We Share

“คนพิการต้องทำชีวิตอย่างไร ให้เข้าใกล้คำว่าพอดี”จากเด็กที่เกิดมาพร้อมร่างกายพิการเพราะเป็นโปลิโอ แต่ครอบครัวและสังคมแถวบ้าน อ.ชะอวด จ.นครศรีธรรมราช  ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแตกต่างจากคนอื่น  แต่พอโตขึ้นเข้าเรียนระดับมัธยม ตอนนี้แหละที่ทำให้รู้สึกว่าแตกต่างเพราะเดินขึ้นตึกเพื่อไปเรียนไม่ได้ ทำให้รู้สึกแย่ แต่ยังดีที่ระบบการศึกษาของไทยยังเปิดโอกาสให้คนพิการได้เรียนในโรงเรียนที่ออกแบบเหมาะกับคนพิการ เขาจึงย้ายไปเรียนที่โรงเรียนศรีสังวาลย์ ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี จ.นนทบุรี แล้วยังมีโอกาสได้ทุนการศึกษาไปเรียนที่โรงเรียนปากเกร็ดด้วย. ประสบการณ์ชีวิตที่ได้รับทำให้รู้ว่ารัฐของไทยให้สวัสดิการคนพิการดีกว่าหลายประเทศ  แต่สิ่งที่คนพิการได้รับส่วนมากเป็นสิ่งที่คนอื่นคิดแทน อาจจะทำให้แก้ปัญหาไม่ตรงจุดนัก จึงอยากขอให้รับฟังความคิดเห็นคนพิการด้วยเพื่อที่จะสร้างสรรสิ่งต่าง ๆ ที่ตอบโจทย์ให้ตรงจุด  .“ผมเป็นคนพิการคนหนึ่งที่มาจากต่างจังหวัด แล้วมายืนอยู่จุดนี้ จริง ๆ ต้องขอบคุณความพิการนะ”นี่คือส่วนหนึ่งจากแนวคิดการดำเนินชีวิตของ ไมตรี คงเรือง นายกสมาคมกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์  ซึ่งเป็นองค์กรกีฬาที่สำคัญของประเทศ เขาทำได้อย่างไร  ติดตามได้ในรายการ We share 

ชีวิตที่วางแผน ย่อมได้ผลลัพธ์ที่ชัดเจนพิเชษฐ์ กรุงเกตุ ป่วยเป็นโปลิโอ เดินไม่ได้  แต่เขาก็ตั้งใจเรียนเพื่อลบปมด้อยความพิการ  จนจบปริญญาตรีด้านวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ วาดฝันว่าถ้าเรียนจบแล้วอยากได้โอกาสทำงานตามที่เรียนมา แต่เมื่อไปสมัครงานหลายแห่ง จนผ่านเข้าสัมภาษณ์แล้ว แต่เมื่อรู้ว่าเขาเป็นคนพิการก็ไม่รับเข้าทำงานเลย ทำให้เสียใจเหมือนถูกปฏิเสธทั้งที่ยังไม่ได้ให้โอกาสเขาแสดงความสามารถเลย  .แต่ในที่สุดเขาก็ได้รับโอกาสจากบริษัทโทรคมนาคมใหญ่ที่ไปเลี้ยงอาหารสถานสงเคราะห์และทราบว่า พิเชษฐ์ยังไม่มีงานทำ จึงรับเขาเข้าทำงาน ชีวิตเปลี่ยนเส้นทางเมื่อได้ทำงาน จึงออกจากสถานสงเคราะห์ มีครอบครัว แต่วันหนึ่งเห็นข่าวการแข่งขันกีฬาคนพิการ จึงเบนเข็มมาสมัครเป็นนักกีฬาคนพิการเพื่อเงินรางวัล หวังว่าจะเปลี่ยนแปลงชีวิตความเป็นอยู่ครอบครัวให้ดีขึ้น แล้วเขาก็สมหวังจนได้มาเป็นนักกีฬาวีลแชร์เรซซิ่งทีมชาติไทย.สิ่งหนึ่งที่พิเชษฐ์ให้ความสำคัญ คือการวางแผนอนาคตหากว่าอายุมากขึ้น แถมยังเป็นคนพิการ เขาต้องมีเงินพอที่จะใช้จ่ายดูแลตัวเองยามเกษียณด้วย จึงได้เริ่มวางแผนชีวิต วางแผนการเงินสำหรับคนพิการ  ฟังคำแนะนำพร้อมกับการส่งกำลังใจให้คนพิการและทุกคน ใน We Share ตอนนี้ 

