TORcast

Van swingende klassiekers tot intieme ballads en verfijnde instrumentals: deze TORcast ademt sfeer, klasse en rust, al zeg ik ’t zelf…. Spielvereinigung Sued, Sjaella vocal group: Snooze Until You Loose; Spielvereinigung Sued, Sjaella vocal group: Falling In Place; Kenichi Tsunoda bigband: Take Five; Arne Domnerus, Bengt Hallberg, Lars Erstrand, Egil Johansen en Georg Riedel: Limehouse Blues; Christian McBride: Night Train; Hank Jones, Oliver Nelson: Jazztime USA; Toots Thielemans: Manha De Carnaval; Claude Bolling, Jean-Pierre Rampal: Sentimentale, Pt.2; Renee Olstead: Taking A Change On Love; Ella Fitzgerald, Louis Armstrong: Can’t We Be Friends?; Diana Krall: Temptation; Coleman Hawkins, Ben Webster: Blues For Yolande.

Sonny Rollins: Just Once; Marcus Miller, Miles Davis: Claire / Lost in Madrid; Michel Legrand, Miles Davis: Django; Dubbelaar: The King’s Singers: Bewitched, Bothered and Bewildered; Jeff Goldblum & the Mildred Snitzer Orchestra, Charly Puth: Bewitched, Bothered and Bewildered; Harry Allen, Mike Karn: Quater Past Blue; Joshua Redman: The Folks Who Live On The Hill; Harry Connick Jr.: One Fine Thing; Thelonious Monk: Nutty; Sonny Rollins, Thelonious Monk: The Way You Look Tonight; Johnny Hodges, Duke Ellington: Stompy Jones; Ben Webster, Oscar Peterson: The Touch Of Your Lips.

Playlist: Duke of Iron: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Clifton Anderson – trombone, Mark Soskin – piano, Jerome Harris – basgitaar, Marvin Smith – drums St. Thomas: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Tommy Flanagan – piano, Doug Watkins – bas, Max Roach – drums You Don’t Know What Love Is: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Tommy Flanagan – piano, Doug Watkins – bas, Max Roach – drums Tenor Madness: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, John Coltrane – tenorsaxofoon, Red Garland – piano, Paul Chambers – bas, Philly Joe Jones – drums Valse Hot: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Clifford Brown – trompet, Richie Powell – piano, George Morrow – bas, Max Roach – drums God Bless The Child: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Jim Hall – gitaar, Bob Cranshaw – bas, Ben Riley – drums Blue Room (opgenomen in VARA Studio 5 in Hilversum): Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Han Bennink – drums, Ruud Jacobs – bas Sonny Rollins: een leven gewijd aan groei, vrijheid en klank Sonny Rollins, geboren als Theodore Walter Rollins op 7 september 1930 in New York, behoort tot de grootste saxofonisten uit de jazzgeschiedenis. Zijn leven en werk getuigen van een uitzonderlijke artistieke nieuwsgierigheid, discipline en een onuitputtelijke drang tot vernieuwing. Met zijn krachtige tenor-sound en improvisatietalent heeft hij generaties muzikanten geïnspireerd. Rollins groeide op in Harlem, een broedplaats van jazz en cultuur. Al op jonge leeftijd raakte hij gefascineerd door muziek, onder invloed van grootheden als Coleman Hawkins en Lester Young. In de jaren vijftig brak hij door met opnames als Saxophone Colossus (1956), waarop zijn virtuositeit en speelse improvisaties duidelijk hoorbaar zijn. Zijn composities, zoals “St. Thomas”, combineren Caribische invloeden met swing en laten zien hoe veelzijdig hij was. Wat Rollins bijzonder maakt, is niet alleen zijn technische beheersing, maar ook zijn filosofische benadering van muziek. Hij beschouwde jazz als een vorm van persoonlijke expressie en spirituele ontwikkeling. Dit blijkt onder meer uit zijn beroemde “bridge sabbatical” eind jaren vijftig, waarin hij zich tijdelijk terugtrok van het podium om intensief te oefenen op de Williamsburg Bridge in New York. Deze periode van zelfreflectie versterkte zijn geluid en zijn vertrouwen als artiest. In de jaren zestig en zeventig experimenteerde Rollins met nieuwe stijlen en invloeden, waaronder free jazz en wereldmuziek. Zijn open houding tegenover verandering hield zijn muziek fris en relevant. Albums als The Bridge (1962) markeren zijn terugkeer na stilte en tonen een rijpere, diepgaandere muzikale stem. Naast zijn muzikale prestaties staat Rollins bekend om zijn integriteit en toewijding. Hij sprak zich uit voor burgerrechten en bleef trouw aan zijn eigen artistieke visie, ongeacht commerciële druk. Deze onafhankelijkheid maakt hem tot een voorbeeld van creatieve vrijheid. Zijn carrière, die meer dan zes decennia omspant, leverde hem talloze onderscheidingen op, waaronder een Grammy Lifetime Achievement Award. Toch bleef hij bescheiden en gericht op groei. Zelfs op latere leeftijd benadrukte hij dat hij zichzelf nog steeds als leerling zag. Sonny Rollins’ nalatenschap is er een van moed, discipline en liefde voor muziek. Zijn levensverhaal laat zien dat ware grootheid ligt in voortdurende ontwikkeling en het durven volgen van je eigen pad. Met zijn warme, expressieve klank en positieve energie blijft hij een bron van inspiratie voor muziekliefhebbers wereldwijd.  

