Sesli XOXO

2011 yılında, sadece birkaç ay içinde, hiç tanınmayan bir oyuncu iken kuşağının en büyük oyuncularından birine dönüştü Jessica Chastain. Peki, nasıl oldu bu? Temel sebebi, rol aldığı filmlerin hepsinin aşağı yukarı aynı anda gösterime girmesiydi: Terrence Malick’in filmi The Tree of Life, The Help ve The Debt. Bunu izleyen üç yıl içinde tam bir Hollywood yıldızına dönüşen Chastain, gün ışığına çıkmayı bekleyen bir dizi yeni filmle yine karşımızda. Fakat aralarında (farklılığıyla) en fazla öne çıkanı Ned Benson’ın yıkılmış bir ilişkiyi ele alan aşk hikayesi The Disappearance of Eleanor Rigby. Üç ayrı filmden oluşan bir proje bu. Filmlerden birisi hikayeyi erkeğin gözünden anlatan Him, diğeri Chastain tarafından canlandırılan kadının, yani Eleanor Rigby’nin bakış açısını merkeze alan Her ve üçüncüsü de bu iki filmin yeniden kurgulanarak daha geleneksel yapıda tek bir filme dönüştürüldüğü Them.

Size bir sır verelim: Şu sıralar kimsenin yüzünden sökemediği Instagram filtrelerinin bu denli sükse yapması, planlı şekilde yönetilen bir sürecin sonucu. Fitili ateşleyense, Johanna Jaskowska, namıdiğer Beauty3000’in yaratıcısı. Bu manipülatif başarının anahtarı ne mi? Sırtını ‘kusursuz gösterme’ illüzyonuna dayayarak sizi psikolojik olarak özgür hissettirmesi... Siz onu ‘Johwska’ diye tanıyorsunuz. Biz Berlin’de Johanna’ylayız.

Okan Yalabık’a dair hiçbir öngörünüz yoksa, bu sohbete rahatlıkla katılabilirsiniz. Kafanızda ona dair pek çok cümleniz varsa, hepsini kapıda bırakıp sohbete dahil olmanız, lehinize... Onun söylediği her şey, öylesine incelikli düşünülmüş ve birkaç farklı süzgeçten geçerek size ulaşıyor ki, aynı soruları bir kez daha sorsanız, farklı cevap almaya şaşırmayacaksınız hissine kapılmamanız işten değil. Kendi söylediklerinin tam tersinin, bu röportaja giriş cümlelerine dönüşmesi de tam olarak bu sebepten.

Kararsız, heyecanlı ve fakat kontrollü. Kamera karşısına geçtiği ilk günlerini hatırladığında yüzünde aynı o zamanlardaki ifadesi beliriyor. Realiteden çok hayal dünyasına yakın oluşu, onu her seferinde yeniden doğan karakterler yaratmaya itiyor. Vakit çok geç olmadan, daha fazlasını da yaratası var.

Matthew McConaughey oyunculuk kariyerine Steven Spielberg, Robert Zemeckis gibi büyük Hollywood yönetmenlerinin ve John Sayles gibi usta bağımsızların filmleriyle başladı. Ne var ki işin kolayına kaçtı; bir dizi romantik komedide ikinci sınıf bir Hollywood yakışıklısı olarak boy göstermeyi tercih etti. Lakin günün birinde bir tür sanatsal rehabilitasyona ihtiyacı olduğunu görmüş olmalı ki aktör olarak kendini baştan yaratacağı bir sürece girdi. O zamandan beridir de ardı ardına prestijli yönetmenlerin filmlerinde etkileyici performanslarla karşımıza çıkıyor McConaughey: William Friedkin ile Killer Joe, Richard Linklater ile Bernie, Jeff Nichols ile Mud... Ama çok iyi eleştirilerle karşılanan bu filmlerdeki performansları birer ısınma turuymuşçasına Dallas Buyers Club ile daha da büyük bir başarıya imza attı. Bu film için 20 kilo veren ve 16 saatlik röportaj kayıtları üzerinde günlerce çalışan aktör ile Toronto Film Festivali’nde buluştuk ve hem bu rol özelinde hem de kariyerinde geçirdiği dönüşüm üzerine konuştuk. Evet, gerçekten “this is happening”.

Ancak uyuşturucular, viski ve kadınlarla olan tüketici ilişkisi onu uçurumun kenarına yaklaştırdı, rehabilitasyona gitmek zorunda kaldı. Rehabilitasyondan tam on yıl sonra, onu karşımızda gördüğümüzde de doğruladığımız üzere, her zaman olduğundan daha fit ve zinde görünüyor. Son filmindeki tombul hali göz önünde bulundurulursa, bu durum daha da etkileyici bir hal alıyor. Farrell ile, Yorgos Lanthimos’un sürreel satiri The Lobster’dan söze başlayıp, yön değiştirmeye başlayan kariyerini konuştuk.

