Fakkeldragers in het onderwijs

Over deze afleveringSpelend leren of leren door te spelen? In deze aflevering zitten we aan tafel met Pim van Ark, onderbouwcoördinator op ODS De Starter in Groningen. Samen met Suzanne Vermaas gaan we het gesprek aan over de spanning tussen leerdoelen en vrij spel, over rijke leeromgevingen en over de vraag hoe het onderwijs zich verhoudt tot een veranderende wereld.Pim deelt het verhaal van 'De Vlieger' uit Kikker en Pad van Arnold Lobel. Een verhaal over doorzetten, over blijven proberen ook als anderen je uitlachen. Een verhaal dat ook Pims eigen pad naar het leerkrachtschap tekent.Waarom luisteren?Deze aflevering is voor onderwijsprofessionals die: zoeken naar een evenwicht tussen spel en opbrengstgericht werken; voelen dat het jonge kind bescherming én uitdaging nodig heeft; verlangen naar onderwijs dat ontwikkeling als mens centraal stelt en hun eigen professionele keuzes willen verdiepenPim van ArkOnderbouwcoördinator en kleuterleerkracht op ODS De Starter in Groningen. Pas afgestudeerd aan de Post-HBO Jonge Kind. Pim zoekt de balans tussen leren en spelen, tussen observeren en toetsen. Ze legt glazen kopjes in de huishoek, zodat kinderen de werkelijkheid kunnen nabootsen. Ze speelt mee, voegt impulsen toe en houdt het kind in zichzelf wakker.Suzanne VermaasLeerkracht en fakkeldrager uit aflevering 4. Suzanne is onderbouwcoördinator en leerkracht van twee groepen 1/2 bij OBS Meander in Groningen. Het vorige gesprek was zij de fakkeldrager en de hoofdgast, nu is ze gesprekspartner.Kikker en Pad van Arnold Lobel (auteur en illustrator)Een klassieker over vriendschap en volharding. In het verhaal De Vlieger probeert Pad zijn vlieger de lucht in te krijgen. En uiteindelijk gaat de vlieger omhoog.Check-in – Spelen onder drukWe openen met een persoonlijke verkenning van het begrip spelen. Het gesprek raakt aan een herkenbare spanning in het onderwijsveld: hoe houden we ruimte voor verwondering terwijl systemen steeds concreter vragen om opbrengsten?Tussen de regels door – De vlieger die blijft proberenPim leest voor uit Kikker en Pad. Het verhaal van de vlieger wordt een spiegel voor haar eigen weg. Zij vertelt over haar worsteling met lezen op de basisschool en de onzekerheid die volgde toen zij leerkracht wilde worden. Doorzetten krijgt hier een gelaagde betekenis. Het gaat over veerkracht, over steun van ouders en leraren, over omwegen die richting geven.Wat vraagt het van een leerkracht om kinderen te begeleiden in hun leerkuil? Hoe herken je het verschil tussen gezonde inspanning en verlammende druk?Bladeren door de school – De veranderde wereld van het jonge kindIn het kleutergebouw zien we hoe de belevingswereld van kinderen verschuift. Boodschappen worden bezorgd, betalingen verlopen digitaal en spel weerspiegelt deze werkelijkheid. Tegelijkertijd signaleren we dat sommige kinderen minder vanzelfsprekend tot rijk rollenspel komen. De motoriek, taalontwikkeling en het vragen om toestemming lijken te veranderen.Wat betekent dit voor de inrichting van de klas? Welke materialen leggen we neer? Hoe bewust sturen we spelimpulsen? De omgeving fungeert als derde pedagoog. Dat vraagt doordachte keuzes van de professional.Van bladzijde naar buitenwereld – Wat vraagt dit van het onderwijs?Wanneer spelen de oefenplaats is voor doorzettingsvermogen, taal en sociale ontwikkeling, raakt dat direct aan grotere onderwijskeuzes. Hoe waarderen we spel in beleidsmatige taal? Welke ruimte krijgt vertraging in een systeem dat versnelt? Hoe zorgen we dat basisvaardigheden en cultuurkracht elkaar versterken?

