City Life Church Leuven

Voor ons leven begon, was er een moeder die ons droeg en voor ons zorgde. Vrijgevigheid begint niet bij wat je hebt, maar bij wat je hebt ontvangen! Moeders (en moederfiguren) geven elke dag het beste van zichzelf zonder te rekenen, zonder voorwaarden of garanties op een wederdienst. Moeders leven vrijgevigheid uit naar Gods hart van liefde en compassie.

Het kruis laat Gods liefde zien, een liefde zo krachtig dat het niet anders kan dan ons leven transformeren. Liefde die ons tot bekering brengt, die onze harten zachter maakt en die ons oproept om Zijn voorbeeld in liefde te volgen.

In het oude testament gaf God bepalingen over hoe het volk van Israël Hem zou moeten benaderen  na de zondeval in de tuin van Eden. Door een systeem aan offers en wetten zou er systematisch en frequent verzoening gezocht worden met God. Zo werd er bijvoorbeeld  een zondebok die de zonden van het volk van Israël droeg de woestijn ingestuurd (Lev. 16). Jezus vervult deze wetten als het perfecte en ultieme offer en pesach lam dat voor eens en voor altijd verzoening bracht tussen God en mens. Door het kruis zijn onze zonden volledig weggenomen en teniet gedaan, zodat we nu rein zijn.

Jezus nam onze plaats in aan het kruis. Het logische gevolg van onze eigen keuzes en gebrokenheid was dat wij daar zouden hangen, maar Hij onderging de gevolgen, zodat wij vergeven worden.

Jezus stierf niet gewoon aan het kruis; met Zijn dood verzekerde Hij de overwinning over kwaad, zonde, de dood en Satan. Zijn dood en opstanding zijn een overwinning van kosmische proportie. Heel de mensheid was vastgeketend door zonde en gebrokenheid, maar Jezus verbrak deze gebondenheid.

Wanneer we tot geloof komen, richten we ons vaak op vragen over Gods wil voor ons leven: Wat is mijn roeping? Wat moet ik doen? Welke weg moet ik kiezen? Dat zijn belangrijke vragen. Maar intussen vergeten we soms te kijken naar wat God ons al heeft toevertrouwd. Wat ligt er nu al in onze handen?Onze relatie met God brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Als Zijn dienaren worden wij geroepen om trouw om te gaan met wat Hij ons geeft — onze gaven, onze tijd, onze invloed — ten dienste van Zijn Koninkrijk.In de parabel valt iets op: de twee dienaren die handelen met wat hun is toevertrouwd, krijgen precies dezelfde woorden te horen: “Goed gedaan, goede en trouwe dienaar.” Niet omdat ze evenveel verdiend hebben, maar omdat ze trouw zijn geweest met wat ze hebben gekregen.Maar dan is er die derde dienaar.Hij doet niets met wat hij ontvangen heeft. Waarom? Niet uit pure luiheid, maar vooral uit angst. Hij ziet zijn heer als hard en streng. Zijn beeld van zijn meester verlamt hem. Uit angst om te falen, doet hij uiteindelijk helemaal niets.Ons handelen wordt diep beïnvloed door hoe wij God zien.Als wij Hem vooral zien als veeleisend en veroordelend, zullen we ons terugtrekken.Maar wie Hem vertrouwt, durft risico te nemen, durft te investeren, durft te handelen.Het gaat dus niet om hoeveel we doen. Het gaat om trouw.Maar trouw vraagt vertrouwen.En vertrouwen verdrijft angst.De vraag is daarom niet alleen: wat heb ik gekregen?Maar ook: hoe zie ik God?

De God van het universum komt naar de aarde en kondigt aan dat Zijn Koninkrijk is doorgebroken. Je zou verwachten dat de hemel openscheurt. Dat legers verschijnen. Dat macht en majesteit iedereen overweldigen.Maar dat gebeurt niet. Geen troonzaal. Geen politiek machtsvertoon. Geen zichtbare revolutie. In plaats daarvan: een timmerman uit Nazareth. Een handvol volgelingen. Gelijkenissen over zaad en deeg.De grootheid ervan ligt niet in wat ogen verblindt, maar in wat harten verandert. Niet in uiterlijke macht, maar in innerlijke doorbraak. Het groeit stil. Onopvallend. Vaak zelfs onbegrepen.Zoals een mosterdzaadje nauwelijks opvalt wanneer het wordt gezaaid, zo lijkt ook Gods Koninkrijk klein en kwetsbaar in zijn begin. Maar in dat kleine schuilt een kracht die alles doordringt en uiteindelijk alles omvat.De vraag is niet of het Koninkrijk kracht heeft.De vraag is of wij bereid zijn het te herkennen.Want het wordt alleen zichtbaar voor wie kijkt met geloof. Alleen ontvangen door wie zich opent. Alleen begrepen door wie zijn eigen verwachtingen durft los te laten.

Als mensen kijken we vaak op naar wie succes heeft. We geven gemakkelijk aandacht aan wie volgens onze normen geslaagd is. Wie het moeilijk heeft of zijn weg kwijt is, krijgt soms minder ruimte. Misschien denken we onbewust dat iedereen zijn eigen lot in handen heeft.Maar Gods hart is anders.In Zijn Koninkrijk doet ieder mens ertoe. Niet alleen wie een sterke relatie met hem heeft,  trouw en gehoorzaam is, maar ook wie struikelt of verdwaald is. Niemand staat buiten Zijn zorg. Niemand is onbelangrijk.Hij zoekt, roept en nodigt uit.Misschien is de belangrijkste vraag daarom niet als we een sterk genoeg relatie met God hebben, maar of wij ons willen laten vinden. Of wij ons leven durven toevertrouwen aan Zijn leiding, in plaats van de nadruk te leggen op wat wij kunnen doen.

