The Review

1966. Η Καρέζη έχει ήδη πίσω της την ταινία «Δις Διευθυντής», με την οποία εγκαινίασε ένα νέο γυναικείο πρότυπο, πιο χειραφετημένο και ανεξάρτητο από αυτό των κοριτσιών που πρόβαλλε ο κινηματογράφος της εποχής. Και πάει για μία ακόμα τεράστια επιτυχία, πάλι σε σενάριο των Ασημάκη Γιαλαμά - Κώστα Πρετεντέρη, πάλι με σκηνοθέτη τον Ντίνο Δημόπουλο, με συμπρωταγωνιστές τους Μπάρκουλη και Παπαγιαννόπουλο.  «Τζένη Τζένη», Σπέτσες: Από τη μια οι εφοπλιστές που έχουν συνηθίσει να περνάει το δικό τους και θέλουν να βγει σώνει και καλά βουλευτής ο άσχετος ανιψιός τους Νίκος Μαντάς. Και από την άλλη ο ντόπιος κομματάρχης που επιβάλλει κάθε φορά τον δικό του υποψήφιο, τον Γκόρτσο, τον άνθρωπο του λαού. Πώς λέμε δεξιά-αντιδεξιά; Κάπως έτσι. Και στη μέση η Τζένη, κόρη του κομματάρχη, πανέξυπνη, μορφωμένη, όμορφη και φιλόδοξη φοιτήτρια Φιλοσοφικής, που μπλέκει σε μια ίντριγκα κάνοντας έναν λευκό γάμο με τον Νίκο, ώστε να τον βγάλει ο μπαμπάς της βουλευτή. Κι ύστερα έρχεται ο έρωτας…  Ο Νίκος Καραθάνος, γεμάτος αίσθημα, αγάπη για το πρωτότυπο υλικό και την παλιά Ελλάδα αλλά έχοντας και συνείδηση των δυσκολιών μετέφερε την ταινία στο σανίδι με μεγάλα ονόματα: Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Χρήστος Λούλης, Κώστας Μπερικόπουλος, Χάρις Αλεξίου, Ζέτα Μακρυπούλια, Ιωάννα Μαυρέα, Άγγελος Παπαδημητρίου. Κράτησε για τον εαυτό του τον ρόλο του κομματάρχη Κοσμά Σκούταρη, δηλαδή του Διονύση Παπαγιαννόπουλου, στον οποίο μετατόπισε το κέντρο βάρους της οπτικής του. Σ’ αυτήν τη «Τζένη Τζένη» του 2026 οι Σπέτσες δεν είναι τόσο φωτεινές, ο κόσμος δεν είναι τόσο καλοσχηματισμένος και σαφής, τα περιγράμματα λιώνουν, τα εκκλησάκια στριφογυρίζουν, οι θείες μπορεί να είναι θείοι, οι πλούσιοι δεν είναι καλοκάγαθοι σικ, αλλά κακόγουστοι killers. Όμως, το ζεϊμπέκικο της ερωτευμένης Τζένης μπορεί και σήμερα να σε απογειώσει. Κάπως έτσι μια ταινία του 1966, που την έχουμε δει δεκάδες φορές και θα την ξαναδούμε άλλες τόσες, αποκτά νέα ζωή, αφού έργα σαν αυτό των Ασημάκη-Γιαλαμά δεν εξαντλούνται ποτέ. 

Ο μπαμπάς του Διονύση Σαμιώτη, ο θρυλικός πια Γιώργος Σαμιώτης, ήταν ο παραγωγός της «Αναπαράστασης» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ο γιος του δεν μεγάλωσε απλώς μέσα στο σινεμά αλλά έκανε και τρομερές, εξειδικευμένες σπουδές για να εξελιχθεί σιγά-σιγά σε μια κορυφαία προσωπικότητα του ελληνικού σινεμά.  Το επάγγελμα του «παραγωγού», που κάποτε ήταν ο «μπαμπούλας» για τους σκηνοθέτες που ήθελαν να τα κάνουν όλα μόνοι τους, σήμερα είναι must, μία από τις καλές εξελίξεις του ελληνικού σινεμά. Ο Διονύσης Σαμιώτης, στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του, επικεφαλής της TanweerProductions, υπογράφει το ένα blockbuster μετά το άλλο, όλα και με καλλιτεχνικές περγαμηνές, ποντάροντας σε ταλαντούχους –ακόμα και άγνωστους– σκηνοθέτες. Πολλοί προέρχονται και από το arthouseκομμάτι του σινεμά μας (Γκορίτσας, Τσεμπερόπουλος, Φραντζής).  Ποιο είναι το μυστικό του που φέρνει τον κόσμο στις αίθουσες; Υπάρχει μια «σχολή Σαμιώτη»; Τι πιστεύει για τον σημερινό ελληνικό κινηματογράφο; Για τις ταινίες που, αν και πολύ καλές, δεν κόβουν εισιτήρια; Για την πολιτεία και τη δική της ευθύνη στην υπόθεση «ελληνικό σινεμά»; Ο Διονύσης Σαμιώτης απαντάει σε όλα, διηγείται ιστορίες, και αποκαλύπτει τα επόμενα σχεδιά του, ενώ ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος, ο Έλληνας δημιουργός, που πάντα πίστευε σε ένα καλό σινεμά, το οποίο να αφορά το κοινό, μιλάει για τον «δικό» του Διονύση Σαμιώτη.   

Η «Δεσποινίς Τζούλια» του Στρίντμπεργκ,γραμμένη το 1888, προκάλεσε μέγα σκάνδαλο:μια νεαρή αριστοκράτισσα που κάνει έρωτα με τον υπηρέτη του πατέρα της Ζαν δεν ήταν απλή υπόθεση εκείνη την εποχή – η Τζούλια, άλλωστε, στο τέλος του έργου, μη αντέχοντας αυτή την πτώση της, αυτοκτονεί. Σήμερα, όμως, που τα πράγματα έχουν αλλάξει, το τολμηρό και σκληρό κείμενο του Στρίντμπεργκ, μια αβυσσαλέα μάχη μεταξύ της Τζούλιας και του Ζαν τη νύχτα του Μεσοκαλόκαιρου, έβαλε τον Θωμά Μοσχόπουλο σε πιο κοντινούς μας δρόμους.  Η φράση της Τζούλιας «έγινα μισή γυναίκα και μισή άνδρας» τον έκανε να στραφεί στη ρευστότητα των φύλων. Επηρεάστηκε πολύ και από το περίφημο βιβλίο της Γαλλίδας φεμινίστριας και φιλοσόφου Ελιζαμπέτ Μπατεντέρ «ΧΥ, Η ανδρική ταυτότητα», μια μελέτη της ανδρικής ταυτότητας και της ομοφυλοφίας. Δεν ήθελε –και δεν έκανε– ένα γκέι έργο αλλά μια παράσταση, στην οποία η ερωτική έλξη και η αμείλικτη σύγκρουση δυο ανδρών, που τους χωρίζει ταξική άβυσσος, δεν χαϊδεύει κανένα δικό μας σημερινό στερεότυπο. Αποκαλύπτει αλήθειες για τις ανθρώπινες σχέσεις και χωρίς την οποιαδήποτε υποψία σκανδάλου –όλα τα έχουμε δει και ακούσει πια– στηρίζεται απόλυτα στις δυνατές ερμηνείες δυο νέων ηθοποιών, του Γιάννη Καράμπαμπα (Ζαν) και του Νίκου Κοσώνα (Κος Ζυλ).  Η παράσταση «Ο Κος Ζύλ» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου παίζεται στο θέατρο Πόρτα.

Η συλλέκτρια Ειρήνη Παναγοπούλου, η ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια Μπία Παπαδοπούλου, οι γκαλερίστες Αρσέν και Ρουπέν Καλφαγιάν, ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής Χριστόφορος Μαρίνος, ο έμπορος έργων τέχνης Άγγελος Σταυρόπουλος και ο ομότιμος καθηγητής της αρχιτεκτονικής Γιώργος Τζιρτζιλάκης συζητούν για είκοσι από τα πιο σημαντικά έργα τέχνης στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ΄60 μέχρι σήμερα.  Η λίστα των έργων και των καλλιτεχνών για την οποία συζητάμε προέκυψε από τις επιλογές των καλεσμένων και αντικατοπτρίζει τις εξελίξεις της σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα, την εδραίωση της νεωτερικότητας στη σύγχρονη τέχνη, τις νέες γλώσσες που διαμορφώνονται και το άνοιγμα της τέχνης σε θέματα κι κοινωνικά σύνολα.  Συζητείται ακόμα η σύζευξη και η συνάντηση των τεχνών έξω από τις γκαλερί, η ανάπτυξη της εξωστρέφειας από τη δεκαετία του ’80 και έννοιες που έρχονται στο επίκεντρο της δημιουργίας: το μεταναστευτικό, ο νόστος, η μυθολογία, το σώμα, ο χώρος. Ενώ από την αναπαράσταση περνάμε σε χώρους εμπειρίας, αλλάζει και η θέση και του θεατή που πολλές φορές γίνεται μέρος του συμβάντος. Ανατρέχουμε σε σπουδαίες στιγμές που συνέβησαν στην Αθήνα, στον Πειραιά και στην Πάτρα, με τους χώρους τέχνης να επαναπροσδιορίζονται και νέα περιβάλλοντα να δημιουργούνται, ενώ ξεκινά η μια συζήτηση που διαρκεί μέχρι σήμερα για το τι σημαίνει έργο.   Σημείωση: Ο επιμελητής Πάνος Γιαννικόπουλος απουσιάζει στο εξωτερικό, γι’ αυτό δεν μπόρεσε να πάρει μέρος στο podcast.   Τα έργα: Χρύσα Ρωμανού / Λαβύρινθοι Chryssa / Κυκλαδικά βιβλία  Ακριθάκης / Το Μπαρ Γιάννης Τσαρούχης / Τέσσερις εποχές  Μπία Ντάβου / Ιστία  Θανάσης Τότσικας / Το εργαστήρι του Ηφαίστου  Takis / Το αδύνατον - Ο άνθρωπος στο Διάστημα  Γιάννης Κουνέλης / M/S Ιόνιον Γιάννης Μόραλης / Επιτοίχια σύνθεση στο Χίλτον Ρένα Παπασπύρου / Επεισόδια στην ύλη - Στίλπωνος 7 Νίκος Αλεξίου / The End Διοχάντη / Χωρίς τίτλο (εγκατάσταση στο Drakos art center)  Γιώργος Λάππας / Mappemonde  Βλάσης Κανιάρης / Αλίμονο Ελλάδα ή Ο ζωγράφος και το τέλος το κόσμου  Νίκος Κεσσανλής / Φαντασμαγορία της ταυτότητας/ Η ουρά (μετρό Ομόνοιας)  Λήδα Παπακωνσταντίνου / Το Κουτί Στάθης Λογοθέτης / περφόρμανς στο Πόρτο Ράφτη Γιάννης Γαΐτης / Κηδεία της ζωγραφικής  Αλέκος Φασιανός / Αθηναΐκό Πανόραμα  Άσπα Στασινοπούλου / Φωτιά στο νερό  

