De Levensbron Nijkerk - Preken

Preeklezen Paul Sneep Jakobus 2:10-11 (met Jakobus 2:1-13) Als achter elk gebod een Persoon staat, verandert alles: zo tekent Jakobus 2:10-11 de wet als één geheel, als ‘wet die vrijheid brengt’. Niet afvinken, maar luisteren naar de God die bevrijdt en richting geeft. De preek prikt regeldrift door, laat zien hoe genade voorafgaat aan gehoorzaamheid en spoort aan om in alle levensgebieden te vragen: Heer, wat wilt U dat ik doen zal? Bij Boaz zien we hoe geboden samenklinken: recht en trouw horen bij elkaar.

Freddy Gerkema Johannes 6:1-15 en 48-68 Brood lijkt zo gewoon, maar vandaag groeit verwondering: van de graankorrel in de aarde tot het wonder aan het meer en nog dieper—Jezus zélf is het brood dat leven geeft. Uit Johannes 6 klinkt de uitnodiging om niet alleen te kijken naar overvloed, maar om te komen en te eten: Zijn lichaam, Zijn bloed, voor eeuwig leven. De preek verbindt dit met het avondmaal: ontvangen, niet presteren. In Hem wordt ons sterfelijk leven verbonden met Gods eeuwige leven—nu en tot in eeuwigheid.

Gijs Zomer 2 Koningen 4:8-37; Mattheüs 27:51-53 Rouw en hoop ademen mee in deze paastijd. Vanuit 2 Koningen 4 voelen we het rauwe verdriet van de vrouw uit Sunem en zien we hoe God leven terugblaast. De kern: Pasen is het vrolijke leven op de adem van Gods stem, met Gods ingehouden adem (het wachten) en Gods ingeblazen adem (nieuw leven). Mattheüs 27 laat even graven opengaan als voorproef. We leven tussen beide ademhalingen en houden vast aan de opstanding van de doden, ook als het nu nog pijn doet.

Marius van Rijswijk Johannes 21:1-19 ‘Heb je Mij lief?’ Die vraag klonk boven het ruisen van het Meer van Galilea. Vanuit Johannes 21 liet de preek zien dat liefde voor Jezus de basis is voor onze roeping en dat we zonder Hem niets kunnen. Petrus’ gebroken liefde werd niet afgewezen maar genezen; hij kreeg opnieuw de opdracht om te zorgen voor de kudde. Ook wij worden uitgedaagd: kies Jezus boven werk en zekerheid, leef afhankelijk van zijn Geest en volg Hem.

Prof. R. van Houwelingen Handelingen 27:33-38 (met verwijzingen naar 1-2, 21-26 en 33-44) Een gedeeld stuk brood midden in een orkaan van golven: zo tekent Handelingen 27 het geloof. Paulus breekt op het dek het brood, dankt God en geeft moed: eet, want redding komt. Niet de storm gaat liggen, wel de paniek. De kern: God redt, soms juist terwijl alles kraakt, en wij mogen vertrouwen, zorgen voor lijf én ziel, en als open maaltijdsgemeenschap anderen insluiten. Menselijke zekerheden gaan overboord; God brengt behouden aan wal.

Jan Wesseling Markus 16:9-20 en 1 Korinthe 15:1-12 Twijfel is herkenbaar, maar het paaslicht wint het van de nacht. De preek liet zien hoe de opstanding van Jezus de spil is van het geloof: gegrond in de Schriften, bevestigd door vele ooggetuigen en door Paulus’ eigen ontmoeting met de Levende. Zonder opstanding blijven zonde en dood aan het woord; met Christus’ opstanding breekt nieuw leven door, ook voor ons lichaam. Dat geeft hoop, moed en een roeping om nu al in dat nieuwe leven te wandelen.