Er is een verschil tussen horen en luisteren. Zolang je geen gehoorschade hebt, hoor je vanzelf. Daar is geen inspanning voor nodig. Maar om echt te luisteren, is veel meer nodig. Luisteren is een actieve keuze. Je richt je aandacht, je doet moeite om te begrijpen en te interpreteren wat je hoort.Deze parabel confronteert ons met onze luisterhouding. Met welke motivatie luisteren wij naar Gods Woord? Met welke intentie? Wat is onze innerlijke gesteldheid wanneer wij luisteren?Het Koninkrijk van God is niet voor hen die vertrouwen op hun eigen kracht en inzicht en denken alles al te weten en te begrijpen, maar voor wie met een ontvankelijk en nederig hart naar Gods Woord luistert.

De psalm toont het zo mooi. God kijkt naar de mensen vanuit de hemel. Hij heeft een hoger perspectief dan wij mensen. God heeft de mens gemaakt, Hij weet perfect hoe wij functioneren, in wat voor gewoontes we vast kunnen geraken, dat we graag op onze eigen kracht vertrouwen. Wat als we ervoor kiezen om op God te vertrouwen, dat Hij weet wat het beste voor ons is. Wat als we verwachten dat God voor ons strijdt vanuit de hemelse gewesten, dat Hij voorziet in wat we nodig hebben, dat God ware redding en oplossingen biedt - ook als we dat natuurlijk/menselijk gezien niet kunnenIn de Bijbel vinden we talrijke voorbeelden van mensen die op God vertrouwden als de strijd menselijk gezien niet te winnen viel. Denk maar aan David die Goliath versloeg (1 Samuel 17) - niet door kracht van mensenhanden, maar doordat God aan zijn zijde stond. Denk maar aan Gideon (Richteren 7), die uitgedaagd werd om de vijand met een - menselijk gezien veel te - klein leger te bestrijden en versloeg. God liet zien dat overwinningen niet afhangen van menselijke inspanningen, maar dat Hij bepaalt wie wint, dat Hij diegene is die kracht, inzicht en wijsheid geeft. Dat Hij het laatste woord heeft. In ons leven komen er heel wat obstakels op ons pad die we moeten overwinnen. Dit kunnen emotionele, relationele, financiële, fysieke dingen zijn. Kijken we enkel met menselijke natuurlijke ogen naar deze problemen, of verwachten we het van ons hemelse Vader? Proberen we deze dingen met onze beperkte menselijke draagkracht te overwinnen of verwachten we het van God?

Gods plan voor de aarde was vanaf het begin dat Hij in nauwe relatie met mensen zou staan. Helaas kozen mensen om te kiezen voor wegen die ver van God waren. Soms kunnen we ons de vraag stellen waar God is en wat zijn bedoeling is met grote wereldgebeurtenissen. Als we de Bijbel lezen, mogen we vertrouwen dat Gods grote plan altijd zal doorgaan. Jezus is gekomen om de wereld terug in verzoening met God te brengen en op een dag zal al het onrecht verdwijnen. Zo zien we dat God soms ingrijpt als Zijn volk te ver van Hem vandaan is. Het verhaal van Noach is een prachtig voorbeeld in de Bijbel dat laat zien dat Gods plan doorzet en Noach die bereid was God te volgen in Zijn reddingsplan om te aarde te reinigen en opnieuw te beginnen. Ook al zag Noach het hele plaatje nog niet, hij gehoorzaamde en volgde de instructies die God hem gaf. God gebruikte profeten om mensen terug naar God te wijzen. Zo riep God Jona om de mensen in Nineve op te roepen om te stoppen met hun goddeloze praktijken. God wilt mensen gebruiken om anderen naar Hem te wijzen. Gods plan overstijgt menselijke plannen, maar includeert mensen om te partneren met Hem. Het is Gods verlangen dat mensen die Hem kennen meebouwen aan Zijn Koninkrijk, mee functioneren in Zijn plan voor de wereld. Dat we mee dienen vanuit Zijn hart om verlorenen te redden.Wat als we onze focus verleggen naar onze verlangens voor ons leven hier op aarde naar Gods grote verlangen om zoveel mogelijk mensen Zijn hart te tonen.

Dit deel van de Psalm doet denken aan de woorden uit Genesis 1, waar God sprak en de aarde werd geschapen, dag per dag, deel per deel. Gods woorden hebben kracht, ze hebben scheppingskracht. Ze roepen dingen in bestaan. Vanuit Gods woorden is alles ontstaan (Johannes 1:1-3). De natuur gehoorzaamt de stem van Zijn maker. In de Psalmen en profeten word vaak stilgestaan bij de kracht van Gods woorden.Ook in het Nieuwe Testament zijn we getuige van Gods scheppingskracht als Jezus spreekt. De natuur luistert als Gods Zoon, Jezus, spreekt. Zo stilt de storm als Jezus de golven toespreekt (Matteüs 8:23-27), verdort de vijgenboom als Jezus die vervloekt (Marcus 11:11-25). Daarnaast zien we ook dat er genezingen plaatsvinden als Jezus spreekt. Zo geneest Jezus de dienaar van de Romeinse hoofdman enkel door te spreken op afstand (Matteüs 8:5-13); komt Lazarus uit het graf als Jezus hem roept (Johannes 11:38-44). We dienen een God die baas is over de hemel en de aarde. De God die de aarde in leven heeft geroepen en nog steeds de heerschappij over het leven houdt. Verwachten we dat diezelfde woorden in Jezus nog steeds dezelfde kracht hebben als we bidden in Zijn naam?