Aflevering 15: Hanneke Hinneman | Passend onderwijs in het grijze gebiedIn deze aflevering van Fakkeldragers in het onderwijs schuiven we aan in Zoutkamp bij Hanneke Hinneman, schoolleider van Zoutkamperil en Mandegoud in Kloosterburen en Rosa Haye, leerkracht en bovenbouwcoördinator bij ODS De Starter. Een gesprek dat zich juist de spanning verkent waar veel onderwijsprofessionals dagelijks in werken.Hanneke is fakkeldrager, omdat zij koers durft te houden in complexiteit. Als startend schoolleider kreeg zij twee kleine scholen onder haar hoede, ieder met een eigen dynamiek en urgente vragen. Ze laat zien hoe leiderschap eruit kan zien wanneer visie, lef en menselijkheid samenkomen.Samen verkennen wij een thema dat raakt aan de kern van het onderwijs: passend onderwijs. Voor wie is het passend? Wie bepaalt dat? En wat gebeurt er wanneer goede intenties botsen met grenzen van tijd, middelen en draagkracht?Hanneke brengt het boek Lampje van Annet Schaap (auteur én illustrator) mee. Een verhaal over een meisje dat leert lezen, terwijl de wereld haar al heeft veroordeeld. Het fragment dat zij kiest, opent een gesprek over schuld, kunnen, leren en gezien worden. Wat zegt dit verhaal over hoe wij kijken naar kinderen in het onderwijs?Het gesprek verschuift naar de dagelijkse praktijk. Over leerkrachten die hun stinkende best doen en zich toch tekort voelen schieten. Over handelingsverlegenheid, onmacht en het spanningsveld tussen wat je ziet dat nodig is en wat je daadwerkelijk kunt bieden.Wat betekent dit alles voor het onderwijs als systeem? Waar ligt de grens tussen verantwoordelijkheid van de professional en verantwoordelijkheid van het collectief? En wat vraagt dit van leiderschap, opleiding en beleid?Geen afgerond antwoord, wel een meegever: een uitnodiging om anders te kijken naar passend onderwijs, naar grenzen en naar wat het vraagt om mens te blijven in een systeem dat vaak meer vraagt dan het kan dragen. Tegelijkertijd blijkt er meer te kunnen dan we soms denken.Waarom luisterenAls je worstelt met de vraag hoe je recht doet aan elk kind, ook als het systeem tekortschiet.Als je zoekt naar houvast tussen ideaal en werkelijkheid in passend onderwijs.Als je wilt begrijpen waarom onderwijsprofessionals blijven, ondanks de spanning die ze voelen.Als je je herkent in het verlangen dat onderwijs voor elk kind een veilige haven is.Opname: 27 januari 2026, De Zoutkamperril, ZoutkampGasten: Hanneke Hinneman en Rosa HayeProductie: Human EducationTechniek en montage: Mariska Schrage

Fakkeldrager: Jarina CaspersSchoolleider van De Schakel in Rotsterhaule en interim-directeur SBO It Oerset in Heerenveen en voormalig leerkracht met een internationale achtergrond. Jarina groeide op op Terschelling en woonde als kind in Oman. Haar ervaring met verandering heeft haar gevormd tot iemand die creativiteit en verbeelding als kernwaarden in het onderwijs beschouwt.Gesprekspartner: Rixta HagaLeerkracht groep 7, rekenspecialist en rekencoördinator op de Anne Frankschool in Meppel. Rixta werkt met passie aan het verbinden van basisvaardigheden met betekenisvol leren en coöperatief werken.Het boek: De Grote Kleine KapiteinAuteur: Paul Biegel | Illustrator: Carl Hollander | Uitgeverij: GottmerEen klassieker uit de Nederlandse jeugdliteratuur waarin De Kleine Kapitein met Dikke Druif, Marinka en Bange Toontje op de Nooitlek avonturen beleeft. Jarina kiest het tweede deel: De Kleine Kapitein in het land van Waan en Wijs.Check-in: Wat betekent verandering voor jou?Drie perspectieven op verandering: als spanning en avontuur, als ontwikkelingsruimte en als noodzakelijke afwisseling binnen structuur.Tussen de regels door: De zeetuin van vader blauwkrabJarina leest voor uit Paul Biegels meesterwerk en deelt waarom dit verhaal symbool staat voor haar visie op onderwijs: verbeeldingskracht, samenwerking en de kracht om jezelf te zijn.Bladeren door de school: creativiteit en basisvaardighedenWat speelt er in teams? Van IPC-lessen tot pepernoten bakken, van cultuurcoördinatoren tot coöperatieve werkvormen. Een blik in de teamkamer waar inspiratie gedeeld wordt en collega's elkaar voeden.Van bladzijde naar buitenwereld: nieuwsgierigheid als rode draadAls we dit weten, wat gunnen we het onderwijs dan? Meer ruimte voor creativiteit naast kennis, meer waardering voor wat al werkt en vooral: onderwijsmensen die nieuwsgierig blijven samen met kinderen.Check-out: puzzels en parelsWat nemen de gasten mee? Jarina reflecteert op de waarde van haar team en het delen van puzzels én parels. Rixta is geïnspireerd door de manieren waarop je creativiteit kunt inzetten. Mariska spreekt over het land van waan en wijs: de wijsheid om met nieuwe ogen te blijven kijken.Inzichten om mee te nemen:Creativiteit is een basisbehoefte voor optimale ontwikkelingVerandering vraagt afwisseling binnen structuur. Het gaat vooral om betekenisvol.Samenwerking ontstaat wanneer iedereen zijn eigenheid mag behouden; niet iedereen hoeft kapitein te zijn

