Podpourri

Η Γιούλα Μπλέσιου, Υπεύθυνη Παιδαγωγικού Σχεδιασμού στο Παιχνιδαγωγείο μιλάει ​στον Στέλιο Παρρή για το "Play Identity"​, την πρώτη διεθνή συνάντηση για το παιχνίδι, τη θετική εκπαίδευση και την ψυχική ανθεκτικότητα που υποδέχεται για πρώτη φορά η Αθήνα, με τη συμμετοχή ειδικών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, από τις 24 έως τις 26 Απριλίου 2026 στο Ωδείο Αθηνών.Η Γιούλα Μπλέσιου μας εξηγεί γιατί το παιχνίδι, η θετική εκπαίδευση και η μάθηση/το παιχνίδι στη φύση όχι μόνο πρέπει, αλλά θέλουμε να είναι καθημερινά μέσα στη ζωή μας. Το Play Identity | International meeting on play & education έχει κοινό στόχο ένα νέο παιδαγωγικό παράδειγμα που καλλιεργεί θετική εκπαίδευση, ψυχική ανθεκτικότητα και ουσιαστική σύνδεση. Το Play Identity προτείνει ένα διαφορετικό βλέμμα: παιχνίδι, φύση, τέχνη και συνεργασία στο κέντρο της εκπαίδευσης. Η συνάντηση, φιλοδοξεί επίσης να προσθέτει μια διαφορετική προοπτική σε κάθε εκπαιδευτική διαδικασία και στα εταιρικά περιβάλλοντα. Επαγγελματίες του κλάδου διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού θα εμπνευστούν από το περιεχόμενο του Play Identity για να καινοτομήσουν στα προγράμματα ανάπτυξης δεξιοτήτων στις εταιρείες τους. Το τριήμερο περιλαμβάνει πάνελ συζήτησης, βιωματικά εργαστήρια δημιουργικής μάθησης (σε εσωτερικούς χώρους και στο ύπαιθρο), εικαστικές παρεμβάσεις και διαδραστικά έργα, καθώς και δράσεις που συνδέουν το παιχνίδι με τη φύση, τις τέχνες, τη φιλοσοφία, την τεχνολογία και τον ανθρωποκεντρικό σχεδιασμό.​ Απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς, ακαδημαϊκούς, παιδαγωγούς, γονείς, φροντιστές, επαγγελματίες ψυχικής υγείας, καλλιτέχνες και ανθρώπους που καινοτομούν στον επιχειρηματικό χώρο. Το Play Identity δεν ολοκληρώνεται με τη λήξη της εκδήλωσης, συνεχίζει και επιστρέφει στην κοινωνία, θέτοντας έναν σαφή στόχο με ουσιαστικό κοινωνικό αποτύπωμα: τα έσοδα θα διατεθούν για τη δημιουργία «Living Labs Θετικής Εκπαίδευσης» στην Ελλάδα, μέσα στο 2026. (Τα Living Labs είναι πρακτικές εφαρμογές που θα φέρουν τη θετική εκπαίδευση στην πραγματική καθημερινότητα σε σχολεία, κοινότητες, χώρους υγείας και οργανισμούς, μέσα από βιωματικά προγράμματα για παιδιά και εφήβους, υποστήριξη για γονείς και εκπαιδευτικούς, διαδραστικά εργαλεία μάθησης και παρεμβάσεις που μεταμορφώνουν χώρους σε περιβάλλοντα παιχνιδιού, σύνδεσης και ανάπτυξης).

Η σπάνια συγκυρία της ταυτόχρονης παρουσίασης του Βυσσινόκηπου του Τσέχωφ από τις δύο σημαντικότερες κρατικές σκηνές της Χώρας, το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, έδωσε το έναυσμα για μία  ταυτόχρονη συζήτηση με τους δύο σκηνοθέτες των παραστάσεων, τον Έκτορα Λυγίζο και την Αθανασία Καραγιαννοπούλου. Οι δύο δημιουργοί «πρότειναν» στην Ελένη Κουτσιλαίου μια περιδιάβαση στο δικό τους απέραντο κτήμα του Βυσσικόνηπου υπό το βλέμμα του κορυφαίου Γάλλου θεατρολόγου Georges Banu που διαμόρφωσε το πλέγμα των ερωτήσεων. Μια συζήτηση χειμαρρώδης, αυθόρμητη με χιούμορ και σπάνιες ποιότητες ευγένειας

Γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου με έναν ξεχωριστό, όσο και συμβολικό τρόπο, συνομιλώντας με την Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου Αργυρώ Χιώτη και την Αναπληρώτρια Καλλιτεχνική Διευθύντρια Ιώ Βουλγαράκη για την πρώτη σκηνή της χώρας. Πολυπρισματική, ανοικτή, ανθρωποκεντρική, συμπεριληπτική, με υψηλές συνεργασίες, με δράσεις που εκτείνονται σε όλο το φάσμα των αναγκών της σύγχρονης κοινωνίας, η πρώτη σκηνή της χώρας διάγει μία από τις πιο ανθηρές περιόδους της Ιστορίας της. Οι σημαντικές δημιουργοί μιλούν στην Ελένη Κουτσιλαίου στην εκπνοή της φετινής πρώτης χρονιάς της θητείας τους, και μια ανάσα πριν ανακοινωθεί ο προγραμματισμός της επόμενης θεατρικής χρονιάς. Μοιράζονται με βαθιά γνώση, συναίσθηση ευθύνης, ευρύ νου, γενναίο φρόνημα αλλά και με συγκίνηση, επιμονή και πάθος όσα οραματίζονται για το Εθνικό μας Θέατρο.

Με αφορμή την 8η Μαρτίου, που εορτάζεται ως «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας» η Ελένη Κουτσιλαίου συνομιλεί με την Νεφέλη Μαϊστράλη και τη Μάρθα Μπουζιούρη. Οι δύο σημαντικές δημιουργοί μιλούν με γλώσσα γενναία, αιχμηρή, αγωνιστική έντονα πολιτική, βαθιάς γνώσης αλλά και αφοπλιστικά τρυφερή και αλληλέγγυα. Η έμφυλη βία, οι γυναικοκτονίες, τα θεσμικά και νομικά κενά που δυσκολεύουν την ουσιαστική απόδοση δικαιοσύνης. Τα δικαιώματα των γυναικών και των θηλυκοτήτων πάνω στο σώμα τους που καταστρατηγούνται. Θαρραλέες και εξομολογητικές, θα μιλήσουν για τη βαθιά αλήθεια τους και θα εκφράσουν τον σκεπτικισμό τους με αφορμή τη συγκεκριμένη αφιερωματική ημέρα. 

Ο αστικός μύθος αφηγείται ότι ο χώρος της «Καμίρου» τη δεκαετία του ’80 ήταν κακόφημο μπαρ όπου τα σώματα των γυναικών που εργάζονταν εκεί αποτελούσαν το μέσο πλουτισμού των προαγωγών τους. Η Ηλέκτρα Ελληνικιώτη και η Μαρία Μαμούρη αντέστρεψαν τη λειτουργία του χώρου μεταμορφώνοντάς τον σε χώρο τέχνης και προσφέροντας μια ετεροχρονισμένη δικαίωση σε όλες τις θηλυκότητες που υπέφεραν εκεί… εταφερόμαστε, λοιπόν ,στην «Κάμιρο» που ο μύθος λέει ότι κάποτε ήταν πόλη, μετά έγινε  καράβι και ύστερα τόπος και συζητάμε  μαζί τους για τον πολυμορφικό χώρο Τέχνης  που βρίσκεται, σύμφωνα με τις διηγήσεις τους, στο «κέντρο του κόσμου», γιατί  ως τέτοιο αντιλαμβάνονται την Κυψέλη. Έναν χώρο  που φιλοδοξεί να φιλοξενεί κάθε μορφή τέχνης και κάθε καλλιτεχνική φωνή που αφουγκράζεται τον καιρό μας αλλιώς. Οι δύο καλλιτεχνικές διευθύντριες, που τις συνδέει μια μακραίωνη και ισχυρή φιλία, μας μιλούν με ισχυρά αρθρωμένο λόγο, ενθουσιασμό και πάθος για το φετινό πρόγραμμα της «Καμίρου» καθώς και τι αυτό απηχεί. Διαφορετικές αλλά ταιριαστές υπερασπίζονται την επώαση της όποιας τέχνης σε διαφορετικό πλαίσιο από την τρέχουσα αντίληψη.