Donkere gedachten hebben de neiging om alle kanten op te gaan wanneer we ‘s nachts in ons bed wakker liggen. Op momenten van onzekerheid en angst, kunnen we onze gedachten richten op Hem. Ons als het ware vastklampen aan wie Hij is! Dan ontdekken we dat we veilig zijn in Zijn hand, wat er ook speelt in onze levens, God staat er boven. Geestelijk strijden in gebed is de overgang maken in onze gedachten van angst naar het veilig schuilen bij Hem. Wanneer we ons vastklampen aan Hem, dan zal God ons een loflied geven om te zingen midden in de uitzichtloosheid. Het aanbidden van God vindt plaats zelf in de meeste duistere en wanhopige momenten. Ben jij vastgeklampt aan Jezus in gebed, is Hij jouw veilige schuilplaats?

Na een drukke dag zoeken mensen rust en ontspanning op. Voor je het goed door hebt, ben je vaak uren aan het kijken naar een scherm of scroll je eindeloos op bepaalde apps. De zaken waar we naar toe grijpen om rust te ontvangen, leiden ons tijdelijk af maar leiden niet tot interne rust. Wat indien we onze rust en vrede intentioneel bij God gaan zoeken. Zou het kunnen dat wanneer we God zoeken in de avond door bewust andere aspecten van onze dagdagelijkse handelingen en gewoontes te laten, we geestelijk echt verzadigd worden? De avond is het moment om terug te blikken op onze dag en redenen te benoemen waarom we dankbaar kunnen zijn voor wat God heeft gedaan. Dankbaarheid transformeert ons en overtuigt ons dat we alles al reeds hebben ontvangen. Door te speuren naar momenten van dankbaarheid, ontvangen we een groter beeld van wie God is en hoe Hij alles draagt in Zijn hand. Het aanbidden van God uit zich in een diepe dankbaarheid en geestelijke verzadiging. Ben jij verzadigd aan het einde van de dag?

In de drukte van de dag lijken we te missen wat God aan het doen is. Hoe kan je in de drukte, stress of chaos Gods kracht en heerlijkheid zien? De Joden gingen vroeger naar de tempel om dicht bij God te zijn. Het vroeg een inspanning om God te aanschouwen, die aanwezig was in het heilige der heilige. Jezus zocht met de nodige regelmaat de stilte op om te kunnen bidden met de Vader, zeker wanneer Hij voor duizenden had gesproken, koos Hij daarna bewust de afzondering op. Het zoeken van God helpt ons om anders naar onze situatie te kijken. Er is kracht en heerlijkheid te vinden in het midden van onze drukte, stress en to do’s. God roept ons op om Hem te zoeken te midden van de chaos van onze levens. Het aanbidden van God transformeert ons perspectief van de drukte en stress. Ervaar jij Gods heerlijkheid en Zijn kracht wanneer je de stilte opzoekt?

De dag beginnen met God, is misschien wel de meest wijze keuze die we dagelijks kunnen nemen. Wie ‘s ochtends als eerste reflex zich uitstrekt naar Gods aanwezigheid, komt de rest van de dag niets meer te kort. Ons vullen met Hem is de dorst lessen die diep in ons zit. Niets is heerlijker dan vroeg in de ochtend God te ontmoeten en de dag samen met Hem aan te vatten.Het aanbidden van God begint vanuit een verlangen. Er is een besef dat we zonder God, geestelijk leeg zijn. Hoe zit het met jouw dorst en honger naar Gods woord en Zijn Geest?

Aanbidding is niet weg te denken uit het kerstverhaal. Het lijkt een onvermijdelijke automatische reactie op het ontmoeten van baby Jezus. Vanaf het moment dat mensen Jezus zien, zien ze Hem voor wie Hij is: de Koning der Koningen. Aanbidding is een logisch vervolg wanneer dat inzicht er is. Zo zien we het het loflied van Maria, die het voorrecht heeft om de Redder van de aarde 9 maanden te dragen. We zien de herders vol verwondering omdat ze Jezus aantroffen en het precies overeenkwam met wat hun verteld was. Toen de engel het nieuws aan de herders vertelden, verzamelde er zich een heel engelenkoor om God eer te geven. Daarnaast zien we de wijzen, die in geloof op weg gaan om de Koning te vinden. Ze zijn vastberaden om de Koning te vinden en Hem te aanbidden, in vol vertrouwen dat de eeuwenoude voorspellingen uitgekomen waren in Jezus. Knielen is het eerste dat ze doen bij aankomst!

We zien God op heel veel momenten spreken in het kerstverhaal. God sprak doorheen engelen. Zo kwam een engel bij Zacharias in de tempel; een engel bij Maria om aan te kondigen dat ze zwanger zou worden; en kondigden de engelen de geboorte van Jezus aan bij de herders. Meerdere personages kregen dromen: Jozef eenmaal om bij Maria te blijven, een tweede keer om te vluchten met baby Jezus. De wijzen krijgen een droom om niet terug te gaan naar Herodus. God spreekt ook doorheen mensen: de herders vertellen Maria wat hen verteld is door de engelen. God sprak tot de wijzen doorheen Zijn woord, de profeten die de komst van Jezus al lange tijd voorspeld hadden.Dat God op duidelijke manieren spreekt, is bijzonder - maar de reactie van de mensen op Gods stem is nog noemenswaardiger. Ze horen Gods stem, maar luisteren ook. De dingen die God sprak waren best baanbrekend en oncomfortabel - denk maar aan de taak die Jozef en Maria als ongetrouwd stel kregen, de verantwoordelijkheid die ze kregen. En toch zien we hen gehoorzamen.Kerst is het verhaal van een God die spreekt en mensen die luisteren.

