Yeni Şafak Yazarlar

Kendi ecdadından aşırı derecede nefret eden dünyada başka bir ülke var mı bilmiyorum. Bildiğim şu ki, başta padişahlar olmak üzere diğer bir takım Osmanlı ricaline kin besleyen, olmadık iftiralarda bulunan, onlar hakkında abuk sabuk sözler söyleyen insanların sayısı biz de – maalesef – büyük bir yekûn tutuyor. Ve bu güruhun eleştirileri de – haliyle – eleştiri olmaktan çıkıyor ve hezeyana dönüşüyor.

İsrail’in ABD’deki en bağnaz destekçileri “Hristiyan-Siyonist” olarak kendilerini etiketleyen “Beyaz Evanjelik Hristiyanlar”. ABD nüfusunun önemli bir bölümünü oluşturan Hristiyan Siyonistler 1980’lerden bu yana blok olarak Cumhuriyetçi Parti’yi destekliyorlar. Dolayısıyla Cumhuriyetçi Başkanların Ortadoğu politikasında Hristiyan Siyonistler’in baskısı önemli rol oynuyor. İsrail de Amerikan Yahudilerinden daha çok Hristiyan Siyonistler’e güveniyor.

Bir ülkenin tek bir genci, bu ülkenin çocuğudur; ailenin, öğretmenin, okulun, milletin ve devletin çocuğudur. Hepimizin gençlere bakarken anne-baba şefkatiyle yaklaşma zorunluluğu vardır.

Öncelikle şunu söylemek gerek: Dünyanın hiçbir ülkesinde yakın tarih bizdeki kadar sosyal ve siyasî fay hattına, ayrışma ve hatta kavga alanına dönüşmüş değil.

“Bu bir tez konusu olsaydı...” podcast yayınımıza hoş geldiniz. Bugün program boyunca yalnızım. Mete, Elif Ersolmaz’ın ekibiyle sahaya indi. Sahadan gelen verileri ben de sizin kadar heyecanla bekliyorum.

Bu köşeyi takip edenler kamu yönetimine yönelik iyileştirme önerileri yaptığımı bilirler. Bu önerileri yaparken de parti pırtı ayrımı yapmam. Nihayetinde bu Ülke hepimizin ve çarçur edilen her kuruş da bizlerin vergilerinden karşılanıyor. Bu bağlamda yaptığım uyarılara dikkat edilerek yol yürünmesi gerektiğini düşünüyorum.

Biz öyle dünyanın kıyısında kenarında bir ülke değiliz. Hadi bizi fark edin de merkez olalım, hikayesi kurmayız.

Bir karga kendini kötü hissettiğinde, karınca yuvasının yanına konar, kanatlarını açar, hareketsiz durur ve karıncaların saldırmasına izin verir.

Ben Ekrem hocadan dinledim. Ve ona dedim ki “çaldı isem miri mal çaldım” fehvasınca ben bunu çalaram ve “götürü bazar” sataram. Eksiğiyle artığıyla alan bulunur elbet.

Bundan önceki yazımda İbnü’l-Hümâm’ın, konumuzla ilgili görüşünü yazmıştım. Okuyucu haklı olarak “acaba bu İbnü’l-Hümâm kim, Hanefî mezhebi içinde ve genel olarak ulemaya göre yeri ve değeri nedir” diye düşünmüşlerdir. Bunu da açıklamak için bir sayfa yazmıştım, nasıl oldu bilmiyorum; gazeteye gönderirken bu kısım burada kalmış, şimdi, TDV İslam Ansiklopedisindeki Sayın Ferhat Koca’nın güzel maddesinden, bir sayfa olmasa da birkaç satır yazdıktan sonra İbn Abdüsselam’a geçelim.

Ursula von der Leyen hanımın -malûm, kendisi AB Komisyonu Başkanı oluyor- ‘Avrupa kıtasını tamamlamayı başarmamız gerekiyor ki, Türk, Rus ya da Çin etkisi altına girmesin’ açıklamalarına “yerli Avrupacılar” dahi vahlandılar.

Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan vahşi, elim ve bize yabancı hadiseleri devlet, toplum ve medyanın sorumlulukları bağlamında yorumlarsak ortaya nasıl bir tablo çıkar? Neleri yanlış yaptık da buralara geldik? Neyi nasıl yapmalıyız ki buradan bir çıkış yolu olabilsin?

Suriye, geçtiğimiz günlerde ilginç bir iddia ile çalkalandı. Sosyal medyada yapılan paylaşımlarda, yeni Suriye yönetiminin Şam’daki 11 ayrı noktada bulunan Osmanlı eserlerini Türkiye’ye devredeceği belirtildi. Bunlar arasında Kanunî Sultan Süleyman tarafından yaptırılan ve son padişah Mehmed Vahîduddîn’in kabrinin de yer aldığı Tekke-i Süleymaniye, Hicaz Demiryolu istasyonu binası, Merce Meydanı ve çevresi, Sâlihiyye semtinde Muhyiddîn İbn Arabî’nin kabrini de kapsayacak şekilde tarihî mahalleler, sur içi Şam’da çok sayıda han ve çarşıyla Kefer Sûse ve Şa’lân semtlerinde geniş araziler bulunuyordu.

23 Nisan 1920’de gerçekleşen olay İstanbul’da zaten faal halde bulunan ve İngilizlerin baskınıyla İstanbul’da çalışamaz hale getirilen Meclis'in Ankara’ya taşınması ve faaliyetlerine burada başlamasından ibarettir. Kuşkusuz Meclis'in işgal şartlarında taşınarak da olsa faaliyetlerine devam etmesi çok önemlidir. Ama Ankara’ya taşınmasının İngilizlere rağmen değil bilakis İngilizlerin müdahalesi ve zorlamasıyla gerçekleşmiş olduğu da göz ardı edilen gerçeklerden biri. O tarihte İstanbul’un doğrudan ve fiilen işgal altında olması aslında bütün Osmanlı topraklarının resmen işgal gözetimi altında olması anlamına geliyor ki, Samsun, Erzurum ve Ankara’da da bir İngiliz (işgali değilse bile) varlığı yok değildir.

“Sonra yavaş yavaş kayıtsızlık gelip oturuyor böğrüne ruhunun. Kayıtsızlık. Kâinat içinde varlığını hiçliğin içinde yitirmek. Derin bir anlamsızlık. Varlık ile yokluğun farkının silindiği o sınır bölge, bir nevi araf. Varolmak yakıcı; yokluk daha da yakıcı. Yokluk, soğuğun yaktığı gibi yakıyor: Görünmez, sessiz, içten, usul usul. Varlık ise gürül gürül yanan bir alev gibi.

Dünya ekonomisi sessiz ama sert bir eşikten geçiyor. Artık mesele ne kadar üretildiği değil, nasıl üretildiği. Karbonun maliyet olduğu, verinin sermaye kadar değer kazandığı ve insanın üretimin merkezine yeniden yerleştiği bir çağdayız. Yeşil dönüşüm çevreyi korumanın ötesinde bir rekabet şartına, dijital dönüşüm operasyonel bir tercihten varoluşsal bir zorunluluğa, beşeri dönüşüm ise sosyal bir gündemden stratejik bir zorunluluğa evrilmiş durumda.

Savaş başladıktan sonra artan enflasyon beklentilerinin ardından yapılan ilk Para Politikası Kurulu toplantısında politika faizi %37’de sabit bırakıldı. Kurul’un pas kararı verdiği toplantı metnin özeti kısaca şu şekilde;

İletişim dünyasının en garip, en evlerden ırak durumunu yaşıyoruz yine! Kişilerin veya kurumların, ortada fol yok yumurta yokken kendi krizlerini kendi elleriyle yaratmalarını…

Önceki birkaç yazımda “İnsan nedir?” sorusu ekseninde, idrakin ve güçlerinin varlık mertebelerini, İslamî tasavvur planı içinde edebiyatla irtibatlandırarak ele almaya çalışmıştım.

