św. Edmund Campion SJ i tow. (01 grudnia)

Nie mógł działać oficjalnie i zaczął życie w podziemiu. Wędrował od domu do domu, odprawiał Msze św., głosił kazania, ale też pisał. Aresztowano go w lipcu 1581 roku i dołączono do schwytanego kilka miesięcy wcześniej młodego jezuity, Aleksandra Brianta. Po wielokroć ich przesłuchiwano i poddawano wyszukanym torturom. Aleksandra rozciągano na kole, że niemal go chciano rozerwać, wrzucono go do fosy, gdzie nie mógł się poruszyć. Przez osiem dni był trzymany w całkowitych ciemnościach, a po wydobyciu znowu rozciągany na kole. Na Campiona zastawiano wszelkie możliwe pułapki, formułowano różne oskarżenia, ale sędziowie nie mogli znaleźć niczego zasługującego na śmierć. Mimo to został skazany na najwyższy wymiar kary. Na miejsce egzekucji zawleczono ich końmi w deszczu i błocie. Było to 1 grudnia 1581 roku. Skazańcy weszli na powóz postawiony pod szubienicą i założono im pętle na szyje. „W krótkich słowach, które rozległy się nad hałaśliwym tłumem, Campion przebaczył tym, którzy go skazali, i zapewnił, że jest niewinny… zaczął się modlić… Popędzono konie. Ruszył powóz, a ojciec Edmund Campion zawisnął w powietrzu aż do chwili, gdy – nieprzytomnemu lub zmarłemu – zaczęli wyrywać bestialsko wnętrzności” (...)