Tudeh Party of Iran

پس از یورش مجدد و گستردهٔ امپریالیسم آمریکا به میهن ما، درگیری‌های سنگین نظامی میان ایران و آمریکا دوباره آغاز شد. بر اساس گزارش‌های منتشر‌شده، این درگیری‌ها به کشته شدن ۱۷ تن و زخمی شدن ده‌ها تن از هم‌میهنانمان منجر شد. این برخوردهای نظامی بار دیگر شکننده و ناپایدار بودن شرایط کنونی را نشان داد و خطری جدی که از سوی جنگ‌طلبان در آمریکا، در رژیم نژادپرست اسرائیل، و در ایران منطقهٔ ما را تهدید می‌کند پیش روی افکار عمومی جهان قرار داد. ما در هفته‌های اخیر بارها به این خطر و ناپایداری اوضاع اشاره کردیم. تحولات روزهای اخیر نیز نشان می‌دهد که ایران نه در مسیر صلح پایدار است و نه در آستانهٔ ثبات سیاسی.

آتش‌بس شصت‌روزه و آغاز مذاکرات جمهوری اسلامی و آمریکا برای دستیابی به توافقی پایدار اگرچه خطر گسترش جنگ را موقتاً کاهش داده است، اما به‌هیچ‌وجه به معنای پایان بحران و امکان آغاز مجدد تجاوز نظامی به ایران نیست. روشن است که هر نیروی مردمی و آزادی‌خواهی پایان جنگ و تجاوز امپریالیسم آمریکا و اسرائیل به ایران را با خرسندی استقبال می‌کند، اما برخلاف تبلیغات رسمی جمهوری اسلامی و روایت‌های متفاوت در واشنگتن و تل‌آویو، آنچه امروز در برابر مردم ایران قرار دارد همچنان راهی طولانی و پُرچالش برای رسیدن به «صلح» و هم‌زمان ادامهٔ دوره‌ای از ناروشنی و نابسامانی سیاسی، اقتصادی، و اجتماعی است.

روز یکشنبه ۲۴ خرداد رسانه های گروهی جهان اعلام کردند که چارچوب یک توافق کلی میان جمهوری اسلامی و دولت ترامپ برای پایان دادن به جنگ چندماهه به دست آمده است و با باز شدن تنگه هرمز مذاکرات برای رسیدن به توافق در مورد دیگر مسایل باقی مانده آغاز خواهد شد. در تاریخ معاصر ایران کمتر دوره‌ای را می‌توان یافت که کشور تا این اندازه در وضعیت تعلیق و بلاتکلیفی قرار گرفته باشد. امروز اگر چه توافق اولیه ای صورت گرفته است ولی هنوز تا دستیابی به صلحی پایدار و در چارچوب تحقق منافع ملی ایران راه درازی باقی است.

هفته‌هاست که شاهد اظهارنظرهای متناقض ترامپ و نمایندگان دولت آمریکا دربارهٔ وجود امکان جدی برای رسیدن به توافقی اساسی با جمهوری اسلامی و انتشار غیررسمی شماری از نکات مهم توافق مورد مذاکره و گزارش‌هایی دربارهٔ امکان امضا شدن توافق از سوی ترامپ هستیم. اما حالا نیویورک تایمز به نقل از «مقام‌های آگاه» گزارش داده است که رئیس‌جمهور آمریکا پس از بررسی پیش‌نویس توافق خواستار اعمال تغییراتی در آن شده است. به گفتهٔ این منابع، مشخص نیست این تغییرات دقیقاً شامل چه مواردی می‌شود، اما هدف از آنها «سخت‌گیرانه‌تر شدن برخی مفاد توافق» است. در عین حال توجه به این موضوع نیز اهمیت دارد که وجود مراکز متعدد قدرت در ساختار حاکمیت جمهوری اسلامی ایران و نبود یک رویکرد واحد و شفاف، فرآیند تصمیم‌گیری در سیاست خارجی را دچار نوسان کرده است.

تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا و رژیم جنایت‌کار اسرائیل به ایران اوضاع کشور را به‌کلی تغییر داد. پیش از این تجاوز نظامی شاهد اعتراض‌های مداوم و گستردهٔ قشرهای گوناگون مردم از جمله کارگران و دیگر زحمتکشان، بازنشستگان، فرهنگیان، پرستاران، زنان، جوانان، و دانشجویان کشور به اجرای سیاست‌های نولیبرالی اقتصادی برای تأمین منافع کلان‌سرمایه‌داری، فساد فراگیر در دستگاه‌های دولتی و نهادهای وابسته به سران رژیم و نزدیکان آنها، و همچنین سرکوب خشن و خونین هرگونه اعتراض بودیم. اما با آغاز تجاوز نظامی امپریالیسم و اسرائیل این اعتراض‌ها در سایهٔ بمباران‌های مداوم متجاوزان و همچنین در همیاری برای دفاع از کشور و حق حاکمیت ملی ایران فروکش کرد.

پس از گذشت بیش از ۶۰ روز از آغاز حمله‌های نظامی گستردهٔ امپریالیسم آمریکا و رژیم جنایت‌کار اسرائیل، میهن ما با یکی از عمیق‌ترین و چندلایه‌ترین بحران‌های تاریخ معاصرش مواجه شده است. این بحران فقط محدود به ادامهٔ وضع «نه جنگ، نه صلح» نیست، بلکه در تار و پود اقتصاد، جامعه، و ساختار سیاسی کشور نیز نفوذ کرده است. ترکیب فشارهای نظامی خارجی، محاصرهٔ اقتصادی، و واکنش‌های داخلی حکومت شرایطی را ایجاد کرده است که پیامدهای گسترده‌اش تا سال‌ها احساس خواهد شد.

کمیتۀ مرکزی حزب تودۀ ایران فرا رسیدن یازدهم اردیبهشت، اول ماه مه، روز جهانی کارگر را به شما شادباش می‌گوید. بزرگداشت این روز را در شرایطی بسیار دشوار برگزار می‌کنیم که همچنان در وضع «نه جنگ، نه صلح» و آتش‌بسی موقت قرار داریم و پس از ۴۰ روز بمباران های بی‌امان و تجاوز امپریالیسم آمریکا و دولت جنایت‌کار اسرائیل، کشور با تشدید بحران اقتصادی، محرومیت شدید، و تخریب زیرساخت‌های اقتصادی روبه‌رو است.

در آخرین لحظاتی که »نامهٔ‌مردم«، آمادهٔ‌ انتشار می شد، مجلس خبرگان رژیم اعلام کرد که مجتبی خامنه ای به عنوان ولی فقیه رژیم برگزیده شده است. با اعلام این خبر باید گفت که نظام سیاسی کشور به رغم تبلیغات سران رژیم در مورد »جمهوریت نظام« به یک نظام سیاسی موروثی مانند حکومت ستم شاهی دگردیسی کاملی یافت.

مرگ مشکوک ابراهیم رئیسی در اردیبهشت ۱۴۰۳فرصتی شد برای اینکه رژیم ولایی به ترمیم و جبران ورشکستگی مفتضحانهٔ دولت رئیسی و اجرای‌ برنامه‌های ویرانگر آن دولت بپردازد. پیامدهای فاجعه‌بار آن برنامه‌ها، در دولتی که برای ایجاد “حکومت یکدست” زیر نظر و با حمایت کامل خامنه‌ای به میدان آورده شده بود، حتی صدای آیت‌الله‌های مرتجع قم را نیز درآورد. در آن دوره، اعتبار خامنه‌ای و توان رهبری‌اش حتی در میان حلقهٔ خودی‌ها بیش از پیش زیر سؤال رفت. خیزش‎های وسیع در سال‌های ۹۶ و ۹۸ و به‌ویژه خیزش گستردۀ «زن، زندگی، آزادی» شکاف‌ گستردهٔ بین ملت و حکومت را آشکارتر کرد و حکومت را به عقب‌نشینی‌هایی واداشت. آن تحولات و فشارهای مردمی آغازگر شتاب‌ روند برگشت‌ناپذیر نامتعادل شدن رژیم بود که تا همین امروز آن را در ترس دائم از خشم و خواست‎های مردم قرار داده است.