Βιογραφία του Παμπστ, αλλά μυθιστορηματική και πολύ δημιουργική, είναι το «Ασπρόμαυρο» του Ντάνιελ Κέλμαν, του Γερμανού συγγραφέα-παγκόσμιου σταρ και πολυδιαβασμένου και στην Ελλάδα (χάρη στις εκδόσεις Καστανιώτη) που δεν μας γνωρίζει μόνο τον δημιουργό που ανακάλυψε την Γκρέτα Γκάρμπο αλλά και μια ολόκληρη εποχή, από τη δεκαετία του 1920 μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Γιώργος Μαυροψαρίδης, ο μοντέρ με τις δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ («Ευνοούμενη» και «PoorThings» του Γιώργου Λάνθιμου), φωτίζει μοναδικά το βιβλίο του Κέλμαν, αφού ο ήρωάς του θεωρείται μάστορας και πρωτοπόρος της τέχνης του μοντάζ. Άλλωστε, και το ίδιο το μυθιστόρημα με θαυμαστό τρόπο καταφέρνει να «σκηνοθετεί» και να «μοντάρει» ιστορία και γλώσσα. Και, όχι, δεν είναι δύσκολο και φορμαλιστικό, δεν απευθύνεται σε σινεφίλ, είναι απλώς ιδιοφυές, με δυνατούς χαρακτήρες, πολύ χιούμορ και σημεία απίστευτου σασπένς και φρίκης.  Ο Κέλμαν, που έκανε μεγάλη έρευνα σε κινηματογραφικά αρχεία και στις ταινιοθήκες Αυστρίας και Γερμανίας, ακολουθεί τον διάσημο ήδη Παμπστ και την οικογένειά του από το φευγιό του στην Αμερική, όταν ανέβηκε ο Χίτλερ στην εξουσία, μέχρι τη μεταπολεμική Γερμανία. Ο σκηνοθέτης, που μισούσε τους ναζί, που ανακάλυψε την Γκρέτα Γκάρμπο και τη Λουίζ Μπρουκς, που έκανε την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά της «Οπερας της Πεντάρας» του Μπρεχτ, δεν άντεξε την παντοδυναμία των παραγωγών στο Χόλιγουντ και επέστρεψε στην Ευρώπη για να βρεθεί, σε μια τραγική συγκυρία, αιχμάλωτος του Χίτλερ στην προσαρτημένη πατρίδα του, την Αυστρία. Τρομοκρατημένος, απειλούμενος αλλά και πολύ φιλόδοξος και μανιώδης με την τέχνη του, συνέχισε να κάνει ταινίες υπό το βλέμμα του Γκέμπελς, με απόλυτη ελευθερία και άπειρα λεφτά. Έτσι καθησύχαζε τον εαυτό του, ωστόσο έγινε συνένοχος τελικά του διαβολικού προπαγανδιστικού σχεδίου του Γ’ Ράιχ. Κι αυτό είναι, φυσικά, το κεντρικό θέμα του «Ασπρόμαυρου»: η τραγωδία ενός δημιουργού που από «κόκκινος Παμπστ» κατέληξε να κάνει σινεμά συνεργαζόμενος με το υπουργείο Προπαγάνδας του Γ’ Ράιχ, οι μικροί συμβιβασμοί του καλλιτέχνη που δεν αφήνουν ούτε την πιο υψηλή τέχνη να μείνει αλώβητη από το αίμα του αυταρχικού καθεστώτος. Πόσο επίκαιρο στις μέρες μας. Το «Ασπρόμαυρο» όμως είναι και γεμάτο συναρπαστικές ιστορίες, συναντήσεις με σταρ (από τη Ρίφενσταλ και τον Φριτς Λανγκ μέχρι την Γκάρμπο και την Μπρουκς), ναζί καθάρματα και πρόσφυγες, κινηματογραφικά γυρίσματα και πρεμιέρες, εγκλήματα και ηθικά διλήμματα. Ο Κέλμαν έχει πάρει τις ελευθερίες του, γι’ αυτό και το βιβλίο του διαβάζεται απνευστί, είναι ίσως το κορυφαίο του μέχρι σήμερα (κι έχει γράψει τόσα). 

Όταν ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία, ο ανήσυχος και δημοκράτης Πάβελ, επίσημος βιντεογράφος ενός σχολείου μιας μικρής βιομηχανικής πόλη της Ρωσίας, άρχισε να κινηματογραφεί το όργιο της προπαγάνδας και της μιλιταριστικής υποχρεωτικής εκπαίδευσης που παρέσυρε το δικό του σχολείο, όπως και όλα τα σχολεία της χώρας. Το υλικό του, συναρπαστικό, φρικιαστικό και κωμικό ταυτόχρονα, διέρρευσε μυστικά στο εξωτερικό και έφτασε στα χέρια του Αμερικανού Ντέιβιντ Μπόρενσταϊν που μαζί με τον Ταλάνκιν, ο οποίος στο μεταξύ το ’σκασε από τη Ρωσία γιατί κινδύνευε, έφτιαξαν το ντοκιμαντέρ «Ο κ. κανένας εναντίον του Πούτιν». Με αυτό κατέκτησαν το ένα φεστιβάλ μετά το άλλο -και το δικό μας στη Θεσσαλονίκη- και, φυσικά, το Όσκαρ. Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι και η ιστορία της ταινίας μυθοπλασίας «Ο μάγος του Κρεμλίνου» του διάσημου Γάλλου σκηνοθέτη Ολιβιέ Ασαγιάς με πρωταγωνιστές τον Τζουντ Λο, τον Πολ Ντέινο και την Αλίσια Βικάντερ. Είναι μια σχεδόν απόλυτα πιστή κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του Ιταλο-ελβετού Τζουλιάνο ντα Έμπολι, που κέρδισε το 2022 το Μεγάλο Βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας και έχασε για μία ψήφο το Γκονκούρ. Κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος και της ταινίας είναι ο Ρασπούτιν του Πούτιν, σύμβουλος και συνδημιουργός της ιδεολογίας και της πολιτικής του πρώην καγκεμπίτη Προέδρου της χώρας, δηλαδή ο Βαντίμ Μπαράνοφ. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ελεύθερο πορτρέτο του διάσημου και υπαρκτού Βλάντισλαβ Σουρκόφ, που υπήρξε επί δεκαετίες δεξί χέρι του Πούτιν, ο άνθρωπος που σχεδίασε και προετοίμασε την προσάρτηση της Κριμαίας και την εισβολή στην Ουκρανία ‒ πλέον έχει αποτραβηχτεί και θεωρείται αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Ο Πολ Ντέινο, που τον ερμηνεύει, του μοιάζει υπερβολικά, υποστηρίζει η Κατερίνα Οικονομάκου.  Από την ταινία περνάνε όλοι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές του πολιτικού σκηνικού της Ρωσίας αλλά και το χρονικό από την πτώση του κομμουνισμού μέχρι σήμερα, από το μεθύσι της δημοκρατίας σε ένα καθεστώς χωρίς ελευθερία, με μόνη αξία τη δύναμη και τον φόβο που προκαλεί στους άλλους. Όσοι ενδιαφέρονται για Ιστορία και πολιτική, ας εμπιστευτούν τον έμπειρο Ασαγιάς στην οθόνη ή ας διαβάσουν το μυθιστόρημα του Ντα Έμπολι (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος). 