Vruchten dragen is een beeld van een leven waarin geloof en toewijding aan God zichtbaar worden. Wanneer we werkelijk in geloof leven en ons aan Hem toewijden, zal dat vroeg of laat merkbaar worden in ons doen en laten.Die vruchten gaan echter niet in de eerste plaats over wat wij voor Jezus doen. Het zijn vooral de resultaten van wat Hij in ons bewerkt, doordat we met Hem verbonden zijn. Jezus zelf zegt dat wij zonder Hem geen vrucht kunnen dragen (Johannes 15:5). Het is Zijn waarheid die vernieuwt, herstelt en geneest.Leven we niet vanuit die waarheid, dan blijft ons hart gevangen in de zonde. Maar wanneer we in Hem blijven, maakt Hij ons leven vruchtbaar en wordt Zijn werk zichtbaar in en door ons.In Galaten 5:22-23 lezen we dat de vrucht van de Geest bestaat uit liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Wat opvallend is aan deze vrucht, is dat ze niet in isolatie tot bloei komt. We kunnen misschien denken dat we liefde of vriendelijkheid bezitten zolang we alleen door het leven gaan, maar het wordt pas zichtbaar en echt getoetst wanneer we in relatie staan tot anderen.Jezus zelf liet ons zien wat vrucht dragen betekent. Zijn hele leven was een getuigenis van liefde, geduld, vriendelijkheid en gehoorzaamheid aan de Vader. Overal waar Hij ging, bracht Hij leven, herstel en vrede. De vrucht die Hij droeg was zichtbaar in Zijn woorden, daden en houding en precies die vrucht wil Hij ook in ons laten groeien door Zijn Geest.

God heeft ieder van ons geschapen met een specifiek doel voor ogen. Hij heeft in ons allemaal gaven gelegd. Of we ons daar nu bewust van zijn of niet, en of we ze gebruiken of laten liggen, die gaven dragen we bij ons.Deze gaven zijn echter niet bedoeld om onszelf te verheffen, al zal het ons diepe vervulling geven en ons helpen meer te gaan lijken op Jezus. Ze zijn ons gegeven om het lichaam van Christus te dienen. Geestelijke gaven richten zich daarom altijd op de ander: ze zijn bedoeld om te bouwen, te bemoedigen en te versterken.Omdat het een gift is, hebben we geen reden om ermee te pronken of onszelf boven anderen te plaatsen. Geen enkele gave is “belangrijker” dan een ander; elke gave vindt haar waarde in het dienen van God en van elkaar.Jezus had alle gaven van de Geest — wijsheid, kennis, geloof, genezing, wonderen en profetie — maar Hij gebruikte ze altijd om anderen te dienen. Hij genas zieken, gaf troost, onderwees de massa en gaf leiding aan Zijn discipelen. Zijn gaven waren nooit voor Zichzelf; ze waren volledig gericht op het opbouwen van het lichaam van Christus en het verheerlijken van de Vader.

Je kruis dragen betekent je eigen wil laten sterven en Jezus volgen, wat het ook kost. Dat is een schokkend beeld. In de tijd van Jezus was het kruis immers de wreedste vorm van executie. En toch vraagt Hij Zijn discipelen om dagelijks hun kruis op te nemen, te sterven aan zichzelf en Hem te volgen. Dat laat zien hoe sterk onze menselijke wil is – zo sterk dat die radicaal aangepakt moet worden.Ik geloof dat dit ook de reden is waarom velen hun geloof verliezen of ontmoedigd raken. Want zodra we ‘ja’ zeggen tegen het volgen van Jezus, ervaren we al snel meer compassie en liefde voor mensen tegenover wie we vroeger negatieve gevoelens hadden. Maar tegelijk ontdekken we hoe vaak we tekortschieten, ondanks onze goede bedoelingen. De dagelijkse strijd die we voeren, draait uiteindelijk om de botsing tussen onze wil en Gods wil. Het gaat terug tot in Genesis: laten we God werkelijk God zijn en vertrouwen we op Zijn goedheid, of nemen we zelf de touwtjes in handen omdat we bang zijn dat Hij ons tekort zal doen?Voor sommige mensen betekent het kruis dragen: elke dag opnieuw kiezen om te leven vanuit de identiteit die God heeft gegeven, in plaats van de identiteit die is gevormd door een traumatisch verleden. Omdat trauma zo’n diep en krachtig effect kan hebben op ons denken en voelen, vraagt dit een dagelijkse toewijding en extra volharding.Zolang we onze eigen wil laten heersen, zullen we altijd in conflict blijven met Gods wil. Hoe goed onze intenties ook lijken, de drijfveren van ons hart zijn nooit volmaakt zuiver. Alleen wanneer we deze realiteit onder ogen zien en onszelf leren over te geven, kan het geloof diepe vervulling brengen.Het leven van Jezus laat ons zien wat complete onderdanigheid betekend. Hij zei zelf: “Ik ben gekomen om niet mijn wil te doen, maar de wil van Hem die Mij gezonden heeft” (Joh. 6:38). In alles wat Hij deed, liet Hij zich leiden door de Vader (Joh. 5:19).De grootste voorbeeld daarvan zien we in Getsemane, waar Hij bad: “Niet mijn wil, maar de uwe geschiede” (Luc. 22:42). Zijn gehoorzaamheid ging zelfs zo ver dat Hij bereid was om volledig vernederd te worden, zolang het schrift maar vervuld zou zijn. Voor ons als discipelen is dit een krachtig voorbeeld. Ook wij moeten streven naar de wil van onze Meester in vervulling te brengen boven ons comfort en boven onze plannen. In Zijn goedheid heeft de Heer ons daarvoor niet aan onszelf overgelaten, maar ons de Heilige Geest gegeven. Hij is onze garantie dat het mogelijk is, want uit eigen kracht zouden we dit nooit kunnen volbrengen.