Martijn Bellaard, coach en gildemeester bij Open ICT Hogeschool Utrecht, werkt zonder toetsen en lessen. Studenten leren via projecten waarin ze kunnen falen binnen veilige kaders. Hij begeleidt studenten holistisch, waarbij hij naar de hele persoon kijkt in plaats van losse prestaties af te vinken. Zijn werk draait om het creëren van rijke leeromgevingen waarin verlangen wordt gewekt in plaats van gedwongen.Wieke van Hoek, lerarenopleider Vrije Schoolonderwijs, werkt met heldere grenzen die vrijheid mogelijk maken. Samen verkennen we wat eigenaarschap werkelijk betekent. Wat er gebeurt als innovatie groeit en protocollen om aandacht vragen? En waarom het gesprek over waarom steeds verdwijnt van de agenda.Met De schippers van de Kameleon van Hotze de Roos als spiegel: twee jongens die hun boot bouwen uit een badkuip en leren varen door te varen. Een verhaal over leren door te doen, over probleemoplossend vermogen en over vader Klinkhamer die toekijkt en helpt zonder over te nemen.Eigenaarschap gaat over verantwoordelijkheid nemen. Voor jezelf, voor de ander, voor het gezamenlijke. Helpen zonder overnemen. Ingrijpen waar nodig, toekijken waar mogelijk.Falen binnen veilige kaders is essentieel. Martijn: "In jaar één mag het volledig misgaan. Daar zit de spanningsboog: je wilt niet dat ze teleurgesteld raken op een manier die tot trauma leidt. Maar een beetje teleurstelling is niet erg."Wat als we leerlingen niet eerst moesten laten detoxen van wat we ze hebben aangeleerd?Hoe behoud je authenticiteit als protocollen om aandacht vragen?Wat gebeurt er als kaders die vrijheid moesten beschermen, kooien worden?Durven we cultuur haar eigen waarde te laten behouden in plaats van haar functioneel te maken?Deze aflevering opent perspectief op eigenaarschap als gezamenlijke verantwoordelijkheid. Op falen als voorwaarde voor groei. Op vertragen als tegenkracht in een versneld systeem.