“กีฬาเป็นยาวิเศษ ใช้พัฒนาร่างกาย ครอบครัวและวิถีชีวิต“รายการ We Share ตอนนี้ พาไปฟังเรื่องของ “ขวัญ” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งชาวจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ที่ไม่ยอมแพ้โชคชะตา จากที่เกิดมาเป็นปกติ แต่โชคร้ายเกิดกับเธอตอนอายุ 2 ขวบ จากเหตุความยากจนที่บ้านไม่มีน้ำไม่มีไฟฟ้าใช้ ต้องใช้ตะเกียงน้ำมัน พ่อแม่ต้องออกไปทำงาน ฝากเธอไว้กับพี่สาวของเธอวัยแค่ 4 ขวบ ดูแล ด้วยความเป็นเด็กจึงทำให้เกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝัน เกิดเหตุไฟไหม้จากตะเกียงน้ำมัน เธอถูกไฟคลอกไหม้ร่างกายซีกซ้ายทั้งหมด จนทำให้ต้องเสียแขนข้างซ้ายไป กลายป็นคนพิการตั้งแต่นั้น.การใช้ชีวิตวัยเด็กไม่น่าจดจำนัก เพราะแผลเป็นอันเจ็บปวดตลอดแขนข้างซ้าย เด็กบางคนตอกย้ำความพิการของเธอด้วยคำล้อเลียนที่ไม่น่าฟัง จนบางครั้งทำให้เธอไม่อยากไปเรียน ไม่อยากเข้าสังคม เป็นปมในใจ แต่ว่าจุดที่เธอคิดได้ว่า ชีวิตนี้หนีไม่ได้แล้ว ต้องทำอะไรก็ได้ที่ก้าวขึ้นจากคนพิการธรรมดา เป็นคนพิการที่มีความสามารถทุกคนยอมรับ .แล้ววันหนึ่งโชคดีก็มาถึงเธอ เมื่อโค้ชเทควันโดคนพิการไปที่โรงเรียนที่เธอเรียนอยู่ จึงถูกชวนมาฝึก และเธอเลือกใช้กีฬาเป็นเข็มทิศนำทางชีวิต แล้วทำไมเธอถึงเลือกกีฬา และกีฬาจะให้อะไรเธอคืนกลับไปบ้าง  มาร่วมหาคำตอบไปพร้อมกับเธอ “ขวัญ” ขวัญสุดา พวงกิจจา นักกีฬาเทควันโดคนพิการทีมชาติไทย ที่จะมาให้กำลังใจให้ทุกคนผ่านพ้นชีวิตที่เป็นทุกข์ด้วย 