Een TORcast geheel gewijd aan de muziek van Miles Davis. Miles werd honderd jaar geleden (op 26 mei 1926) geboren en ontwikkelde zich tot één van de belangrijkste musici, niet alleen in de geschiedenis van de jazz maar in die van hele hedendaagse muziek.  In deze TORcast laat Willem Habers een selectie van zijn favoriete Davis-opnames horen. Geen uitputtende opsomming, geen verantwoord chronologisch overzicht, geen doorwrocht spectrum van ’s mans invloeden en werk maar een heel persoonlijke keuze uit het gigantische oeuvre van deze jazzgigant. Playlist: Seven Steps to Heaven Miles Davis (trompet), Ron Carter (bas), Anthony Williams, Frank Butler (drums), Herbie Hancock, Victor Feldman (piano), George Coleman (tenorsax), Nefertiti Miles Davis (trompet), Wayne Shorter (tenorsax), Tony Williams (drums), Ron Carter (bas), Herbie Hancock (piano) Boplicity Miles Davi (trompet), Lee Konitz (altsax), Gerry Mulligan (baritonsax), John Lewis (piano), Kenny Clark (drums), Nelson Boyd (bas)J.J. Johnson (trombone), Bill Barber (tuba) Milestones Miles Davis (trompet), John Coltrane (tenorsax), Cannonball Adderly (altsax), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums) Tutu Miles Davis (trompet), Marcus Miller (producer, instruments), George Duke (keyboards), Paulhinho da Costa (percussie) Amandla Miles Davis (trompet), Kenny Garrett (altsax), Marcus Miller (bas), Omar Hakim (drums), Joe Sample (keyboards) Human Nature Miles Davis (trompet), Darryll Jones (bas), Vince Wilburn jr. (drums), John Scofield (gitaar), Robert Irving III (keyboards), Round Midnight Miles Davis (trompet), John Coltrane (tenorsax), Cannonball Adderly (altsax), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums) Jam Session Miles Davis (trompet), Michel Legrand (piano), Jimmy Cleveland (trombone), Kenny Garrett (sax), Mark Rivett (gitaar), Alphonse Mouzon, Harvey Mason (drums), Benny Reitveld (bas) Een paar bespiegelingen… De muziek van Miles Davis is niet slechts een hoofdstuk in de geschiedenis van de jazz; zij is een voortdurend herlezing van wat muziek kan zijn. Wie naar Davis luistert, hoort niet alleen noten, maar ook een bepaalde houding ten opzichte van tijd, stilte en vernieuwing. Zijn oeuvre lijkt zich steeds te onttrekken aan elke definitie die men erop loslaat. Dat maakt zijn betekenis filosofisch relevant: Davis laat zien dat identiteit niet iets statisch is, maar een proces van voortdurende transformatie. Een van de opvallendste kenmerken van zijn muziek is het gebruik van ruimte. In albums als *Kind of Blue* wordt stilte niet als leegte ervaren, maar als een actief element. Deze benadering roept vragen op over de aard van expressie zelf. Moet muziek altijd gevuld zijn, of kan juist het weglaten een diepere vorm van communicatie zijn? Davis’ antwoord lijkt te zijn dat betekenis ontstaat in de spanning tussen klank en stilte. Daarmee sluit hij aan bij een bredere existentiële intuïtie: dat wat niet gezegd wordt, vaak even belangrijk is als wat wel wordt uitgesproken. Daarnaast belichaamt Davis het idee van artistieke vrijheid als morele houding. Hij weigerde zich te conformeren aan de verwachtingen van zijn publiek of de industrie. Telkens wanneer hij succes bereikte—of het nu ging om bebop, modal jazz of fusion—koos hij ervoor om een nieuwe richting in te slaan. In die zin is zijn carrière een praktijk van wat de filosoof Nietzsche “zelfoverwinning” noemde: het voortdurend achterlaten van het oude zelf om ruimte te maken voor het nieuwe. Deze radicale trouw aan vernieuwing maakt hem tot een bron van inspiratie voor hedendaagse musici. De invloed van Miles Davis op huidige jazzmuzikanten ligt dan ook niet alleen in specifieke harmonieën of technieken, maar in een manier van denken. Moderne jazz kenmerkt zich door hybriditeit: invloeden van hiphop, elektronische muziek en wereldmuziek vloeien samen tot nieuwe vormen. Deze openheid is rechtstreeks schatplichtig aan Davis’ grensverleggende experimenten, vooral in zijn latere werk zoals *Bitches Brew*. Hij legitimeerde het idee dat jazz geen afgesloten traditie is, maar een permeabel veld waarin alles kan worden opgenomen. Ten slotte blijft Davis relevant omdat hij de luisteraar actief betrekt. Zijn muziek vraagt om aandacht, om interpretatie, om een zekere existentiële inzet. Zij is nooit volledig transparant; er blijft altijd iets ongrijpbaars. In een tijd waarin muziek vaak als achtergrondconsumptie fungeert, herinnert Davis ons eraan dat luisteren een vorm van denken is. Zo bezien is Miles Davis niet alleen een muzikant, maar een filosoof in klank. Zijn erfenis leeft voort in elke muzikant die durft te experimenteren, te twijfelen en opnieuw te beginnen—en in elke luisteraar die bereid is om in die zoektocht mee te gaan.