Iedereen in het onderwijs weet dat samenwerken belangrijk is. Dat we van elkaar moeten leren. Dat we elkaar moeten zien. Maar waarom gebeurt het dan zo weinig?In deze aflevering praat Mariska met José Brouwer, leerkracht groep 1/2 en fakkeldrager van de verbeelding op ⁠De Bascule⁠, en Helen van der Velde, docent Nederlands op ⁠Penta⁠. Het prentenboek ⁠Egelus ⁠(luister ook naar GVR afl. 78) van⁠ Marije Tolman⁠ ligt op tafel. Het verhaal van een egeltje dat uitgeput op zijn rug valt, omdat hij het werk niet meer aankan. Totdat de andere dieren stoppen met doorrazen en hem overeind helpen.Herkenbaar?Dit gesprek gaat over de spanning die we allemaal voelen: we weten wat nodig is, maar we voelen er geen ruimte voor. We hebben vergaderingen over plannen en doelen, maar niet over hoe jij een kind aankijkt als het moeite heeft. We vinden bij elkaar kijken spannend, ook al weten we dat daar de échte ontwikkeling zit. We pompen energie in protocollen voor veiligheid, terwijl de basis ontbreekt: wat vinden wij eigenlijk goed?Je hoort waarom leerkrachten de gelukkigste professionals zijn (autonomie!), maar ook de meest geïsoleerde. Waarom inspectierapporten meten wat meetbaar is, niet wat het allerbelangrijkste is. En waarom Helen zegt: een collega die de toetsen op een slimme manier uitdeelt, vertel je nooit in een overleg - maar het zijn juist die kleine dingen die alles veranderen.Dit is geen aflevering met oplossingen. Dit is een aflevering die de vraag stelt: durven we lang genoeg te stoppen met doorrazen om elkaar overeind te helpen?

In deze aflevering van Fakkeldragers in het Onderwijs bezoeken we De Meander, waar bovenbouwleerkracht Robert Visser al 28 jaar een leeromgeving creëert die rust, aandacht en nieuwsgierigheid ademt. Zijn klas heet al jaren De IJsvogels: een speelse knipoog naar zijn achternaam (Kingfisher) én een beeld voor de scherpte, helderheid en duikkracht die hij kinderen gunt.Onze fakkeldrager is een leerkracht die filosofie, wetenschap en pedagogische tact verweeft tot een onderwijspraktijk waarin kinderen durven vragen, durven denken en durven dwalen. Het gesprek met co-host Karen Fiet ontstond naar aanleiding van Op de kop in de prullenbak; Het grote boek van Madelief van Guus Kuijer, een jeugdboek dat de speelsheid, vrijheid en existentiële nieuwsgierigheid van de jaren zeventig in zich draagt. Robert verbindt diezelfde geest met het huidige onderwijs, waarin de ruimte voor verwondering opnieuw bevochten moet worden.Het gesprek ontwikkelt zich langs vier thematische lijnen:RustWat gebeurt er wanneer een leraar werkelijk aanwezig is? We verkennen hoe rust geen vertraging van het leerproces is, maar de voedingsbodem van aandacht, empathie en executieve functies. Robert deelt hoe rust in zijn klas niet wordt afgedwongen, maar ontstaat uit duidelijke ritmes, vertrouwen en pedagogische nabijheid.CreativiteitCreativiteit wordt hier geen trucje of vak, maar een denkhouding. Robert laat zien hoe verbeeldingskracht ontstaat op de grens van onderzoek, spel, verhalen en techniek. We raken aan de ontwerp- en onderzoekscyclus, aan het samen zoeken naar oplossingen en aan wat kinderen leren wanneer iets mislukt, verschuift of zich onverwacht toont.Humor en menselijkheidHumor is voor Robert een pedagogisch instrument: een manier om spanning te ontladen, om contact te maken en om kinderen te laten ervaren dat leren licht mag zijn. We spreken over de menselijke maat, over het werken in systemen die soms schuren, en over de kunst om te blijven spelen zonder de professionaliteit te verliezen.Verhalen en fakkeldragersGeïnspireerd door Guus Kuijer en de klassieke onderwijsliteratuur zoals De gelukkige klas van Theo Thijssen onderzoeken we hoe verhalen onze pedagogische keuzes kleuren. Robert vertelt over de leraren die hem zelf hebben gevormd, over de kracht van gezien worden, en over de momenten waarop kinderen hem leren om opnieuw te kijken.In deze aflevering ontvouwt zich een diepe onderstroom: de noodzaak om onderwijs opnieuw te verbinden met rust, creativiteit en de verbeeldingskracht die ons mens maakt. Robert Visser laat zien dat dit geen idealisme is, maar een richtinggevend kompas voor de toekomst van ons onderwijs.Een gesprek vol herkenning, verwondering en richting, voor iedereen die zoekt naar onderwijs dat in lijn komt met wie we zijn én wie we willen worden.