Jezus volgen is nooit makkelijk geweest. Ook de discipelen kwamen er al snel achter dat ze eigenlijk geen idee hadden waar ze aan begonnen waren. Ze twijfelde niet toen Jezus ze riep, maar gaandeweg realiseerden ze zich dat Jezus ver boven hun verwachting ging. Hun goede intenties, woorden en daden kwamen vaak niet overeen.Vol passie en liefde voor Jezus waren de discipelen bereid om alles op te geven om leven te doen met Jezus. Toch zien we dat ze vaak fouten maakten, soms echt groot en pijnlijk ten opzichte van Jezus. Maar juist in het midden van hun gebrokenheid zien we God machtig aan het werk.Ook voor ons vandaag is het volgen van Christus een uitdaging. Het betekent dagelijks de strijd aangaan tussen Geest en vlees, trouw blijven aan Gods woord boven onze gevoelens, en Jezus blijven vertegenwoordigen in een wereld die Hem vaak terzijde schuift. Dat is geen gemakkelijke weg — het kost ons iets.Maar het is de moeite meer dan waard. Want in de navolging van Christus ontdekken we ware vrijheid, diepe vreugde en een leven dat betekenisvol is. En wanneer we struikelen, tilt Gods genade ons weer op. Hij blijft ons vormen, onderwijzen en dragen. Het leven als discipel vraagt offers, maar het brengt ons dichter bij de bron van alle leven: Jezus zelf.In het leven van Jezus kunnen we niet spreken van falen. Wel zien we in de tuin van Getsemane hoe zwaar Zijn strijd was met de wil van de Vader. Daar bad Hij: “Vader, als U het wilt, neem deze beker dan van Mij weg; maar laat niet Mijn wil, maar de uwe geschieden.” (Lucas 22:42)Ondanks de intensiteit van die worsteling koos Jezus uiteindelijk resoluut voor de wil van de Vader — koste wat het kost.Discipelschap is niet dat we altijd alles begrijpen of dat het makkelijk is, maar dat we, net als Jezus, zeggen: “Niet mijn wil, maar Uw wil geschieden.”

Persoonlijk geloof ik dat Jezus volgen in de kern draait om leren lief te hebben: leren liefhebben van God, van Zijn schepping en van Zijn mensen. God heeft niet alleen lief, Hij is liefde. Daarom is het voor ons als discipelen essentieel om in die liefde te groeien.Toch maakt de zonde het moeilijk om onvoorwaardelijk lief te hebben. Vaak overheerst de angst dat anderen ons tekort zullen doen. We zijn geneigd relaties en situaties te benaderen vanuit wat ze ons opleveren, in plaats van wat wij kunnen geven.Maar wanneer we naar Jezus kijken, zien we een God die werkelijk alles op het spel zet om met ons in relatie te treden. Hij hield niets achter. Daarom is de vraag onvermijdelijk: kunnen we onszelf echt discipelen van Jezus noemen, als we niet bereid zijn onze naasten lief te hebben?

Wanneer we besluiten iemand te volgen op sociale media, doen we dat meestal omdat we geïnteresseerd zijn in zijn of haar leven. We willen weten wat die persoon doet, waar hij of zij voor staat, en wie er deel uitmaakt van dat leven. Onze interesse gaat dus niet alleen uit naar wat iemand zegt, maar ook naar wie die persoon is.Definitie van discipel: iemand die zich toewijdt aan het leren van en het volgen van de lessen van een meester.Jezus nodigt ons uit om Hem te volgen, net zoals Hij Zijn eerste discipelen uitnodigt. Hij vroeg ze niet om hem te volgen nadat ze al hun theologie in orde hadden. Hij vroeg ze niet om hem te volgen nadat ze hun leven op orde hadden gebracht, en hij vroeg ze niet om hem te volgen nadat ze zonder twijfel 100% in hem geloofden. Hij vroeg ze om een andere weg te kiezen dan wat ze aan het bewandelen waren. En Hij vroeg ze om met hem te zijn. Leven samen te doen. Nogmaals het gaat om een relatie.Wanneer we die uitnodiging – om welke reden dan ook – aannemen, wordt er van ons op zijn minst toewijding verwacht in het volgen van het onderricht van De Meester. Geen perfectie, maar toewijding.