“เวชศาสตร์ฟื้นฟู ต้องเรียนรู้เพื่อเริ่มต้นใหม่”เวชศาสตร์ฟื้นฟู คือหนึ่งในสาขาทางการแพทย์ที่เน้นการฟื้นฟูไม่เฉพาะสมรรถภาพทางร่างกายเท่านั้นแต่ยังต้องฟื้นฟูจิตใจ ให้ผู้ป่วยกลับมาใกล้เคียงกับปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ สามารถกลับไปใช้ชีวิตประจำวันได้ ฉะนั้นเวชศาสตร์ฟื้นฟูจึงเป็นเหมือนองค์ประกอบสำคัญที่สุดของผู้ป่วยที่จะต้องทำการรักษาและฟื้นฟูไปด้วยในเวลาเดียวกัน รวมไปถึงคนพิการด้วย  จากการเป็นหมอเวชศาสตร์ฟื้นฟูรักษาผู้ป่วยในโรงพยาบาล แล้วทำไม ผศ.พญ.พรระวี เพียรผดุงรัช ถึงมาทำงานเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมว่ายน้ำคนพิการทีมชาติไทยได้  จะนำเวชศาสตร์ฟื้นฟูมาใช้พัฒนาวงการกีฬาคนพิการอย่างไร  ฟังมุมมอง วิธีทำงาน พร้อมกับทำความเข้าใจกันและกันระหว่างคนพิการและคนทั่วไป ร่วมพูดคุยสร้างแรงบันดาลใจให้กันและกัน กับ ผศ.พญ.พรระวี เพียรผดุงรัชต์ หัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมว่ายน้ำคนพิการทีมชาติไทยใน WE SHARE ตอนนี้ 

“นักกีฬาร่างทอง 0 แขน 1 ขา”ไม่มีแขนวาดรูปได้ไง? แถมยังเป็นนักกีฬาว่ายน้ำด้วย  เป็นไปได้กับผู้ชายคนนี้ เต้ย สมชาย ดวงแก้ว ผู้ฝึกสอนทีมว่ายน้ำคนพิการทีมชาติไทย.สมชาย ดวงแก้ว ผู้เคยได้รับฉายาว่า “นักกีฬาร่างทอง 0 แขน 1 ขา” เป็นคนพิการแต่กำเนิดมีแขนยาวแค่ข้อศอก ขางอกออกมาไม่ถึงหัวเข่า บ้านอยู่บนดอย ตอนเด็กพ่อแม่พี่น้องคอยดูแลป้อนข้าว อุ้มไปโน่นมานี่ เพราะสงสารเขาที่เดินไม่ได้ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ไม่ได้เรียนหนังสือ แต่จุดพลิกผันมาจากญาติที่ให้ข้อคิดพ่อแม่ของเขาว่า ควรจะให้สมชายไปอยู่สถานสงเคราะห์ที่ปากเกร็ด เพื่อให้สมชายได้ฝึกช่วยเหลือตัวเองและได้เรียนหนังสือ เพราะพ่อแม่ไม่ได้อยู่เลี้ยงเขาตลอดชีวิต พ่อแม่จึงอนุญาต นั่นเป็นการเปิดประตูสู่สังคมที่แปลกใหม่ ทำให้รู้ว่าไม่ได้มีแค่ตัวเองที่แย่ ยังมีอีกหลายคนที่แย่กว่า  .การเป็นคนพิการที่ได้เรียนกับคนทั่วไป อาจจะถูกล้อเลียนบ้าง ดูถูกบ้าง แต่เขาก็เอาความเก่งด้านศิลปะคือการวาดรูป มาพิสูจน์ตัวเองจนเพื่อนในห้องยอมรับ ทำให้รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า ด้วยแนวคิดนี้จึงนำเขามาสู่เส้นทางการเป็นนักกีฬาว่ายน้ำคนพิการทีมชาติไทย ได้เหรียญทองในกีฬาพาราลิมปิก ปี 2000 จนวันนี้เขามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม คือการพานักกีฬาคนพิการไทยสักคนไปคว้าเหรียญทองในกีฬาพาราลิมปิกให้ได้เหมือนกับเขา  .ฟังเรื่องราวชีวิตของ “เต้ย” สมชาย ดวงแก้ว ผู้ฝึกสอนทีมว่ายน้ำคนพิการทีมชาติไทย พร้อมส่งกำลังใจให้ทุกคน และการช่วยเป็นกระบอกเสียงให้คนพิการเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้น 