Een TORcast geheel gewijd aan de muziek van Miles Davis. Miles werd honderd jaar geleden (op 26 mei 1926) geboren en ontwikkelde zich tot één van de belangrijkste musici, niet alleen in de geschiedenis van de jazz maar in die van hele hedendaagse muziek.  In deze TORcast laat Willem Habers een selectie van zijn favoriete Davis-opnames horen. Geen uitputtende opsomming, geen verantwoord chronologisch overzicht, geen doorwrocht spectrum van ’s mans invloeden en werk maar een heel persoonlijke keuze uit het gigantische oeuvre van deze jazzgigant. Playlist: So What Miles Davis (trompet), Bill Evans (piano), Cannonball Adderly (altsax), John Coltrane (tenorsax), Paul Chambers (bas), Jimmy Cobb (drums) Move met Gerry Mulligan, Max Roach, Lee Konitz, Karl Winding en John Barber (tuba) If I Were A Bell Miles Davis (tp), Red Garland (piano), John Coltrane (tenorsax), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums) Someday My Prince Will Come Miles Davis (tp), John Coltrane (sax), Hank Mobley (sax), Wynton Kelly (piano), Psul Chambers (bas), Jimmy Cobb (drums) My Funny Valentine Miles Davis (trompet), Herbie Hancock (piano), Wayne Shorter (tenorsax), Ron Carter (bas), Tony Williams (drums) Générique – Ascenseur pour l’echafaud Miles Davis (trompet), Barney Wilen (sax), René Urtreger (piano), Pierre Michelot (bas) en Kenny Clarke (drums) Concierto de Aranjuez: Adagio Miles Davis (trompet), orkest onder leiding van Gil Evans   Een paar bespiegelingen… De muziek van Miles Davis is niet slechts een hoofdstuk in de geschiedenis van de jazz; zij is een voortdurend herlezing van wat muziek kan zijn. Wie naar Davis luistert, hoort niet alleen noten, maar ook een bepaalde houding ten opzichte van tijd, stilte en vernieuwing. Zijn oeuvre lijkt zich steeds te onttrekken aan elke definitie die men erop loslaat. Dat maakt zijn betekenis filosofisch relevant: Davis laat zien dat identiteit niet iets statisch is, maar een proces van voortdurende transformatie. Een van de opvallendste kenmerken van zijn muziek is het gebruik van ruimte. In albums als *Kind of Blue* wordt stilte niet als leegte ervaren, maar als een actief element. Deze benadering roept vragen op over de aard van expressie zelf. Moet muziek altijd gevuld zijn, of kan juist het weglaten een diepere vorm van communicatie zijn? Davis’ antwoord lijkt te zijn dat betekenis ontstaat in de spanning tussen klank en stilte. Daarmee sluit hij aan bij een bredere existentiële intuïtie: dat wat niet gezegd wordt, vaak even belangrijk is als wat wel wordt uitgesproken. Daarnaast belichaamt Davis het idee van artistieke vrijheid als morele houding. Hij weigerde zich te conformeren aan de verwachtingen van zijn publiek of de industrie. Telkens wanneer hij succes bereikte—of het nu ging om bebop, modal jazz of fusion—koos hij ervoor om een nieuwe richting in te slaan. In die zin is zijn carrière een praktijk van wat de filosoof Nietzsche “zelfoverwinning” noemde: het voortdurend achterlaten van het oude zelf om ruimte te maken voor het nieuwe. Deze radicale trouw aan vernieuwing maakt hem tot een bron van inspiratie voor hedendaagse musici. De invloed van Miles Davis op huidige jazzmuzikanten ligt dan ook niet alleen in specifieke harmonieën of technieken, maar in een manier van denken. Moderne jazz kenmerkt zich door hybriditeit: invloeden van hiphop, elektronische muziek en wereldmuziek vloeien samen tot nieuwe vormen. Deze openheid is rechtstreeks schatplichtig aan Davis’ grensverleggende experimenten, vooral in zijn latere werk zoals *Bitches Brew*. Hij legitimeerde het idee dat jazz geen afgesloten traditie is, maar een permeabel veld waarin alles kan worden opgenomen. Ten slotte blijft Davis relevant omdat hij de luisteraar actief betrekt. Zijn muziek vraagt om aandacht, om interpretatie, om een zekere existentiële inzet. Zij is nooit volledig transparant; er blijft altijd iets ongrijpbaars. In een tijd waarin muziek vaak als achtergrondconsumptie fungeert, herinnert Davis ons eraan dat luisteren een vorm van denken is. Zo bezien is Miles Davis niet alleen een muzikant, maar een filosoof in klank. Zijn erfenis leeft voort in elke muzikant die durft te experimenteren, te twijfelen en opnieuw te beginnen—en in elke luisteraar die bereid is om in die zoektocht mee te gaan.

Playlist Taj Mahal, Phanton Blues Band: Crazy About A Jukebox; Fats Domino: Blue Monday; Jay McShann: Confessin’ The Blues; Bix Beiderbecke: Clarinet Marmelade; Beny Goodman: After You’ve Gone; Dubbelaar: Mose Allison: Don’t Get Around Much Anymore; Ben Webster: Don’t Get Around Much Anymore; Stan Getz Quartet: Like Someone In Love; Floriaan Wempe, Fay Claassen, Rob van Bavel, Steve Zwanink, Willie Jones II: Angel Roy; Monty Alexander, Luke Sellick, Jason Brown, Bobby Thomas jr.: You Make Me Feel Brand New; Julian Lage, John Medeski, Jorge Roeder, Kenny Wollesen: Talking Drum; Pat Metheny: Don’t Look Down; Wes Montgomery: Tequila.