Τέσσερις και πλέον δεκαετίες είχε να ανεβεί στο Εθνικό Θέατρο το τελευταίο έργο του Τσέχοφ. Ο Έκτορας Λυγίζος σαν να μας είχε προετοιμάσει γι’ αυτόν τον «Βυσσινόκηπό» του με τις προηγούμενες δουλειές του: η ματιά του είναι πάντα φρέσκια και σοβαρή, με όποιο θεατρικό είδος και αν καταπιάνεται, από την αρχαία τραγωδία μέχρι τη φάρσα. Για τον Τσέχοφ έψαξε μια ισορροπία μεταξύ της τραγωδίας που καραδοκεί και της ελαφράδα και της παιδικότητας που έχουν οι άνθρωποι όταν περνάνε τις τελευταίες μέρες τους στον παράδεισο.    Τα δυο ξεπεσμένα αδέλφια, η Λιούμπα (Αμαλία Μουτούση) και ο Γκάγεφ (Εκτορας Λυγίζος), χάνουν το πατρικό τους σπίτι και τον τεράστιο βυσσινόκηπό τους, πληρώνοντας αμαρτίες, σπατάλες και την επιπολαιότητα της τάξης τους, που κάποτε στήριζε τα πλούτη της στους δουλοπαροίκους, οι οποίοι έχουν ελευθερωθεί πια. Γύρω τους μια μικρή στρατιά από υπηρέτες, κόρες, ψυχοκόρες, υπαλλήλους και γείτονες τούς αγκαλιάζει, θαυμάζοντάς τους παράλληλα, ξέροντας ότι οι δεσμοί που τους δένουν έρχονται από μακριά. Ανάμεσά τους και ο Λοπάχιν, παιδί κι αυτός δουλοπάροικων, που χάρη στη φιλοδοξία και τη σκληρή toy δουλειά έχει γίνει πια πλούσιος. Αυτός τελικά θα αγοράσει τον Βυσσινόκηπο και θα κόψει τα πανέμορφα δέντρα του για να κάνει οικόπεδα για παραθεριστές.   Η Βένα Γεωργακοπούλου και ο Χρήστος Παρίδης διαβάζουν, ο καθένας με τον τρόπο του, την παράσταση του Εθνικού, θυμούνται τους «Βυσσινόκηπους» που έχουν δει και ξεφυλλίζουν τη θαυμάσια μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη. 

Τρόμαξε ο Ορχάν Παμούκ να σώσει από τα νύχια και τις διαστρεβλώσεις αμερικανικής εταιρείας το μυθιστόρημά του, το παρέδωσε σε Τούρκο παραγωγό και γυναίκα σκηνοθέτιδα, έλεγξε κάθε λέξη του σεναρίου και βγήκε τελικά κάτι σπουδαίο. Παίζει και ο ίδιος, τον εαυτό του, στη σειρά, που ανασυστήνει τη συναρπαστική ερωτική ιστορία της πανέμορφης 18χρονης φτωχής Φισούν και του 30χρονου εργοστασιάρχη Κεμάλ, που, δέσμιος της τάξης και του αρραβώνα του, αδυνατεί να της δώσει αυτό που ονειρεύεται, αποκλειστικότητα. Ένας έρωτας βγαλμένος λες από τουρκική μελό ταινία, σαν αυτές στις οποίες ονειρεύεται να πρωταγωνιστήσει η ηρωίδα. Κι όλα αυτά σε μια Τουρκία που στα μέσα της δεκαετίας του 1970 αδυνατεί να ξεμπερδέψει με το ταμπού της παρθενίας και να ανοιχτεί στη δυτική νεωτερικότητα. Δείτε τη σειρά «Το Μουσείο της Αθωότητας» στο Netflix, αλλά διαβάστε και το μυθιστόρημα (εκδόσεις Πατάκη). 

Αν τα παραπάνω ακούγονται λίγο μελό και συμβατικά, μην ταράζεστε. Ο υπερταλαντούχος Γ. Γεωργόπουλος στην τρίτη του μεγάλου μήκους ταινία πετυχαίνει και τα δυο μεγάλα ζητούμενα για το ελληνικό σινεμά: να «πιάσει» τους πάντες και συγχρόνως το θέμα και η σκηνοθεσία του να είναι λεπτοδουλεμένα, αποτελώντας μια συγκροτημένη σύγχρονη καλλιτεχνική πρόταση.  Η Πάττυ από την Ικαρία έρχεται στον Πειραιά να μαθητεύσει δίπλα στον κορυφαίο, αλλά μυστηριώδη δάσκαλο του τζούντο, Γιούρι (υπέροχος ο Β. Μουρίκης). Μεγάλη της αντίπαλος στον δρόμο προς τους Ολυμπιακούς είναι η Ζωή, σταρ του τζούντο, με χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιάδα, που το χρωστάει στον Γιούρι. Σήμερα, όμως, δεν του μιλάει καν. Γιατί; Από τη συνάντηση των δυο κοριτσιών και τη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους ποια θα πληγωθεί; Οι ιστορίες σεξουαλικής παρενόχλησης στο τζούντο, που είναι κυρίως «επαφή», πόση βάση έχουν; Ποιο μυστικό κρύβει ο Γιούρι;  Γυρισμένο στο Πέραμα, με μεγάλες ερμηνείες (Μορτ Κλωναράκη, Φιλίππα Κουτούπα, Γιούλα Μπούνταλη), γεμάτο παλιά ελληνική ποπ, με σασπένς και μια μονομαχία στο τατάμι σαν να βγαίνει από γουέστερν, αυτό το φιλμ δεν είναι απλώς μια πολύ καλή αθλητική ταινία αλλά μια ταινία για όλους, και της αξίζουν τα πάντα. 

Στην εποχή του το μυθιστόρημα της Έμιλι Μπροντέ είχε προκαλέσει σκάνδαλο: άγριο, βίαιο, οργισμένο, ερωτικό, δεν ταίριαζε στην εικόνα μιας γυναίκας συγγραφέα. Άργησε να μπει στον λογοτεχνικό κανόνα, αλλά ο κόσμος του κατέκτησε στο διάβα των χρόνων αναγνώστες και… θεατές, αφού ενέπνευσε πολλές διάσημες ταινίες, καθεμιά με την ερμηνεία της. Μέχρι που ήρθε η Βρετανή Έμεραλντ Φένελ, σκηνοθέτρια της ταινίας «Υποσχόμενη νέα γυναίκα», και έστησε μια υπερπαραγωγή εκμεταλλευόμενη δύο λαμπερούς κινηματογραφικούς σταρ, τη Μάργκο Ρόμπι και τον Τζέικομπ Ελόρντι (δύο δεκαετίες μεγαλύτερους από την Κάθριν και τον Χίθκλιφ), αφήνοντας σοφά στον δρόμο της προς την παγκόσμια πρεμιέρα ερεθιστικά ψιχουλάκια για τους φαν, που αδημονούσαν: σαδομαζοχισμός, καυτό σεξ και τα γνωστά. Ένα γκλάμορους προϊόν γεννήθηκε. Η Έμιλι Μπροντέ, όμως, που πήγε; Η Φένελ χρησιμοποιεί μόνο το μισό μυθιστόρημα (το έχουν κάνει, βέβαια, κι άλλοι) ασχολούμενη απλώς με τη σχέση της Κάθριν και του Χίθκλιφ, της έφηβης κόρης εύπορης οικογένειας και του μικρού «γυφτόπουλου», που φέρνει ο φιλεύσπλαχνος πατέρας της στο κάστρο τους, τα Ανεμοδαρμένα Ύψη. Η σχέση τους, φυσικά, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει, η Κάθριν πεθαίνει από έρωτα, ο Χίθκλιφ εξελίσσεται σε ένα αιμοβόρο θηρίο που ζει μόνο για την εκδίκηση και την καταστροφή, κάτι που στην ταινία φυσικά δεν βλέπουμε, για να μείνει ο κούκλος Ελόρντι στο απυρόβλητο· για να ταυτιστούμε και να πλαντάξουμε με έναν ρομαντικό έρωτα (αλλά και μπόλικο σεξ που η Μπροντέ δεν είχε προβλέψει).   

Ο Ίστβαν μεγαλώνει σε πόλη της κομμουνιστικής Ουγγαρίας, λίγο πριν από την πτώση του καθεστώτος, μοναχικός, φοβισμένος, περιθωριοποιημένος – ένας ξένος. Ο συγγραφέας ακολουθεί τον ήρωά του από την εφηβεία μέχρι την αρχή των γηρατειών σε ένα ιλιγγιώδες ταξίδι που θα τον οδηγήσει από την Ουγγαρία στο Λονδίνο, στην κορυφή του αδιανόητου πλούτου και της σκοτεινής εξουσίας. Πάντα λιγομίλητος, ανεξιχνίαστος, χωρίς περιττά αισθήματα και προβληματισμούς. Είναι, όμως, ο Ίστβαν ένα «πρωτόγονο αρσενικό», όπως τον χαρακτηρίζει ο μεγαλύτερος εχθρός του; Ή μήπως είναι ένας απλός, συνηθισμένος, σαν όλους μας, άνθρωπος που παρασύρεται από τις δυνάμεις και τις συνθήκες της ζωής, ζώντας τη δική του μικρή προσωπική τραγωδία; Η «Σάρκα», όπως και ο ήρωάς της, είναι λιτή, απογυμνωμένη λογοτεχνία που διαβάζεται τόσο εύκολα ώστε δεν μπορείς να την αφήσεις από τα χέρια σου. Η πορεία του ήρωα στον κόσμο, οι έρωτες και οι συναντήσεις του, η φτώχεια και τα αμύθητα πλούτη του, τα λάθη και οι απώλειές του μέσα στη σημερινή Ενωμένη Ευρώπη της μετανάστευσης και της κινητικότητας βρίσκουν την ιδανική ενσάρκωση στην αφήγηση του Σόλοϊ.   