Martin van der Klis Johannes 10:1-11, 22-30; Romeinen 8:35, 38-39 (verwijzing) Wat houdt ons werkelijk vast? In Johannes 10 klinkt de belofte: niemand zal ons uit Jezus’ hand roven. Vanuit het beeld van de Goede Herder liet de preek zien hoe Hij ons kent, zoekt en draagt, juist als controle wegvalt. Er is dreiging – dieven, wolven, twijfel – maar niets kan scheiden van Zijn liefde (vgl. Romeinen 8). Eeuwig leven begint nu: leven in relatie met Hem. Geloven is niet onze grip, maar vertrouwen dat Hij ons vasthoudt. Gebed: Heer, hou me vast.

Marius van Rijswijk 1 Samuël 3:1-21 (en 4:1a) Wat als God even stil lijkt? Vanuit 1 Samuël 3 klonk dat Hij wél spreekt en dat luisteren begint met aandacht. Samuel leert zeggen: Spreek, Heer, uw dienaar luistert. We hoorden hoe Gods stem vandaag klinkt door de Bijbel, ook na tijden van stilte (Amos 8). Voorbeelden lieten honger naar Gods woorden zien, juist bij jongeren. Uitnodiging: maak tijd, minder scrollen, meer Schrift. Ouderen mogen jongeren hierin liefdevol wegwijs maken. God nodigt uit tot relatie, elke dag opnieuw.

Gijs Bronsveld 1 Petrus 1:3-9, 13-16 Een levende hoop die je draagt, ook als het stormt. Vanuit 1 Petrus 1 liet de voorganger zien hoe de opstanding van Jezus alles omkeert: we worden opnieuw geboren, ontvangen een onverwelkbare erfenis en mogen nu al vreugde kennen, ook in beproeving. Hoop is geen wensdenken, maar verankerd in de Levende. Dat vraagt om volharding én om een heilig leven: je laten voeden door Jezus als brood, water, herder en wijnstok. Zo straalt zijn liefde door in het alledaagse.

Marius van Rijswijk Markus 16:1-7; 1 Korinthe 15:35-49; Filippenzen 3:21 Jij en ik krijgen een verheerlijkt lichaam - dat hoopvolle Paaslicht scheen door de hele preek. Vanuit Markus 16 en 1 Korinthe 15 liet de voorganger zien hoe Jezus’ opstanding onze toekomst tekent: wat nu vergankelijk, zwak en onaanzienlijk is, wordt straks onvergankelijk, krachtig en schitterend. Tussen druk op uiterlijk en fitheid klinkt troost: je bent niet je lichaam, je bent een kind van God. Dat geeft rust én richting hoe we met ons lichaam omgaan.

Bas Luiten Johannes 20:1-18; 1 Petrus 1:3-9 Jezus leeft – en dat verandert alles: Hij trekt ons uit de dood en haalt de dood uit ons. In Johannes 20 ontmoet Maria de Opgestane; niet ‘terug’ zoals Lazarus, maar ‘aan de overkant’. Met 1 Petrus 1 klinkt de roep tot een levende hoop: opnieuw geboren, met onze wortels bij God. Deze hoop is geen prestatie, maar een richting. Aan tafel proeven we het: Christus in ons, wij in Hem. Dat geeft moed in moeite: nog niet alles is klaar, maar we mogen verlangen en meegaan.

Marius van Rijswijk 2 Korinthe 5:14-21; Markus 15:22-39; Jesaja 53 Kruis en vrede horen bij elkaar: door Jezus’ lijden (Markus 15) sluit God vrede met mensen. In 2 Korinthe 5 klinkt de dringende oproep: laat je met God verzoenen. Niet alleen vergeving, maar een herstelde relatie en een nieuw leven met en voor Hem. Christus’ liefde drijft ons om ambassadeurs te zijn die anderen uitnodigen tot dezelfde vrede. Goede Vrijdag wordt zo een nieuw begin: leef in de verzoening en deel die uit.