De relaties in onze levens hebben een enorme impact op wie we zijn en op ons welzijn. We kennen allemaal voorbeelden van relaties, soms in ons eigen leven, soms in het leven van anderen, die vastlopen. De gevolgen, pijn, gekwetstheid die vastgelopen relaties kunnen teweegbrengen is groot, waardoor veel mensen rondlopen met bitterheid, boosheid of wrok in hun hart.Door het verhaal van de bijbel heen is God een relationele God. Zijn hart gaat uit naar relaties; de kwaliteit van onze relaties. Doorheen verhalen en de wet zien we ook een God die ons laat zien wat Zijn plan is wanneer relaties vastlopen: verzoening. God, de relationele God, is ook een God van verzoening. Verzoening is altijd deel van Zijn plan met ons. Het evangelie zelf is een boodschap van verzoening (2 Korinthiërs 5:17-20). Wij die verzoend zijn met God door wat Jezus gedaan heeft. En wij die nu ambassadeurs zijn van dezelfde verzoening. We participeren in Gods plan om te verzoenen. (Matt. 5;9).Ook waar Jezus verscheen tijdens zijn bediening op aarde, volgde er verzoening. Zacheüs was een tollenaar die de lokale bevolking met goedkeuring en in opdracht van Rome afperste met belastingen. Hij was dus allerminst geliefd of graag gezien door mensen in zijn omgeving. Zijn relaties met de mensen in zijn omgeving moeten gekenmerkt geweest zijn door haat, afwijzen… Door een ontmoeting met Jezus komt Zacheüs tot inkeer en vergoedt iedereen die hij afgeperst heeft viervoudig. Eén ontmoeting met Jezus zorgt ervoor dat Zacheüs verzoening wil zoeken met degene die hij onrecht aangedaan had. Net zoals Jezus een wonder doet in het hart van Zacheüs zodat hij verzoening wil zoeken, wil Hij een wonder doen in onze relaties. Hij is degene die een doorbraak kan brengen waar er voorheen een patstelling was. We mogen vol geloof en verwachting bidden dat God onze relaties herstelt. Herstel in relaties begint meestal met onszelf. Vaak wil God eerst een werk doen in ons voor Hij onze relatie kan herstellen. Een doorbraak in relaties start met overgave van ons hart aan God zodat Hij het kan herstellen. Dit is moeilijk en pijnlijk soms, zeker wanneer er ons onrecht gedaan werd. Mag God ons hart eerst herstellen? Misschien moeten we vergeven of zelf de eerste stap zetten, ook al was de ander in fout. (Mat. 6:14-15). Terwijl God aan het werk is in ons hart, mogen we God uitnodigen in onze relaties en een wonder verwachten. We nodigen God uit in onze relaties door voor mensen te bidden (vooral voor mensen met wie we niet overeenkomen) (Mat. 5:43-44); door de mensen die we liever niet meer zouden zien te zegenen (Luk. 6:27-28) en door goed te doen voor de mensen die je niet kunt uitstaan (Rom. 12:17-21).

In Markus 6:30-44 zien we hoe Jezus een grote menigte voedt met slechts vijf broden en twee vissen. De discipelen zagen vooral de schaarste en stelden de praktische vraag hoe zoveel mensen ooit gevoed konden worden. Jezus keek echter niet naar wat ontbrak, maar naar wat er wél was, en Hij bracht dat kleine in Gods handen. Door te zegenen en te breken, werd het weinige overvloedig en bleef er zelfs meer over dan waarmee men begonnen was. Dit wonder laat ons zien dat God niet alleen voorziet in onze noden, maar dat Zijn voorziening vaak verder gaat dan wij durven verwachten. Waar wij tekort zien, ziet Hij mogelijkheden. Het daagt ons uit om te vertrouwen op Zijn zorg, om ons kleine beetje in geloof bij Hem te brengen en om te ontdekken dat Hij overvloed kan geven die ook een zegen wordt voor anderen.

God is niet alleen bezorgd over onze fysieke gezondheid maar ook over onze innerlijke gezondheid, onze emoties, onze gedachten… Iedereen die lang genoeg leeft komt momenten of seizoenen tegen van angst, onzekerheid, bezorgdheid, eenzaamheid, woede, emotionele pijn; veroorzaakt door anderen in ons leven, door omstandigheden, of soms door onze eigen fout keuzes.Naast verhalen van hoe Jezus mensen geneest, bracht Jezus ook emotioneel herstel waar Hij mensen ontmoette. In Marcus 5 lezen we over een vrouw die lijdt aan bloedverlies. De emotionele en relationele gevolgen van deze aandoening moeten enorm geweest zijn voor deze vrouw. Zij leefde aan de rand van de maatschappij letterlijk en figuurlijk, beschouwd als minderwaardig. Jezus geneest haar fysiek, maar het gaat veel verder dan dat. Hij ziet haar, Hij geeft haar aandacht en waarde. De Messias, Zoon van God ziet deze vrouw en voor Hem is ze veel waard.Wanneer de discipelen in een storm terechtkomen en angstig worden, stilt Jezus de storm; Hij stilt de storm op het meer, maar ook de storm in hun hart. Ook wanneer Petrus verteerd wordt door schuldgevoelens na zijn verraad brengt Jezus herstel.God kent en ziet onze emoties. Hij verwelkomt ze. Doorheen de psalmen (ook in Ps. 61) zien we mensen, bidders, aanbidders die God aanroepen, die eerlijk zijn tegenover God over hoe ze zich voelen. In het midden van de storm is God onze rots, onze toren (bescherming), onze toevlucht (bescherming), onze tent (aanwezigheid), een beschutting (voorziening) en degene die herstel wilt brengen; doorheen een wonder en doorheen een proces naar herstel.