หนูต้องอยู่ให้ได้ด้วย "ขา" ของตัวเอง“...ทำไมถึงเป็นนิดในวันนี้ได้ เราต้องเชื่อมั่นในตัวเองก่อนว่าตัวเราเองทำได้ ก่อนที่จะให้คนอื่นเชื่อมั่นว่านิดนี่แหละทำได้ และรู้สึกว่าสิ่งที่มากับตัวเราความพิการเนี่ย ไม่ใช่อุปสรรคในตัวเรา เราไม่ได้มีขา แต่เรามีสมอง เรายังมีมือ เรายังมีตา เรายังมีหลายอย่างที่เรายังสามารถดำเนินชีวิตได้....” .นี่เป็นแค่บางส่วนของการพูดคุยในรายการ We Share กับ “นิด” ชนิดา ศรีนวกุล นักกีฬาแบดมินตันคนพิการทีมชาติไทย ที่เล่นให้ทีมชาติมากว่า 24 ปี และสิ่งที่เธอทำควบคู่กันไปคือการเรียนจนจบปริญญาโทได้อีกด้วย .มาฟังทัศนคติ ประสบการณ์ชีวิตของนิด หญิงสาวหน้าตาสะสวย จากครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีนที่มีฐานะมั่นคง ที่เลี้ยงดูและหล่อหลอมตัวตนให้เธอประสบความสำเร็จ ถึงแม้ว่าเธอเกิดมาพร้อมกับขาซ้ายพิการเพราะโครโมโซมของเซลล์หยุดการเจริญเติบโตอย่างไม่มีสาเหตุ ทำให้ขาซ้ายสั้นกว่าขาขวา เท้าซ้ายเล็กมีนิ้วไม่ครบ ต้องใส่ขาเทียม แต่ครอบครัวของเธอกลับส่งเสริมให้ทำกิจกรรม เรียนรู้นอกบ้าน ทำให้เธอไม่เคยรู้สึกว่าเป็นคนพิการเลย  และอยู่ได้อย่างมีความสุขบนความแตกต่าง  แม้บางครั้งจะถูกมองถูกเหยียดด้วยสายตาแปลก ๆ  เธอก้าวข้ามผ่านความแตกต่างนี้มาได้อย่างไร

“สานฝันฮีโร่ นำผมกลับมารับใช้ชาติได้อีกครั้ง”“จากเป็นทหารที่เป็นรั้วของชาติ กลับกลายเป็นคนพิการ มันเหมือนมีสายตาที่มองเหยียดว่าจะมาขอเงินเขาหรือเปล่า จะมานั่งขอทานหรือเปล่า ยังเคยโดนไล่เพราะกลัวว่าจะไปขอเงินหน้าร้าน ก็เลย อ๊ะ ลองสู้อีกสักรอบ ให้แม่เห็น ถ้ายังมีลมหายใจก็จะพยายามสู้ในถึงที่สุด” .นี่คือชีวิตของ จ.อ.อนุสรณ์ ไชยชำนาญ นักกีฬายิงปืนคนพิการทีมชาติไทย ซึ่งวัยเด็กเขาก็มีร่างกายครบปกติ เติบโตมาในจังหวัดนราธิวาส อดทนต่อสู้ขวนขวายไปสมัครทหารเพื่อรับใช้ชาติหวังว่าจะได้เรียนและมีโอกาสในชีวิตที่ดีขึ้น เขาเป็นทหารในสามจังหวัดชายแดนใต้  แต่แล้ว ความหวังอันเรืองรองต้องมืดดับไปพร้อมกับเสียงระเบิด เขาต้องสูญเสียแขนซ้าย ขาซ้าย และนิ้วกลางมือข้างขวา ตั้งแต่ปี 2547 กลายเป็นคนพิการตั้งแต่วันนั้น .เขาถือเป็นทหารที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ความไม่สงบในสามจังหวัดชายแดนใต้  แล้ว จ่าสร นำพาชีวิตอันบอบช้ำกลับมายืนอยู่บนสังคมนี้ได้อย่างไร ที่กว่าจะมาเป็นนักกีฬายิงปืนคนพิการทีมชาติไทย นั่นคือสิ่งที่  We Share จะหาคำตอบ กับ จ.อ.อนุสรณ์ ไชยชำนาญ ซึ่งจะมาแชร์เรื่องราวเพื่อให้กำลังใจทุกคน และเป็นตัวแทนคนพิการส่งเสียงถึงผู้เกี่ยวข้องปรับปรุงทางเท้าให้มีทางสำหรับวีลแชร์ด้วย 