Frans Wisselink Genesis 17:1-27 (m.n. vers 7) Een belofte die bij God begint: ‘Ik zal jouw God zijn.’ Vanuit Genesis 17 liet de voorganger zien dat God zelf het initiatief neemt en zich aan mensen verbindt. De besnijdenis was het teken: een belemmering weg, zodat je als kind van God kunt leven. Vandaag vraagt God nog steeds om wat weg te nemen aan ons hart, oren en lippen, zodat zijn liefde kan stromen. Wij horen bij Abraham door geloof en zeggen dankbaar ‘ja’ op Gods verbond.

Cor van Breemen Jesaja 52:7-10 (met Jesaja 40:1-11; 51:17-52:6) ‘Je God is koning’ klonk als een frisse wind door de dienst. Vanuit Jesaja 52:7-10 werd Palmpasen verbonden met hoop voor wie zich in ‘ballingschap’ voelt. De vreugdebode wekt verwachting: God zelf komt in beweging, ook als Goede Vrijdag donker wordt. De wachters zien het al: de Heer keert terug naar Sion. Dat tilt ons boven moedeloosheid uit en nodigt uit om Jezus te ontvangen als de ware Koning, sterker dan de dood.

Preeklezen Gerard Heek Handelingen 8:26-40 De reis van de Ethiopische hoveling laat zien hoe ruim Gods welkom is. Waar afwijzing klonk in regels en grenzen, opent Jezus de deur. In Handelingen 8 leest hij Jesaja; met hulp van Filippus ontdekt hij dat ook híj erbij hoort en hij wordt gedoopt. Diezelfde toon klinkt richting LHBTI: het gaat om mensen, niet om een thema. De oproep aan ons: maak de kerk veilig, oefen mildheid en vier het avondmaal als genade, niet als beloning.

Marien Clement Romeinen 5:12-21; Mattheüs 22:37-40; Heidelbergse Catechismus Zondag 2-3 Zonde werkt als een virus dat iedereen raakt – zo werd het beeld geschetst bij Romeinen 5. We zijn goed geschapen, maar besmet geraakt: dader én slachtoffer. De wet van God houdt ons een spiegel voor en laat het stof zien dat we zelf missen. Toch groeit hoop: waar de zonde toeneemt, stroomt genade over. Jezus, de tweede Adam, is het medicijn; door zijn Geest worden we genezen en leren we liefhebben. Leven en overleven in deze pandemie kan: in het licht, dicht bij Hem.

Marius van Rijswijk Mattheüs 23:1-14, 23-33 ‘LHBTI is geen thema, het gaat over mensen en levens.’ Vanuit Mattheüs 23 vraagt de preek om mildheid, eerlijkheid en bescheidenheid. We hebben één Leraar en één Vader; we zijn elkaars broers en zussen. Leg geen zware lasten op, maar zoek een begaanbare weg achter Jezus aan. Richt je op wat zwaarder weegt: recht, barmhartigheid en trouw. We verschillen mogelijk in uitkomst, maar dragen samen de last en brengen elkaar bij Jezus.

Marius van Rijswijk 1 Korintiërs 2:1-10; Hebreeën 11:1-3 Geloven laat zich niet afdwingen: het overkomt je. De preek zette Jezus Christus, de gekruisigde, in het midden en liet zien hoe God door zijn Geest geloof wekt – niet via slimme argumenten, maar in kracht. Hebreeën 11 tekent geloof als zekerheid van het onzichtbare. We worden uitgenodigd om ‘op het podium’ te stappen: lezen, bidden, zingen, zoeken en bidden om de Geest. Zo groeit vertrouwen, ook te midden van twijfel en zorgen om geliefden.

Jan Janssen Genesis 3:22-24; Genesis 3-4; Openbaring 22 De weg naar het leven blijkt niet door onze eigen grip te lopen, maar door de deur die Jezus opent. Aan de hand van Genesis 3 liet de preek zien hoe het paradijs gesloten is: wij willen als God zijn en raken elkaar en de schepping kwijt. Toch is dit oordeel ook genade: God voorkomt een eeuwig leven in brokenheid. We leven nuchter en verantwoordelijk, roepen samen Gods naam aan en houden hoop: in Christus gaat een nieuwe tuin open, met de levensboom in zicht.

