Zapiski ze współczesności

Gra m.in. na sarangi, suce biłgorajskiej i wiolonczeli. Jest wybitną instrumentalistką, wokalistką i profesorką Akademii Muzycznej w Krakowie. Bohaterką "Zapisków ze współczesności" jest Maria Pomianowska. W ostatnim odcinku cyklu gawęd Marii Pomianowskiej, artystka opowiada o różnych podejściach do edukacji muzycznej na świecie oraz o swojej - bardzo wcześnie zaczętej - przygodzie z nauczaniem.

Gra m.in. na sarangi, suce biłgorajskiej i wiolonczeli. Jest wybitną instrumentalistką, wokalistką i profesorką Akademii Muzycznej w Krakowie. Bohaterką "Zapisków ze współczesności" jest Maria Pomianowska. "> poprowadził nas po całym świecie. Przez 20 lat jeździliśmy w różne jego zakątki. Dzięki temu projektowi poznałam też wielu wspaniałych muzyków. Pojawił się śmieszny moment - przyszło do rejestrowania tych utworów w ZAIKS-ie. Okazało się, że nikt mi tego nie zarejestruje, bo poważyłam się podnieść rękę na Fryderyka Chopina. To był taki czas".

Gra m.in. na sarangi, suce biłgorajskiej i wiolonczeli. Jest wybitną instrumentalistką, wokalistką i profesorką Akademii Muzycznej w Krakowie. Bohaterką "Zapisków ze współczesności" jest Maria Pomianowska. W trzecim odcinku Pomianowska wspomina o swojej drodze do polskiej muzyki, prowadzącej zawile a dogłębnie poprzez różne kultury świata. "Mój przyjaciel nazwał mnie osobą, która się wpisuje w tzw. kulturę remiksu. Biorę stare, transformuję, tworzę nowe, ale z fragmentów tradycji", tłumaczy bohaterka "Zapisków".

Gra m.in. na sarangi, suce biłgorajskiej i wiolonczeli. Jest wybitną instrumentalistką, wokalistką i profesorką Akademii Muzycznej w Krakowie. Bohaterką "Zapisków ze współczesności" jest Maria Pomianowska. W drugim odcinku rozmowy z Marią Baliszewską artystka wspomina o podróży do Indii: "Zaczęła się wielka przygoda, która zmieniła całe moje życie". Maria Pomianowska mówi o uduchowionych rozmowach ze sprzedawcą instrumentów, spotkaniach z mistrzami muzyki arabskiej i sarangi, radości improwizacji.

Gra między innymi na sarangi, suce biłgorajskiej i wiolonczeli. Jest wybitną instrumentalistką, wokalistką i profesorką Akademii Muzycznej w Krakowie. Bohaterką "Zapisków ze współczesności" jest Maria Pomianowska. W rozmowie z Marią Baliszewską wspomina o swoim dzieciństwie, życiu w Azji, naukach u tamtejszych mistrzów instrumentów oraz budowaniu pomostów między muzykami wielu kultur. W pierwszym odcinku Maria Pomianowska opowiada o swoim dzieciństwie w Warszawie.

- Mniej więcej od 1986 roku (...) władze przeszły na represje fiskalne. Rekwirowano sprzęty, auta czy nawet mieszkania. Uruchomiliśmy za pomocą Amerykanów ubezpieczalnie - mówił Grzegorz Boguta.

- Jako podziemny wydawca zacząłem orientować się, że trzeba zmienić priorytety. Rozpoczął się strajk w Gdańsku w połowie sierpnia i na tym strajku pojawili się przedstawiciele naszego wydawnictwa - mówił Grzegorz Boguta.

Jednym z moich mentorów był Piotr Naimski. Podziwiałem go za aktywność. Zniknął mi gdzieś w szkole, a potem odnaleźliśmy się razem na studiach. Wciągnął mnie w rodzący się wówczas Komitet Obrony Robotników - opowiadał Grzegorz Boguta.

- Pochodzę z dość dziwnej rodziny. Moja mama jako mała dziewczynka była łączniczką w Powstaniu Warszawskim. Po tym trafiła z rodziną na roboty przymusowe do Niemiec - rozpoczął swoją opowieść Grzegorz Boguta.

W ostatniej części swoich wspomnień Kacper Miklaszewski opowiedział o szeregu swoich aktywności na różnych polach.

- Nie przestałem grać i byłem takim pianistą na telefon w Związku Kompozytorów Polskich. W związku z tym przypadła mi wielka przyjemność wykonania mono sonaty Rafała Augustyna - mówi bohater "Zapisków".