Beton ormanının içinden geçiyoruz. Daha doğrusu geçemiyoruz, çünkü trafik felç. Beton ormanının dairelerinin ancak yüzde ikisi dolu. Diğerleri boş. Dolduğunda ne olacak? Bütün bu boş binalar bana Bolu’da “Araplara satarız” diye yapılan, kimsenin satın almadığı korku şatolarını hatırlatıyor. İçinde beklemekte olduğumuz taksinin şoförü “Şurayı görüyor musunuz, eskiden burada Singer fabrikası vardı. Bahçesi yemyeşildi. Öğlen tatilinde işçiler top oynardı” diyor, özlemle.

Adı Ella Kenan. 38 yaşında bir kadın. Bu zamana dek kurduğu anlatıların kaç masumun kanının dökülmesine meşruiyet sağladığını kimse bilmiyor. Ancak milyarlarca insanın zihnini allak bullak ettiğini kendisi söylüyor. Ella’nın katliamları meşrulaştırdığı veya gölgelediği ise kesin. Bu arada kendisi bir asker değil. Haliyle üniforma giymiyor, silah taşımıyor. Ancak milyonlarca ekranı aynı anda harekete geçirebilen bir dijital ordunun komutanı. Kendisi anlatıyor rolünü ve yaptıklarını. “Vurduklarını” nasıl indirdiklerine kadar hem de…

Askeri güç ile parasal gücün tarih boyunca birbirini besleyen iki temel unsur olduğu açıkça görülmektedir. Modern küresel düzenin inşasında bu ilişkinin en net örneği, Amerika Birleşik Devletleri’nin İkinci Dünya Savaşı sonrası elde ettiği askeri üstünlükle kurduğu finansal mimaridir.

Türkiye sürekli bir bölgesel istikrarsızlık ve küresel belirsizlik ortamında yürütmek zorunda olduğu dış politikasını orta güçlerle stratejik iş birliğini artırarak güçlendirdi. Yıllardır Cumhurbaşkanı Erdoğan Suudi Arabistan, Brezilya, Güney Kore, Endonezya, Güney Afrika ve Japonya gibi ülkelerle ekonomik, siyasi ve diplomatik ilişkilerini stratejik bir biçimde derinleştirme arayışında oldu. Bu sistematik çaba Türkiye’nin hem bölgesindeki hem de bölge dışındaki ülkelerle birlikte hareket etme imkanlarını değerlendirerek küresel meselelerde de söz sahibi olması sonucunu doğurdu. Bu sene bölgesel ve küresel dış politikası açısından iki kritik zirveye (NATO ve COP31) ev sahipliği yapacak olan Türkiye hem NATO müttefikleri hem de ‘orta güç’ tabir edilen ülkelerle stratejik diyaloğunu daha ileri aşamaya taşıma gayretinde.

Bir Alman ruhu var. Bir Fransız ruhu, İngiliz ruhu, Çin ruhu, Rus ruhu da var. Peki, bir “Türk ruhu”ndan söz edilebilir mi? Edilemez; çünkü “Türk ruhu” ifadesi, ırk çağrışımı fazla olan bir ifade. Irkı aşan ama ırkı da kuşatan bir kavrayışa ihtiyacımız var.

Bu köşeden “O aktörle konuşmanın vakti gelmedi mi?” diye sorduğumda (17 Şubat) gelişmelerin bu kadar hızlı seyredeceğini öngörememiştim. ABD/İsrail’in İran saldırısı henüz başlamamıştı. Konu Barzani’nin (ve medyasının) dağılan SDG’ye ödünsüz desteğiydi. Dahası… Barzanilerin oturmuş geleneğin dışına çıkarak -ilk kez- Irak Cumhurbaşkanlığına aday göstermesi dikkat çekiciydi. Yönetim, Irak’taki askeri varlığını Erbil’e kaydıran ABD’den güç alarak… Hem Irak’ta hem de bölgede mevcut statükoyu bozma arayışındaydı. Bunun Ankara’da kaşların çatılmasına neden olduğunu görüyordum. O halde yeni bir hamle yapılmalı ve Barzani yönetimi “dengelenmeliydi.”