Marius van Rijswijk Lukas 11:1-13 Bidden verschuift van ons verlanglijstje naar Gods hartslag: laat uw Koninkrijk komen. Vanuit Lukas 11 laat de voorganger zien hoe Jezus ons leert bidden: gericht op de Vader, vol eerbied en verwachting. We vragen om dagelijks brood, vergeving en bewaring, maar altijd met het oog op zijn Koninkrijk. We bidden volhardend voor onze naaste en voor onszelf, en vertrouwen dat God het goede geeft: zijn Heilige Geest aan wie daarom vragen. Zo wordt biddag geen ik-gericht gebed, maar een koninkrijksgebed.

Kees de Groot Johannes 10:11-18; Ezechiël 34:1-11, 23-24 Herderliefde die redt, zoekt en samenbrengt: zo klinkt de boodschap. Vanuit Johannes 10 en Ezechiël 34 zien we Jezus als de Goede Herder die geen huurling is, maar zijn leven geeft. Hij kent ons bij naam, leert ons zijn stem te herkennen tussen alle andere stemmen en belooft: niemand rukt je uit mijn hand. Hij brengt schapen uit Israël en uit de volken samen tot één kudde. In zijn nabijheid worden wij zelf hoeders: bewogen, dienend, met oog voor wie verdwaald of gewond is.

Wilmer Blijdorp Leviticus 16; Romeinen 12 Er is een weg terug – dat beeld van oost naar west blijft hangen. Leviticus 16 laat zien hoe verzoening centraal staat: niet de ander aanwijzen als zondebok, maar eerlijk onze eigen schuld belijden. De twee bokken tekenen het wonder: onze schuld wordt weggedragen en de toegang tot God gaat open. In Jezus, het Lam van God, wordt Grote Verzoendag werkelijkheid. Dit geeft hoop én nodigt uit tot een leven van liefde, nederigheid en vrede.

Pieter van den Berg Hebreeën 9:11-12, 23-28 Verzoening vraagt eerlijkheid én moed: dat klinkt in de overdenking bij Hebreeën 9 en Zondag 30. Christus’ offer is eenmaal en genoeg; aan de tafel ervaren we zijn aanwezigheid en genade. Verschillen met onze Rooms-katholieke buren komen ter sprake, maar recente oecumenische gesprekken laten ook veel overeenstemming zien. Het avondmaal wil ons geloof voeden en de eenheid in Christus versterken, met respect voor elkaars praktijk.

Marius van Rijswijk Markus 14:12-31 Een eenvoudige maaltijd blijkt vol beloften te zitten. Vanuit Markus 14 keek de prediking naar het laatste Pesachmaal van Jezus en het begin van het Avondmaal. Jezus kiest het gewone brood en de beker om ons te laten gedenken dat Hij zichzelf geeft. We passen aan zijn tafel als gewone, gebroken mensen. In brood en druivensap vieren we dat door zijn lichaam en bloed bevrijding en verzoening werkelijkheid zijn, en we leren leven in vertrouwen en dankbaarheid.

Bas Luiten Markus 8:34-9:1 Kruisdragen is geen zware plicht maar de weg naar echt leven – dat klinkt scherp en tegelijk troostend uit Markus 8. Jezus wijst eerst op zijn eigen weg: lijden, kruis en opstanding, ondanks de verleiding om die weg te mijden. Daarna roept Hij ons op tot zelfverloochening: het kruis opnemen en Hem volgen. Niet leven vanuit begeerten, maar bidden: Uw naam, Uw koninkrijk, Uw wil. Wie in de wijnstok blijft, draagt vrucht, juist door snoei. Aan tafel ontvangen we zijn leven.