Intussen is het een traditie geworden: een keer per jaar kwam het radioprogramma “All That Jazzz” live vanuit Jazzpodium De Tor in Enschede met het Tor-Vinyl-Café. Het radioprogramma is een podcast geworden: de TORcast. De rest is hetzelfde gebleven: Vaste en minder vaste bezoekers van De Tor nemen hun eigen platen mee en vertellen de andere bezoekers waarom ze juist die plaat zo bijzonder vinden dat ze ‘m willen laten horen in De Tor en op de radio/podcast. Eén voorwaarde: “Strictly Vinyl”…. Dit is de opname van het Tor-Vinylcafé van 8 mei 2026, deel 3

Intussen is het een traditie geworden: een keer per jaar kwam het radioprogramma “All That Jazzz” live vanuit Jazzpodium De Tor in Enschede met het Tor-Vinyl-Café. Het radioprogramma is een podcast geworden: de TORcast. De rest is hetzelfde gebleven: Vaste en minder vaste bezoekers van De Tor nemen hun eigen platen mee en vertellen de andere bezoekers waarom ze juist die plaat zo bijzonder vinden dat ze ‘m willen laten horen in De Tor en op de radio/podcast. Eén voorwaarde: “Strictly Vinyl”…. Dit is de opname van het Tor-Vinylcafé van 8 mei 2026, deel 2

Intussen is het een traditie geworden: een keer per jaar kwam het radioprogramma “All That Jazzz” live vanuit Jazzpodium De Tor in Enschede met het Tor-Vinyl-Café. Het radioprogramma is een podcast geworden: de TORcast. De rest is hetzelfde gebleven: Vaste en minder vaste bezoekers van De Tor nemen hun eigen platen mee en vertellen de andere bezoekers waarom ze juist die plaat zo bijzonder vinden dat ze ‘m willen laten horen in De Tor en op de radio/podcast. Eén voorwaarde: “Strictly Vinyl”…. Dit is de opname van het Tor-Vinylcafé van 8 mei 2026, deel 1

Een TORcast, een beetje in de stijl van het Vinyl-Café van 8 mei aanstaande: geen idee wie er komen gaat met welke muziek en wat voor verhalen daaromheen. Vrij naar matrimonale tradities: Something Old, Something New, Something Borrowed, Something Blue. Playlist: Nicholas Payton, Butcher Brown: All Blues; Bobby Broom: Doxy; Hermine Deurloo, Anton Goudsmit: Angel Nemali; Dubbelaar: Hermine Deurloo, Anton Goudsmit: Moon River; Eric Clapton, Jeff Beck: Moon River; Dubbelaar: Paul Simon: Train In The Distance (original acoutic demo); Paul Simon: Train In The distance (album version); Cecile McLorin Savant, Metropole Orchestra.: With Every Breath I Take; Ron Carter, Stephen Scott, Payton Crossley: Bye Bye Blackbird; Oscar Peterson: Hymn To Freedom; Stan Getz, Bill Evans: Grandfather’s Waltz.

Speciaal voor Koningsdag: een parade van jazz‑royalty, van Kings en Queens tot Dukes, Counts en zelfs een verdwaalde Prince of Darkness. In deze feestelijke Koningsdag‑special duiken we in de swingende wereld van adellijke bijnamen, vorstelijke titels en de verhalen achter de muzikale monarchen die de jazzgeschiedenis hebben gevormd. Waarom heten zoveel jazzhelden eigenlijk Duke, Count of King? En wat zegt dat over hun muziek, hun tijd… en hun ego? In deze TORcast hoor je de anekdotes, de legendes én natuurlijk de muziek die deze artiesten hun koninklijke status bezorgde. Een vrolijke, verrassende en vooral swingende ode aan de enige dag waarop heel Nederland een beetje royalty is. Welkom bij de podcast waar jazz en Koningsdag elkaar ontmoeten — en iedereen een kroon krijgt. Playlist: Benny Goodman quintet: Bei Mir Bist Du Schön; King Oliver: King Porter Stomp; King Oliver: St. James Infirmary; Wynton Marsalis, Ellis Marsalis: In The Court Of King Oliver; Benny Goodman, the King Of Swing: After You’ve Gone; Dubbelaar: Roger Miller: King Of The Road; Jimmy Smith, Wes montgomery: King Of The Road; Nat King Cole: L-O-V-E; B.B. King, Eric Clapton: The Thrill Is Gone; Dave Brubeck 4: The Duke; Dubbelaar: Duke Ellington, Louis Armstrong: Duke’s Place; Duke Ellington, Ella Fitzgerald: Duke’s Place; Trijntje Oosterhuis: Sir Duke; Rita Reys, Mathilde Santing: People Will Say We’re In Love; Count Basie, Frank Sinatra: Fly Me To The Moon; Cont Basie: Count Me In; Bily Holiday: Blue Moon; Bessie Smith: Nobody Knows You When You’re Down and Out; Prince: Sometimes It Snows In April. Noblesse Oblige Veel jazzmusici droegen bijnamen die verwezen naar adellijke of koninklijke titels, zoals King, Queen, Duke, Count, Prince en Lady. Koningen (Kings) Buddy “King” Bolden — Een van de vroegste jazzmonarchen uit New Orleans. Benny Goodman – “The King of Swing” — Klarinettist en icoon van de swingperiode. King Oliver (Joseph Nathan Oliver) — Mentor van Louis Armstrong en invloedrijke cornettist. Nat King Cole (Nathaniel Adams Coles) — Pianist en zanger met een vorstelijke bijnaam. King Pleasure (Clarence Beeks) — Bekend om zijn vocale jazzstijl. BB King – De koning van de blues en de bluesgitaar. Koninginnen & Keizerinnen (Queens & Empresses) Ella Fitzgerald – “The Queen of Jazz” — Een van de grootste jazzvocalisten ooit. Rita Reys – “The First Lady of Jazz in Europe” Mildred Bailey – “The Queen of Swing” — Invloedrijke zangeres uit de swingperiode. Bessie Smith – “The Empress of the Blues” — De machtige stem van de vroege blues. Hertogen, Graven & Baronnen (Dukes, Counts & Barons) Duke Ellington (Edward Kennedy Ellington) — Een van de grootste componisten en bandleiders in de jazzgeschiedenis. Count Basie (William James Basie) — Pianist en leider van een van de meest invloedrijke bigbands. The Jazz Baroness – Pannonica de Koenigswarter — Beschermvrouw van vele jazzmusici, o.a. Thelonious Monk. Prinsen & Adellijke titels (Princes & Other Titles) Miles Davis – “The Prince of Darkness” — Trompettist en vernieuwer van meerdere jazzstromingen. Chet Baker – “The Prince of Cool” — Trompettist en icoon van de cooljazz. Oscar Peterson – “The Maharaja of the Keyboard” — Virtuoos pianist met een exotisch klinkende eretitel. Lester Young – “Prez / The President” — Tenorsaxofonist met een bijnaam die politieke adel suggereert. Billie Holiday – “Lady Day” — Een van de meest expressieve jazzvocalisten. Prince – (Prince Roger Nelson) de troonopvolger en ongekroonde koning van de funk. Diplomatieke en ceremoniële titels Louis Armstrong – “The Ambassador” — Symbool van jazz als internationale taal. Eugene Wright – “The Senator” — Bassist uit het Dave Brubeck Quartet.  

