Ultraviolet

Այս փոդքասթում Վիոլետ Գրիգորյանը խոսում է «Մենք ենք մեր սարերը» վիպակի ու ֆիլմի քաղաքական ենթատեքստային տարբերությունների մասին: Արժևորում է Հրանտ Մաթևոսյանի այդ գործը որպես համայնքային ինքնավարության տեսլական, որը կապում է պատմական ինքնագիտակցությունը ժամանակակից քաղաքական տեսությունների ու պրակտիկաների հետ։-----------------------In this episode, poet and critic Violet Grigoryan examines the political subtexts that distinguish the novel from its film adaptation. She reads Hrant Matevosyan’s work as a blueprint for community self-governance—anchored in historical self-awareness yet in dialogue with contemporary theories and practices of autonomy.© Newmag 2025

Այս փոդքասթում Վիոլետ Գրիգորյանը երկու բանաստեղծությունների զուգադրմամբ բացահայտում է, թե ինչպես քաղաքական նպատակներով ու խոսքի հատկանիշներից մեկը խարանելով՝ փորձ է արվում վարկաբեկել իշխանության ամենայն ընդդիմախոսություն։ Ներկայացնում է նաև ռացիոնալ և զգայական կոչվող հատկանիշների հակադրման պայմանականությունը:------------In this podcast, Violet Grigoryan examines the intersection of literature and power. By juxtaposing two poems, she demonstrates how political actors, through the stigmatization of certain speech patterns, attempt to delegitimize all voices of dissent. Grigoryan further explores the constructed opposition between so-called rational and emotional modes of expression, revealing its conventional and often manipulative character.© Newmag 2025

Ի մի բերելով ֆրանսիական օլիմպիականի բացման մասին հայաստանյան և եվրոպական տարբեր արձագանքներ Վիոլետ Գրիգորյանը այս փոդքասթում ներկայացնում է, թե ինչպես Հայաստանում «առաջադիմական» դիրքավորման անունից իրականում փակվում է լուրջ ու խորքային քննարկումների դուռը` կանխավ պիտակավորելով նորլիբերալ մենյուից տարբերվող ամենայն ինչ:----------------------------------In this podcast, Violet Grigoryan brings together diverse Armenian and European perspectives on the opening of the French Olympics. She explores how, in Armenia, under the guise of a "progressive" stance, the space for serious and nuanced discussions is often closed off, with anything that diverges from the neoliberal narrative being preemptively labeled and dismissed.© Newmag 2025

Այս փոդքասթում Վիոլետ Գրիգորյանը ներկայացնում է գրական գործի տեսակ` հակադրելով «ինքնարտահայտում» բառով արդարացվող գրավոր արտադրանքը բարձրարժեք բանաստեղծությանը: Խոսում է այն մասին, թե ինչու պիտի տարբերել ինքնազեղումը այն բանաստեղծություններից, որտեղ «զոհաբերվում» է անձնական «ես»-ը հանուն իրական արվեստի:--------------------------------------In this podcast, Violet Grigoryan presents a type of literary work by contrasting writing justified by the term “self-expression” with high-value poetry. She discusses why it is important to distinguish between emotional release and those poems in which the personal “I” is “sacrificed” for the sake of true art.© Newmag 2025

Վիոլետ Գրիգորյանը, շարունակելով նախորդ փոդքասթի թեման, անդրադառնում է սիրո մասին տղամարդու և կնոջ հեղինակած բանաստեղծությունների տարբերություններին: Արծարծում է տղամարդու լեզու ստեղծելու և կնոջ «համրանալու» թեման՝ դիտարկելով դրանք հեղինակային ակնկալիքների և հավակնությունների պրիզմայով: Ներկայացնում է նաև ֆանտազիայի կառույցը ըստ Ժիժեկի, որի լույսի ներքո էլ մեկնաբանում է այդ բանաստեղծությունների յուրահատկությունները:---------------------------------------------------------------In this episode, Violet Grigoryan continues the exploration initiated in the previous podcast, delving into the differences between love poems authored by men and those penned by women. She examines the notion of a man’s construction of language and a woman’s perceived “simplification” of it, analyzing these dynamics through the lens of authorial expectations and creative aspirations. Additionally, she introduces Žižek’s framework for understanding the structure of fantasy, using it to shed light on the distinctive qualities and nuances of these poetic expressions.© Newmag 2025