- Zdobyłem tam wiele przyjaźni poza muzycznych (...) Rozmowy polityczne jakie wtedy prowadziło się z tymi ludźmi były jak najbardziej normalne - mówił Kacper Miklaszewski.

- Moi rodzice byli niezwykle zgodni i jestem im za to bardzo wdzięczny. Myślę, że wiele moich cech pozytywnych wyszło z tego. Wszystko mimo tego, że oboje mieli różne charaktery - wspominał Kacper Miklaszewski.

- Pierwszą rolą jaką odegrałem w muzyce, była kołyska dziecka, która stała pod pianinem a nie fortepianem - zaczął swoją opowieść Kacper Miklaszewski.

- Po "Diable na dzwonnicy" napisałem "Kino szpak", czyli o moich kumplach z Falenicy. To właśnie wtedy zastosowałem pewien patent konstrukcyjny - mówił bohater "Zapisków".

- Ponieważ wciąż mieszkałem u mamy, jakoś na tych niedużych pieniądzach udawało mi się przetrwać. Była to jednak pewnego rodzaju bieda. Tak to wszystko trwało do 1989 - mówił Marek Ławrynowicz.

- W tym czasie poszedłem na zebranie koła młodych Związku Literatów. Strasznie mi się nie spodobało. Doszedłem do wniosku, że jak tak wygląda literatura to ja dziękuję - mówił Marek Ławrynowicz.

- Chodziłem do różnych szkół. Najpierw do szkoły w Miedzeszynie. Pamiętam z niej tylko panią wychowawczynię, która była bardzo słodka i opiekuńcza - zaczął swoje wspomnienia Marek Ławrynowicz.

Marek Ławrynowicz w pierwszej części swoich wspomnień opowiada o micie utraconej ojczyzny, czyli Wilnie.

- Mówimy o pisarzu, który ma wspaniały jubileusz. Poznaliśmy się na początku lat 70. Wcześniej znałem go jako pisarza i obywatela - mówił Adam Michnik.

W tej odsłonie wspomnień o Jacku Bocheńskim swoimi historiami i spostrzeżeniami podzieliły się jego przyjaciółki - Anna Przedpełska-Trzeciakowska i Justyna Guze.

- Jacek Bocheński to była postać, to był ktoś. Jadąc do Obór od razu było go widać jak wychodził na taras i inne osoby wydawały się przy nim mniej znaczące - zaczęła swoją opowieść Iwona Smolka.

- W 1970 roku na przyjęciu pod oknem siedział bardzo przystojny pan. Myślałam, że to Herbert, ale okazało się, że to był Jacek - mówiła Teresa Bogucka.

- W maju 1962 roku miałem 16 lat i poszedłem na kiermasz książki w Alejach Ujazdowskich. Były niezwykle modne wtedy trzy tytuły. Wśród nich "Boski Juliusz" Jacka Bocheńskiego - zaczął swoją opowieść Michał Komar.

- Spotkanie z Jerzym Giedroyciem na początku to jest kultury. Do dzisiaj uważam, że my przestaliśmy rozumieć tę tajemnicę dlaczego redaktor swoje pismo nazwał "Kultura" - mówił Krzysztof Czyżewski.

- Najbardziej niezwykłe i fascynujące doświadczenia są wtedy, kiedy pojawiają się niespodziewanie. Tak samo było w przypadku mojego spotkania z Jerzym Giedroyciem - mówiła Hanna Maria Giza.

Nazwisko Jerzy Giedroyc było znane w naszym domu. Był okres, kiedy wymieniało się je półgłosem na wszelki wypadek, kiedy obawialiśmy się słusznie podsłuchu - mówił Jerzy Kisielewski.

- Nie jest prosto zacząć, bo Jerzego Giedroycia uważam za najwybitniejszego człowieka polityki, jakiego dane mi było poznać - powiedział Czesław Bielecki.

Mój Giedroyć to nie tylko postać z legendy, ale i mój pracodawca - rozpoczął swoje wspomnienia Jacek Krawczyk.

- Bardzo piękne jest to, że nie tylko my, ale wszyscy czytający Miłosza mogą ułożyć swoją antologię. Za każdym razem będzie to wielka choć inna hierarchia wartości - ocenili przyjaciele poety.

- Pamiętam, kiedy przyjechał do Krakowa na swoją pierwszą wizytę Seamus Heaney jeszcze przed otrzymaniem Nagrody Nobla. Odbywała się u mnie w domu kolacja i na kanapie nazywanej później noblowską siedzieli obok siebie Seamus Heaney i Wisława Szymborska. Potem oboje otrzymali Nagrodę Nobla i stąd nazwa tej kanapy - wspominał przyjaciel Noblisty.

