ook ruimte te geven. Openheid naar vrienden, familie en werkgever maken dat Jeroen die steun vindt die hij hierbij nodig heeft.</p>

<p>Marco is acht jaar als hij de verplichte bezoekregeling met zijn vader doorbreekt door weg te lopen. Hij maakt daarmee een einde aan de fysieke en mentale mishandeling waar hij als het ware al voor zijn geboorte aan werd blootgesteld, omdat ook zijn moeder werd mishandeld en getreiterd. Het laat zijn sporen na; Marco heeft een laag zelfbeeld, is gesloten en soms depressief. Zijn besluit om een boek te schrijven geeft hem kracht, nieuwe inzichten en vastberadenheid om kindermishandeling uit de onzichtbaarheid te halen.</p>

<p>Henriëtte koopt een rustieke woning in Groningen waar ze jaren aan klust. Na de aardbeving in Huizinge (2012) gaat de gedachte dat zij en haar gezin niet veilig wonen echter steeds meer aan haar knagen. Die gedachte blijkt terecht. Wat volgt zijn jaren van procedures, verhuizingen, onrust, frustratie, boosheid en chronische stress. Met eindelijk een nieuw veilig huis in het vooruitzicht, vertelt Henriëtte wat leven in aardbevingsgebied met haar doet.</p>

<p>'Terwijl ze insliep heb ik haar kusjes gegeven namens ons allemaal...', appt Floor aan haar ouders op 31 oktober 2022. Haar zusje Josien is dan net overleden na euthanasie. Waar Floor leerde omgaan met haar eigen psychische klachten, worstelde haar zusje jarenlang met ernstig lijden en zelfdestructief gedrag. Floor vertelt over wat voorafging aan het besluit, aan de band met haar zus en het verdriet over haar overlijden. En ze breekt een lans voor een open gesprek over psychisch lijden.</p>

<p>'Waarom twee bijbaantjes nemen als ik met pokeren een veelvoud kan verdienen?', denkt Edwin op zijn vijftiende. Maar gokken geeft hem niet alleen toegang tot mooie spullen, het geeft hem ook een kick die hem weerhoudt te voelen wat hij voelt en te zijn wie hij is. Zijn leefstijl, verslavingen en geldgebrek dwingen Edwin uiteindelijk tot een opname. Langzaam leert hij weer voelen; het 'mooiste kado van herstel'.</p>

<p>'Doe ik het wel goed?', vraagt Marjo zich af bij alles wat zij doet. Ook in haar huwelijk. Wanneer haar man verbaal agressief is of met spullen gooit, gaat zij er dan ook vanuit dat zij daar de schuld van is. En dat als ze stil blijft, het vanzelf overgaat. Toch bereikt Marjo het moment dat ze veiligheid zoekt in een blijf-van-mijn-lijfhuis. Daar leert ze op te komen voor wie ze zelf is.</p>

<p>De angst om afgewezen te worden belemmert Jasper in zijn vriendschappen. Hij wordt steeds eenzamer. Wat volgt is een zoektocht naar de juiste hulp. Naast het volgen van therapie vindt Jasper ook steun bij de laagdrempelige jongereninloop van @ease. Praten met andere jongeren blijkt een uitstekend medicijn.</p>

<p>Wanneer Annemieke na een buikvliesontsteking niet herstelt, begint een lange zoektocht. Wat is er met haar aan de hand en hoe kan ze omgaan met de onbegrepen klachten die haar leven dramatisch beperken? Met de tijd en met hulp leert zij haar ziekte begrijpen. Door te plannen, te doseren en met rust vindt zij een manier om met prikkels om te gaan en in balans te blijven.</p>

<p>Stella heeft een zorgeloos bestaan. Maar na haar scheiding leiden een reeks aan uiteenlopende gebeurtenissen tot een armoedeval. Een beroep moeten doen op de bijstand en voedselbank geeft Stella een gevoel van falen. Toch breekt dat haar creativiteit, kracht en optimisme niet.</p>

<p>Carl ruilt jarenlang de ene verslaving in voor de andere; alcohol, cannabis maar ook gokken, porno of overmatig werken. Pas jaren later ziet hij verband met zijn diagnose autisme. Met 'zelfmedicatie' dempt hij gevoelens waar hij niet goed raad mee weet mee en vermijdt hij het gevoel van leegte door gebrek aan contact. Inmiddels is hij clean en bijna schuldenvrij, maar belangrijker nog: hij is in verbinding met zichzelf.</p>

<p>Melanie is moeder van twee zoons. Haar jongste zoon Max heeft het syndroom van Down. De zorg voor Max zet haar voor een stevige uitdaging: hoe houd ik balans in mijn leven?</p>

