Planım Bu Değildi

Yıllarca “çocuk sahibi olman zor” cümlesini duydum. Sonra bir pazartesi sabahı hayat biraz değişti. Bu bölümde hamile olduğumu nasıl öğrendiğimi ve hikayenin en başını anlatıyorum.

Bu bölümde yine Avustralya’da beni şaşırtan şeylerden konuşuyoruz. Göçün en tuhaf taraflarından birisi şu ki, insan gerçekten her şeye alışıyor hatta bazen o şeyi savunurken buluyor kendini…Yeni bir ülkeye alışmaya çalışanlar, yurtdışına taşınmayı düşünenler ve ben artık eski ben miyim hissini bilenlere gelsin bu bölüm.

Bu bölümde Avustralya’daki ilk afallamalarımı anlatıyorum: İnsanların aşırı rahat olması, mevsimlerin saçmalığı, sosyal kodlar, beklenmedik gerçekler ve “normal olan neydi?” krizleri.

Bu bölümde, Anneler Günü’ne yaklaşırken çocukluğuma, annemle olan ilişkime ve onun beni nasıl ben yaptığına dönüyorum.Sonra hayatın en büyük kırılma anlarından birine gidiyoruz: Her şey hazırken, istifa etmişken ve Avustralya’ya taşınmama sadece 17 gün kalmışken dünya kapanıyor.COVID, kapanan sınırlar, ayrı düşen bir ilişki, havada kalan planlar… Ve hiç planlanmamış bir evlilik hikayesi.Bazen hayat, senin yaptığın planları değil, olması gerekeni yazıyor.

Avustralya’ya gitme kararı, bir ilişki, aileyle yüzleşme… Ve tam her şey başlıyorken gelen bir kayıp. Bu bölümde yurtdışına taşınma sürecimi, ailemle yaşadığım zor konuşmaları, ani bir veda ile gelen yas duygusunu ve ardından hayatın beklenmedik şekilde durmasını anlatıyorum.Göç, yurtdışında yaşamak, kayıp, yas süreci, özlem ve hayatın planlanamayan anları üzerine çok kişisel bir bölüm.

Her şeyin bir planı vardı kafamda. Ama hayatın başka bir planı varmış.Avustralya’ya ilk gidişim… beklentiler, küçük komedilerve tam ortasında fark ettiğim o şey: Kontrol aslında hiç bende değilmiş.Bu bölümde; valizimde taşıdığım beklentileri, yurda bambaşka bir bilgiyle dönüşümü, hamam böcekleriyle el sıkışmamı, sözde pratik zekamın bana yüzlerce dolara mal oluşunu ve biraz da… Turist Ömer’in Avustralya’ya ilk inişini anlatıyorum.

Kervan yolda düzülür derler ya… Ben buna uzun süre inanmadım.Her şey hazır olmalı sandım. Doğru zaman gelmeli, ben hazır hissetmeliyim, plan kusursuz olmalı…Ama öyle olmuyormuş.Bu bölümde; mükemmeliyetçilikle başlayamama halimi,yeni bir hayatın ortasında kendimi yeniden kurmaya çalışırken öğrendiklerimi ve hiçbir plan yokken başlayan kıtalar arası bir hikayeyi anlatıyorum.Çünkü bazen hayat… Sen hazır olduğunda başlamıyor.Sen başladığında şekilleniyor.Eğer sen de bir şeyi sürekli erteliyorsan, belki bu bölüm tam zamanı.

Herkes gitti, ben kaldım… ve hala planım “gelirim ya ziyarete” modunda.

Planım hep gitmek, görmek ve geri dönmekti.Bu bölümde İstanbul’daki hayatımdan başlayarak, beni yurt dışına götüren ilk adımları ve aslında hiç değişmeyen o düşünceyi anlatıyorum: geri dönmek.Peki sonra ne oldu?