İsminin önünde “prof.” ünvanı da olan şahsın bir yıl önceki mülakatında sarf ettiği sözler geçtiğimiz günlerde yeniden gündeme geldi. Şahıs, özbeöz Çorumlu olan Şeyhülislam Ebüssuûd Efendi’nin Mısır’dan getirildiğini, onun eliyle Osmanlı’nın Türkleri Araplaştırdığını iddia ediyordu.

Daha evvel ABD’de, Avrupa’da seyrettiğimiz okul baskınları ne yazık ki kapımıza dayandı. İki şehrimizde peş peşe ilk defa tanıklık ettiğimiz bu olay 86 milyonu derinden sarstı. Bile isteye meslek olarak iletişimi seçmiş, eğitimini almış biri olarak çok uzun zamandır, farklı platformlarda “sosyal öğrenme’’ başta olmak üzere medya eleştirileri yazıyorum, dile getiriyorum. Konvansiyonel medyada kanun ve etik ilkeler ile kısmen de olsa disipline edilen alan yeni medya, sanal medya ile artık koca bir kara delik. Gayri nizamı, hukuksuz bir alan…

Mahalle arasındaki basketbol sahasında, voleybol topuyla, tek başına futbol oynayan çocuk! Sen ne yaptığının farkında mısın? Şuurun ne kadar yerindedir, belli olmuyor. Nedir bu sinir, bu öfke, bu hınç? Kime kızdın, neye gücendin? Rakip yok. Pas verecek, çalım atacak kimse yok. Gol atabileceğin bir kale de... Seyreden tek kişi bile görünmüyor etrafta.

Öğrencileri ve sohbet halkasının müdavimleri onu Molla Raşid olarak tesmiye ederlerdi. Yazı başlığımda tercih ettiğim ifadeyle, Ebû Zerr meşrep bir âlimdi. 18 Nisan 2026 tarihinde, zühd üzere sürdürdüğü dünya mühletini ikmal ederek, yine aynı hâl üzere, yani sade, sessiz ve iz bırakmaktan ziyade iz silerek öteye intikal etti. Bu hâl, onun özgeçmişine dair veriler için de geçerliydi. Kimdi; hangi aileye mensuptu; ismi ailesi tarafından mı verilmişti, yoksa bir mahlas, unvan, lakap ya da nisbe miydi; nereliydi; neyle geçinirdi… bütün bu sorular -en azından bu fakir için- cevabı zorunlu olmayan tali istifhamlardı. Zira o, hakikati şahsiyetlere göre değil, şahsiyetleri hakikate göre tartan bir idrak ufkunun mensubu olarak, daha başta kendi şahsına dair bilgileri ketmeden ve muhataplarının bu yöndeki merakını da hükümsüz kılan bir zattı.

86 milyonu dağıtan, ülkemizi ayağa kaldıran önce Siverek’ten, ardından Kahramanmaraş’tan gelen haberler... Toprağa verilen gencecik bedenler ve kendini çocuklara fedakârca siper eden Ayla öğretmen… Sayın Cumhurbaşkanı meselenin röntgenini aslında çok net çekmiş: “Dünya artık eski dünya değil.” Doğrudur. Ancak mesele, sadece dünyanın değişmesi değil, bu değişimden nasıl, yani kim olarak çıkıldığıdır.

ABD, dünyada ekonomik ve siyasi hakimiyetini sürdürmenin, enerji kaynaklarına yani petrol ve doğal gazın ekonomik gücüne bağlı olduğuna ve bu kaynakların akışını kontrol etmekle gerçekleşeceğine inanmaktadır.

Devam eden dezenflasyon programının farklı ekonomik veriler üzerindeki yan etkileri giderek daha da belirginleşirken en önemli etkinin imalat sanayi üzerinde olduğunu ifade edebiliriz. Her ne kadar aksi iddia edilse de kontrollü kur politikası nedeni ile hem içeride hem de dışarıda rekabetçiliğini kaybeden imalat sanayiinde kapasite kullanım oranının geldiği seviye neredeyse pandemi dönemini yakınsamış durumda. Hatta son veri pandemiden çıkış döneminin altında gerçekleşmiş görünüyor.