Vorige week kondigden we het al aan: er is een hoop ‘verse oogst’ binnengekomen. Deze TORcast een selectie uit de verse jazz en aanverwanten…. En een paar minder verse, waar ik niet van af kon blijven…. Playlist: Peter Bernstein, Martin Schack, Hermund Nygård: Star Eyes; Taj Mahal, Phantom Blues Band: Wild About My Lovin’; Alessia Cara, Norah Jones: I’m In Trouble; Floriaan Wempe, Fay Claassen, Rodolfo Fereira Neves, Rob van Bavel, Steve Zwanink, Willie JonesIII: Gonna Be Alright; Dual City Concert Band, Ewout Dercksen: Melancholia de Bornos; Larry Coryell, Philip Catherine, Lars Danielson: Bags’ Groove; Chris Potter, Bill Frisell & Friends: Into Africa; Chicago Soul Jazz Collective: A Town Called Mercy.

Deze TORcast een vooruitblik op het concert van vrijdag 17 april in Jazzpodium de Tor in Enschede en veel aandacht voor ‘verse oogst’ aan jazzuitgaven. Playlist: Jazz at Lincoln Center: Passion or Fashion; Harry Allen: As Summer Fades Away; Kenny Barron: Meet You; Ron Carter, Yotam Silberstein: Nova Ilusão; Ruud Ouwehand, Peter Nieuwerf: Valse no. 1; Barend Middelhoff, Peter Bernstein, Clovis Nicolas, Jason Tiemann: Ask Monk; Barend Middelhoff, Pierre Christophe, Cedric Caillaud, Philippe Soient: Dream Dancing; Diana Reeves, Billy Childs: Hesitation; Madeleine Peyroux, William Galison: Back In Your Own Backyard.

Invloed van jazz op tango Vanaf de jaren 1920–1930 begonnen jazz en tango elkaar tegen te komen in grote steden als Buenos Aires, Parijs en New York. Dat leidde tot een paar concrete veranderingen in de tangomuziek: Swing‑achtige ritmiek en meer syncopen: Jazz bracht een lossere timing en meer variatie in accenten. Tango‑orkesten begonnen subtieler te swingen, zonder hun typische marcato‑stijl te verliezen. Pianisten gebruikten meer syncopen en gebroken akkoorden, geïnspireerd door ragtime en early jazz. Gebruik van ‘blues notes’ en uitgebreidere harmonieën Jazz bracht nieuwe harmonische kleuren: Septiemakkoorden, verminderde akkoorden, chromatiek. Hierdoor klonk tango moderner en minder strak tonaal. Improvisatie‑elementen: Traditioneel is tango sterk gecomponeerd, maar jazz introduceerde korte solo’s,  meer vrijheid voor bandoneón‑ en vioolfrases en persoonlijke interpretatie binnen het arrangement De grote synthese: Ástor Piazzolla: Piazzolla is hét voorbeeld van jazzinvloeden in tango: complexe harmonieën,  contrapunt, improvisatie, drum- en elektrische gitaarinvloeden. Invloed van tango op jazz Het ging niet alleen één kant op — tango beïnvloedde jazz ook: Tangoritmes in jazz‑arrangementen: Jazzbands in de jaren ’20–’40 namen tangoritmes en dansvormen over. Big bands speelden soms tango fox‑trots of Latin tangos, populair in ballrooms en Hollywoodfilms. De bandoneón in jazz: Vanaf de jaren ’60–70 begonnen jazzmuzikanten het instrument te ontdekken. De bandoneón is met zijn expressieve knijptechniek ideaal voor improvisatie. Melancholie en frasering: Jazzmusici lieten zich inspireren door de dramatische, zangerige lijnen van tango en de rubato‑achtige expressie uit de tango‑zang (Carlos Gardel, Roberto Goyeneche). Dat leidde tot “lyrischer” spel in bepaalde jazzsubgenres (bijv. cool jazz, modern jazz). Playlist: Astor Piazolla: Milonga Del Angel; Dino Saluzzi, Anja Lechner: Tango A Mi Padre; HIROMI, Edmar Castaneda: Libertango; Horacio Salgan, Ubaldo De Lio: Te Vas Milonga; Duke Ellington Orchestra: Latin American Sunshine; Poncho Sanchez, Mongo Santamaria: Watermelon Man; Arturo O’Farrill, The Afro Latin Jazz Orchestra: Alma Vacia; Dubbelaar: Sergio Mendez & Brasil 66: Mas Que Nada; Sergio Mendez, The Black Eyed Peas: Mas Que Nada; Sharky Puppy: Shofukan; Richard Bona, Alfredo Rodriguez: Ay, Mama Inès; Stan Getz, Luiz Bonfa: Só Danço Samba.  