Η Ειρήνη Φαναριώτη, η Ελληνίδα δημιουργός που σκηνοθετεί το Cow/Deer στην πρώτη σκηνή της χώρας μας, έπειτα από στενή συνεργασία με τις δημιουργούς: Katie Mitchell, Nina Segal και Melanie Wilson μας μυεί στην εμπειρία μιας νέας καλλιτεχνικής ηθικής. Η συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με το περίφημο Royal Court Theatre πάνω σε ένα υβριδικό παραστασιακό πειραματισμό  μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα  μείζον ηθικό θέμα της εποχής μας: την καταχρηστική επιβολή του ανθρώπου πάνω στο φυσικό περιβάλλον.  Η Ειρήνη Φαναριώτη συζητά με την Ελένη Κουτσιλαίου για τη συνεργασία της με τις εξέχουσες καλλιτέχνιδες, για την τιμητική πρόταση να είναι εκείνη που θα το σκηνοθετήσει στην Ελλάδα. Μας αποκρυπτογραφεί τον κόσμο της τεχνικής “Foley” στην οποία βασίζεται το πειραματικό εγχείρημα. Μιλά με ειλικρίνεια, διαύγεια  και γνώση για την παράσταση, την τέχνη, τους άγριους καιρούς μας, αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η δική της γενιά, οι millennials στη ρευστή εποχή μας.

Ο Ακύλλας Καραζήσης και ο Νίκος Χατζόπουλος μιλούν στην Ελένη Κουτσιλαίου με αφορμή τη νέα τους σκηνοθεσία στην παράσταση  «Τα Χρόνια»  της Αννί Ερνώ στο θέατρο Θησείον. Συναρπαστικοί συνομιλητές, οι δύο σημαντικοί δημιουργοί που ανήκουν στην ίδια γενιά, -ουσιαστικά, και όχι κατ' επίφασιν- διανοούμενοι, συνειδητοί πολίτες, παθιασμένοι με την τέχνη τους, αλληλέγγυοι με τους συναδέλφους τους, μίλησαν με ειλικρίνεια, δύναμη, γνώση και πάθος για την τέχνη του θεάτρου, την ανάγκη για συνεργασία στους κόλπους του, για το δημοκρατικό ιδεώδες, την ιστορία της σύγχρονης Ευρώπης, τα αδιέξοδα αλλά και τις προκλήσεις του πολίτη του σύγχρονου δυτικού κόσμου.

Μια σπάνια συνάντηση με τον Γιάννη Σκουρλέτη, μιλώντας για τη σκηνική δημιουργία «Κάπου περνούσε μια φωνή», μια λυρική performance «για την αισθητική της ερωτικής επιθυμίας». Μας συστήνει εκ νέου τον «καταραμένο», αυτόχειρα, ποιητή του μεσοπολέμου Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, στο ποιητικό ιδίωμα του οποίου είναι αφιερωμένη η παράστασή του. Μαζί του, οι καλλιτέχνες που συνέπραξαν στη δημιουργία αυτού του ξεχωριστού σκηνικού εγχειρήματος: Ο μουσικός Χρίστος Θεοδώρου που συνεισέφερε με μια σπάνιας ευαισθησίας μουσική σύνθεση, ο Διονύσης Νικολόπουλος που επιμελήθηκε με τρυφερότητα και σεβασμό την κίνηση και ο εμπνευσμένος ερμηνευτής της παράστασης Ody Icons. Συνομιλούν με την Ελένη Κουτσιλαίου με βαθύτητα και αυθορμητισμό για το ποιητικό σύμπαν του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη που τους άνοιξε τον δρόμο προς μια διαφορετική αντίληψη της τρυφερότητας, του έρωτα, της γενναιότητας, της αποκάλυψης του εαυτού. Για τη μαγική απόσταση που διάνυσαν μαζί για να συμπράξουν ο καθένας με την τέχνη του στην ιδιωματική και σπάνια σκηνική τους κατάθεση.

Ο Αλέξανδρος Χαρκιολάκης και η Βάλια Βράκα συνομιλούν με τον Μίλτο Λογιάδη στο podcast της σειράς 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη που ετοίμασαν το ελculture και ο Σύλλογος Οι Φίλοι της Μουσικής.   Ο Μίλτος Λογιάδης θυμάται την πρώτη του συνάντηση με τον Μίκη, μας μιλάει για τη μουσική του που έχει διευθύνει και μας αποκαλύπτει ποιο έργο θα έπαιρνε μαζί του σε ένα έρημο νησί για να τον συντροφεύει. 