Δεν θα γίνει της μόδας αυτό το νέο ελληνικό μυθιστόρημα. Αλλά ποιος άλλος έχει σήμερα το τρελό χιούμορ, τη σαρκαστική ματιά, το ιερόσυλο πνεύμα και τη λογοτεχνική μαεστρία του Ηπειρώτη Βασίλη Γκουρογιάννη; Τα «Κιάλια του Βασίλη Τσουικόφ» (εκδόσεις Μεταίχμιο), σαν το «Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου, που ο ηλικιωμένος κομμουνιστής μισεί, επειδή οι αστοί το αποθεώνουν, είναι μια σπαραχτική επιστροφή στις ουτοπίες και τις διαψεύσεις του εγχώριου κομμουνισμού. Ο Εμφύλιος, ο Άρης Αλεξάνδρου, η Μεταπολίτευση, ο Φλωράκης (που είναι ήρωας του μυθιστορήματος), η τζιζ για το ΚΚΕ λογοτεχνία (ο ομοφυλόφιλος Καβάφης) αλλά και όλα τα ιερά τέρατα της λογοτεχνίας της αριστεράς, από τον Ρίτσο ως τον Λειβαδίτη, αντιμετωπίζονται από τον Γκουρογιάννη χωρίς ταμπού, με ένα γέλιο απελευθερωτικό και αποκαθηλωτικό. Την ίδια στιγμή, ο συγγραφέας σέβεται τον ήρωά του, κυρίως την αβάσταχτη ερωτική μοναξιά ενός κομμουνιστή που φτάνει στο τέλος της ζωής του μόνος και ρημαγμένος, με το όνειρο πάντα μιας νέας επανάστασης. Μοναδική παρέα στη ζωή του ένα υπερφυσικό ζευγάρι σοβιετικά κιάλια, που έχει κρατήσει ενθύμιο από τις μάχες στον Γράμμο. Είναι ο δικός του τραγικός και παρανοϊκός τρόπος να κοιτάζει και να ερμηνεύει την πραγματικότητα. Μοναχικός, έξω από τον Περισσό, ενώ ακόμα και το κόμμα του αλλάζει και του γυρνάει την πλάτη.  

Άμνετ λεγόταν ο γιος του Σαίξπηρ που πέθανε το 1596, λίγα χρόνια προτού γραφτεί ο «Άμλετ». Άμνετ και Άμλετ ήταν τότε το ίδιο ακριβώς όνομα, οπότε σ’ αυτήν τη «σύμπτωση» βασίστηκε το 2020 η Βρετανή Μάγκι Ο’Φάρελ και έγραψε το μυθιστόρημα «Άμνετ», ένα από τα λογοτεχνικά ορόσημα εκείνης της χρονιάς. ‘Εβαλε στο κέντρο του όχι τόσο τον βάρδο όσο τη σχετικά άγνωστη και περιφρονημένη από την ιστορία σύζυγό του Αν Χάθαγουεϊ (την ερμηνεύει η Τζέσι Μπάκλεϊ, μεγάλο φαβορί, και δικαίως, για το Όσκαρ). Της δίνει μια λαμπρή, αν και κόντρα στα ελισαβετιανά ήθη προσωπικότητα, αυτή μιας ελεύθερης, δυνατής γυναίκας που ο Σαίξπηρ ερωτεύεται με πάθος και παντρεύεται. Ο θάνατος του γιου τους Άμνετ τη διαλύει, ενώ ο Γουίλ ουσιαστικά ζει στο Λονδίνο, μακριά της, χτίζοντας τον θεατρικό του μύθο.       Ο’Φάρελ και Ζάο προσπαθούν να πείσουν, και το καταφέρνουν, ίσως περισσότερο η σκηνοθέτις, ότι ο «Άμλετ», η τραγωδία ενός πρίγκιπα που έχει το όνομα ενός νεκρού 11χρονου αγοριού, είναι η έκφραση του πένθους του συγγραφέα του, και η κάθαρσή του. Βιβλίο και ταινία χτίζονται γύρω από αυτή την απώλεια, εξού και αναγνώστες και θεατές χύνουν πολλά ή λίγα δάκρυα. Στο τέλος έρχεται μια ανάταση, αυτή που μόνο η τέχνη, του Σαίξπηρ και η δική μας, η σημερινή, χαρίζουν, μεταπλάθοντας το προσωπικό πένθος σε πανανθρώπινο.    

Μια εύκολη, ίσως και αδιάφορη γραφή, αλλά θέματα εκρηκτικά (σχέσεις, σεξ, αναζητήσεις και φιλίες νεαρών Ιρλανδών), έκαναν τη Σάλι Ρούνεϊ, στα 32 της μόλις, σταρ και μιντιακό φαινόμενο – βοήθησε και η τηλεοπτική μεταφορά δύο μυθιστορημάτων της («Κανονικοί Άνθρωποι» και «Συζητήσεις με φίλους»). Εκτός από φαν, όμως, είχε και πολύ σνομπάρισμα: πόλωνε και δίχαζε τους φίλους της λογοτεχνίας.Όλα αυτά μέχρι που βγήκε το 2024 το «Ιντερμέτζο», μεγάλο (565 σελίδες η ελληνική έκδοση) και διαφορετικό. Κάποιοι την είδαν να βαδίζει στον δρόμο του μέγα συμπατριώτη της, του Τζόις. Η αλήθεια είναι ότι οι εσωτερικοί μονόλογοι των ηρώων της είναι καλοί, ωστόσο το «Ιντερμέτζο» διατηρεί τις κλασικές αρετές της συγγραφέως: συναρπαστικούς ήρωες και δύσκολες σχέσεις και ζωές στο σύγχρονο Δουβλίνο, ένα στόρι σπαραχτικό και ψιλοκαταθλιπτικό, γεμάτο ανατροπές και συγκρούσεις.Βασικοί ήρωες δυο αδέλφια, ο 32χρονος Πίτερ, ωραίος, κοσμικός και ανερχόμενος δικηγόρος, και ο 22χρονος Ίβαν, προβληματικός, αποτραβηγμένος από την κοινωνία, αλλά ιδιοφυής σκακιστής. Η ιστορία τούς πιάνει μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Η σχέση τους περνάει από σαράντα κύματα, ενώ η προσωπική τους ζωή μπαίνει επίσης στο μικροσκόπιο της Ρούνεϊ. Από τη μια, ο Πίτερ, που έχει δύο αγαπημένες, μην μπορώντας να διαλέξει ανάμεσά τους, χάνεται σε έναν αυτο-οικτιρμό και μια κατάθλιψη ασύμβατη με τη φαινομενική γκλαμουριά της ζωής του. Και από την άλλη, ο Ίβαν χτίζει με μαγικό και ώριμο τρόπο που ξαφνιάζει μια σχέση χαράς και ουσίας με μια γυναίκα δεκατέσσερα χρόνια μεγαλύτερή του.   

Η Στεφανία Γουλιώτη πέρασε το καλοκαίρι του 2025 παίζοντας την Ιοκάστη στον «Οιδίποδα» του Γιάννη Χουβαρδά. Δεν ξέρει, όμως, πολύ καλά μόνο το πρωτότυπο έργο αλλά και το πώς γράφει ο δαιμόνιος Αικ, συγγραφέας και σκηνοθέτης, από τα κορυφαία νέα ονόματα του βρετανικού θεάτρου, που διασκευάζει με πάθος και άποψη κλασικά αριστουργήματα – όχι μόνο τα δικά μας. Κι αυτό γιατί έπαιζε επί δύο χρόνια στην παράσταση της Κατερίνας Ευαγγελάτου «The Doctor», θεατρικό έργο του Άικ, βασισμένο σε έργο του Άρθουρ Σνίτσλερ, που έγινε μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία.Ο «Οιδίποδας» του Άικ (Νίκος Κουρής), που είναι ένας σημερινός ανερχόμενος πολιτικός αστέρας, προοδευτικός και με πάθος για την αλήθεια και τη διαφάνεια. Η υπόθεση εκτυλίσσεται το βράδυ των εκλογών, με τη νίκη του να θεωρείται πέρα από σίγουρη. Περιμένει τα αποτελέσματα παρέα με την οικογένειά του, τη μεγαλύτερη κατά 14 χρόνια γυναίκα του, Ιοκάστη (Καρυοφυλλιά Καραμπέτη), την οποία λατρεύει, τα τρία τους παιδιά (Ετεοκλή, Πολυνείκη και Αντιγόνη), τον γαμπρό του Κρέοντα (Λάζαρος Γεωργακόπουλος) και την ηλικιωμένη μητέρα του Μερόπη (Ράνια Οικονομίδου), που καταφθάνει απροειδοποίητα. Από τη μια στιγμή στην άλλη, ο Οιδίποδας θα πέσει στην άβυσσο. «Είσαι του πατέρα σου φονιάς και της μάνας σου εραστής», του λέει ένας περίεργος τυφλός, μέλος σέχτας με προφητικές ιδιότητες.Ο Ρόμπερτ Άικ, μακριά από τα οντολογικά και φιλοσοφικά θέματα που θέτει ο Σοφοκλής, με έναν εντελώς κοσμικό Οιδίποδα, σε ένα σύμπαν χωρίς θεούς και χρησμούς να καθορίζουν την ανθρώπινη μοίρα, καταφέρνει να πλησιάσει με ένα κανονικό θρίλερ την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου για το «ποιος είναι». Με αδυναμίες; Με ευκολίες; Όλα αυτά συζητούν η Βένα Γεωργακοπούλου με τη Στεφανία Γουλιώτη, συμφωνώντας και διαφωνώντας.  Παράταση των παραστάσεων μέχρι αρχές Φεβρουαρίου στη Στέγη για τον «Οιδίποδα» του Ρόμπερτ Άικ.