Guillaume Canet ile Madison Avenue’daki Jaeger-LeCoultre butiğindeki ilk randevumuz, son derece uğraşışız, abartısız ama bir yandan da ışık saçan bu pozları verdiği fotoğraf çekimimizle başlıyor. Ardından, Guillaume, gerçek bir Parizyen olarak tüm nezaketiyle sorularımızı cevaplıyor, kendini ifade edişi ustaca. Basit sözcüklerle derin cümleler kuruyor. En çok kullandığı kelime ise “samimiyet”. Ve ona göre aktörler dünyanın en dürüst insanları. İşini taparcasına seviyor ama bazen hava almaya da ihtiyacı oluyor. Öyle zamanlar için bazen setlere bile yanında götürdüğü paraşüt çantası var. Keşfetmek için yaşıyor, çok meraklı, herkesle, her şeyle çok ilgili. Daha yolun başında denilen yönetmenlerle çalışmayı seviyor. Yazmayı okulda, yönetmenliği yazarken, aktörlüğü yönetmen olmaya çalışırken keşfederken, Guillaume hayatı anlamaya hep kendisinden başlıyor.

Ethan Hawke'ın yolu yönetmen Andrew Niccol ile ilk kez, 1997 yılında Gattaca için kesişti. 2005'te, bir silah tacirini konu alan Savaş Tanrısı filmi için ikinci kez bir araya gelen ikili, bu kez insansız hava araçlarının kullanımını gündeme getirmek için yeniden bir araya geldi. 2010 yılında yapım süreci başlayan, Good Kill filminde Hawke, günde 8 saatini Taliban'la savaşarak geçiren bir Air Force pilotunu canlandırıyor. Ancak, savaş ortamından uzakta, Las Vegas'ta bir sığınakta uzaktan kumandalı uçaklarla Orta Doğu'yu bombalayarak… Elindeki joystick'le kilometrelerce uzağı kontrol ederek geçirdiği günleri monotonlaşınca, görevini ve görevinin yaptırımlarını, kısacası hayatını sorgulamaya başlıyor. Biz de Hawke'la, son Venedik Film Festivalinde, Boyhood'daki rolüyle Oscar'a aday olmasından birkaç ay sonra, bir araya geldik. Afganistan'daki devam eden savaş, kariyeri ve idealizm hakkında konuştuk…

O zamanlar daha 17 yaşında olan Canberra doğumlu oyuncu, onu izleyen bir dizi rolde cesur, bağımsız ruhlu karakterlere, özgürlüğüne kavuşmaya çalışan huzursuz tutsaklara hayat verdi. 20 yaşındayken Tim Burton tarafından Alice in Wonderland’in kadrosuna seçildi, The Kids Are All Right’ta Julianne Moore ve Annette Bening’in karşısında oynadı ve Cary Fukanaga’nın, her ayrıntısına büyük bir özen göstererek çektiği Jane Eyre’da başrolü üstlendi. Daha sonra da Gus Van Sant, Park Chan-wook ve Jim Jarmusch gibi sinemacılara ilham vermeye devam etti. Ülkemiz seyircisiyle son buluşması John Curran’ın Tracks filmiydi. Ve şimdi pek yakında, Robert Pattinson ile birlikte rol aldığı, David Cronenberg’ün keskin hicvi Maps to the Stars’da, yangın çıkarmaya meraklı, sorunlu bir genç rolünde, yeniden karşımızda olacak.

Tahmin edebileceğiniz gibi... Fernando Muslera, sahip olduğu unvanları gözünüze sokmuyor. Aksine mütevazı bir duruşla, gerek gördüğü yerlerde onlara kibarca değiniyor. Sohbetimiz sonunda, yaptığı en zor kurtarışların bile nasıl basit ve sakin göründüğünü anlayabiliyoruz. Akıcılık ve zarafet, sahada ve hayatta onu tanımlayan iki betimleme.

Shirley Manson ile, İstanbul’74’ün davetlisi olarak ISTANCOOL - İstanbul Uluslararası Sanat & Kültür Festivali için şehrimize geldiğinde tanıştık; müzisyen kimliği dışında öne çıkan başka yönleri de olduğunu biliyorduk elbet, fakat bunlara kendisiyle yüz yüze bir sohbet esnasında değinmek epey heyecan vericiydi... O halde heyecanımıza ortaklık etmek için, Manson ile biraz müzik ve biraz da feminizm sularında seyreden söyleşimize buyurunuz.

54 yaşındaki Julianne Moore kariyerinin en güzel zamanlarından birini yaşıyor. Geçtiğimiz yıl, Maps to the Stars’daki rolüyle Cannes’da En İyi Kadın Oyuncu ödülüyle taçlandırılan oyuncu, bu kez, Alzheimer teşhisi konulan, hastalığın kendisi ve ailesi üzerindeki etkilerini araştıran bir profesörün hikayesini anlatan Still Alice’teki performansıyla Oscar kazandı. Daha önce de dört kez bu ödüle aday gösterilmiş olan Moore, geçtiğimiz Toronto Film Festivali’nde XOXO’ya, dejeneratif hastalıklar, ödüllerin anlamı ve yüzümüzdeki kırışıklıkların güzelliği hakkında konuştu.