«Πώς μπορώ να είμαι η λάθος Αλίκη όταν αυτό είναι το δικό μου όνειρο;»   Όλα ξεκίνησαν μια ζεστή, βαρετή μέρα. Ήταν εκείνη την ημέρα που η Αλίκη, και εμείς μαζί της, πέσαμε …στην κουνελότρυπα. Και τότε άρχισαν όλα… και από εκείνη τη στιγμή… δεν σταμάτησαν ... ποτέ…   Κι έπεφτε η Αλίκη έπεφτεΚι έπεφτε η Αλίκη έπεφτε«Υπολογίζω ότι θα πρέπει να βρίσκομαι κοντά στο κέντρο της Γης»Κι έπεφτε η Αλίκη έπεφτε Και εμείς μαζί της…   Το τι συνέβη θα το δούμε στην παράσταση Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων από την Παιδική σκηνή του Εθνικού θεάτρου στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», όπου η Γεωργία Μαυραγάνη σκηνοθετεί και διασκευάζει το εμβληματικό μυθιστόρημα του Λιούις Κάρολ και μαζί της έχει μια ξεχωριστή ομάδα συντελεστών και ηθοποιών.   Εκλεκτό μέλος αυτής της ομάδας η σπάνια Λένα Πλάτωνος που προσφέρει το σπουδαίο της ταλέντο ντύνοντας με πρωτότυπη μουσική και στίχους την παράσταση.   Είναι ένα έργο, που ενώ  όλοι γνωρίζουμε κυρίως από τις πάμπολλες διασκευές του, κανείς μας σχεδόν δεν μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τον αινιγματικό και παράδοξο χαρακτήρα του.    Η Γεωργία Μαυραγάνη, η Μαριάννα Καβαλλιεράτου που επιμελείται την κίνηση και οι ηθοποιοί: Μαρίνα Παπούλια και Ιάσονας Στασινός συζητούν με την Ελένη Κουτσιλαίου για τη δική τους, πολύ ενδιαφέρουσα θεατρική  εκδοχή του έργου που έχει τίτλο: Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων.  Ένα συναρπαστικό ταξίδι. Μια προσπάθεια να γνωρίσουμε τους άλλους αλλά κυρίως τον εαυτό μας, αρθρώνοντας την εδώ και αιώνες αναπάντητη φράση:    «Ποιος στο καλό είμαι; Α, αυτό είναι το μεγάλο αίνιγμα».

Μετά την περσινή, σημαντική του θεατρική διαδρομή, ο ιδιοσυγκρασιακός  «Φάουστ» σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Άρη Μπινιάρη άνοιξε φέτος την αυλαία της Κεντρικής Σκηνής του Εθνικού θεάτρου - Κτήριο Τσίλλερ για  έναν δεύτερο κύκλο παραστάσεων.   Τον ομώνυμο ρόλο επωμίζεται ο Χάρης Φραγκούλης. Καταιγιστικά αυθόρμητος, αφοπλιστικά ειλικρινής, καλλιτεχνικά ουσιαστικός και αδιαπραγμάτευτα ανθρώπινος δημιούργησε τις συνθήκες μιας ζεστής συνομιλίας. Το απόσταγμα της κουβέντας μας συμπυκνώνεται στη συγκινητική του φράση: «Ο άνθρωπος είναι έτσι φτιαγμένος: Να βρίσκει τη χαρά μέσα από τον άλλον».

Συζητάμε με την Ελένη Δημοπούλου, το πρόσωπο πίσω από τη δημιουργία της πρωτοποριακής συμπεριληπτικής ομάδας Εν δυνάμει, με καλλιτέχνες με και χωρίς αναπηρία, για το νέο τους art project: “I Got It Tho” – “Κι όμως Το ’χω”. Την καλλιτεχνική πρωτοβουλία στη νέα της φάση όπως πραγματοποιήθηκε στο MOMus – Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη φέρνοντας κοντά τον ήχο, το χρώμα, την κίνηση και την τεχνολογία και μεταμορφώνοντας το Study Room, MOMus Art Café σε μια ζωντανή εμπειρία συνδημιουργίας.   Με αφορμή τη νέα φάση του project  “I Got It Tho” – “Κι όμως Το ’χω” και το ντοκιμαντέρ του Frank Holbein που το αποτυπώνει, μια κουβέντα για τη ζωή, την τέχνη και εκείνες τις στιγμές που αποδεικνύουν πως ναι — κι όμως το 'χουμε.