Δεκαετία του 1970. Η Έιλις, μια 40χρονη Ιρλανδή, μετανάστρια στη Νέα Υόρκη, ζει είκοσι χρόνια στο Λονγκ Άιλαντ με τον Ιταλό Τόνι και τα δυο παιδιά τους. Μια ερωτική προδοσία του συζύγου της, αλλά κυρίως το γεγονός ότι ο ίδιος και η τεράστια, παραδοσιακή, παρεμβατική ιταλική οικογένειά του, γονείς, αδέλφια, νύφες και ανίψια, ετοιμάζονται να καλωσορίσουν στο σόι τους το παιδί που θα γεννήσει η άλλη γυναίκα, αδιαφορώντας εντελώς για τα αισθήματά της, πίσω από την πλάτη της, κάνει τη Έιλις να ξεπεράσει τον εαυτό της.Επιστρέφει μετά από είκοσι χρόνια στην Ιρλανδία, μαζί με τα παιδιά της, χωρίς να έχει πάρει καμιά απόφαση για το μέλλον της και το γάμο της. Εκεί, όμως, ξαναφουντώνει ένας παλιός έρωτας με τον ωραίο Τζιμ που κάποτε του είχε ραγίσει την καρδιά. Κι αυτήν τη φορά ανοίγεται για την Έιλις το ενδεχόμενο μιας καινούργιας ζωής μαζί του. Τίποτα, όμως, δεν είναι εύκολο: τα ψέματα, τα μυστικά και οι στρατηγικές δίνουν και παίρνουν, προσφέροντας την ευκαιρία στον μεγάλο Ιρλανδό συγγραφέα να αποδείξει το μέγα βάθος της ματιάς του, τη λεπτότητα με την οποία πλησιάζει τους ήρωες του, το πόσο καλά καταλαβαίνει τις γυναίκες.Το «Λονγκ Άιλαντ» είναι ένα μυθιστόρημα που δεν μπορείς να αφήσεις από τα χέρια σου. Η Βένα Γεωργακοπούλου και ο Σάκης Ιωαννίδης, αποφεύγοντας τα πολλά σπόιλερ, συζητάνε τα θέματα που θίγει ο Κόλμ Τομπίν με μαεστρία: τα πολύπλοκα συναισθήματα, τη μοναξιά, που οδηγεί σε συμβιβασμούς ερωτικούς, την προδοσία στην οποία και ο καλύτερος των ανθρώπων μπορεί να καταλήξει, τη μετανάστευση και την αίσθηση του να είσαι παντού, τελικά, ξένος. Αλλά και την Ιρλανδία, που τόσο ζωντανά και με αγάπη αποτυπώνει.   

Ο Χρήστος Παρίδης συζητάει με τρεις εκλεκτούς προσκεκλημένους και ταυτόχρονα μέλη μιας άτυπης «επιτροπής», την ηθοποιό και σκηνοθέτιδα θεάτρου Σμαράγδα Καρύδη, τη σκηνογράφο, ενδυματολόγο και σκηνοθέτιδα του κινηματογράφου Εύα Νάθενα και τον ηθοποιό, σεναριογράφο και σκηνοθέτη Μιχάλη Ρέππα, για τις αγαπημένες τους ταινίες των δεκαετιών 1950, 1960 και μέχρι τις αρχές του 1970, αλλά και γι’ αυτές που πρότειναν εκείνοι ως τις δικές τους «10 καλύτερες». Ακούγονται επίσης ηχητικά μηνύματα από τον σκηνοθέτη και παραγωγό Κυριάκο Χατζημιχαηλίδη και τον ακαδημαϊκό Βρασίδα Καραλή, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ και συγγραφέα του βιβλίου «Μια ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου». Σε αυτό το podcast για τον παλιό, λαϊκό, «εμπορικό», όπως άδικα τον κατηγοριοποιούμε, ελληνικό κινηματογράφο των δεκαετιών 1950, 1960 και εν μέρει του 1970, προτού κυριαρχήσει ο Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος, στρέφοντας μεγάλη μερίδα του κοινού στην τηλεόραση, θα μιλήσουν για τις αγαπημένες τους ταινίες και θα ψηφίσουν τις καλύτερες. Ατενίζουν, χωρίς να νοσταλγούν, το ασπρόμαυρο παρελθόν της μεταπολεμικής Ελλάδας και σχολιάζουν με χιούμορ, κέφι και τρυφερότητα σκηνοθέτες και ηθοποιούς που άφησαν το στίγμα τους στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων και των Ελληνίδων.

Πέντε νεαρές γυναίκες –η Τζέσικα, η Πέρλα, η Τζούλι, η Ναΐμα και η Αριάν– βρίσκουν καταφύγιο σε έναν ξενώνα για μητέρες. Όλες έχουν μεγαλώσει κάτω από δύσκολες συνθήκες, ωστόσο προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις να δημιουργήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τις ίδιες και τα παιδιά τους, παρά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν καθημερινά. Μια βαθιά ανθρώπινη ταινία που σηματοδοτεί την επιστροφή των αδελφών Νταρντέν – βραβευμένων με δύο Χρυσούς Φοίνικες για τα Rosetta και L’Enfant – στον πυρήνα του αυθεντικού ευρωπαϊκού κοινωνικού σινεμά. Οι Νεαρές Μητέρες απέσπασαν το Βραβείο Σεναρίου στο φετινό Φεστιβάλ Καννών, επιβεβαιώνοντας ότι ακόμα και στους σκληρούς δρόμους μιας ανώνυμης ευρωπαϊκής πόλης, η ελπίδα μπορεί να γεννηθεί μέσα από μικρές, αυθεντικές πράξεις αγάπης.

Η μουσικοθεατρική παράσταση σε κείμενα και σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια, «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα», που παίζεται στο θέατρο Άλσος,παρακολουθεί την προσωπική ζωή του μεγάλου συνθέτη από τα πρώτα του βήματα ως παιδί τη δεκαετία του 1920 μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1992. Υπήρξε μια αυθεντική προσωπικότητα που αγαπήθηκε όσο λίγοι δημιουργοί από τους Έλληνες τις προηγούμενες δεκαετίες. Οι επιτυχίες του τον ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της εποχής του. Με πληροφορίες κυρίως από το βιογραφικό βιβλίο της Κατερίνας Ζαμπέτα, «Γιώργος Ζαμπέτας - Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω», και μερικά από τα πιο αγαπημένα και δημοφιλή του τραγούδια, επιχειρεί ένα ολοκληρωμένο αφιέρωμα τόσο στον ίδιο ως προσωπικότητα όσο και στο έργο του ως συνθέτη ανεπανάληπτων και αγαπημένων τραγουδιών. Στην παράσταση έχουν ενταχθεί ηχητικά ντοκουμέντα από συνεντεύξεις του ίδιου του συνθέτη και προβάλλονται αποσπάσματα από ελληνικές ταινίες που έντυσε με τη μουσική του. Πρωταγωνιστούν οι Βίκυ Σταυροπούλου, Κώστας Κόκλας, Γιάννης Τσιμιτσέλης,Δανάη Μπάρκα,Λευτέρης Ελευθερίου,Ελένη Καρακάσηκαι Χριστίνα Τσάφου.

O Λουκέντιος φθάνει στην Πάντοβα για να σπουδάσει, αλλά ερωτεύεται την Μπιάνκα, τη μικρότερη κόρη του ευγενή Μπατίστα, ο οποίος δεν θέλει να την παντρέψει πριν παντρευτεί η μεγάλη του κόρη, Κατερίνα. Παρά το γεγονός ότι η προίκα της Κατερίνας ως πρωτότοκης είναι μεγαλύτερη από της Μπιάνκα, κανείς δεν θέλει να την παντρευτεί επειδή είναι στρίγγλα!Στην Πάντοβα καταφθάνει από τη Βερόνα και ο Πετρούκιος, που μετά τον θάνατο του πατέρα του, γυρίζει τον κόσμο και ψάχνει να παντρευτεί μια κοπέλα με μεγάλη προίκα. Επισκέπτεται τον φίλο του, τον Ορτένσιο, ο οποίος είναι ένας από αυτούς που διεκδικούν την Μπιάνκα, και τον ρωτά αν ξέρει πού μπορεί να βρει μια τέτοια νύφη. Ο Ορτένσιος τον ενημερώνει για την Κατερίνα, τη μεγάλη της προίκα αλλά και για τους λόγους που κανένας δεν τη θέλει. Ο Πετρούκιος ζητάει από τον Μπατίστα το χέρι της Κατερίνας κι εκείνος δέχεται. Πριν από το γλέντι του γάμου, προφασίζεται μια δουλειά και εξαφανίζεται για μέρες. Όταν επιστρέφει, αναγκάζει την Κατερίνα να φύγουν για τη Βερόνα. Εν τω μεταξύ, ο Ορτένσιος παρουσιάζεται στον Μπατίστα ως δάσκαλος της Μπιάνκα, προκειμένου να την πολιορκήσει ερωτικά. Το ίδιο κάνει και ο Λουκέντιος, ενώ παρουσιάζει τον Τράνιο ως Λουκέντιο, βάζοντάς τον να ζητήσει, ως Λουκέντιος πάντα, την Μπιάνκα από τον πατέρα της. Ο Μπατίστα δέχεται.Τελικά ο πραγματικός Λουκέντιος κερδίζει την καρδιά της Μπιάνκα και ο Ορτένσιος παντρεύεται μια πλούσια χήρα. Στο μεταξύ ο Πετρούκιος υποβάλλει την Κατερίνα σε διάφορα μαρτύρια μέχρι να του υποταχθεί πλήρως.

Το εμβληματικό βιβλίο της γαλλικής λογοτεχνίας, για πολλούς το αριστούργημα του αιρετικού Ζαν Ζενέ, που γράφτηκε το 1945 και έκανε την πρώτη του έκδοση το 1947, έγινε ευρύτερα γνωστό χάρη στην ταινία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, «Querelle», και ταξιδεύει τον αναγνώστη στο λιμάνι της Βρέστης, σε έναν κόσμο σκληρό και βίαιο. Τα πρόσωπα: ο ναύτης Καβγατζής, ο αδελφός του ο Ρομπέρ, ο νεαρός Ζιλ Τιρκό, η μαντάμ Λιζιάν, πατρόνα του μπορντέλου Λα Φέρια, ο πατρόνος Νόνο, ο αστυνόμος Μαριό, ο υποπλοίαρχος Σεμπλόν. Φιγούρες ερωτικές, σαγηνευτικές, σκοτεινές, μεθυστικές, ηδονικές, μοιραίες οι οποίες ξεπηδούν μέσα από το σκοτάδι και την ομίχλη που σκεπάζει το λιμάνι και τα σοκάκια της Βρέστης. Εκεί όπου ο έρωτας συνομιλεί με τον θάνατο.

O Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για την τελευταία κομεντί του Γουές Άντερσον «Το Φοινικικό σχέδιο» και αναρωτιούνται ποιοι είναι οι λόγοι να τη δει κανείς αν δεν είναι μεγάλος φαν του. Έτσι, θέτουν ερωτήματα όπως: Ποιον αφορά η ταινία κι αν αποτελεί η εκπληκτική κι αναγνωρίσιμη αισθητική του Τεξανού δημιουργού αφορμή για να δούμε ακόμα μία εξεζητημένη σκηνοθετική απόπειρά του. Τέλος, αν πρόκειται πράγματι για μια αντι-καταπιλιστική κριτική αλληγορία της εποχής μας. Ο πλούσιος επιχειρηματίας Ζα-ζα Κόρντα μετά από μία ακόμα απόπειρα δολοφονίας του ορίζει τη μοναχοκόρη του και καλόγρια, ως μοναδική κληρονόμο της περιουσίας του. Βάζει στόχο να συγκεντρώσει κεφάλαια για ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο αλλά γίνεται στόχος δολοπλόκων μεγιστάνων, ξένων τρομοκρατών και εντεταλμένων δολοφόνων. Ποιος κερδίζει και τι από όλο αυτό το κομφούζιο;

Είναι η «Κιούκα: Πριν το τέλος του καλοκαιριού» η «ελληνική ταινία της χρονιάς»; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε και διαφωνούν ως προς την αξία της νέας και πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του μόλις 31 ετών σκηνοθέτη Κωστή Χαραμουντάνη. Η «Κιούκα: Πριν το τέλος του καλοκαιριού» αφορά την ενηλικίωση δύο δίδυμων αδελφών, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού. Κατά τη διάρκεια των διακοπών τους πάνω στο ιστιοφόρο του πατέρα τους, στο νησί του Πόρου, θα γνωρίσουν –σε μια απρόσμενη συνάντηση– τη μητέρα τους, η οποία τους είχε εγκαταλείψει όταν ήταν ακόμα μωρά. Με φόντο το ελληνικό καλοκαίρι, τη θάλασσα, τον ήλιο και τον Πόρο, η ταινία κινείται ανάμεσα στην οικογενειακή κομεντί και την προσωπική αναπόληση και ενδοσκόπηση ενός νέου δημιουργού, σχετικά με το δικό του πέρασμα από την εφηβεία. Σε κάθε περίπτωση, συνιστά ένα τολμηρό εγχείρημα. 

Πώς γίνεται μια ελληνική θεατρική παράσταση να ξεπερνά τους 100.000 θεατές; Πώς, χωρίς καμία σχεδόν διαφήμιση και αποκλειστικά μέσω της δύναμης του word of mouth, το «Μια Άλλη Θήβα» του Σέρχιο Μπλάνκο κατάφερε να γίνει το απόλυτο sold out; Στο έργο, ένας συγγραφέας συναντά επί μήνες στη φυλακή έναν εικοσάχρονο πατροκτόνο, τον Μαρτίν, με σκοπό να γράψει ένα θεατρικό βασισμένο στην ιστορία του. Του προτείνει να ερμηνεύσει τον ίδιο του τον εαυτό στη σκηνή. Όταν όμως αυτό απαγορεύεται από το υπουργείο, τον ρόλο του Μαρτίν αναλαμβάνει ο Φεδερίκο, ένας νεαρός ηθοποιός με τον οποίο ξεκινά πλέον να δουλεύει ο συγγραφέας. Το πιο ενδιαφέρον; Τους δύο ρόλους, του Μαρτίν και του Φεδερίκο, ερμηνεύει ο ίδιος ηθοποιός. 

Η έκθεση «Παναγιώτης Τέτσης: Η εμμονή του βλέμματος» με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση του ζωγράφου, χαράκτη, δασκάλου και ακαδημαϊκού που διετέλεσε Πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής και Πρόεδρος του Δ.Σ. της Εθνικής Πινακοθήκης παρουσιάζει 160 έργα, πίνακες ζωγραφικής, χαρακτικά, ακουαρέλες και παστέλ σε επιμέλεια Έφης Αγαθονίκου. Η πλειοψηφία των έργων προέρχεται από τη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης, στην οποία περιήλθε έπειτα από δωρεές που πραγματοποίησε ο καλλιτέχνης μεταξύ 1997 και 2015 αλλά και 64 έργα από ιδιωτικές ή θεσμικές συλλογές. Η επιλογή των έργων έχει σκοπό να προβάλλει την «εμμονική» ματιά με την οποία παρατηρούσε το περιβάλλον του ο καλλιτέχνης και το μετουσίωνε εικαστικά αλλά και να ανακαλύψει άγνωστες πτυχές της καλλιτεχνικής του παραγωγής και τεχνοτροπίας.  Η Εθνική Πινακοθήκη εννέα χρόνια μετά το θάνατο του Παναγιώτη Τέτση και 26 χρόνια από την πρώτη αναδρομική επανέρχεται με αυτή τη νέα έκθεση. Ποιο αφήγημα υπηρετεί ως μέρος του ετήσιου προγράμματος της; Μπορεί η Τέχνη να μπει σε ιδεολογικά καλούπια;

Πόσο έξω έπεσαν σε σχέση με την αρχική τους αντίδραση, όταν άκουσαν ότι ο Χρήστος Μάστορας θα υποδυθεί τον Στέλιο Καζαντζίδη; Είναι η ταινία μια αγιογραφία ενός λαϊκού ήρωα ή προσεγγίζει πιο σφαιρικά μια πολύπλευρη προσωπικότητα; Υπάρχουν κοινά με την προ πενταετίας «Ευτυχία»; Και γιατί πιστεύουν ότι θα σπάσει ταμεία; Οι δημοσιογράφοι Αλέξανδρος Διακοσάββας και Μίνα Μπιράκου σχολιάζουν το πολυαναμενόμενο «Υπάρχω» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου, επισημαίνοντας πόσο δύσκολο είναι αυτό που κατάφερε ο πρωταγωνιστής της. Η Μίνα Μπιράκου είναι content director της 24media. Το εβδομαδιαίο podcast της «Been There, Done That» είναι διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες.Η ταινία «Υπάρχω» προβάλλεται στους κινηματογράφους.  

Ο Αλέξανδρος Διακοσάββας και ο Βασίλης Λούρας σχολιάζουν το πολυαναμενόμενο biopic «Maria» του Πάμπλο Λαραΐν, την ερμηνεία της Αντζελίνα Τζολί, τις ιστορικές ανακρίβειες και το αν τελικά μαθαίνουμε κάτι καινούργιο για την πολύπαθη divina. Ήταν τελικά καλή επιλογή η Αντζελίνα Τζολί για τον ασύλληπτης δυσκολίας ρόλο της Μαρίας Κάλλας; Θα πρέπει να προετοιμάσει από τώρα τον οσκαρικό λόγο της; Τι μας κλοτσάει στην ερμηνεία της; Υπάρχουν ιστορικές ανακρίβειες σε όσα εκτυλίσσονται στην οθόνη; Ποιο σημείο της ταινίας αναμένεται να διχάσει; Τελικά, μαθαίνουμε κάτι καινούργιο για την πολύπαθη divina; Ο Αλέξανδρος Διακοσάββας και ο υπεύθυνος Προβολής, Επικοινωνίας & Τύπου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και δημιουργός του ντοκιμαντέρ «Μαίρη, Μαριάννα, Μαρία – Τα άγνωστα χρόνια της Κάλλας», Βασίλης Λούρας μιλούν για το πολυαναμενόμενο biopic «Maria» του Πάμπλο Λαραΐν και για τον τρόπο με τον οποίο «ζει» μέσα στη σημερινή ποπ κουλτούρα η Κάλλας και το legacy της. Η ταινία «Maria» προβάλλεται στους κινηματογράφους από το Cinobo και τη Faliro House.

Τα έδωσε όλα στα πρώτα χρόνια της καριέρας της, τότε που κάθε νέο της τραγούδι, κάθε της εμφάνιση και δήλωση αποτελούσαν statements, και τώρα προσπαθεί να αποδείξει ότι μπορεί να είναι relevant; Είναι το νέο της signle μια επιστροφή στις ρίζες της ή μια κακή επανάληψη του παλιού της εαυτού; Και τι πήγε στραβά με τη συμμετοχή της στο πολυαναμενόμενο σίκουελ του Τζόκερ; Η Lady Gaga, το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της, τα ups and downs μιας σημαντικής καριέρας και όσα ορίζουν, ανεβάζουν ή καταβαραθρώνουν ένα ποπ είδωλο μπαίνουν στο μικροσκόπιο του νέου επεισοδίου του podcast «The Review», στη συζήτηση του Αλέξανδρου Διακοσάββα με τον δημοσιογράφο Γιάννη Τσιούλη aka Cartoon Dandy. Ο Γιάννης Τσιούλης είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού DownTown και της εκπομπής μαγειρικής «Θα Φας Καλά» με τον Σωτήρη Καλυβάτση, που προβάλλεται κάθε Δευτέρα στις 20:00 στο ACTION 24 TV αλλά και στο κανάλι του σταθμού στο YouTube. Γράφει επίσης στο popaganda.gr.

Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σαλονικιώτικο εστιατόριο της Ζωής Παρασίδη; Σε ποιο μαγαζί επιστρέφει κάθε φορά που ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη ο Αλέξανδρος Διακοσάββας; Γιατί τα σουβλάκια πάνω είναι τόσο ωραία; Τι φάση με τον μόνιμο χαμό στα Λαδάδικα; Γιατί, εν τέλει, μας αρέσει τόσο πολύ το φαγητό εκεί; Η αρχισυντάκτρια και ο διευθυντής σύνταξης της LiFO βρέθηκαν για λίγες μέρες στην πόλη και σχολιάζουν όσα έφαγαν, όσα τους άρεσαν και όσα ανυπομονούν να ξαναφάνε.

Τα αίματα είχαν ήδη ανάψει από το πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών, όπου τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου. Το «The Substance», η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Κοραλί Φαρζά, έχει σχολιαστεί όσο λίγες στα social media τις τελευταίες μέρες, με τις απόψεις να κυμαίνονται από τον εκθειασμό μέχρι την απόλυτη αηδία.Ο Αλέξανδρος Διακοσάββας και η δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου Ιωσηφίνα Γριβέα σχολιάζουν πόσο unapologetic είναι το ασύστολο κοπιάρισμα της Φαρζά από ένα σωρό δημοφιλείς ταινίες, αναζητούν τις φεμινιστικές της προθέσεις και πού οδηγούν αυτές, και απαιτούν μια υποψηφιότητα στα προσεχή Όσκαρ για το δυναμικό comeback της Ντέμι Μουρ.Η Ιωσηφίνα Γριβέα γράφει στα sites oneman, ladylike και news247 και συμμετέχει στην εκπομπή της Cosmote TV «Watch Next» με τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο. 

Παρότι υπήρξε αρκετή γκρίνια για το γεγονός ότι η –ακριβοθώρητη πλέον– σούπερσταρ της techno Charlotte de Witte έπαιξε «κλείσιμο», δηλαδή από τις 5:00 ως τις 7:00 το πρωί, το κλειστό γήπεδο TaeKwonDo του Φαλήρου γέμισε με κόσμο στη δεύτερη, πολύ επιτυχημένη μέρα του φετινού Techniques.Είχαν προηγηθεί ο KAS:ST και ο σύντροφος της Charlotte, Enrico Sangiuliano, σε μια βραδιά που συνολικά είχε τα ups and downs της, τα οποία, ωστόσο, σχετίζονται μάλλον περισσότερο με τις προσδοκίες του κοινού.Ο Αλέξανδρος Διακοσάββας και ο ραδιοφωνικός παραγωγός και DJ Νίκος Ζώης σχολιάζουν τη βραδιά, το κάθε σετ ξεχωριστά και μιλούν για όσα είναι hot τώρα στην ηλεκτρονική σκηνή και στο αθηναϊκό nightlife.Ακούμε τον Νίκο Ζώη στον Athens Radio DeeJay 95.2, καθημερινά από τις 12:00 ως τις 14:00.

Ο Αλέξανδρος Διακοσάββας και ο δημοσιογράφος και κριτικός θεάτρου Γιώργος Βουδικλάρης είδαν την παράσταση «Ο Χορός των εραστών», που ανεβαίνει στη Μικρή Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, και εντυπωσιάστηκαν από το κείμενο του Τιάγκο Ροντρίγκες, τα υπαρξιακά ερωτήματα που θέτει και τη χημεία που έχουν αναπτύξει μετά από χρόνια συνεργασίας η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου με τον Νίκο Καραθάνο. Σε αυτό το podcast συζητούν επίσης για το Φεστιβάλ της Αβινιόν, το οποίο ο Γ. Βουδικλάρης επισκέπτεται αδιάλειπτα εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες, για το «πείραμα» των απογευματινών κυριακάτικων παραστάσεων που προτείνει η Στέγη και για τη χαρά τού να ανακαλύπτεις πρώτος το next best thing στην τέχνη, τα πρόσωπα και τις τάσεις για τις οποίες όλοι θα συζητούν σε λίγο καιρό.

Ο Γιάννης Βασιλείου και η Φωτεινή Λεβογιάννη των Unboxholics είδαν τα πρώτα επεισόδια της δημοφιλούς σειράς του HBO. Πως τους φαίνεται ο «Batman» του Ματ Ριβς, όπου και βασίστηκε η σειρά; Τι την κάνει να ξεχωρίζει από άλλες αντίστοιχες με ήρωες που προσπαθούν να ανέβουν τα σκαλιά της ιεραρχίας μηχανορραφώντας; Θα ενδιέφερε τον κόσμο εξίσου αν δεν βασιζόταν σε χαρακτήρες της DC; Ποιος είναι ο αγαπημένος τους «Πιγκουίνος» ;  Και ποιος από τους δύο θα ήθελε να είναι ο Μπάτμαν και ποιος ο Ρόμπιν;

O Γιάννης Βασιλείου και ο κωμικός Δημήτρης Δημόπουλος είδαν το «Joker: Folie a Deux», την πολυσυζητημένη συνέχεια της ταινίας του Τοντ Φίλιπς. Χρειάζεται να έχεις δει τον «Joker» για να το παρακολουθήσεις; Είναι τελικά όντως μιούζικαλ κι αν όχι, γιατί; Έρχεται σε σύγκρουση με τους φαν της πρώτης ταινίας; Τι σχέση μπορεί να έχει με τον «Τελευταίο Πειρασμό» του Μάρτιν Σκορσέζε και του Νίκου Καζαντζάκη; Και με ποιον τρόπο χωράνε η Aλίκη Βουγιουκλάκη και η Τάνια Τσανακλίδου σε ένα podcast για το «Joker: Folie a Deux;

O Γιάννης Βασιλείου και ο Αλέξανδρος Παπαγεωργίου (aka Aλεκσάντερ Πλατς) συζητούν για τον «Σκαθαροζούμη Σκαθαροζούμη» και για το σινεμά του Τιμ Μπάρτον.  Χρειαζόμασταν έναν δεύτερο Σκαθαροζούμη; Τον βρήκαν διασκεδαστικό; Γιατί ο αγαπημένος σκηνοθέτης στην πραγματικότητα δεν είναι παραμυθάς; Τι άλλαξε στο σινεμά του κατά τον 21ο αιώνα ; Πότε θα αποκατασταθεί η αλήθεια για τον «Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη»; Ποια ταινία θεωρούν αμφότεροι την καλύτερη υπερηρωική παραγωγή όλων των εποχών; Τι σχέση μπορεί να έχει ο Τιμ Μπάρτον με τον Σιλβέστερ Σταλόνε και τον Πάτρικ Κλάιφερτ; Και γιατί το ειδύλλιό του με τη Μόνικα Μπελούτσι αποκαθιστά την πίστη μας στα celebrity ζευγάρια;

Ο Γιάννης Βασιλείου και η Μαριάννα Τσότρα συζητούν για την τρίτη σεζόν της σειράς «The Bear». Ποια επεισόδια τους άρεσαν περισσότερο; Τους χάλασε κάτι; Γιατί ήταν πιο εύκολο να ταυτιστούμε με ήρωα έναν σεφ στη μετα-covid εποχή; Τι κάνει το casting της σειράς να ξεχωρίζει; Είναι δράμα ή κωμωδία; Πόσο hot είναι ο Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ; Και τι σχέση έχουν τα βρακιά, η Ροζαλία και η Θεσσαλονίκη με ένα podcast για την τρίτη σεζόν του «Bear»; Ακούστε τις απαντήσεις σε όλες τις καυτές ερωτήσεις, αλλά και σε μερικές χλιαρές.

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Βαγγέλης Βίτσικας (aka Cine Vaggo) είδαν το «Longlegs», το οποίο στοιχειώνει ο Νίκολας Κέιτζ με μια ολιγόλεπτη εμφάνιση. Με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας στις αίθουσες, ανατρέχουν στην καριέρα του ηθοποιού. Χρωστάει πολλά στον θείο Κόπολα; Τι ξεχωρίζει την υποκριτική του από εκείνη των υπολοίπων; Ποια ατάκα από το «Moonstruck» έχει μείνει; Ποια ταινία του ΄90 θεωρεί ο Βαγγέλης την καλύτερη όλης της φιλμογραφίας του; Πότε άρχισε το ίντερνετ να τον χλευάζει και γιατί;  Και τι είναι τελικά αυτό το Τοκάρεφ;

Ο Γιάννης Βασιλείου και η Μαρία Δρουκοπούλου είδαν και σχολιάζουν το «Horizon: An American Saga – Chapter One». Με αφορμή την κυκλοφορία του στις αίθουσες, κάνουν μια μεγάλη αναδρομή στην καριέρα του Κέβιν Κόστνερ. Τι πρεσβεύει ως σταρ; Ποια από τις ταινίες της φιλμογραφίας του πρέπει να βγει οπωσδήποτε σε επανέκδοση; Ποιες ήταν οι επιτυχίες που τον βοήθησαν να γυρίσει τόσο νωρίς στην καριέρα του το οσκαρικό «Χορεύοντας με τους Λύκους»; Ποια ταινία του στοίχειωσε τον προγραμματισμό της εγχώριας ιδιωτικής τηλεόρασης; Και τι κοινό μπορεί να έχει με τον Τομ Χανκς;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος είδαν και σχολιάζουν την ταινία ο «Εξορκισμός» με τον Ράσελ Κρόου. Τι πήγε τόσο στραβά; Γιατί ο «Εξορκιστής» του Γουίλιαμ Φρίντκιν παραμένει αξεπέραστος; Ποια φοβία αξιοποιεί το είδος για να μας τρομάξει; Μήπως έχει παραγίνει το κακό με τους εξορκισμούς στο σινεμά; Πού κολλάει ο Μπέλα Γκούτμαν σε ένα podcast για κινηματογραφικούς εξορκιστές; Και γιατί ο Ράσελ Κρόου είχε βρίσει τον Θοδωρή σε μια συνέντευξη; Ακούστε τις απαντήσεις σε όλες τις καυτές ερωτήσεις, αλλά και σε μερικές χλιαρές.