Estrella Acosta en haar band Esquina 25 vieren de release van hun nieuwe album ‘Caminos’ in het voorjaar van 2026 met een concerttournee, waarmee ze op vrijdag 3 april De Tor in Enschede aandoen. Ze hebben hun horizon verbreed en een breed scala aan Latijns-Amerikaanse muziek laten horen, niet alleen uit Cuba, maar uit heel Zuid-Amerika en het Caribisch gebied. Aanleiding voor TORcast-host Willem Habers om eens in de wereld van Latijns Amerikaanse muziek te duiken. Playlist: Buena Vista Social Club: Chan Chan; Estrela Acosta & Esquina 25: Baila e Son Con Mi Mulata; Estrella Acosta: Mi Tierra Es Asi; Dizzy Gillespie: Manteeca; Tito Puente: Oye Como Va; Dubbelaar: Mongo Santamaria: Afro Blue; John Coltrane quartet: Afro Blue; Antonio Carlos Jobim: Wave; Elis Regina, Antonio Carlos Jobim: Aguas de Março; Josee Koning, Has Vromans, Nelson Maria, Daniel Pezzotti: Desafinado; Izaline Calister: Mi Pais; Estrella Acosta: Que Viva Chango; Astor Piazzolla: Libertango. Beluister deze TORcast Latijns‑Amerikaanse muziek heeft een enorme invloed gehad op de ontwikkeling van de jazz, vooral via ritmes, percussie‑technieken, dansvormen en nieuwe harmonieën. Hieronder vind je een chronologisch en thematisch overzicht. Cuba: de bakermat van Afro‑Cubaanse ritmes Afro‑Cubaanse basis (19e–20e eeuw) Ontstaan uit de mix van Afrikaanse ritmiek (Yoruba, Congo, Arará) en Spaanse melodie/harmonie. Belangrijke vormen: Rumba, Son, Danzón, Mambo, Cha‑cha‑chá. Cruciaal instrument: clave (2–3 / 3–2 patroon), hét ritmische fundament. Cuban Jazz & Latin Jazz (jaren 40–50) Jongeren in Havana en New York vermengen Son, Mambo en jazzharmonie. Sleutelpersonen: Mario Bauzá, Machito, Dizzy Gillespie, Chano Pozo (o.a. Manteca). Ontstaan van Afro‑Cuban Jazz: krachtige blazers, complexe polyrhythms, montuno‑piano. Later (jaren 70–heden) Salsa ontwikkelt zich (Fania All‑Stars, Willie Colón, Celia Cruz). Moderne Cubaanse jazz: Chucho Valdés, Irakere, Gonzalo Rubalcaba, Roberto Fonseca. Brazilië: ritmische rijkdom & zwoele harmonieën Samba (begin 20e eeuw) Afro‑Braziliaanse wortels, ontwikkeld in Rio. Ritmische kenmerken: 2/4 feel, syncopen, grote percussiegroepen. Bossa Nova (jaren 50–60) Intiemere, harmonisch verfijnde stijl (invloed van jazz). Pioniers: João Gilberto, Tom Jobim, Vinicius de Moraes. Wereldwijde doorbraak met The Girl from Ipanema (Getz/Gilberto). Harmonieën beïnvloeden jazzpianisten & componisten wereldwijd. MPB en beyond MPB (Música Popular Brasileira): Caetano Veloso, Gilberto Gil, Elis Regina. Moderne Brazilian Jazz: Hermeto Pascoal, Egberto Gismonti, Hamilton de Holanda. Argentinië: Tango & Nieuw‑Tango Traditionele Tango (eind 19e–20e eeuw) Ontstaan in Buenos Aires en Montevideo. Melancholisch, dramatisch, bandoneón‑gedreven. Iconische figuur: Carlos Gardel. Nuevo Tango (jaren 50–90) Astor Piazzolla mengt tango met jazz en klassieke muziek. Complexe harmonie en ritmische vrijheid. Invloedrijk in de moderne jazzwereld; talloze jazzarrangementen van Piazzolla’s werk. Andere regio’s & stijlen Mexicaanse invloeden Bolero, Ranchera, Son Jarocho (bv. La Bamba). Minder directe jazzkruising, maar bolero’s worden vaak in jazzsetting gespeeld. Caribisch gebied (Puerto Rico, Dominicaanse Republiek) Plena, Bomba, Merengue, Bachata. Sterk aanwezig in moderne salsa en Latin jazz (bijv. Tito Puente, Eddie Palmieri). De invloed op jazz: een korte lijn door de tijd Jaren 30–40 – Eerste invloeden Duke Ellington en Jelly Roll Morton integreren Latijnse ritmes. Jaren 40–50 – Afro‑Cuban Jazz boom Gillespie & Pozo fuseerden bebop met Cubaanse percussie. Jaren 60 – Bossa Nova in de jazz Stan Getz populariseert Bossa Nova. Pianisten als Bill Evans en Herbie Hancock nemen Braziliaanse harmonieën over. Jaren 70–90 – Salsa & Latin Fusion Latin jazz‑orchestra’s (Puente, Palmieri). Jazz musicians integreren samba, baião, MPB en folkloristische ritmes. 2000–heden – Cross‑genre & global jazz Mix van Afro‑Cuban, Brazilian, elektronische muziek, hiphop en jazz. Voorbeelden: Arturo O’Farrill, Miguel Zenón, Hiromi met Latin‑influences, Snarky Puppy (sterke Braziliaanse invloed). Samenvatting in één oogopslag Stijl Land Kernkenmerken Jazzinvloed Son / Rumba / Mambo Cuba Clave ritme, percussie, montuno Basis Afro‑Cuban jazz Samba Brazilië Energieke percussie, 2/4 feel Jazzdrums & ritmiek Bossa Nova Brazilië Zachte groove, rijke harmonie Grote invloed op jazzstandards Tango Argentinië Dramatische melodieën Avant‑garde/fusion via Piazzolla Salsa Cariben Mambo + son + jazz Big band Latin jazz