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή της γυναίκας όπου το βλέμμα γυρίζει προς τα μέσα. Όταν το σώμα αλλάζει κι ο χρόνος βαραίνει, βλέπεις στη μητέρα σου όχι μόνο τη «μαμά», μα και το κορίτσι που υπήρξε. Σ’ αυτή τη διαδρομή μάς συναντά το νέο βιβλίο της Αμάντας Μιχαλοπούλου, Το μακρύ ταξίδι της μιας μέσα στην άλλη. H Πέπη Νικολοπούλου συζητά με τη συγγραφέα για τη μητρότητα ως ριζοσπαστική έννοια, το σώμα που αλλάζει, το χιούμορ ως αντίσταση και τη γυναικεία αλυσίδα.   «Δεν ήθελα ένα κείμενο κλειστό στον εαυτό του. Ήθελα τον "χορό" των άλλων: τη μητέρα της Ελένης Τοπαλούδη, μια νεαρή Αφγανή, φωνές από πολλές χώρες. Και μια εμπειρία τρανς άνδρα-ο τρόπος που αλλάζει η πρόσληψη της φωνής του λέει πολλά για τη μάχη των φύλων».

Υπάρχουν μουσικές που δεν γνωρίζουν σύνορα. Τραγούδια που, όσο κι αν γεννήθηκαν σε διαφορετικές γωνιές του κόσμου, κουβαλούν τον ίδιο παλμό, την ίδια ανάγκη του ανθρώπου να μιλήσει για τον έρωτα, τον πόνο, τη μοναξιά, την ελπίδα. Σε αυτήν την παγκόσμια γλώσσα της ψυχής μας ταξιδεύει ο Μίνως Μάτσας, ο οποίος, μετά το περσινό sold out, επιστρέφει στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2025, με τον δεύτερο κύκλο «Τα Ρεμπέτικα II + Fado Tango & Blues – Τα τραγούδια του κόσμου».   Σε αυτό το επεισόδιο μιλήσαμε με τον Μίνω Μάτσα για το πώς η μουσική ενώνει διαφορετικές κουλτούρες και ιστορίες, για το ταξίδι από τα καταγώγια της Αθήνας στις όχθες του Μισισιπή, από τη Λισαβόνα στα μπορντέλα του Μπουένος Άιρες, παρέα με τον Βαμβακάρη, τον Τσιτσάνη, την Amalia Rodrigues, τον Robert Johnson και τον Carlos Gardel.   Μιλήσαμε για τη δύναμη της μνήμης, για τις μουσικές που γεννήθηκαν μέσα από τον πόνο και έγιναν κοινές ανάσες ελευθερίας. Για το πώς τα ρεμπέτικα, τα fado, τα tango και τα blues μοιράζονται μια βαθιά αλήθεια: την ανάγκη να υπάρχουμε μαζί, να αφηγούμαστε ιστορίες που μας ξεπερνούν.   «Tα τραγούδια αυτά γράφτηκαν ξεκινώντας από την ανάγκη των ανθρώπων να επιβιώσουν. Δεν καταλάβαιναν τότε ότι δημιουργούσαν ένα έργο τέχνης», αναφέρει ο Μίνως Μάτσας.   «Στα τραγούδια αυτά δεν υπάρχει μόνο καημός και πόνος. Υπάρχει ο έρωτας, η αγάπη και η ζωή. Υπάρχει όλο το φάσμα της ζωής.»   Ενώ μοιράζεται μαζί μας: «Νιώθω μια σύνδεση μεγαλύτερη με το ρεμπέτικο τραγούδι. Η σχέση μου ξεκίνησε από την παιδική μου κιόλας ηλικία».

Με αφορμή τη συνεχιζόμενη θριαμβευτική  πορεία της εμβληματικής -πλέον- «Ορέστειας» σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου ,στην πρώτη του συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο, μιλήσαμε με τον Σάββα Στρούμπο που και φέτος ερμηνεύει τον ρόλο του Αγαμέμνονα.   Ο σημαντικότατος ηθοποιός και σκηνοθέτης ιδρυτής της ομάδας «Σημείο Μηδέν», βασικό στέλεχος του Θεάτρου «Άττις» και μαθητής του Θεόδωρου Τερζόπουλου είχε ουσιαστική συνεισφορά στη δημιουργία της παράστασης ως συνεργάτης σκηνοθέτης.   Συνομιλητής βαθύς, στοχαστικός, διαυγής, με ξεχωριστή ευγένεια και σεμνότητα, με λόγο στιβαρό, νηφάλιο αλλά και τρυφερό, μίλησε για το Θέατρο Άττις» και τους ανθρώπους του, τη «μέθοδο» - το σύστημα υποκριτικής που εμπνεύστηκε ο Θεόδωρος Τερζόπουλος-, τις πρόβες, αλλά και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο ίδιος το Αρχαίο Δράμα, την πολιτική συμβολή της τέχνης στους άγριους και μεταιχμιακούς καιρούς μας.

