SEYYAR KAFALAR

Everest'ten başlayıp konu nerelere gitti ben de takip edemedim.

Avustralya`daki öğretmenlik maceramdan bir kuple...

Sakın kendinizi kandırmayın çünkü en kolay kandırabileceğiniz kişi kendinizsiniz.

Uzun zamandır otantisite etrafında okuyup düşünüyorum. Hatta bu podcastteki bölümlerin önemli bir kısmının, insanın daha otantik bir versiyonunun mümkün olup olmadığına duyduğum meraktan çıktığını söyleyebilirim.Gelgelelim, bir gün fazla düşünmeden, içimden geldiği gibi, tam anlamıyla otantik olmaya kalkınca başıma birbirinden tuhaf şeyler geldi.Sanırım buradan çıkarılacak küçük bir sonuç var: Otantiklik çok güzel bir ideal olabilir ama toplum içinde yüzde yüz otantik yaşamanın pek de bir karşılığı yok. Bazen insanın kendisi olması kadar, kendisini biraz kendine saklaması da gerekiyor.Bu bölümde, otantisite üzerine bunca kafa yorduktan sonra onu bir günlüğüne fazla ciddiye alışımın hikayesini anlatıyorum.

Genelde önce yaşayıp sonra farkediyoruz ama bir de yalnızca önce farkedersek yaşayabileceğimiz şeyler var.

Neden zor?

Otantik kimlik inşasına dair ilk notlar. Bu bölüm insanin kendisini ve dünyayı daha doğru görebilme çabasına dair uzun bir yolculuğun ilk adımlarından biri.

amor fati: kaderini sev...

Anneni babanı çocuğunu değil, bir yabancıyı ne kadar sevebiliyorsun bana onu söyle..

Çok hoş geldim. kalpkalp

Bir kaza gelecek hedeflerimi değiştirdi.Ben de büyüyünce bitch olmak istiyorum.

Bu bolumde annenin duygusal yoklugundan bahsediyoruz.

On bes yazar anneleriyle konusamadiklari seyleri kaleme alip bir kitapta bir araya getirmis. Ben de annelerimiz de dahil kendileriyle ilgili konusulamayan her konuda konusabildigimiz bir gerceklik hayal ediyorum. Bu bolumle giris yapalim.

Yıllar sonra yeniden izledim Muhteşem Yüzyıl'ı ve bana düşündürdüklerini bu bölümde sizinle paylaştım

Seyyar Kafalar'ın ilk ana haber bültenine hoşgeldiniz. Burada artık haber olma niteliği olmadığı düşünülen haberleri sizinle paylaşıyoruz. İyi dinlemeler...

Bazı ortamlardan çıkmak, bazı şeyleri bırakmak neden insanın içini bu kadar sızlatır?Neden hayatımız boyunca bir yere, bir insana, bir düzene ait olmaya çalışırız ama tam anlamıyla yerleşemeyiz?Bu bölümde; taşınmaktan, bırakmaktan, aidiyet hissinden ve insanın içindeki dolmayan o boşluktan bahsediyorum.Ana rahminden çıkmaktan çocukluğunun evinden son kez ayrılmaya, sevdiğin birini toprağa bırakmaktan sabah sıcak yatağından çıkmaya kadar… Belki de hayat, sürekli bırakmayı öğrenme hâli.Ve belki de insanın kalbindeki bazı boşluklar; evle, başarıyla, düzenle ya da dünyalık şeylerle tamamen dolmuyor. Çünkü bazı boşluklar doldurulmak için değil, bize bu dünyaya tamamen ait olmadığımızı hatırlatmak için var.

Hakikat, samimiyet ve retorik arasında sıkışmakBu tüm yaratıcı insanların eninde sonunda düştüğü bir ikilem ve kesinlikle sadece üretenlerin değil, tüketenlerin de meselesi olmalı.Çünkü neyi alkışlıyorsan onu büyütüyorsun.