Ο Γιάννης Βασιλείου και η Βαρβάρα Κοντονή είδαν και αγάπησαν το «Ανθρωπίστρια Βρικόλακας Αναζητά Αυτοκτονικό Άτομο». Φέρνει κάτι νέο η ταινία στον βαμπιρικό μύθο; Ποιες είναι οι επιρροές της; Ποιο τραγούδι από το σάουντρακ της προκαλεί εθισμό; Ποια η διαφορά του βρικόλακα από τον βουρδούλακα και το βομπίρκο; Γιατί βρίσκουμε γοητευτικούς τους βρικόλακες, ενώ άλλα τέρατα του σινεμά τα σιχαινόμαστε; Ποιες είναι οι σημαντικότερες ταινίες του είδους; Και τι σχέση έχει ο Τσιτσάνης με τους βρικόλακες;

Ο Γιάννης Βασιλείου και η Βαρβάρα Κοντονή είδαν τη νέα ταινία του Ζαχαρία Μαυροειδή, το «Καλοκαίρι της Κάρμεν». Συλλαμβάνει αποτελεσματικά τη ραθυμία του καλοκαιριού; Είναι μια queer ταινία; Τι σημαίνει queer σινεμά; Πρέπει το queer σινεμά να είναι πάντα ακτιβιστικό και εναλλακτικό ή χωράει μέσα του και πιο mainstream αφηγήσεις; Και ποιος είναι καλύτερος ηθοποιός, η «Κάρμεν» ή ο Μέσι της «Ανατομίας μιας Πτώσης»;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Λουκάς Κατσίκας είδαν και σχολιάζουν τη νέα ταινία του Τζορτζ Μίλερ, ένα prequel άνευ Σαρλίζ Θερόν που έρχεται στις αίθουσες μετά τον θρίαμβο του «Mad Max: Fury Road». Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Λουκάς Κατσίκας λάτρεψαν το «Fury Road» και θεωρούν ότι ανέβασε ψηλά τον πήχη για το σύγχρονο σινεμά δράσης. Γιατί η «Furiosa» αποδείχτηκε κατώτερη των προσδοκιών; Γιατί, ταυτόχρονα, είναι η καλύτερη υπερπαραγωγή που θα δεις εκεί έξω αυτή την περίοδο; Ήταν η Άνια Τέιλορ-Τζόι υποτονική ή έδωσε στον Τζορτζ Μίλερ ακριβώς αυτό που ήθελε; Μήπως ο Τζορτζ Μίλερ επιχείρησε να κάνει έναν ρεβιζιονιστικό «Mad Max» με ηρωίδα την ατρόμητη πολεμίστρια; Χρειαζόμασταν ακόμα μια επίσκεψη του Τζορτζ Μίλερ στο σύμπαν που έφτιαξε o ίδιος; Και γιατί ο Λουκάς τσιγκουνεύεται τα αστεράκια, ενώ αγαπάει το σινεμά τόσο πολύ;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Λουκάς Κατσίκας συζητούν για την ανθολογία του Γιώργου Λάνθιμου. Ο ένας την βρήκε ανοικονόμητη και οριακά ανυπόφορη, ο άλλος ήταν πιο θετικός απέναντί της. Ποια είναι τα προβλήματα και ποια τα προτερήματά της; Πώς αντέδρασε το κοινό στη δημοσιογραφική προβολή της στις Κάννες;  Γιατί την αποκαλούν «Tenet» του Γιώργου Λάνθιμου; Τι είναι αυτό που έχει πετύχει ο Έλληνας σκηνοθέτης μέχρι σήμερα; Γιατί όσοι τον κατηγόρησαν για αντιγραφή, δεν ξέρουν από σινεμά; Γιατί κανένας από τους δύο συνομιλητές δεν έχει δει καμία ταινία του για δεύτερη φορά; Και ποιες είναι οι αγαπημένες τους κινηματογραφικές ανθολογίες; Ακούστε το νέο επεισόδιο της σειράς The Review, για να μάθετε τις απαντήσεις στις παραπάνω ερωτήσεις. Αν έχετε την καλοσύνη, φυσικά.

Ο Τάσος Μελεμενίδης είδε το πολυσυζητημένο «Megalopolis» στις Κάννες και συζητά με τον Γιάννη Βασιλείου για την ταινία και για το σινεμά του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Μήπως η επίσημη πρεμιέρα έπρεπε να είχε γίνει στη Μεγαλόπολη; Πόσα λεπτά χειροκροτούσαν όρθιοι οι θεατές στις Κάννες και γιατί δεν έχει καμία σημασία ; Πόσο θα βοηθήσει μακροπρόθεσμα την ταινία η πρεμιέρα στο φεστιβάλ; Ποια τα προτερήματα και ποια τα μειονεκτήματά της; Μήπως όσα αρνητικά γράφτηκαν, γράφονται συνέχεια για ταινίες του σκηνοθέτη; Μήπως τα μεγάλα αριστουργήματα που δεν γυρίστηκαν ποτέ, είναι αριστουργήματα επειδή μπορέσαμε να τα πλάσουμε στο μυαλό μας όπως θέλαμε; Ακούστε τις απαντήσεις σε όλες τις καυτές ερωτήσεις, αλλά και σε μερικές χλιαρές.

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Αλέξανδρος Διακοσάββας συζητούν για τη δεύτερη σεζόν του «Maestro» που μόλις ανέβηκε στο Netflix, κάνοντας παράλληλα πρεμιέρα και στο Mega. Υποκλίθηκε κι αυτήν τη φορά το Twitter; Είναι αυτή η καλύτερη σειρά του Έλληνα δημιουργού; Γιατί μας αρέσει να χαζεύουμε τα σπίτια στις σειρές του; Υποστηρίζει τα μηνύματα του κινηματογραφικά; Και είναι καλύτερος μαέστρος αυτός ή ο Μπράντλεϊ Κούπερ; 

Λίγο πριν από τον μεγάλο τελικό της Eurovision 2024, ο Γιάννης Βασιλείου, ο Αλέξανδρος Διακοσάββας και ο Τάσος Μπρεκουλάκης αναλύουν τις φετινές συμμετοχές και δίνουν τα προγνωστικά τους. Τι γίνεται με το μικρόφωνο της Μαρίνας Σάττι; Γιατί κόλλησαν με το «Europapa» της Ολλανδίας; Ποιο είναι το μοναδικό τραγούδι που θα έπαιζαν αν ήταν ραδιοφωνικοί παραγωγοί; Πώς τους φάνηκε το δίδυμο των παρουσιαστών; Είναι η Eurovision ένα κλειστό μουσικό σύμπαν; Και σε ποια θέση θα ερχόταν ο Μπρους Σπρίνγκστιν αν συμμετείχε στον διαγωνισμό; Ακούστε τις απαντήσεις σε όλες τις καυτές ερωτήσεις, αλλά και σε μερικές χλιαρές.

Ο Γιάννης Βασιλείου και η Σταυρούλα Κουλίτση (aka The Green Post-it) αναλύουν το «Baby Reindeer», τη σειρά-φαινόμενο των ημερών, ενδεχομένως και της χρονιάς.

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος συζητούν για τη νέα ταινία του Άλεξ Γκάρλαντ, για τον λόγο που τρομάζει τόσο τους θεατές στις ΗΠΑ, για τις πολιτικές της προεκτάσεις και το ταβάνι τους, για την ερμηνευτική ωρίμανση της Κίρστεν Ντανστ, καθώς και για τη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, τις εμμονές του και τις αδυναμίες του. Guest star του επεισοδίου ο Ντόλαντ Τραμπ, ο Σπάικ Λι, οι Rolling Stones, ο Σλάβοι Ζίζεκ και ο Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ.   

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Ζήσης Ρούμπος αναλύουν την σειρά του Στίβεν Ζαϊλιαν που φέρνει το κιαροσκούρο στην πλατφόρμα του Netflix. Συζητούν για τον ρυθμό και το σασπένς της, για το ασπρόμαυρο φίλτρο της και  τους συμβολισμούς της, για όσα κάνει διαφορετικά από άλλες μεταφορές του βιβλίου της Πατρίσια Χάισμιθ, για τον φορμαρισμένο Άντριου Σκοτ, αλλά και για τα spoilers και όσους τα κάνουν επίτηδες. Γκεστ σταρ του επεισοδίου ο Καραβάτζιο, ο Κρίστοφερ Νόλαν, ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο Τσετ Μπέικερ και ο Νταρθ Βέιντερ.

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Άκης Καπράνος συζητούν για την ταινία της Σαμ Τέιλορ-Τζόνσον, για το αν χρειάζεται να μοιάζουν οι ηθοποιοί με τα βιογραφούμενα πρόσωπα, για την καταπληκτική ερμηνεία της Μαρίσα Αμπέλα, για τον λόγο που χρειαζόμαστε ακόμα περισσότερο τη μουσική της Γουαϊνχάουζ σήμερα, για το κατά πολύ ανώτερο «Amy» του Ασίφ Καπάντια, για τη biopic φρενίτιδα των καιρών μας και για τις καλύτερες μουσικές βιογραφίες του σινεμά. Γκεστ σταρ στη συζήτηση οι Beatles, η Ελα Φιτζέραλντ, ο Φρανκ Σινάτρα, ο Κλιντ Ίστγουντ, ο Γκας Βαν Σαντ και ο Μάρκος Λεζές.