Με αφορμή το συνέδριο The Big P. του ψηφιακού επιχειρηματικού περιοδικού The Total Business, o επικεφαλής της Ubitech Δημήτρης Αλεξάνδρου, o Πάνος Τριανταφυλλόπουλος, CEO της Legendary Foods και ο Γιάννης Καπλάνης, Γενικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, συζητούν με τον Νίκο Βερβερίδη πώς ένας σημαντικός πολιτιστικός θεσμός, μια εταιρεία τεχνολογίας με καινοτόμες εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης και το νέο εμβληματικό τοπόσημο της Αθήνας Στοά προσεγγίζουν και ενισχύουν το δίπολο «Πολιτισμός - Προορισμός».

Λίγες ημέρες πριν την πρώτη κάθοδο του Δημήτρη Τάρλοου, καλλιτεχνικού διευθυντή  του Θεάτρου Πορεία στην Επίδαυρο με την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, και ενώ οι απαιτητικές πρόβες βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, ο Γιάννης Αναστασάκης, η Γρηγορία Μεθενίτη και η Λουκία Μιχαλοπούλου -που ερμηνεύουν στην παράσταση τον παιδαγωγό, την Χρυσόθεμη και την Ηλέκτρα αντίστοιχα- συνομιλούν με την Ελένη Κουτσιλαίου.   Η συνάντησή τους απέκτησε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα αφού  οι τρεις ηθοποιοί είχαν τη γενναιοδωρία να μας μυήσουν στις μύχιες σκέψεις τους πάνω στο κείμενο, την ερμηνεία τους και την παραστασιακή τους αποτύπωση. 

Ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος και ο Νίκος Βερβερίδης με αφετηρία τον δημοφιλή - σχεδόν μυστικιστικό - στίχο του Μανώλη Ρασούλη «Πότε Βούδας πότε Κούδας...», προσκαλούν στο στούντιο τρεις φίλους και συνασκητές που έχουν ασπαστεί τις διδαχές και τη φιλοσοφία του Βουδισμού. Σε αυτό το podcast του Culture Gate, η Παναγιώτα Πολυχρόνη Giannino, ο Μανώλης Ηλιάκης και ο Παναγιώτης Παναγιωτίδης μάς ξεναγούν στον θαυμαστό κόσμο του Ζεν.

Μπάλα και μπύρα. Δίδυμο αχώριστο. Στο νέο podcast του Culture Gate, ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος και ο Νίκος Βερβερίδης αναζητούν τους δρόμους που η μπάλα συναντά τον κόσμο της βύνης, παρέα με τον Αλέκο Δανιηλίδη, στέλεχος της Heineken και παλαίμαχος των ξερών γηπέδων του Αιγάλεω, και τον Νικολά Ραδίση, ιδρυτή των Greek Beer Awards, πρώην διαιτητή ποδοσφαίρου σάλας και σκληροπυρηνικό φίλο της Χέρτα Βερολίνου.

Λίγο πριν το καλοκαίρι, η Κατερίνα Τοπούζογλου συζητά με τον Νίκο Βερβερίδη για το αγαθό της ισορροπίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος και την προσπάθεια του οργανισμού All For Blue, που ίδρυσε το 2017 για να ενημερώσει, να ευαισθητοποιήσει και να δράσει για την προστασία των ακτών και της θάλασσας. Η Κατερίνα Τοπούζογλου έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος του χρόνου της σε αποστολές σε όλο τον κόσμο για την προστασία των καρχαριών που απειλούνται από την υπεραλίευση και την ανθρώπινη καταστροφή του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