“ถ้าผมมองเห็น พวกเขาก็ต้องมองเห็น“ในมุมคนตาบอด เขาบอกว่า เขาเหมือนคนปกติทั่วไป เพียงแต่ตามองไม่เห็นเท่านั้นเอง คนทั่วไป มักคิดหาคำเรียกที่ถนอมน้ำใจว่า  ผู้พิการทางสายตา  แต่จริง ๆ แล้ว คำว่า ผู้พิการทางสายตา เป็นคำที่ควรเลี่ยงในการเรียกคนตาบอด เรียกว่า คนตาบอด ไปเลย เขารับได้  นี่เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของคำเรียกที่ถนอมน้ำใจ  ที่คนทั่วไปน่าจะต้องเรียนรู้การอยู่ร่วมกับคนตาบอด รายการ We Share ในวันนี้ จะเป็นกระจกสะท้อนให้ทุกคนได้มองเห็นแง่มุมของการดูแล การปรับตัว ทำความเข้าใจซึ่งกันและกัน ของคนทั่วไปกับคนตาบอด ผ่าน โค้ชประจักษ์ ฤทธิ์นุช ผู้ฝึกสอนทีมฟุตบอลคนตาบอดทีมชาติไทย และเป็นหนึ่งในผู้ดูแลนักกีฬาทั้งหมดของสมาคมกีฬาคนตาบอดแห่งประเทศไทยว่า เราต้องปฏิบัติกับคนตาบอดอย่างไร และขอเป็นกระบอกเสียงให้มีการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกในที่สาธารณะให้คนพิการมากขึ้น เช่น ทางลาดชัน หรือ เบรลล์บล็อค (Braille Block) ซึ่งเหมือนอักษรเบรลล์ที่ปรากฎบนทางเท้าสำหรับนำทางคนตาบอด เพื่อให้คนตาบอด คนพิการ สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ จึงจะทำให้พวกเขาได้ต่อสู้ยืนหยัดในสังคมได้อย่างเท่าเทียมกัน   

“ตาผมมือบอด แต่ใจผม ไม่เคยมืดเลย”คนตาบอดเตะฟุตบอลได้อย่างไร?ประคอง บัวใหญ่ ตาบอดสนิทตั้งแต่เกิด ไม่เคยเห็นแสงใด ๆ ไม่เคยได้รับรู้ความรู้สึกผ่านสายตาเหมือนเช่นคนอื่น ๆ แต่เขามีความฝันแรกในวัยเด็ก คือ อยากเป็นคุณครู และเขาก็สามารถทำตามฝันได้สำเร็จ แม้ตาบอดสนิททั้ง 2 ข้าง  และปัจจุบันเขาเป็นนักฟุตบอลคนตาบอดทีมชาติไทย เป็นกำลังหลักสำคัญของทีมฟุตบอลคนตาบอดทีมชาติไทยมาหลายยุคหลายสมัย  ประคอง ทำลายความมืดมิด ด้วยจินตนาการและหัวใจของเขาได้อย่างไร นั่นคือสิ่งที่  We Share จะมาหาคำตอบ และร่วมแชร์ประสบการณ์ให้ทุกคนได้มีกำลังใจเพื่อมีหนทางชีวิตที่สว่างสดใส 