In Marcus 4:35-41 lezen we hoe Jezus de storm op het meer tot bedaren bracht. De discipelen waren in paniek en riepen uit: “Meester, kan het U niets schelen dat wij vergaan?” Jezus stond op, sprak de storm toe en er kwam een grote stilte. Daarna confronteerde Hij hen met de vraag: “Waarom zijn jullie zo bang? Hebben jullie nog geen geloof?” Dit moment laat zien dat geloof groeit wanneer we Jezus vertrouwen, ook als omstandigheden ons overweldigen. In Matteüs 8:5-13 ontmoeten we de Romeinse centurio die geloofde dat Jezus slechts één woord hoefde te spreken en zijn knecht zou genezen. Jezus was verbaasd over dit geloof en zei: “Zo’n groot geloof heb Ik zelfs in Israël niet gevonden.” Deze twee verhalen samen tonen ons dat geloof groeit door te erkennen wie Jezus werkelijk is: Heer over de natuur, ziekte en dood. Hij is de God die geneest en bevrijdt.

Filemon mag dan misschien wel de kortste brief zijn van Paulus, toch is zijn impact over hoe we als gelovigen met elkaar moeten omgaan, revolutionair te noemen. Paulus daagt Filemon uit om zijn weggelopen slaaf Onesimus terug in huis te nemen en om hem niet langer als zijn slaaf en eigendom te behandelen maar om hem als zijn broeder in Christus te omarmen. Dit terwijl Filemon volgens het Romeins recht en gebruik, Onesimus zwaar kon straffen tot zelfs ombrengen voor het plegen van de misdaad tegen hem als zijn meester.

Paulus eindigt zijn brief aan Titus in hoofdstuk 3 met het belang te onderschrijven van Gods genade. Het is door genade dat christenen een dieper geestelijk en moreel niveau ontvangen hebben dan voor hun bekering. Dit wil echter niet zeggen dat gelovigen moeten neerkijken op niet gelovigen of op de overheid die vaak andere waarden en normen er op na houden. Mensen die Jezus volgen, zijn nieuwe mensen geworden, hierbij wordt de genade in hen steeds zichtbaarder voor anderen. Christenen dragen de alles veranderende liefde en genade uit van God en tonen zo het koninkrijk van God. De roeping die elke christen ontvangt over zijn leven is niet slechts om te stoppen met het vertonen van slecht gedrag. Maar door het kwade te overwinnen, door het doen van goede daden in alle nederigheid. God heeft ons uitgekozen om actief de wereld te veranderen ten goede.

Paulus sprak verschillende groepen aan in de kerken van Kreta om op te staan als voorbeelden van Jezus’ liefde en Zijn genade in Kreta. Het doel van de kerk is volgens Paulus om verandering te brengen in de cultuur van zijn tijd. Niet door in het defensief te gaan ten opzichte van de heersende cultuur, buiten de kerk. Nog door zomaar die cultuur over te nemen en te vermengen met christelijke waarden. Maar door betrokken en verstandig deel te nemen in de heersende cultuur en toch anders te zijn. Het geloof werkt pas overtuigend voor niet gelovigen wanneer het herkenbaar is en tegelijk radicaal anders is. Toegewijd aan andere waarden en een andere God. Dit is de kracht van de aantrekkelijke kerk! Het vraagt moed en wijsheid voor gelovigen om Jezus’ liefde en Zijn genade elke dag opnieuw uit te leven en anderen te wijzen naar wie Jezus is.

Kreta had een serieuze negatieve reputatie in de tijd van Paulus. Kretenzers werden vaak verweten dat ze oneerlijk waren, problemen hadden met hebzucht en dat het een onveilige omgeving was vanwege seksueel geweld. Op het eiland van Kreta stuurde Titus verschillende kerken aan, volgens Paulus waren vele van deze kerkleiders corrupt en niet het geschikte voorbeeld om een kerk voor te gaan. Zo waren er verschillende dwaalleren die rondgingen in deze kerken, dit zorgde voor scheuringen en interne conflicten. Paulus geeft in hoofdstuk 1 de taak aan Titus om nieuwe leiders aan te stellen die voorbeelden zouden zijn van integriteit, zelfbeheersing en vrijgevigheid.Daarnaast moesten de corrupte leiders in de kerken geconfronteerd worden. Vele werden gedreven door het verdienen van geld en andere legden de nadruk op een Joods wetticisme waarbij men niet-Joodse christen verweet dat ze zich eerst moesten laten besnijden vooraleer ze echte christen konden worden. Daarnaast was er sprake van syncretisme tussen de leer van Jezus en het Grieks polytheïstisch denken.

Je kan op avontuur gaan in je eentje, maar wanneer je op avontuur gaat met iemand anders gebeurt er iets. Je deelt een reis, een beleving. Onze reis om God te leren kennen en meer van Hem te houden was niet bedoeld om alleen te doen. We zijn deel van een volk, Zijn volk. Als volk zijn we samen onderweg om meer over Hem te ontdekken. Samen op reis om Zijn aanwezigheid op te zoeken.Tijdens een reis, een avontuur, kom je onherroepelijk onverwachte moeilijkheden tegen. Dingen waardoor je je afvraagt waarom je nog verder zou gaan. Net dan zit er kracht in samen op zoek gaan. Samen zoeken, verlangen om God te kennen, ook in het midden van die seizoenen. 