De tafels zijn gekeerd. Wie is de vrouw achter de microfoon?Na tien gesprekken met onderwijsprofessionals die vuur, veerkracht en verandering belichamen, is het tijd om te vertragen. In deze reflectieve bonusaflevering neemt Mariska Schrage zelf plaats tegenover Boudewijn Nijman.Wat ontdek je in deze aflevering?Waarom Mariska drie jaar lang zichzelf tegenhield deze podcast te makenWelke rode draad alle tien gesprekken verbindtDe spanning tussen individueel diploma's en gemeenschappelijke voorbereidingWaarom de leerkracht niet 50% druk voelt, maar 50% verschil kan makenHet fractaalprincipe: hoe dezelfde patronen terugkeren op elk onderwijsniveauVoor wie is deze aflevering?Iedereen die zich afvraagt of ze als professional genoeg doen. Schoolleiders die worstelen met hoge verwachtingen versus speelruimte. Docenten die tekortdenken herkennen in hun eigen team.De vraag die blijft hangen:Durven we onze keuzes te laten leiden door menselijkheid, ook als dat betekent dat we vertragen, anders vasthouden, of opnieuw beginnen?Luister, laat je raken en herken misschien jezelf als fakkeldrager.Seizoen 1 is afgesloten. Seizoen 2 staat al klaar.

In deze aflevering ga ik in gesprek met Karin Derksen, schoolleider, verbinder en onvermoeibare pleitbezorger voor kansengelijkheid. Vanuit haar jarenlange ervaring in diverse scholen – waaronder ISK-onderwijs – vertelt Karin over veerkracht, collectieve verantwoordelijkheid en de kracht van humor en verwondering in een sector die vaak vastloopt in protocollen.Samen met Robert van Rossum spreken we over:Waarom kansengelijkheid begint bij het wegnemen van belemmeringen in de leefwereld van kinderen, zonder de eigen kracht van gezinnen te ondermijnenHoe een school een veilige plek wordt wanneer ouders worden gezien én in hun waardigheid worden gelatenDe rol van humor en lichtheid als tegenkracht tegen de zwaarte van het systeemDe noodzaak om leerkrachten weer in hun kracht en regie te zetten, ondanks de dominante logica van methodemakersWaarom het prentenboek “Over de kleine mol…” van Werner Holzwarth en Wolf Erlbruch zo’n krachtig onderwijsmetafoor is: over kijken onder de grond, doorzetten, collectiviteit, en onderzoekende houdingHet belang van een collectieve manier van kijken naar leren en leven, in plaats van uitsluitend de individuele prestatie centraal te zettenEen aflevering voor iedereen die gelooft dat onderwijs pas echt mensgericht wordt wanneer we durven zien wat er onder de oppervlakte leeft.

In deze aflevering hoor je Stephan Haukes, directeur van de Avonturyn in Nijmegen, moedige pionier en iemand die durft te dromen waar anderen stoppen bij procedures. Samen met emeritus hoogleraar filosofie Jan Bransen spreken we over onderwijs dat zich voegt naar het kind, niet andersom.Samen met Stephan en Jan spreken we over:De vier domeinen van mens-zijn die Jan Bransen inbrengt (in navolging van Mirthe Kamphuis): zijn, doen, kennen en willen vormen één dikke hoop – in het reguliere onderwijs zijn we erin geslaagd dat kennen los te trekken, terwijl VSO laat zien dat die vier onlosmakelijk verbonden zijnWaarom de scheidslijn tussen regulier en speciaal onderwijs kunstmatig is en wat regulier kan leren van speciaalHoe units als minigezinnen werken: twaalf- tot zestienjarigen die samen leren, niet gescheiden in hokjes maar verbonden in heterogeniteitDe paradox van samenwerken versus individueel presteren: waarom spieken en samenwerken soms verdacht veel op elkaar lijkenLeren als bijproduct van oefenen . Jan Bransen: "Leren sluipt stiekem je hersenen in"Waarom kwalificatie vanzelf komt als je eerst investeert in wie kinderen zijn: hun veerkracht, hun plezier, hun vermogen om teleurstellingen te verwerkenHet vieren van unieke momenten in plaats van afleveren bij de eindstreep zoals Sam's bioscoopwaardige film "Omarm de Chaos"Waarom het lied "Bloemen zijn rood" van Gerard van Maasakkers (vertaling van Harry Chapin's "Flowers are Red") zo'n krachtige onderwijsmetafoor is: over conditionering die creativiteit doodt en de moed om toch te blijven tekenen zoals jij het zietEen aflevering voor iedereen die gelooft dat onderwijs pas echt mensgericht wordt wanneer we durven vieren in plaats van afleveren.