“ผมไม่ใช่แค่ ประวัติ วะโฮรัมย์ แต่ผมคือประวัติศาสตร์”ถ้าจะมองหา แรงบันดาลใจ หรือบุคคลต้นแบบที่สามารถส่งต่อการเป็นแบบอย่างของการสู้ชีวิต โดยเฉพาะบุคคลที่เป็นคนพิการ คงปฏิเสธไม่ได้ว่าชื่อของ “ประวัติ วะโฮรัมย์” นักกีฬาวีลแชร์เรซซิ่งทีมชาติไทย น่าจะเป็นรายชื่อแรก ๆ ที่คนในประเทศไทยนึกถึง ที่เป็นบุคคลต้นแบบ การสร้างแรงบันดาลใจให้ใครหลาย ๆ คน ให้มีกำลังใจในการดำเนินชีวิต  ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น  ประวัติ ทำได้อย่างไร เขามีแนวคิดอย่างไร ถึงได้เข้าไปอยู่ในหัวใจของคนไทยส่วนใหญ่  วันนี้เราจะมาหาคำตอบกัน กับบุคคลต้นแบบผู้เป็นประวัติศาสตร์ของวงการกีฬาคนพิการของไทย  

“เมื่อใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว ก็ก้าวเดินครั้งใหม่ได้ “หากคำว่า “กลับตัวกลับใจ ให้กลายเป็นคนใหม่” ยังใช้ได้ทุกยุคทุกสมัย  "เอก รุ่งโรจน์ ไชยมั่น" ก็น่าจะเป็นอีกหนึ่งในนั้น เพราะจากคนดื้อรั้น รักพวกพ้องเหนือสิ่งอื่นใด ทำทุกอย่างบนความเชื่อมั่นแบบผิด ๆ จนมาถึงวันหนึ่งเอกและเพื่อน ได้ทะเลาะวิวาทกับกลุ่มอริ ทำให้เอกถูกยิงกระสุนทะลุปอดจนไปถึงกระดูกสันหลังโดยเฉี่ยวขั้วหัวใจนิดเดียว  เอกรอดชีวิตมาได้ แต่ร่างกายท่อนล่างตั้งแต่สะดือลงไปไม่รู้สึก ต้องกลายเป็นคนพิการตลอดชีวิตตั้งแต่วันนั้น การใช้ชีวิตแบบคนพิการไม่ง่ายเลย เกือบจะเป็นโรคซึมเศร้า ใช้ชีวิตอยู่ระหว่างบ้านกับโรงพยาบาลเท่านั้น แต่เมื่อได้เจอคนพิการด้วยกันที่โรงพยาบาล ได้คำแนะนำเรื่องการไปเรียนที่ศูนย์ฝึกอาชีพ เรียนจบไปเป็นช่างซ่อมอิเล็กทรอนิกส์ และเริ่มก้าวเดินเรียนรู้ชีวิตใหม่ตั้งแต่วันนั้น การเดินทาง การค้นพบ การพลิกชีวิตของ รุ่งโรจน์ ไชยมั่น เป็นอย่างไร จนได้มาเป็น นายกสมาคมกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งและวีลแชร์เคอร์ลิงคนพิการไทย และรองเลขาธิการสมาคมกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์  ฟังข้อคิดและส่งกำลังให้คนที่กำลังเจอปัญหาแบบนี้ได้ ในรายการ We Share