Een TORcast waarin Dizzy Gillespie de nodige aandacht krijgt, als voorbereiding op het concert van komende vrijdag in Jazzpodium de Tor. Maar niet louter Dizzy en zijn muziek; ook veel andere fraaie jazz. Gewoon omdat ’t kan en zo lekker is.. Playlist: Dizzy Gillespie quintet: Swing Low Sweet Cadillac; Dizzy Gillespie quintet: Ooh-Shoo-Bee-Doo-Be; Dizzy Gillespie & Manteca: Night in Tunisia; Lincoln Center Jazz Orchestra, Illinois Jacquet: Cottontail; Earl Grant: Sermonette; Naomi & Her Handsome Devils: I Can’t Give You Anything; Sidney Bechet: Blues My Naughty Sweetie Gives To Me; Preservation Hall Jazz Band: Choko Mo Feel No Hey; Roy Eldrige: Jump Through The Window; Hank Jones, Oliver Nelson: Jazztime, USA; Toots Thielemans: Bluesette; Gerry Mulligan Sextet: Prelude In E Minor.

Playlist Johnny & Jones: Mijnheer Dinges Weet Niet Wat Swing Is; Lou Bandy & The Ramblers: Louise zit niet op je nagels te bijten; Marcel Thielemans & The Ramblers: Wie is Loesje?; Ruud Ouwehand, Sebastian Altekamp: La Waltz 2,3; Ruud Ouwehand, Jan Wessels: Aan de Amsterdamse Grachten; Marijn Ouwehand, Jan Wessels, Berend v.d. Berg, John Engels, Ruud Ouwehand: Wat Voor Weer Zou Het Zijn In Den Haag?; Dorus, Cor Steijn: Twee Motten; Jan Wessels, Ruud Ouwehand: Twee Motten; Jaap Valkhof: Diep In Mijn Hart; Jan Wessels, Ruud Ouwehand: Diep In Mijn Hart; Janne Schra en de Vogels: Diep In Mijn Hart; Frans Halsema: Kees; Jan Wessels, Ruud Ouwehand: Kees; Marijn Ouwehand, John Hondorp, Ruud Ouwehand: Thuis in Enschede; Peter Nieuwerf: Een Heel Klein Liedje.