Aflevering 8 Fakkeldragers in het Onderwijs In deze aflevering ga ik in gesprek met Erwin Kampen, aardrijkskundedocent aan het Drachtster Lyceum. Samen met Marijn Bontje van H3Lab verkennen we hoe vertrouwen de basis vormt voor mensgericht onderwijs. Wat betekent het om leerlingen écht te zien, ook wanneer systemen, data en protocollen juist uitnodigen tot controle en beheersing?Erwin neemt Oorlogswinter van Jan Terlouw mee als fakkelfragment. Aan de hand van dit verhaal spreken we over menselijkheid in tijden van spanning en over de keuzes die je als mens en als leraar steeds opnieuw maakt: kies je voor denken in beperkingen vanuit angst of in mogelijkheden en kansen?We onderzoeken hoe een groep bestaat uit individuen én hoe individuen samen een groep vormen. Ook voeren we een deep-democratisch gesprek over Magister: ondersteunt het leerlingen en docenten daadwerkelijk of staat het vertrouwen soms juist in de weg?Hoewel technologie en dataverzameling een grotere rol spelen dan ooit, blijft één ding telkens terugkomen: zonder de mens werkt het niet. Het is de docent die ziet, die verbindt en die het verschil maakt.

In deze aflevering van Fakkeldragers in het Onderwijs bezoeken we Jenaplanschool Het Wilde Woud in Haren. Een plek waar leeromgevingen niet simpelweg worden ingericht, maar zorgvuldig worden gevormd: met ritme, aandacht, natuurlijke materialen en betekenisvolle ruimte.Onze fakkeldrager is Essienna van Lelyveld: een bevlogen onderwijsprofessional die na een traditionele schooltijd thuiskwam in het Jenaplanonderwijs. Samen met Annelies van Walsem van Vrijeschool De Es in Assen verkennen we het thema 'ruimte' in het onderwijs.Het gesprek ontwikkelt zich langs vier thematische lijnen:Ruimte – Wat betekent ruimte voor kinderen, leerkrachten en het schoolleven? Binnenruimte, buitenruimte, ritme, veiligheid en tussenruimte komen samen in één vraag: wat heeft een mens nodig om te groeien?Vertrouwen – Het vertrouwen in kinderen, in jezelf als professional, in het team – en het systeem dat soms schuurt door controle en afvinkcultuur.Samen opvoeden – De rol van ouders, de wederkerigheid tussen thuis en school, en de zorgvuldigheid waarmee materiaal, omgeving en rituelen worden aangeboden.Jezelf mogen zijn – Geïnspireerd door de jeugdliteratuur die Essienna inbrengt: Kikker is Kikker van Max Velthuijs. Een verhaal dat uitnodigt om trouw te blijven aan wie je bent, te leren van de ander zonder jezelf te verliezen, en je eigen ontwikkeling te omarmen.In deze aflevering ontvouwt zich een diepe onderstroom: de behoefte aan onderwijs dat weer mensgericht durft te zijn. Waar ruimte, aandacht en verbeelding niet gezien worden als extra’s, maar als het fundament waarop kinderen én professionals kunnen floreren.Een gesprek vol herkenning, wijsheid en richting voor iedereen die zoekt naar onderwijs dat klopt met wie we zijn en wie we willen worden.

In deze zesde aflevering van Fakkeldragers in het Onderwijs verkennen we samen met Kirsten Doorn en Ingeborg Warners het thema competentie en aanmoediging, geïnspireerd door het prentenboek Coco kan het! van Loes Riphagen.Wat is er eigenlijk nodig om te kunnen vliegen? Voor leerlingen, voor leerkrachten of misschien gewoon voor mensen in het algemeen? We hebben het over hoge verwachtingen stellen en tegelijk bemoedigend aanwezig zijn. Over hoe een team elkaar kan optillen door aan te moedigen én doelen scherp te stellen.We bespreken wat er gebeurt als je denkt dat je het niet kunt, en hoe juist dan speelsheid, vertrouwen en aanmoediging verschil maken. Van bordsessies en elke dag een stapje beter, tot het terugkijken en samen vieren wat er al bereikt is.Een gesprek over scherpte waar het nodig is, speelsheid waar het kan – en vooral over hoe je samen blijft zoeken naar manieren waarop het wél lukt.