ความรักเป็นสิ่งสวยงามของโลก แต่หลายคนก็อาจไม่เคยได้สมหวังกับความรัก โดยเฉพาะ “คนพิการ” ที่ดูเหมือนคำว่า “ความรัก” กลายเป็นกำแพงที่สูงใหญ่เกินกว่าที่พวกเขาเหล่านั้นจะข้ามไปได้ ทั้งความแตกต่างในเรื่องของสรีระร่างกาย และด้านทัศนคติ  ทั้งของคนพิการเองที่บางคนมองว่าตนเองด้อยค่ากว่าคนทั่วไป ครอบครัวคนรอบข้างที่มองว่า คนพิการกับคนทั่วไปไม่เหมาะสมกัน แต่ก็มีความรักของคนทั่วไปกับคนพิการบางคู่ กำแพงนี้ไม่ได้มีผลต่อการตัดสินใจที่จะร่วมใช้ชีวิตกัน แล้วเขาทำได้อย่างไร อะไรคือสะพานที่ข้ามกำแพงนี้ได้ และจะทำชีวิตคู่ให้เป็นสุขได้อย่างไร นั่นคือสิ่งที่รายการจะตอบในวันนี้ กับ สิริมณี นวลปานพรนิธิ หรือ ปิง  ซึ่งเธอเป็นคนทั่วไปที่เป็นภรรยาของ เปเล่ พรโชค ลาภเย็น นักกีฬาบอคเซียทีมชาติไทย ที่เปรียบเปรยความรักของเธอว่า เราเป็นจิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายในชีวิตของกันและกัน

“คนพิการที่ถูกลืม” เป็นความรู้สึกที่ถูกบอกเล่าจาก “ผู้พิการทางการได้ยินหรือสื่อความหมาย” เพราะพวกเขามีบัตรคนพิการ แต่ไม่สามารถใช้สิทธิเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาคนพิการได้ เพราะมุมมองของภาคกีฬาไม่ได้มองคนพิการทางการได้ยินเป็นคนพิการ แล้วเขาจัดอยู่กลุ่มไหนล่ะ พวกเขาเหล่านั้นมีความรู้สึกแตกต่างจากคนพิการแบบอื่นๆ หรือไม่ .ซึ่งคนพิการทางการได้ยินมีหลายแบบ เช่น พิการแต่กำเนิด ถึงแม้ร่างกายภายนอกจะปกติ แต่เขาจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยจึงพูดไม่ได้  พวกเขามีความยากลำบากเรื่องการสื่อสารกับคนอื่นเพียงใด เพราะถ้าคนทั่วไปที่ไม่รู้ว่าเป็นคนพิการทางการได้ยินอาจทำให้เข้าใจผิด เช่น เรียกแล้วไม่หันไป อาจถูกมองว่าหยิ่ง แต่แท้ที่จริงคือไม่ได้ยินเสียง หรือถ้าตกน้ำต้องการเรียกให้คนช่วยจะทำอย่างไร .เราจะมาร่วมพูดคุยเพื่อคนทั่วไปได้เข้าใจและปฏิบัติต่อพวกเขาทั้งการใช้ชีวิตและทำงาน ให้โอกาสอย่างเท่าเทียมกัน และสิ่งอยากเรียกร้องคือเพิ่มการเรียนสื่อสารภาษามือให้มากขึ้น  มาสร้างแรงบันดาลใจให้กันและกัน กับ ดร.อาณัติ วัชรางกุร ณ เชียงใหม่  เลขานุการประจำคณะกรรมาธิการกีฬา สภาผู้แทนราษฎร และท่านยังเคยดำรงตำแหน่ง นายกสมาคมกีฬาคนหูหนวกแห่งประเทศไทย จึงมีความเข้าใจและพูดแทนคนพิการทางการได้ยิน 

จากเด็กหนุ่มที่เป็นนักกีฬาฟุตบอล มีความฝันอยากเป็นนักฟุตบอลทีมชาติไทย และกำลังไล่ตามความฝันจนใกล้จะถึงจุดหมาย  แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อโชคชะตาไม่เข้าข้าง เขาประสบอุบัติเหตุทางถนนจากการขี่รถมอเตอร์ไซด์ รุนแรงถึงขั้นทำให้ต้องตัดขา 2 ข้าง ต้องกลายเป็นคนพิการ  ความฝันพังทลายในพริบตา ชีวิตมืดมนไปหมด “กุ่ย” นพดล วรรณบวร  มีแนวคิดอย่างไรถึงก้าวข้ามผ่านอุปสรรคของการใช้ชีวิตมาได้   มีวิธีการปรับตัวอย่างไร จากคนที่ร่างกายมีครบสู่คนพิการและยังเป็นคนพิการที่ประสบความสำเร็จในชีวิต ได้เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมวีลแชร์บาสเกตบอลหญิงทีมชาติไทย นี่คือสิ่งที่เราจะมาร่วมแชร์ สร้างแรงบันดาลใจให้กันและกัน 