Anne Rienks Numeri 21:4-9; Markus 16:14-18; 1 Korinthe 12:1-11 Genezing is geen spektakel maar een teken van Gods Koninkrijk. Aan de hand van Numeri 21, Markus 16 en 1 Korinthe 12 klonk: de Heilige Geest deelt gaven uit zoals Hij wil, ook nu. Jezus genas velen, maar niet iedereen; daarom bidden we vol verwachting én met vertrouwen op Gods weg. Genezing kan via medische zorg of op wonderlijke wijze komen. Belangrijker nog: God geneest ons hart en geeft hoop in het lijden. Aan God alle eer; laten we de Geest niet in ons straatje dwingen.

Marius van Rijswijk Markus 10:32-45 ‘Wie de grootste wil zijn, moet dienaar worden.’ Rond die zin bouwde de preek zich op. Vanuit Markus 10:32-45 zagen we Jezus’ weg naar Jeruzalem: geen machtsspel, maar dienen tot in de dood. In de kerk hoort het anders te gaan dan in de wereld. Dat werd tastbaar met het wassen van voeten in de dienst. Voorbeelden van machtsmisbruik en een oproep tot nederigheid raakten: kijk eerlijk naar je motieven, laat je ook dienen, en bouw samen aan een gemeente die dient.

Freddy Gerkema Psalm 8; Mattheüs 5:14-16; Heidelbergse Catechismus Zondag 99–100 (derde gebod) Een knetterende vloek zet de toon voor een spiegelmoment: hoe ga ik zelf om met Gods naam? Het derde gebod raakt niet alleen grove taal, maar vooral leeg praten over God en een levensstijl die zijn faam aantast. Psalm 8 laat Gods glans zien; Mattheüs 5 roept op om licht te zijn. We houden het dichtbij: met onze woorden én daden geven we Gods naam inhoud. Zo voorkomen we schade in huis, kerk en werk, en laten we iets van zijn glans zien.

Pieter van den Berg Hebreeën 11:13-16, 32-40; 12:1-3 De tijd staat stil bij verlies, maar Hebreeën 11 schildert een onzichtbaar stadion dat ons aanmoedigt: hou vol, kijk op Jezus. We leven als gasten op aarde en rennen de wedloop verder, gedragen door Gods belofte. De kern: geloof en volhouden, ook als de vervulling nog uitblijft, want God wil zijn toekomst met ons allen delen. Richt je blik op Jezus, de grondlegger en voltooier van ons geloof: zo gaan we samen door naar het leven, niet samen uit, wel samen thuis.

Marius van Rijswijk Onbekend Een raadsel blijft onopgelost: in deze transcriptie ontbreekt de eigenlijke preek. Daardoor zijn thema, bijbeltekst en kernpunten niet te achterhalen. Wat hoorbaar is, lijkt voorbereidend en bevat geen inhoudelijke overdenking. Helaas kan ik daarom geen samenvatting geven van de boodschap of toepassingspunten. Ook een passend citaat en de start- en eindtijd van de preek zijn niet vast te stellen op basis van dit fragment. Zodra een volledige opname beschikbaar is, vul ik dit graag aan.

Marius van Rijswijk Markus 8:27-38 (met verwijzingen naar Daniël 7 en Jesaja 53) Wie is Jezus? Koning én knecht: dat dubbele beeld zet onze keuzes op scherp. In Markus 8:27-38 laat Jezus zien dat Hij de Mensenzoon is met heerlijkheid, maar ook de lijdende dienaar. Onze eigen plaatjes van Jezus zijn beperkt; Hij is altijd groter. Volgen betekent jezelf verloochenen, je kruis opnemen en kleur bekennen in het dagelijks leven. Wie hier met Hem lijdt, deelt straks in zijn glorie. Hoopvol klonk ook: het mag echt zijn, niet perfect, zoals bij Petrus.