Dünya onu Çavuş Elias karakterindeki performansıyla Oscar’a aday gösterildiği Platoon/Müfreze filmiyle tanıdı. O zamandan beri rol aldığı yaklaşık 80 film ile perdede olağanüstü derecede etkileyici varlık gösteren bir aktör olarak kabul gördü. Willem Dafoe, sinema salonundan çıktıktan uzun süre sonra bile üzerimizdeki etkisini sürdüren kişilere hayat veren bir usta: Canlandırdığı karakterlerin içinde tamamen kayboluyor ve adım adım yeni katmanlarını sergilediği bu kişiliklere bakış açımızı sürekli değiştiriyor. Aktör, yeni filmi Pasolini’de filme adını veren efsanevi yönetmen ve şairi oynuyor. Abel Ferrara’nın yönettiği film, İtalya’nın dahi sinemacısının korkunç ölümünden önceki son saatlerine odaklanan, rüyayı andıran bir yolculuk... Venedik Film Festivali’nde bir araya geldiğimiz Dafoe ile Pasolini’den yola çıkıp, oyunculuk, yaşlanmak ve kadınsı yanı hakkında konuştuk, ve sonunda size sunduk.

Woody Allen, 50 yılı deviren kariyeriyle, gelmiş geçmiş en iyi yönetmenlerden biri. Ve onunla konuşmak, tartışmasız, büyük bir ayrıcalık. Yine de bunun pek de eğlenceli bir deneyim olduğunu söyleyemeyiz. Zira, 79 yaşındaki yönetmen, bu ayrıcalıklı buluşma esnasında, hayatta olmanın trajedisinden ve varoluşumuzun amaçsızlığından dem vurup durdu. 46. filmi, Irrational Man vesilesiyle karşısına geçtiğimiz Allen, hayatın anlamsız olduğundan hem çok emin, hem de biri çıkıp onu bir anlamın varlığına inandırsın diye çaresizce bekliyor. Onunla, bu ikircikli halin şekillendirdiği hayatını, ve fırsat buldukça, filmlerini konuştuk. Tarihe not düşülsün.

Her sinema konuşmaya çalıştığınızda lafı bir şekilde alıp tiyatroya getirmesine kendinizi hazırlayın. Nefes aldığı yer Semaver Kumpanya olan bu adamın iki kalasıyla bir hevesini ondan almanız namümkün. Siz yine de kendisini yolda gördüğünüzde ona İsmail Ağabey de, Seko da demeyin. O, sadece Serkan. Ve Serkan olduğu zamanlarda da göz önünde olmaktan hoşlandığı pek söylenemez.

Zerrin Tekindor, ekranda veya sahnede gördüğünüz karakterlerden arınmış, içten ve yalın haletiruhiyesiyle karşımızda. Profesyonellik, başarı ve asalet gibi sözcüklerin sözlük anlamını sorguladığımız sürece dahil olun ve gördüklerinizin üzerinizde iz bırakmasına izin verin. XOXO The Mag 72'inci sayının kapak konuğu Zerrin Tekindor karşınızda.

Deklanşörün başındaki  Casey Spooner’ın enerjisi, Chloë Sevigny’nin dinginliği ile dengeleniyor. Hızla yol alıyoruz şimdi. Acele karar vermeniz gerek: Are you on board or not?

Hümeyra'yı birkaç sıfatla özetlemektense, ona mahsus sözcükler üretmek kulağa daha doğru gelmiyor mu? Belki röportajın sonunda kendinizkileri üretmiş olursunuz.

Yönetmenle, benzer bir temanın hakim olduğu son psikoseksüel dramı A Bigger Splash’ten konuya girip, ortak noktalar üzerinden sinema dilini konuştuk.

Kimbra'nın kendisi ve egzotik müziği, göze batmadan kalpleri çalıveriyor. Size cevaplarıyla kanıtlasın.

O, Pedro Almodóvar gibi yönetmenlerin fantezilerine hayat veriyor. Diğer taraftan, Alejandro González Iñárritu, Walter Salles ve Pablo Larraín’in filmlerinde ise, politik yükümlülüğünü gözler önüne sermesine alışığız.

Birazdan bir mentorla konuştuğunuzu hissedebilirsiniz. Kendisine soru sorma güdünüzle savaşmanız gerekebilir. Onun için ‘Ferzan Özpetek’in değişmez oyuncusu’ndan başka sıfat bulamayanlarınız da çıkabilir. Huzurlarınızda, Serra Yılmaz ve o, kendini anlatmayı pek sevmez.

Stoya’yı neden bu kadar iyi tanıyoruz? En azından tanıdığımızı düşünüyoruz. Kendisi şu sıralar bir porno yıldızından porno savunucusuna evrilmekle meşgul. Neden yıldız olduğunu hala pek anlayabilmiş değil. Brooklyn’deki yatak odasından bize bağlanıyor. Havanın biraz açmasıyla birlikte kendisini evinin çatısına atıp bizim için birkaç kare fotoğraf çektiriyor. İllegal olmayan sohbetimiz ve nü olmayan çekimimiz yedi yaşlarındaki iki kedisi Pixel ve Widget tarafından göz hapsinde...