เมื่อต้องอยู่กับความบกพร่องของร่างกาย ทำอย่างไรชีวิตจึงมีสุขได้อย่างสมดุล“คือเรามอง จริงๆ คนที่ลำบากกว่าเรามีเยอะ เราเห็นเขาลำบากกว่าเราอีก แต่เราแค่ขาเราไม่ดี.....เราก็เลยแค่รู้สึกว่าไม่ต้องไปดึงออกมาให้มันกลายเป็นปมด้อยเรา อย่างเดินไม่ได้ก็ไม่ต้องไปใส่ใจ เพราะว่าคือมันเดินไม่ได้แล้วไง คือเราอาจจะรู้ตั้งแต่เราเกิดมาแล้วว่า ฉันไม่มีนะ ฉันเดินไม่ได้นะ เรารู้แล้วว่ามันไม่สามารถที่จะงอกคืนมาได้.....มันก็เหมือนกับว่าเราอยู่กับมันได้  มันก็ไม่ได้ส่งผลให้เรารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจว่า อยู่ชนบท เงินทองก็ไม่มี แล้วลูกก็มาพิการอีก แล้วชีวิตจะเป็นยังไง คนอื่นคิดแทนเราหมดเลย มันไม่ใช่อะ มันไม่ได้เป็นเหมือนที่เขาคิด เพราะเราก็สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้เหมือนทั่วไปเลย แม่ก็ไม่ได้ร่ำรวย แต่เขาก็เลี้ยงลูกได้ทุกคน ไม่ได้ทำให้พวกเราตกอยู่ในพื้นที่ลำบาก เราก็เลยรู้สึกว่า เราไม่ได้สูญเสียอะไรเลย”  “พูดจากใจเลยว่า ไม่ได้เสียใจ น้อยใจ หรือร้องไห้ ว่าเราเป็นแบบนี้ คือมันเฉย เพราะเราเกิดมาพร้อมกับมันแล้ว แต่โอเคอาจจะมีรู้สึกว่า เอ้ย ทำไมเขาเดินขึ้นเขาได้ ทำไมเขาใส่รองเท้าสวย ๆ ได้ แต่แค่เป็นแวบแรกแวบเดียวที่เราคิด พอจากนั้นเราก็คิดในมุมใหม่ว่า ไม่ต้องเดินก็ไม่ต้องเหนื่อยไง ไม่ต้องขึ้นเขาไปกับเขา รองเท้าไม่ต้องไม่ซื้อ ไม่ต้องเสียตังค์ ไม่ต้องกลัวหายด้วย คือพอเราไปคิดอย่างนี้มันเลยรู้สึกว่า ไม่ได้มีอะไรกับเราเลย” เธอคนนี้เกิดมาพร้อมความพิการเดินไม่ได้แต่กำเนิด แต่เพราะเธอมี “ชีวิต คิดบวก” แบบนี้ จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตได้อย่างเป็นสุข โดยมีครอบครัวเลี้ยงดู และคนในหมู่บ้าน, เพื่อน ๆ ที่ไม่ได้เห็นว่าเธอแตกต่างไปจากคนอื่น ส่งพลังบวกให้ใช้ชีวิตเป็นสุขตามอัตภาพ จนประสบความสำเร็จในฐานะนักกีฬาแบดมินตันคนพิการทีมชาติไทย พบกับ “แก่น” อำนวย เวชวิฐาน ในรายการ We Share ทางไทยพีบีเอสพอดแคสต์