Albert Balk Mattheüs 5:1-16 Zout prikt, bewaart en geeft smaak: zo tekent Jezus zijn volgelingen. Vanuit de Bergrede klonk de oproep om geen ‘zwak en week’ geloof te leven, maar zichtbaar zout en licht te zijn. Niet de christelijke cultuur verdedigen, wel in het dagelijks leven Jezus volgen: nederig, zachtmoedig, hongerend naar gerechtigheid en vredestichtend. Wie zo leeft, wekt soms weerstand, maar juist dan werkt het zuiverend. Verlies je pit niet; onderschat je rol niet.

Gert Knijnenberg Romeinen 11:33-12:2 Verandering begint van binnenuit: dat tekende deze jongerendienst. Vanuit Romeinen 12:2 klonk de oproep om niet te leven naar het schema van de wereld, maar je te laten vormen door vernieuwing van je denken. Dat is werk van Gods Geest, niet van kramp. Vijf ‘vormers’ kwamen langs: relaties, gewoontes, omgeving, ervaringen en verhalen. In de verhalen van DJ Seva en een jonge vrouw werd het concreet: kleine stappen, veel ruimte maken voor gebed en de Geest in het alledaagse.

Jacko Holtland Genesis 22:1-19; 1 Korinthe 10:14-22; Exodus 20 (eerste gebod) “Ik kan het niet aanzien als je het met een ander houdt” – zo klinkt het hart van het eerste gebod. We onderzoeken afgoden die ons hart willen bezetten: geld, waardering, standpunten, zelfs gezin. Niet om kleiner te worden, maar om vrij te leven. Genesis 22 toont: God voorziet. 1 Korinthe 10 waarschuwt voor dubbel spel. De oproep is helder: vertrouw op de HEER alleen. Je mag veel hebben, als het jou maar niet heeft.

Frans Wisselink Psalm 8 Psalm 8 tilt ons op: God is groot en toch ziet Hij naar ons om. Ieder mens is naar zijn beeld gemaakt, bijna goddelijk, met talenten én grenzen. Waarde meet je niet in prestaties, maar in geliefd‑zijn. We worden uitgenodigd om eerlijk te kijken naar wat we kunnen en niet kunnen, hulp te vragen en elkaar aan te vullen. Zelfs het kwetsbare – de stem van kinderen – is Gods tegenkracht. Aan de tafel vieren we gul zijn liefde en delen we uit wat we ontvangen.

Marius van Rijswijk Markus 4:1-20 Zaad dat landt in goede aarde groeit. Zo klinkt het beeld uit Markus 4 dat dwars door de kerk heen snijdt: Jezus wordt telkens in ons leven gezaaid—op zondag, thuis, in gesprekken. Soms blijft het bij horen, soms verstikken zorgen of drukte het woord. Maar waar we Hem gretig aannemen, wortelt het en draagt het dertig-, zestig- of honderdvoudig vrucht. De oproep: maak ruimte, ga ermee aan de slag en help zelf mee zaaien. Ook wij mogen de handen van de Zaaier zijn.

Henk van de Kamp Markus 1:32-39; Lukas 6:12-19; Heidelbergse Catechismus, Zondag 45 Sterk worden door te knielen: dat beeld trok als een rode draad door de preek. Aan de hand van Markus 1 en Lukas 6 werd zichtbaar hoe Jezus midden in drukte en weerstand steeds de stilte zocht bij zijn Vader. Eerst bidden, dan gaan. Dat geeft richting en rust. We werden aangemoedigd om thuis ritme te vinden in bidden, juist als het druk is of ’s nachts onrustig. Leren bidden begint in het gezin. Kijk ’s avonds terug met God en ’s morgens vooruit. Bidden is geen terugtrekken, maar de bron om anderen tot zegen te zijn, in lijn met Zondag 45.