- Kiedy poszliśmy do prezydenta Krakowa po otrzymaniu przez Czesława Miłosza powiedzieliśmy, że miasto powinno dać nobliście mieszkanie, bo jak przyjeżdżał to musiał zatrzymywać się w hotelach - opowiadali przyjaciele poety.

- Miłosz polską poezję uważał za swoje gospodarstwo. On się tak radował jak działo się coś wokół poezji. Byłem w 1996 roku w USA u Miłosza. Wisława Szymborska dostała wtedy Nagrodę Nobla, a on był przeszczęśliwy - wspominali przyjaciele poety.

- Czesława poznałem w 1981 roku w czerwcu. Przyjechał opromieniony sławą noblisty do Polski. Był to karnawał Solidarności więc mógł przyjechać. Był to wyjątkowy czas - opowiadał Bronisław Maj.

- Przez pewien czas byłam realizatorem dźwięku w redakcji muzycznej. Posmakowałam pracy w studiu, pracy w terenie. Zaczęłam pracę 1 marca 1967 roku - opowiadała Anna Woźniakowska.

Anna Woźniakowska szczególnie interesowała się historią Opery Krakowskiej, czego efektem była książka "Czy Kraków zasługuje na operę? 45-lecie Opery i Operetki w Krakowie".

- Szykowałam się do studiów pianistycznych, ale na szczęście w ostatnim roku zorientowałam się, że to nie jest moja droga. Występy kosztowały mnie tyle nerwów... Wstydziłam się, że wychodzę do ludzi i pokazuje to, co jest tylko moje - opowiadał Anna Woźniakowska.

- Moja rodzina pochodzi z Krakowa. Jednak obaj dziadkowie do Krakowa przybyli, ale bardzo w niego wrośli - zaczęła swoją opowieść bohaterka "Zapisków".

- Ja go bardzo lubiłem, a on udawał że mnie lubi. Ale to była wielka gwiazda (...) Janusz przyjechał wtedy do Londynu i uczył jak należy pisać. W Nowym Jorku przez pierwszy okres mieszkał w mojej pracowni - opowiadał o znajomości z Janusz Głowackim bohater Rafał Olbiński.

- Nic nie wiedziałem o Nowym Jorku. Spałem pod biurkiem i chodziłem po redakcjach - mówił o swoich początkach w Stanach Zjednoczonych Rafał Olbiński.

- Musiałem zwracać stypendium, które dostałem od Kieleckiego Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego. Przyjechałem, żeby odpracować to stypendium. Ucieszyli się, że przyszedł do nich dobry architekt - opowiadał Rafał Olbiński.

Rafał Olbiński jako rodowity Kielczanin po latach spędzonych w swoim mieście wyrusza w świat. Konkretnie do Warszawy.

- Pamiętam nieustający huk i grzmoty. Potem powiedziano mi, że przez Kielce przechodził front rosyjski, więc to chyba było to - mówił o wspomnieniach z wczesnego dzieciństwa Rafał Olbiński.

- Przychodzi taki moment w życiu, że człowiek zadaje sobie pytanie co się w życiu udało, a co nie. Być może jest to okazja do takiego podsumowania - powiedział aktor.

- Zaczęło się to od p. prof. Tadeusza Łomnickiego. Kiedyś zaproponował mi, żebym został jego asystentem - zaczął swoją kolejną opowieść Andrzej Seweryn.

- Przeżywałem swego rodzaju depresję, bo był to moment, kiedy Spielberg obsadził "Listę Schindlera". Mam na myśli to, że nie obsadził mnie w głównej roli - mówił Andrzej Seweryn.

- Należę do ludzi, dla których przeszłość jest niezwykle ważna. Uważam, że nie urodziłem się w 1946 roku, ale że pochodzę z jeszcze dalszej przeszłości - mówił aktor.

To wszystko zaczęło się od Kuronia. Kiedy byłem w drugiej klasie i miałem około ośmiu lat, składałem przysięgę na grobach rewolucjonistów polskich w Cytadeli Warszawskiej, a później kontynuowałem kontakt z Kręgiem Walterowskim - zaczął swoją opowieść aktor.

- Jak byłam w piątej klasie szkoły podstawowej ogromnie chciałam być pianistką. Najbliższa szkoła muzyczna była w Stalowej Woli, a tam bym nie dojeżdżała. Ale w Rudniku było ognisko muzyczne prowadzone przez różnych nauczycieli. Mama mówiła, że nie ma możliwości, bo pianino to duży wydatek - opowiadała Lidia Bogaczówna.

- Są takie spektakle w życiu aktora, których się nigdy nie zapomni emocjonalnie, które zawsze w nas są i będą z różnych powodów. One do końca życia będą żywe - powiedziała Lidia Bogaczówna.