De fakkeldrager die vandaag in de spotlight staat is Anita Buiter. Met poëzie uit de bundel 'Gelukkig en blij' van Edward van den Vendel als gids neemt zij ons mee in het belang van diversiteit, het uitstellen van je oordeel en de kracht van vriendelijkheid.Samen met co-host Danielle Reid gaan we in gesprek over hoe zij allebei hun weg in het onderwijs vonden, wat je leert van invallen en hoe waardevol het is om ouders actief te betrekken. We verkennen hoe jeugdliteratuur en kinderboeken een bron van inspiratie kunnen zijn om samenhang te creëren – in het lesaanbod, maar ook binnen het team.Zodra je als collega’s bij elkaar naar binnen kijkt, ontdek je hoeveel je van elkaar kunt leren en zie je de samenhang tussen de leerlijn beter. Wanneer die waarde eenmaal zichtbaar wordt, ontstaan er vanzelf creatieve manieren om dit samen waar te maken. Een gesprek vol inzichten, verhalen en inspiratie uit de onderwijspraktijk.

In deze aflevering van Fakkeldragers in het onderwijs ontmoeten we Suzanne Vermaas, leerkracht van twee groepen 1/2, onderbouwcoördinator, NT2 specialist en specialist jonge kind. Zij werkt op OBS Meander in Groningen. Suzanne stelt het voorleven centraal. Vanuit Mio, mijn Mio van Astrid Lindgren neemt zij ons mee in de wereld van het jonge kind: een wereld die nog klein en prachtig is en waar we het onheil zo lang mogelijk buiten houden. De vraag de we ons hierbij stelden, is: "Hoe beschermen we die schoonheid zo lang mogelijk, terwijl we kinderen stap voor stap voorbereiden op wat buiten wacht?"Samen met Pim van Ark, leerkracht groep 1/2 en specialist jonge kind spreken we over angsten, de kracht van verhalen en de betekenis van spel – én het observeren van spel – in de ontwikkeling. Daarnaast gaat het over professionele cultuur: hoe geef je elkaar eerlijke feedback, werk je samen aan de hoogste kwaliteit en ken je zowel je eigen als elkaars “gebruiksaanwijzing”? Afspraken maken is mooi, maar er samen naar leven is een kunst op zich. In dit kader hebben we het ook over het eens zijn met de afspraken versus 'ermee kunnen leven' en halen we een voorbeeld van meester Jan van Linda van Druijten (lefonderwijskwaliteit) aan.Het maken van goede afspraken begint met echt betekenis te geven en concreet te maken wat 'we' onder bijvoorbeeld 'rustig' verstaan. Hoe ziet dat eruit? Wat hoor je dan? Wat merk je dan? Hoe doet een ieder dit?Een inspirerend gesprek over liefde voor het kind, de waarde van verhalen en de gezamenlijke zoektocht naar onderwijs dat kinderen werkelijk laat groeien.

In deze derde aflevering van Fakkeldragers in het Onderwijs draait alles om starten. Een nieuw schooljaar, een nieuwe les, of gewoon elke dag opnieuw beginnen: steeds weer krijg je de kans om fris te starten.⁠Rosa Haije⁠. leerkracht en bouwcoördinator bovenbouw van ⁠ODS De Starter⁠ in Groningen vertelt vol vuur over haar keuze voor het onderwijs. Van kinds af aan speelde ze al schooltje met haar buurmeisje en met de woorden van haar moeder dat je én juf én moeder kon zijn, werd de stap richting het onderwijs een vanzelfsprekende. Aan de hand van het allereerste verhaal van ⁠Jip & Janneke⁠ van ⁠Annie M.G. Schmidt⁠ – waarin Jip Janneke ontmoet door een gat in de heg – laat Rosa zien hoe spel, nieuwsgierigheid en contact altijd al haar manier van lesgeven hebben gekleurd.Co-host in dit gesprek is Hanneke Hinneman⁠, schoolleider van ⁠Zoutkamperil⁠ in Zoutkamp en ⁠Mandegoud in Kloosterburen. Samen verkennen we thema’s als de combinatie van moederschap en leraarschap, het stellen van doelen en groen pedagogisch gedrag. Ook de rol van ouders komt uitgebreid aan bod: het uitgangspunt is dat een ouder die komt, heeft altijd een punt. Niet alleen de ouders die hun zorgen uitspreken, maar juist ook de ouders die níet komen. Hoe betrek je hen en wat zegt hun afwezigheid?Het is een gesprek vol persoonlijke verhalen en scherpe inzichten, dat laat zien hoe opnieuw beginnen telkens weer kansen biedt – voor leerkrachten, kinderen én ouders.