Η Τζιοβάνα Καμπούρη, η Χρυσούλα Παπαλέξη και η Βαρβάρα Σολoμωνίδου συνομιλούν με τον Νίκο Βερβερίδη για το 1ο Φεστιβάλ Πολιτισμού & Αθλητισμού «Μαζί στη Γιορτή», ένα φεστιβάλ συμπερίληψης που ετοιμάζουν Μαζί στο Γαλαξίδι από τις 16 έως τις 18 Μαΐου.   Μιλούν για την -παράδειγμα προς μίμηση- «Εστία Άγιος Νικόλαος» και την ιστορία της. Για την ιδανική συγκατοίκηση ανθρώπων με προβλήματα ψυχικής υγείας και εθελοντών που συγκατοικούν και λειτουργούν Μαζί. Για την πολυετή προσπάθεια αποδοχής της «Εστίας Άγιος Νικόλαος» και της ώσμωσης με τους κατοίκους της περιοχής. Για την αξία και την ομορφιά της προσφοράς, για τις αξίες και τη φιλοσοφία που ενώνει Μαζί τους υπέροχους ανθρώπους της Εστίας.   Ένα μοναδικό και συγκινητικό παράδειγμα συμβίωσης και ένα διαφορετικό φεστιβάλ που μας προσκαλούν οι άνθρωποι της «Εστίας Άγιος Νικόλαος» να το ζήσουμε Μαζί. Στο Γαλαξίδι.

Με αφορμή το πρώτο επιχειρηματικό συνέδριο The Big P., τρεις επαγγελματίες - άνθρωποι της αγοράς, συνομιλούν για το επαγγελματικό τους γίγνεσθαι. Ο Γιάννης Τριανταφύλλης, αντιπρόεδρος της World Union of Wholesaler Markets, μιλά για τις αγορές τροφίμων του κόσμου. Ο ιδρυτής της εταιρείας επικοινωνίας The Kompany Κώστας Τσολάκης και αντίστοιχα του ψηφιακού περιοδικού Τhe Total Business Νίκος Γαλανόπουλος, συζητούν με τον Νίκο Βερβερίδη για την επαγγελματική τους εκκίνηση, την πορεία και τους προβληματισμούς τους και δίνουν ραντεβού στις 16 Μαΐου στο Ωδείο Αθηνών.

Στο Β' μέρος του podcast «Πήραμε τα βουνά...», o Νίκος Βερβερίδης συζητά με τους Γιάννη Αποστόλου, Νίκο Πετράκη, Κωνσταντίνο Τζώρτζη, Κώστα Σουρμελή και Πέτρο Σοφικίτη για τον κόσμο των βουνών αλλά και για τον υπεράνθρωπο άθλο του Πανάγου Δεληγιάννη να ανέβει στην κορυφή του Κιλιμάντζαρο με αμαξίδιο και συνοδεία πιστών φίλων - μια ιστορία θάρρους, έμπνευσης και ανθρώπινης υπέρβασης. Ο Πανάγος Δεληγιάννης πάσχει από σπαστική τετραπληγία. Έχει σπουδάσει οικονομικές επιστήμες στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται στον τομέα του digital marketing και τη διαχείριση των social media. Από τα φοιτητικά του χρόνια έχει εμπλακεί με τα κοινά και τις εθελοντικές δράσεις σε συλλογικότητες με στόχο να συμβάλει με τις γνώσεις και την εμπειρία του στην υποστήριξη των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και των νέων. Ακούστε το Mέρος Α' της συζήτησης.

Σε αυτό το podcast «Πήραμε τα βουνά...». Οι Γιάννης Αποστόλου, Νίκος Πετράκης, Κωνσταντίνος Τζώρτζης, Κώστας Σουρμελής και Πέτρος Σοφικίτης εξιστορούν τις εμπειρίες τους από ορεινές αποστολές και μιλούν στον Νίκο Βερβερίδη για την αγάπη τους για το βουνό και την ανάβαση σε κάθε κορυφή ως διαδικασία αυτοβελτίωσης και υπέρβασης. «Όταν έκανα το πρώτο μου trek στην Ευρώπη στις Άλπεις, στο τέλος αυτής της εμπειρίας κατάλαβα ότι το βουνό σε κάνει να εκτιμάς περισσότερο τον εαυτό σου», μοιράζεται ο Γιάννης Αποστόλου με τον Νίκο Πετράκη να συμπληρώνει: «Το συναίσθημα όταν ανέβηκα στον Όλυμπο, δεν θα το ξεχάσω σε όλη μου τη ζωή, ήταν λες και πετούσα. Νιώθεις σίγουρα ότι μπορείς να κάνεις πολλά περισσότερα από όσα νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις». Ο Κώστας Σουρμελή αναφέρει: «Αν κάποιος αγαπήσει το βουνό το αγαπάει μάλλον για πάντα... Τελειώνοντας ένα βουνό συνήθως αυτό που θέλεις να κάνεις μετά είναι να προγραμματίσεις το επόμενο». «Δεν θα κατέτασσα καμία εμπειρία ως λιγότερο ή περισσότερο σημαντική, δεν έχει σημασία να μπεις σε αυτή τη σύγκριση, διότι κάθε ανάβαση είτε είναι αποστολή είτε είναι απλή ανάβαση, σου δίνει κάτι διαφορετικό, γνωρίζεις τον εαυτό σου, γνωρίζεις την ομάδα με την οποία είσαι και ξεπερνάς συνεχώς πράγματα», σημειώνει ο Κωνσταντίνος Τζώρτζης. «Φτάνοντας πάνω λες "εντάξει άξιζε όλο τον κόπο"», λέει ο Πέτρος Σοφικίτης. «Η επιστροφή είναι ένα δύσκολο κομμάτι. Μου παίρνει μια μέρα αλλά με το που τελειώσει η ταλαιπωρία και φύγουν οι πόνοι, λες τι κάνουμε μετά;». Ακούστε το Mέρος Β' της συζήτησης με τον υπεράνθρωπο άθλο του Πανάγου Δεληγιάννη να ανέβει το Κιλιμάντζαρο σε αμαξίδιο.  