Marius van Rijswijk Efeze 6:10-17 Als een brullende leeuw is er een tegenstander, maar we staan niet machteloos. Vanuit Efeze 6 klonk de oproep om Gods wapenrusting aan te trekken: de riem van waarheid, het harnas van het goede, schoenen van het evangelie van vrede, het schild van geloof, de helm van redding en het zwaard van Gods Woord. Met beelden van leeuwen, schaak en Paulus en Silas werd duidelijk: Jezus is de Overwinnaar; wij mogen overeind blijven in zijn kracht.

Marius van Rijswijk Johannes 1:1-5, 14-18; Hebreeën 1:1-4 Jezus is geen puzzel om op te lossen, maar een mysterie om te aanbidden – zo klonk het uit Johannes 1 en Hebreeën 1. De kern: Jezus is werkelijk God. Daarom laat Hij ons het Vaderhart het duidelijkst zien. Daarom redt Hij echt, niet alleen als voorbeeld maar als Verlosser. En omdat Hij mens werd, kent Hij onze zwakheid van binnenuit en kan Hij ons bijstaan. Zijn goddelijke nabijheid wordt concreet in hoe Hij leefde, liefhad en vergeving bracht.

Cor van Breemen Markus 1:21-28 Het Koninkrijk van God is nabij – dat klinkt als bevrijdend nieuws. We hoorden hoe Jezus met gezag onderwijst en in Kapernaüm een onreine geest het zwijgen oplegt. Niet de leugen, maar Jezus’ woord heeft het laatste woord. Zijn optreden laat zien: God komt dichtbij in Hem. De oproep is duidelijk: kom tot inkeer en geloof dit goede nieuws. Dat geeft rust, richting en hoop te midden van angst en gebrokenheid.

Martin van der Klis Filippenzen 4:4-9; Psalm 43; Galaten 5:22-25 Laat de Heer je vreugde zijn – zo klonk de oproep uit Filippenzen 4. Niet een gemaakte glimlach, maar vreugde die blijft, ook als je weinig te lachen hebt. Paulus schrijft dit vanuit de gevangenis; daarom wijst hij naar de bron: Jezus is nabij. In die verbondenheid groeit vreugde als vrucht van de Geest, gevoed door genade. Psalm 43 klonk mee: God is onze hoogste vreugde. De kerk is geen pretpark maar een ‘vreugdeschool’ waar we leren vol te houden, dicht bij Hem blijven.

Prof Jaap Dekker 1 Koningen 19 (roeping van Elisa) en Lukas 9:57-62, met nadruk op vers 62 Vooruitkijken in plaats van blijven hangen in gisteren – dat was de scherpe oproep vanuit Lukas 9:62. Aan de hand van Elia en Elisa liet de preek zien dat Jezus’ Koninkrijk om keuze en toewijding vraagt. Achterom kijken kan blokkeren: sociale druk, pijnlijke fouten of oude patronen remmen je bruikbaarheid. Jezus’ radicale woorden schudden wakker, juist om ons te richten op wat komt. Met Paulus leren we: vergeet wat achter je ligt en ga op je doel af.

Jan Verhoef Jesaja 61; Johannes 17:1-11, 20-23 Jezus is de Christus – dat klonk als een oproep. Vanuit Jesaja 61 en Johannes 17 werd helder: Jezus maakt God bekend, geeft als priester zijn leven en regeert als koning. Wie Christen is, deelt in zijn zalving: spreken over God, dienen in liefde en kiezen tegen het kwaad. Concreet en dichtbij: in kleine daden, in gebed en eerlijk getuigen. Jezus bidt dat wij één zijn; daarin wordt zijn grootheid zichtbaar. Zo zendt God ons de week in, onder zijn zegen.

Marius van Rijswijk Markus 2:1-12 Elkaar optillen naar Jezus – dat beeld uit Markus 2 draagt de preek. Vier vrienden halen het dak open om hun verlamde vriend bij Jezus te brengen. In de kerk doen wij dat ook: we dragen elkaar in twijfel, schuld, ziekte en verdriet. Jezus ziet wat we nodig hebben en begint bij het belangrijkste: vergeving. Van daaruit geeft Hij hoop en soms genezing. Zo blijft de kerk springlevend: samen bij Jezus, en van daar de wereld in. Het avondmaal benadrukt onze eenheid: één tafel, één Heer.