Bu yıl Antalya Diplomasi Forumu, ABD-İsrail/İran arasında süregelen, iki ay gibi kısa bir sürede küresel fay hatlarında jeopolitik kelebek etkisi yaratan savaşın gölgesinde gerçekleşti. Forum bölgesel bir savaşın dünyanın birbirinden binlerce kilometre uzaktaki ülkeleri de içine alan geniş bir alanda etkileyerek kolektif güvenlik zafiyetlerine ve ekonomik kayıplara neden olabildiğine, günün koşullarında artık bölgesel-küresel kriz ayrımının olmadığına dikkat çekmesi bakımından da son derece anlamlı ve zamanlıydı.

İran savaşı alabildiğine kilitlenmiş vaziyette. Ortada bir ateşkes var. Ama ateşkes demeye bin şâhit ister. Hâlâ gemiler vurulabiliyor. Hürmüz Boğazı’nın açılmasını isteyen ABD akıl almaz bir iş yapıyor ve “bu ne perhiz bu ne lâhana turşusu” dedirtecek şekilde, kendisi de Körfez üzerinde abluka tatbik ediyor. Müzâkereler başlayacak deniyor. Ama İslâmâbad’a henüz heyetler gelmiş değil.

Son dönemde sosyal medyada gündem olup ilgili kamu nezdinde tartışılan Brett Wilson’ın makalesi, Türkiye’de din-devlet ilişkileri konusuna yeni bir soluk getirdiği iddiası üzerinden ele alındı ve tartışıldı. Wilson’un makalesinin temel argümanı, erken cumhuriyetin tekke ve tasavvuf ehline zannedildiği kadar mesafeli davranmadığı, bilakis birçok biyografide de görüleceği üzere zaman zaman onlara devlette alan açmak suretiyle müşfik bir tavır geliştirdiğidir.

Hürmüz Boğazı’na yönelik ABD ablukası, dünyanın bütün deniz ve kara ticaret koridorlarını tartışmaya açabilir. Buralarda çok büyük güç hesaplaşmaları başlatabilir. Yeni müdahale tarzının başlangıcı olabilir. Bir yandan alternatif güzergahlar planlanırken, küresel ekonomi ve güvenliği formatlayan, yeryüzünün bu en kritik bölgeleri büyük savaşların adresleri haline gelebilir.

Bütün dünyada olduğu gibi bizde de Siyonist yerleşimcileri başka bir coğrafyadan Filistin topraklarına getiren asıl faktörün Yahudilere yönelik pogromlar veya Holokost hadisesi olduğu düşünülmüştür. Pogrom çarlık döneminde Yahudi topluluklarına yönelik devletin göz yummasıyla ortaya çıkan toplumsal hadiselerdi. Pogromların Yahudileri yeni bir yurt arayışına ittiği söylenir. Aynı şekilde İkinci Dünya Savaşı’nda Holokostun da Almanya’da yaşayan Yahudileri yeni bir yurt arayışına yönelttiği çokça konuşulmuştur.

İnsan psikolojisi küresel bir imtihandan geçiyor. Evvel zamanda kendi hayatı, kendi sosyal çevresi ve bizzat yaşadıkları idi insanın içini sıkan. Şimdi bütün dünyanın derdi, tasası, acısı moral değerlerin örselenmesi neticesinde zaten fazlasıyla zayıflamış olan omuzlarımızda. Hayatın içinde genel bir tanım olarak insanca davranış dediğimiz şeylerin eksildiği, azaldığı bir gerçek… Başkalarının kötülükleri, iyi ile kötü arasında her gün defalarca imtihandan geçen insanların hazır bahaneler veriyor. Kötülük, ne kadar büyük olursa olsun bizim kötülüğümüze, hatta bizim kötülük karşısındaki zayıflığımıza mazeret olamaz oysa.