Er zijn meer mensen eenzaam dan we zelf denken. Als mensen kampen met gevoelens van eenzaamheid, kan het lijken alsof de hele wereld geconnecteerd is, maar jij de enige bent die is vergeten.Je hoeft je niet te schamen als je je eenzaam voelt. Eenzaamheid heeft niets te maken met onwaardigheid, het is een signaal van een oningevulde nood; namelijk die van CONNECTIE. God heeft ons zo geschapen, het is dus logisch dat ons lichaam aangeeft dat we niet oke zijn als we niet verbonden zijn met andere mensen.Eenzaamheid is in de eerste plaats een maatschappelijk probleem door individualisatie in onze Westerse samenleving. Er zijn factoren die we niet kunnen controleren in het leven, maar we kunnen wel kiezen voor een leven dat connectie en community hoog op onze prioriteitenlijst heeft staan. Als we Gods grootste gebod van onze naaste lief te hebben écht serieus gaan nemen en voor elkaar gaan zorgen als we in moeilijke periodes zitten.

We kunnen in een gevulde kamer zitten, maar ons toch nog eenzaam voelen. We kunnen volle agenda’s hebben en ons toch leeg voelen. We kunnen veel gesprekken hebben, maar toch authentieke connectie missen. Een grote oorzaak hierin is: ONAFHANKELIJKHEID. We hebben ons leven zo georganiseerd dat we elkaar niet nodig hebben.

Jezus probeerde steeds om zijn publiek uit te dagen om gevers te worden. Niet vanuit een verplichting of onder dwang maar vanuit de kennis dat door te geven er zaken in beweging kwamen en mensenlevens hier beter door werden. Sommige slaagden er niet in om los te komen van hun bezittingen (de rijke jongeman uit Marcus 10), anderen ontdekten de kracht van het geven met vreugde door op te trekken met Jezus (Zacheüs uit Lucas 19). Jezus maakte het duidelijk dat geven niet bedoeld was om aan jouw omgeving te tonen hoe goed je was als gelovige of om eer en respect te ontvangen, maar dat dit net iets tussen jou en God is. In meerdere parabels kwam er steeds de duidelijke boodschap terug dat zij die kinderen van God zijn, altijd bedoeld waren om te geven aan anderen en dus niet alleen voor zichzelf te leven. Jezus gaf uiteindelijk zijn leven voor ons aan het kruis, ook in zijn sterven toonde Hij ons waarom jezelf geven voor een ander altijd leidt tot blijdschap. Ben jij een gever? Ervaar jij blijdschap wanneer je iets kan betekenen voor een ander zonder iets terug te verwachten? Hoe inspireert Jezus jou om te geven met vreugde?

Toen Jezus gevraagd werd wat het belangrijkste gebod was uit de wet, noemde Hij twee aspecten: ‘Hou van God en hou van mensen’. Dit vat kernachtig samen waar de wet van God voor bedoeld was. Toch is deze opdracht een zeer lastige want mensen hebben de slechte gewoonte om andere mensen te kwetsen. Kan je wel echt mensen liefhebben wanneer ze jou kwaad hebben aangedaan? Jezus hield zijn luisteraars steeds voor om de mensen om je heen evenveel lief te hebben als jezelf. Wat indien we meer zouden kijken vanuit het perspectief van de ander. Zou dit ertoe leiden dat we minder snel boos worden op anderen?Ook het liefhebben van God is niet evident, het vraagt om God steeds op de eerste plaats in jouw leven te zetten. Het liefhebben van God doen we met ons hele zijn: in ons denken en gedachten, in ons diepste binnenste en met onze ziel. Het liefhebben waar Jezus over sprak, kan enkel wanneer we de God van liefde persoonlijk hebben leren kennen in onze levens. Dan kan onze reactie alleen maar zijn om alles te willen teruggeven wat God voor ons heeft gedaan. Wat leer jij van Jezus zijn voorbeeld in het liefhebben van God, de Vader en de mensen om Hem heen?

Jezus ging vaak in confrontatie met de Farizeeërs en schriftgeleerden van zijn tijd. Zij waren de behartigers van de wet en voelden zich hierdoor superieur ten aanzien van mensen die moeite hadden om de wet in zijn volledigheid na te leven. Jezus benadrukte steeds opnieuw het belang van een nederig hart als het vertrekpunt om heilig te gaan leven. Het volgen van regels op zich maakt je niet per se nederig. Ook de leerlingen van Jezus waren in hetzelfde bedje ziek, zij streefden er vaak naar om de beste te willen zijn. Jezus moest deze les dan ook regelmatig herhalen. Het is niet omdat wij vandaag Jezus volgen, dat we hierdoor betere mensen zijn dan zij die zonder God leven. Leerlingen van Jezus streven er net naar om de minst belangrijke te zijn en het belang van anderen voor hun eigen belang te plaatsen. Wat zou er gebeuren wanneer we erin slagen om onze trots en ego af te leggen? Wat indien je niet langer probeert een positie te verdienen maar om net steeds de mindere te zijn, zodat een ander er beter van wordt. Zouden we dan niet meer rust en voldoening ervaren? Wat leer jij van Jezus' nederig hart?

Lijden is deel van Gods verhaal in de Bijbel. We lezen over een God die een schuilplaats wilt zijn. Die dat was voor mensen doorheen de Bijbel. We zien een God die bevrijdt en geneest, we zien een God die troost en voorziet.We hebben een God die lijden kende. Jezus was mens, met alle emoties die daarbij komen en heeft geleden aan het kruis. We hebben een God die begrijpt wat pijn is.We hebben de Heilige Geest die voor ons pleit als we niet weten wat te bidden, die ons in onze zwakheid te hulp komt. (Rom 8:26-27), die de Trooster (2 Korinthe 1:3-4) genoemd wordt.