Isidro X. López Novo

¡ Qué poco te he querido! -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

DO SEU LIBRO "VEINTE POEMAS PARA SER LEÍDOS EN EL TRANVÍA.....

O Tejo é mais belo que o rio que corre pela minha aldeia, Mas o Tejo não é mais belo que o rio que corre pela minha aldeia Porque o Tejo não é o rio que corre pela minha aldeia, O Tejo tem grandes navios E navega nele ainda, Para aqueles que vêem em tudo o que lá não está, A memória das naus. O Tejo desce de Espanha E o Tejo entra no mar em Portugal. Toda a gente sabe isso. Mas poucos sabem qual é o rio da minha aldeia E para onde ele vai E donde ele vem. E por isso, porque pertence a menos gente, É mais livre e maior o rio da minha aldeia. Pelo Tejo vai-se para o Mundo. Para além do Tejo há a América E a fortuna daqueles que a encontram. Ninguém nunca pensou no que há para além Do rio da minha aldeia. O rio da minha aldeia não faz pensar em nada Quem está ao pé dele está só ao pé dele. …………………………………………………………………………………….. ALBERTO CAEIRO

L’ÚLTIM JOC Els nens i nenes juguen: això és casa. Això, un castell. Aquí, una illa deserta. I assenyalant un lloc. No els cal res més. Mes tard arribaran els decorats. Torno a dir, assenyalant un lloc abstracte com el de la infantesa: això és casa. I tots els llocs no són més que la mort. Joan Margarit O DERRADEIRO XOGO Os nenos e nenas xogan : isto é casa. Isto un castelo, aquí unha illa deserta. E sinalan un lugar. Non lles cómpre máis. Máis tarde chegarán os decorados. Volvo dicir, sinalando un lugar abstracto como o da infancia: isto é casa. E todos os lugares non son máis que a morte. Joan Margarit

Do SONETARIO IMPERTINENTE (Libro de trivialidades, urxencias e desafogos puntuais) DO OUTRO LADO DA PORTA LADRA O CAN A NOITE CHAVEA E TRABA CO FRÍO TREMELICA O LUME A CARÓN DO RÍO DO OUTRO LADO DA PORTA AROMA A PAN DO OUTRO LADO DA PORTA FAN/DESFÁN CON LUME CALMO E SEN ESTE ARREPÍO QUE NOS ESPOLIA DE ORGULLO E ALBEDRÍO DO OUTRO LADO DA PORTA O NOSO AFÁN DO OUTRO LADO DA PORTA DORME O SOL DESTE VELAN A LARICA E A BREMANZA A MESMA NOITE É SEDA E FURACÁN DO OUTRO LADO DA PORTA É VIDA MOL CON PAN CALOR PORVIR E SEGURANZA DO OUTRO LADO DA PORTA LADRA O CAN

¿Adónde va esa mujer, arrastrándose por la acera, ahora que ya es casi de noche, con la alcuza en la mano? Acercaos: no nos ve. Yo no sé qué es más gris, si el acero frío de sus ojos, si el gris desvaído de ese chal con el que se envuelve el cuello y la cabeza, o si el paisaje desolado de su alma. Va despacio, arrastrando los pies, desgastando suela, desgastando losa, pero llevada por un terror oscuro por una voluntad de esquivar algo horrible. Si, estamos equivocados. Esta mujer no avanza por la acera de esta ciudad, esta mujer va por un campo yerto, entre zanjas abiertas, zanjas antiguas, zanjas recientes,

Rondeau das señoras donas pintadas no ouso do Vilar, no século XIV, cheirando unha frol LE VERSE Ese vento de seda é o tempo que pasa. Soñades a doce primavera de antano nesa frol que refrexa o seu van no negro pozo dos vosos ollos?                 Le temps s'en va! -Esas volvoretas que abanan a raiola do sol son as suas tocas cobixando as pálidas frontes. Soñaredes aínda no ouso do Vilar os soñares do tempo pasado?                 Le temps s'en va! Ese enorme silencio cristaíño e dourado! Si vos agora falares, miñas donas amigas, a vosa voz enchería, como unha fonte de ágoa, o vaso do silencio?                 Le temps s'en va! Ei, donas do Vilar! Erguede os finos rostros e sorride, que andan galáns de corte con soedades de vós! Agás que prefirades vélos morrer de amor,                 Le temps s'en va.                 Le temps s'en va.                   mes dames! L'ENVOI De todolos amores o voso amor escollo: Miñas donas Giocondas, en vós ollo todalas damas que foron no país, unhas brancas camelias, outras froles de lis. Le temps s'en va! Ou dádesme ese bico que cheira a rosas de abril do Mil e Pico ou finarei chorando na miña soedá, namentras envellezo: Le temps, le temps s'en va!