Türbeler, mezarlar ve serviler semti olan Eyüp Sultan’a güneşli bir günde giriyorum. Haliç projesinin getirdiği ferahlık her yana yayılmış. İnsanlar yeşil alanlara dağılmışlar. Laleler açtı açacak. Eyüp Polis Karakolu’nun önünden itibaren evliyanın himmetine sığınmış derme-çatma bir çarşı ile karşılaştım. Seccadeler, başörtüleri, tespihler, takkeler, levhalar, halk için kaleme alınmış dinî kitaplar, dua mecmuaları, namaz hocaları, son yıllarda sayıları hızla artan Kur’ân-ı Kerim mealleri vb.

Bizim kuşak, 80’li yıllar ve öncesi doğumlular, internetsiz zamanları bilen son nesil. Sarı kulübelerdeki jetonlu telefonların önünde sıra beklediğimiz günleri, çevirmeli ev telefonlarının başında çalmasını beklediğimiz akşamları hatırlıyoruz. Haber almak için gazete bayisine gitmek, birine ulaşmak için sabretmek zorundaydık. Sonra bir anda dünya hızlandı. Tuşlu telefonlar çıktı, internet evlere girdi, gazeteler ekranlara taşındı. Hayat kolaylaştı sandık. Oysa fark etmeden başka bir şey oldu: Sabır gitti, mesafeler kalktı, sınırlar silindi. Farkına varmadan, kimliğin saklanabildiği, sorumluluğun ortadan kalkabildiği yeni bir dünyanın kapısını araladık.

“Bakabileceğin kadar çocuk doğur” diyen küresel sermayenin yerli ve yabancı temsilcileri ülkede çocuk sayısını düşürmeyi başardı ama biz her aile başına ortalama 1.5’e düşen çocuklarımızı korumayı başaramadık. Türkiye'deki çocuk nüfusunun genel nüfusa oranı, son 55 yıl içerisinde yarı yarıya azalmış.

Ankara'nın o soğuk hayatın içinden iktisattan uzak koridorlarında yine hepimizi ilgilendiren ama bir o kadar da duyarsızlaştığımız için ilgilendirmeyen bir karar alınacak. Küresel piyasaların Hürmüz Boğazının açılıp kapanması karşısında lunaparka döndüğü ortamda Goldman Sachs’ın 300 baz puan faiz artış beklentisi bakalım gerçekleşecek mi? Hürmüzde gemilerin yönü değişirken Anadolu’da duran çarkların bir önemi var mı hep birlikte göreceğiz. Politika faizinin bugün Avrupa Bölgesi'nin yaklaşık 18 katı olmasına rağmen, enflasyon hedeflerindeki %350'lik sapma, uygulanan reçetenin bünyeye uymadığını kanıtlıyor. Bir tarafta Merkezin olmasaydık enflasyon %150 olurdusu diğer tarafta saatte kepenk kapatan yaklaşık 13 esnaf.

Geçtiğimiz hafta sonu gerçekleşen Antalya Diplomasi Forumu (ADF), Türk dış politikasının bölgedeki savaş ve çatışmaların yarattığı karamsar havaya rağmen diplomaside ısrarına devam edeceğini gösteriyordu. Geleneksel hale gelen uluslararası konferansın muhtevası, jeopolitik konumu itibariyle tarihi çatışma ve kırılmaların ortasında yer alan ve yer almaya devam edecek olan Türkiye’nin adeta hemen her konuda ortak siyasi çözüm üretme enerjisinin bir ifadesiydi. Türkiye’nin bir yandan güçlü savunma ve ulusal güvenlik kapasitesi inşa ederken bir yandan da diplomatik gücünü artırması gerektiğini söylemeye gerek bile yok.