«Ακόμα και στα πιο συμβατικά μου δεν ήμουν και πολύ συμβατική. Τώρα έχω ελευθερωθεί σαφέστατα πολύ παραπάνω»: Η Τάμτα στην καλύτερη και πιο απελευθερωμένη φάση της καλλιτεχνικά, μιλάει στον Στέλιο Παρρή για τη «μετάβαση» από τα μπουζούκια και τις μουσικές σκηνές σε ένα από τα πιο βερολινέζικα club της Αθήνας, βάζοντας στον χάρτη της νυχτερινής διασκέδασης κάτι διαφορετικό, που εύχεται να εμπνεύσει και άλλους καλλιτέχνες. Στο "safe space" του SMUT παρτάρει πιο πολύ από ότι έχει παρτάρει ποτέ στη ζωή της και για δεύτερη χρονιά παρουσιάζει ένα εντυπωσιακό show - mix της καλλιτεχνικής πορείας της, κάνοντας αναδρομή στα πρώτα της τραγούδια, από το «Φταις» στην "Identity Crisis" και "the Villain" φάση της, από τα pop στα πιο dark και electro μονοπάτια της. «Μπορεί να ακουστεί κάπως αυτό, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν αναζητώ και πολύ την αποδοχή στο συγκεκριμένο πράγμα που κάνω. Οι καλλιτέχνες λένε είμαστε περίεργα πλάσματα και συμφωνώ, μας αρέσει να κάνουμε αυτό που θέλουμε, όπως το θέλουμε, καμιά φορά αυτό που θέλουμε όμως δεν είναι πολύ κατανοητό για πολύ κόσμο αλλά θέλουμε και πολύ κόσμο. Καμιά φορά δεν πάνε μαζί αυτά», αναφέρει. «Στη προκειμένη περίπτωση έχει βοηθήσει το ότι εγώ προέρχομαι από ένα διαφορετικό background, την πιο λαϊκή επιτυχία την έχω ζήσει, το έχω αισθανθεί, το έχω πάρει, έχει γεμίσει η ψυχή μου με αγάπη του κόσμου. Αυτή τη στιγμή είμαι συνειδητοποιημένη ότι σε κάποιους θα αρέσει και σε κάποιους δεν θα αρέσει». Στο podcast η Τάμτα, με φόντο τη σημερινή κατάσταση στη Γεωργία, ανατρέχει στα παιδικά και εφηβικά της χρόνια εκεί, την πρώτη της επαφή με τη μουσική, το κόλλημα με τον Michael Jackson, τα παιδικά πάρτυ και το αίσθημα της επιβίωσης που κουβαλάει από τότε. «Δεν υπάρχει τίποτα από αυτά που κάνω που να μην έχει concept. Χωρίς αυτό δεν δουλεύει το κεφάλι μου... Επίσης είμαι αυτός ο χαρακτήρας, αυτός ο άνθρωπος, αυτός ο καλλιτέχνης που δεν θέλω να μου βάλεις όρια, δεν θέλω να μας βάλεις σε ένα κουτί, με ταμπέλες», παραδέχεται μιλώντας για τις διαφορετικές πτυχές της που αγκαλιάζει, ενώ μιλώντας για τη νέα της δουλειά που αναμένεται να κυκλοφορήσει αυτή την άνοιξη με τίτλο "The Heroine", αποκαλύπτει ότι θα φέρει στην επιφάνεια το "iner child" της.