Kees Drost Genesis 5:21-24; Hebreeën 11:1-6 ‘Wandelen met God’ krijgt kleur bij Henoch: God zoekt de mens, en Henoch antwoordt door in verbondenheid met Hem te leven. Dat wandelen is geen vlucht uit de wereld, maar volhouden middenin: bidden, luisteren naar de Bijbel, spreken over God, ook als de wind tegen is. Henoch laat zien dat geloof richting geeft en thuisbrengt: God nam hem weg. Zo leert de Schrift ons Jezus te volgen, de juiste route te houden en hoopvol naar de eindbestemming te kijken.

Ruud de Boer Johannes 1:1-14 Het licht schijnt in de duisternis – dat is de belofte van Johannes 1:1-14. Vanuit het kerstlicht kijkt de preek de donkere realiteit in: oorlog, onrecht en moderne slavernij. Toch dooft het licht niet. Jezus brengt leven en vrijheid; Hij roept ons om lichtdragers te zijn en ketenen te helpen verbreken, dichtbij en ver weg. Met Lukas 4 en Micha 6 klinkt de oproep: recht doen, trouw zijn en niet wegkijken, maar hoop handen en voeten geven.

Marius van Rijswijk Mattheüs 2:1-12 De ster wijst de weg, maar het hart moet buigen – de magiërs laten zien wat echte aanbidding is. Terwijl Herodes en de religieuze leiders hun positie beschermen, reizen buitenstaanders ver om het Kind te eren. We zagen hoe God juist hen gebruikt om ons te spiegelen: zoek Jezus doelgericht, verheug je als je Hem vindt, kniel en geef Hem het kostbaarste: je leven. De vraag blijft: wil ik werkelijk dat Jezus koning is over mij?

Cees van den Berg Lukas 1:26-38 ‘De Heer wil ik dienen’ — Maria’s antwoord zet de toon. Vanuit Lukas 1:26-38 liet de preek zien hoe God het initiatief neemt en hoe geloof klinkt als overgave: beschikbaar zijn, ook als het niet eenvoudig is. In contrast met Zacharias’ twijfel vertrouwt Maria op Gods woord: ‘voor God is niets onmogelijk’. Dienstbaarheid is geen verlies van vrijheid, maar leven in Gods goede bedoeling. We worden uitgenodigd om net als Maria te zeggen: laat het met mij gebeuren.

At Kramer Numeri 21:4-9; Johannes 3:14-21; 2 Korinthe 5:21 ‘Zo lief had God de wereld’ bleek geen platgetreden tekst maar een diepe waarheid. Via Numeri 21 liet de voorganger zien hoe de koperen slang een teken van overwinning werd: kijken is leven. Zo wijst Jezus, hooggeheven aan het kruis, ons het tegengif tegen het gif van wantrouwen. Geloven is je toevertrouwen, als een kind dat zich laat dragen. In deze vierde adventszondag klinkt de keuze tussen licht en duisternis: God wil niet veroordelen, maar redden en nieuw leven geven.

Prof. Rob van Houwelingen Handelingen 28:11-31 Hoop die licht geeft midden in de duisternis – vanuit Handelingen 28 werd zichtbaar hoe Paulus zijn boeien draagt omwille van Israëls hoop. Die hoop wortelt in Gods beloften en culmineert in de opstanding: Jezus is de eerste, daarom volgt er meer. Profetieën en gebeden van Israël dragen die verwachting. Zo wordt hun hoop ook onze hoop, die moed geeft in angstige tijden en leert: zelfs waar wij vastzitten, is Gods Woord niet te ketenen. Dat verandert je blik en je leven.