‘Antalya Diplomasi Forumu’ daha başlamadan, Türkiye-Pakistan-S. Arabistan- Mısır arasında özel oturum yapılacağına ve anlamına dair bir dosyayı işlememizin sebebi buydu işte. Günlük ve konvansiyonel tartışmalara yön vermesini ummuştuk. Haliyle Forum’un aşağıdaki sözlerle final yapması ferahlatıcı oldu. Çünkü “şişman kadının söylediği şarkı” odur…

Geçtiğimiz hafta sonu konferanslar ve buluşmalar için Viyana ve Münih’teydim. İlk önce, cumartesi akşamı Viyana’da sevgili kardeşim Duran Serttaş’ın ev sahipliğiyle, Avusturya Türk İslâm Kültür ve Sosyal Yardımlaşma Birliği’nin (ATİB) genel merkezindeki konferans salonunda, iki oturum halinde Kudüs ve Kaşgar’ı konuştuk. Birinci oturumda “Kudüs bizim neyimiz olur?” sorusuyla başladık, “Kudüs konusunda bugün bizi bekleyen vazifeler neler?” sorusuna doğru bir ufuk turu yaptık. İkinci oturumda da Doğu Türkistan meselesinin dününe, bugününe ve yarınına odaklanırken, Kudüs-Kaşgar hattını sımsıkı biçimde tesis etmenin önemini bir kez daha hatırladık. Pazar akşamı ise Münih’te İslâm Toplumu Millî Görüş (IGMG) Güney Bavyera Bölgesi’nin misafiriydim. Münih Moosach Camii’nin konferans salonunda, IGMG Güney Bavyera Gençlik Başkanı sevgili kardeşim Numan Karaardıç’ın ev sahipliğiyle, bu defa sadece Kudüs’ü konuştuk. Çok dikkatli ve ilgili bir dinleyici kitlesiyle, Kudüs meselemizi derinlemesine ele aldık, sorumluluklarımızı ve vazifelerimizi hatırladık.

23 Nisan, TBMM’nin açılış yıl dönümü olarak kutlanıyor. Resmî anlatıda bu tarih, yalnızca yeni bir devletin değil, aynı zamanda millet egemenliğine dayalı yeni bir siyasal düzenin doğum günü olarak sunulur. Şüphesiz 23 Nisan 1920, Türk siyasi tarihi açısından son derece kritik bir eşiği temsil eder.

Kapalı kapılar ardında görüşmeler, sessiz planlar...WSJ’ye göre Avrupa başkentlerinde, ABD’siz bir NATO senaryosuna karşı sessiz ama kapsamlı bir ‘yedek Plan’ üzerinde çalışılıyor.

Geçtiğimiz günlerde Türkiye’de “güncel sanat”ın en önemli isimlerinden biri olan Vasıf Kortun’un Nerden Geldik Buraya? başlıklı kitabı yayımlandı. Kitabın büyük bölümü Salt’ın Kütüphane ve Arşiv Yöneticisi Sezin Romi’nin yönelttiği sorulara verilen cevaplardan oluşuyor. Kitapta ayrıca yolu Vasıf Kortun’la kesişenlerin yazıları da mevcut. Kitabın alt başlığı ise Vasıf Kortun’u Okumak.

Ortam malum. Ortodoks politikaların dış açık artırıcı etkileri tüm gücüyle işliyor. Diğer taraftan aynı politikaların dış açık azaltıcı mekanizmaları tatmin edici bir performans göstermiyor. Yani tüketimin ithalatı artıyor, sıcak para girişleri ise yetersiz. Üstelik Mart ayı en büyük ithalat kalemimiz olan enerjide yüksek fiyat seviyelerinin görüldüğü bir ay oldu.

İlk kitabı Mithat Şen ve Beden Yazısı’nı Şebüsterî’nin “Hakikatin hâlleri mecazî olmaz” sözüyle açan Zeynep Sayın, Pavel Florenski’den tercüme edilen Tersten Perspektif’teki kapsamlı incelemesini de sayarsak, 2024’ün son ayında yedinci kitabı Çizginin Boşluğu’nu yayımladı. Bir önceki kitabı Ölüm Terbiyesi’ni Sezai Karakoç’un “Değişe değişe bozulmuş ölüm bile / … / Ölüm bir grev gibi kaplamış ülkemizi” dizeleriyle açan Sayın, orada ölüm imgesi üzerinden metafiziğe yaslanırken aynı zamanda ona mesafe de koyuyordu.