<p>Altijd alert, op haar hoede, angstig…Suus heeft het gevoel dat ze met angst is geboren. Een scala aan therapieën volgt om de oorzaak van haar ongebreidelde paniek te achterhalen. Aan alles heeft Suus wat gehad, zeker aan medicatie. Maar de sleutel ligt voor haar bij haar éígen besluit geholpen te willen worden, om zo te ontdekken wat het leven nog meer voor haar in petto heeft.</p>

<p>Als Lotte en Bruno horen dat zij niet zomaar kinderen zullen krijgen, beginnen zij hoopvol aan een medisch traject. De zware behandeling, hormonen, emoties en teleurstellingen eisen hun tol. Nu zij besloten hebben dat het hier stopt, komt er ruimte voor verdriet, rouw en acceptatie. Langzaam ontstaat een andere focus op nieuwe dingen in hun leven.</p>

<p>Door een erfelijke aandoening kan Peter steeds minder zien. Tot het moment dat hij dagelijkse dingen opnieuw moet aanleren en hij zijn leven anders moet inrichten. Zo wordt hij vrijwilliger bij de Luisterlijn en het Oogcafé en werkt hij als kok bij een hospice.</p>

<p>Ivo heeft al even een relatie met Anouk als hij ontdekt dat ze een dwangstoornis heeft. Haar controlehandelingen hebben ook effect op zíjn leven. Zo komen ze bijvoorbeeld altijd te laat. Ivo vindt zijn weg in wat Anouk kan steunen en ontdekt ook wat juist niet helpend is. Hij blikt terug op deze 'bizarre tijd'.</p>

<p>Moniek stapt verliefd en vol vertrouwen in een relatie. Maar die relatie put haar langzaam maar zeker uit door de eisen die haar vriend aan haar stelt. Ze raakt zichzelf helemaal kwijt. Inmiddels heeft zij zichzelf herpakt en hervonden en kan met de nodige zelfreflectie terugkijken.</p>

<p>Jacob is 15 jaar oud als hij weet dat hij homoseksueel is. Iets waar in die tijd niet zomaar over werd gesproken. Toch lukt het hem goed zijn eigen weg te gaan. Een verhaal over jezelf mogen zijn, maar ook over terugblikken, ouder worden en eenzaamheid.</p>

<p>Lange tijd gaat voor Anouk de deur uitgaan gepaard met een reeks aan rituelen: Niet alleen het gasfornuis moet gecheckt, ook álle stekkers in huis gaan uit het stopcontact. Met een mobiel vol foto's van lege stopcontacten als geruststellend bewijs, komt Anouk vaak te laat. Maar constant controleren doet haar stress niet afnemen. Integendeel, haar angst en drang nemen eerder toe. Met een combi van therapie en yoga weet ze haar dwangmatig handelen te doorbreken.</p>

<p>Florian voelt zich vaak wat ontheemd in het leven. Als hij op zijn 21ste een psychose krijgt gaat ook zijn prille toekomstplan in rook op. Wat volgt is een proces van vallen en opstaan, inzichten verwerven en grenzen ontdekken. Een verhaal over zelfstigma, zelfkennis en zelfliefde op de weg naar herstel</p>

<p>Voor Joeri bestaat er geen mooier werk dan bij de politie in Amsterdam. Tot een aangrijpende ervaring op zijn werk er zó diep inhakt dat hij langzaam maar zeker ziek wordt. Joeri heeft PTSS. Door open te zijn over wat hem is overkomen kan Joeri omgaan met de traumatische herinneringen die hij bij zich draagt.</p>

<p>Omdat haar moeder psychische klachten heeft, groeit Ilse op in een pleeggezin en later in een tehuis. Het gevoel niet goed genoeg te zijn zit diep in haar. Ze verliest vertrouwen in zichzelf, in anderen en in het leven. Toch ervaart ze een sterke drang om te overleven. Dankzij therapie en peersupport vindt ze zowel berusting als de kracht om het anders te doen voor haar eigen kinderen.<br><br>Ilses verhaal eindigt met een zelfgeschreven gedicht: In mijzelf.</p>

<p>Ingrid is vijftig als ze als ervaren manager een nieuwe baan aanvaardt. Maar vanaf de start in haar nieuwe functie krijgt ze te maken met pestgedrag van collega’s in haar team. De gedachte dat het haar wel zal lukken om tot een oplossing te komen, maakt langzaam plaats voor gevoelens van onzekerheid, stress en verdriet. Zelfs jaren later en in een nieuwe baan blijkt dat de pestervaring diepe sporen heeft achtergelaten.</p>