Annelies van Walsem locatieleider onderbouw ODS De Starter vertelt aan de hand van Ronja de Roversdochter hoe onderwijs bedoeld is om je los te maken en een plek in de wereld in te nemen. Samen met Essiënna van Lelyveld, stamgroepleider 7/8 van Het Wilde Woud verkennen we de bedoeling van het onderwijs. We spreken niet alleen over Dalton en Jenaplan, maar ook over Montessori en Freinet. Hieruit vloeit het belang van het erkennen van de heelheid van het kind voort. Al tijdens het inchecken raken we verwonderd: wat doet onderwijs eigenlijk met je zelfvertrouwen en hoe bepaalt het de manier waarop je in het leven staat?Het gesprek voert ons langs grote vragen en kleine inzichten. Wat betekent het als school een ‘vakbond voor het kind’ is? Hoe vind je balans tussen middenin de maatschappij staan én juist een tegenstem durven laten horen? Welke rol spelen natuur, samenhang en buiten zijn in de totale ontwikkeling van een kind?Onderweg raken we aan verschillende onderwijsconcepten, verkennen we de grenzen van digitalisering en vragen we ons af: wat hoort er echt binnen de schoolmuren en wat mag daarbuiten blijven? Daarnaast verkennen we de digitale wereld en de mogelijkheden om tijd te winnen in het onderwijs. Een aflevering vol verbeelding, verbinding en verwondering, waarin leren luisteren, kijken, voelen en vragen stellen centraal staan.

Fakkeldrager Ingeborg Warners stamgroepleider groep 7/8 Jenaplanschool De Regenboog in Assen vertelt haar verhaal. Ze gebruikt hiervoor een fragment uit 'De kleine prins' van Antoine de Saint-Exupéry. Meer informatie over het boek vind je hierDit fragment is aanleiding voor Kirsten Doorn, Intern begeleider bij De Annewieke in Scheemda, en Mariska Schrage om in gesprek te gaan over de relatie met het kind. Je kunt een kind (of collega) pas zien als je je hart opent en vanuit een ander perspectief kijkt. Kinderen weten van elkaar waar ze goed in zijn en schatten elkaar op waarde.Elkaar echt leren kennen begint zodra een kind de drempel overkomt. Het kind echt kennen in de puurste vorm is van belang om een band op te bouwen. Soms lukt dat niet, hoe erg je ook je best hebt gedaan. Ook daarover gaat dit gesprek. Het is een verhaal dat aansluit bij pedagogisch tact: het goede doen, ook in de ogen van de kinderen.

In deze bonus-aflevering interviewt podcastmaker Leonie de Jong de initiatiefneemster van deze podcast Mariska Schrage. Mariska is van huis uit bedrijfskundige en HR consultant en belandde via het buitenland uiteindelijk zelf in het onderwijs. Daar ontdekte ze dat er behoefte is aan meer verbeelding en creativiteit in het onderwijs. Mariska zet met deze podcast onderwijsprofessionals in het licht. In deze aflevering vertelt zij over haar eigen vuur en drijfveren.

Ben jij klaar om te toverkijken en verhalen te horen van onderwijsprofessionals? Die met hun vuur licht brengen in het onderwijs?Deze fakkeldragers zetten hun verbeelding in  om het onderwijs te verrijken en vertellen hunverhaal van vuur veerkracht en verandering, zodat we samen een waanzinnig, wijze wereld kunnen creëren. Mariska Schrage geeft deze fakkeldragers een podium. Veel luisterplezier!