Vrijdag 13 maart presenteren Maarten Hogenhuis (sax), Phil Donkin (bas) en Mark Schilders (drums) hun nieuwe album COLE. in Jazzpodium de Tor. Een album waarin ze teruggrijpen op de muziek van een van de belangrijkste componisten/songschrijvers van de vorige eeuw: Cole Porter. Aanleiding voor Willem Habers om in deze TORcast een dik uur lang te duiken in de rijke muzikale erfenis van Cole Porter onder de titel “Cole’s Cool”. Playlist: Maarten Hogenhuis trio: Begin the Beguine; Frank Sinatra: Night and Day Dubbelaar: Ella Fitzgerald: I Get A Kick Out Of You; Patricia Barber: I Get A Kick Out Of You; Clifford Brown, Max Roach Quintet feat. Sonny Rollins: What is This Thing Called Love?; Sarah Vaughan: Ev’ry Time We Say Goodbye; Chet Baker: You’d Be So Nice To Come Home To; Dubbelaar: Cannonball Adderly: Love For Sale; Eartha Kitt: Love For Sale; Mel Torme: It’s De-Lovely; Miles Davis Quintet: All Of You; Maarten Hogenhuis trio: It’s Allright With Me. Cole Porter Cole Porter (1891–1964) behoort tot de meest verfijnde en invloedrijke componisten uit het American Songbook. Zijn oeuvre—rijk aan melodische elegantie, harmonische verfijning en een ongeëvenaarde lyrische spitsvondigheid—heeft een blijvende stempel gedrukt op zowel de populaire muziek als de jazz. Waar veel tijdgenoten zich specialiseerden in óf tekst óf muziek, beheerste Porter beide disciplines op uitzonderlijk niveau. Zijn liederen zijn niet alleen cultureel iconisch, maar vormen ook een onuitputtelijke bron voor jazzmusici die op zoek zijn naar harmonische rijkdom en melodische flexibiliteit. Porters bijdrage aan de populaire muziek Een unieke combinatie van verfijning en toegankelijkheid Porters liederen waren tegelijk elegant en catchy. Hij schreef voor Broadway en Hollywood, maar zijn muziek overstijgt het theater: de songs zijn op zichzelf kleine kunstwerken. Zijn melodieën zijn vloeiend en herkenbaar, maar nooit simplistisch. Daardoor bleven ze decennialang populair bij zowel het grote publiek als professionele zangers.  Teksten die grenzen verlegden Porter was een meester van dubbelzinnigheid, ironie en subtiele erotiek. Hij speelde met taal op een manier die in de populaire muziek van zijn tijd ongekend was. Zijn teksten bevatten culturele verwijzingen, woordspelingen en ritmische verrassingen die de standaard voor songwriting blijvend verhoogden. Een kosmopolitische stijl Porters muziek ademt wereldsheid: Europese invloeden, Latijns-Amerikaanse ritmes, jazzharmonieën en Broadway-theatraliteit vloeien samen. Die mengvorm maakte hem tot een van de eerste echt internationale popcomponisten. Porters invloed op de jazz Harmonische rijkdom als speelveld voor improvisatie Jazzmusici omarmen Porters werk omdat zijn harmonieën uitdagend en inventief zijn. Songs als “Night and Day” of “What Is This Thing Called Love?” bevatten modulaties, chromatiek en akkoordprogressies die uitnodigen tot improvisatie. Veel van zijn composities zijn uitgegroeid tot jazzstandards. Flexibele melodieën Porters melodieën zijn sterk genoeg om herkenbaar te blijven, maar open genoeg om te variëren. Dat maakt ze ideaal voor jazzinterpretaties: van swing tot bebop, van cool jazz tot moderne vocale jazz. Een brug tussen Broadway en jazzclubs Porter hielp de kloof te overbruggen tussen de populaire muziek van het theater en de improvisatiecultuur van de jazz. Zijn liederen werden door zowel crooners als instrumentalisten omarmd, wat bijdroeg aan de canonisering van het Great American Songbook als fundament van de jazztraditie. Cole Porter was een componist die de grenzen van populaire muziek verlegde en tegelijkertijd een fundament legde voor de jazztraditie. Zijn liederen zijn melodisch sterk, harmonisch uitdagend en tekstueel briljant. Daardoor blijven ze aantrekkelijk voor zowel luisteraars als uitvoerders, en vormen ze een essentieel onderdeel van het muzikale erfgoed van de 20e eeuw. Zijn invloed is nog altijd hoorbaar in hedendaagse pop, musicaltheater en jazz—een bewijs van de tijdloze kracht van zijn werk.

Een uurtje onvervalste en oorspronkelijke degelijke jazz, met extra aandacht voor Martini Grey, de band ‘oet Grunn’ die aanstaande vrijdag aantreedt in Jazzpodium de Tor in Enschede. Playlist: Scott Hamilton: Besame Mucho; Houston Person & Friends: Willow Weep For Me; Dubbelaar: Billie Holiday: Moonlight in Vermont; Martini Grey, Francien van Tuinen: Maanlicht in Aartswoud; Martini Grey: Saint Martini; Martini Grey: Cinco Anos a Los Ángeles; Casey Abrams: Why Don’t You Do Right?; Oscar Peterson trio: Stormy Weather; Ray Charles, Milt Jackson: How Long Blues.

Een bijzondere avond, vrijdag 27 februari 2026. Allereerst een voorpremiere van het nieuwe programma van het North Sea String Quartet, hèt Nederlandse jazz-strijkkwartet van dit moment. Aansluitend een presentatie van Miriam Kroeze en Ruud Ouwehand. Zij vertellen over hun zelfgebouwde Cello (Honey) en Contrabas (Honey-B). Hoewel de jazztraditie vooral geassocieerd wordt met blaasinstrumenten, piano en ritmesectie, hebben strijkinstrumenten zoals viool en cello door de hele jazzgeschiedenis een verrassende rol gespeeld. In deze TORcast aandacht voor strijkers in de jazz. Playlist: Joe Venuti, Eddie Land & Their All-Star Orchestra: After You’ve Gone; Yehudi Menuhin, Stephane Grapelli, Max Harris, Alan Clare Denny Wright: Fascinating Rhythm; Tim Kliphuis: The Nearness Of You; Charlie Parker with Strings: Everything Happens To Me; Charlie Parker with Strings: Autumn In New York; North Sea String Quartet: One Night Music Stand; ZAPP4 & Hermine Deurloo: Het Gouden Wagentje; Fred Katz: Feeling The Blues; Jean-Luc Ponty: King Kong; Regina Carter: Georgia On My Mind; Nigel Kennedy, Stephane Grapelli: Melody In The Wind.