Այս անգամ Վիոլետ Գրիգորյանը ներկայացնում է դադաիստական ամենահայտնի բանաստեղծությունը և դրա մեզանում դեռ անհայտ հայերեն թարգմանությունը: Ծանոթացնում է հեղինակի հետ և պատմում դադաիզմի մասին հրամցնելով նաև դրա, և, առհասարակ, մոդեռնիստական ստեղծագործությունների հալածանքների պատմությունը ամբողջատիրական ռեժիմներում:-----------------------------In this issue, Violet Grigoryan presents the Armenian translation of the most renowned Dadaist poem—previously unknown to Armenian readers. She introduces the author and explores the origins of Dadaism, offering insights into its avant-garde nature and historical significance. The piece also delves into the broader context of how modernist movements, including Dadaism, were suppressed under totalitarian regimes.© Newmag 2025

Այս փոդքաթում Վիոլետ Գրիգորյանը խոսում է Վուդի Ալենի «Կրակոցներ Բրոդվեյում» ֆիլմի մասին արծարծելով «ո՞վ է իսկական արվեստագետը» հարցը: Հեղինակը հնչեղությունը կարևորում է մի հասարակության մեջ, որտեղ մի կողմից իներցիայի ուժով շարունակում է իշխել ամբողջատիրական գաղափարախոսությամբ սնված միակ ճշմարտության ձայնարկուի կերպարը, մյուս կողմից ռոմանտիզացված բոհեմիկ խենթի:  Իսկ հարցին Վուդի Ալենի տված «պատասխանը» կարող է գլխիվայր շուռ տալ բոլոր պատկերացումները:-----------------------------In this podcast, Violet Grigoryan discusses Woody Allen’s film Bullets Over Broadway, raising the question: Who is a true artist? The author emphasizes the significance of this question in a society where, on one hand, the figure of the single-truth proclaimer—nurtured by totalitarian ideology—continues to dominate through inertia, and on the other hand, the image of the romanticized bohemian madman is glorified. Woody Allen’s “answer” to this question may upend all preconceived notions.© Newmag 2025

Խոսելով Մարինե Պետրոսյանի և Արմեն Շեկոյանի ստեղծագործությունների մասին` Վիոլետ Գրիգորյանն այս թողարկմանը բացում է իրականության և հորինվածքի սահմանների թեման:  Ներկայացնում է, թե ինչպես «իրականության» և գեղարվեստական իրականության սահմանների լղոզման ու խախտման միջոցով, «իրականության» նոսրացման, խտացման կամ չափազանցման շնորհիվ այս երկու հեղինակները կերտում են մի իրականություն, որն ավելի իրական է, քան իրականությունը:––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––In this episode, Violet Grigoryan explores the intricate interplay between reality and fiction through the works of Marine Petrosyan and Armen Shekoyan. She examines how these authors blur, distort, and transgress the boundaries between lived experience and artistic imagination—diluting, intensifying, or amplifying elements of the real in order to construct a literary reality that feels even more authentic than reality itself.© Newmag 2025

Այս փոդքասթում Վիոլետ Գրիգորյանը անդրադառնում է բանաստեղծ Մարինե Պետրոսյանի ֆեյսբուքյան մի տեքստի շուրջ ծավալված քննարկումներին։ Այդ քննարկումները առիթ են տվել նրան հարցի տակ դնելու «կարծիք հայտնելու իրավունքի» ընկալումները Հայաստանում, որ տարբեր շահարկումներով մի կողմից արժեզրկում են հենց կարծիք ասածը, մյուս կողմից՝ միակողմանի հովանավորում զուտ համախոհ, համաշահերի «խոսքի ազատությունը»՝ ընդդիմախոսի նույն իրավունքը դատափետելով։ Լիբերալ «ավետարանի» մակերեսային դոգմայացումը գործում է իբրև օրուելյան նորալեզու՝ հանուն իշխանական քարոզչության, ապատեղեկատվության, ճշմարտության ժխտման և անցյալի մանիպուլյացիայի նույն իշխանության ջատագովների կողմից։––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––In this podcast episode, writer Violet Grigoryan reflects on the public discourse surrounding a recent Facebook post by poet Marine Petrosyan.The ensuing debates prompted Grigoryan to critically examine prevailing attitudes toward freedom of expression in Armenia. On one hand, the “right to express an opinion” is increasingly devalued through speculative dismissals and rhetorical distortions. On the other, the notion of “freedom of speech” is selectively upheld—granted primarily to like-minded individuals while being denied or condemned when voiced by ideological opponents.Grigoryan highlights how the shallow dogmatization of liberal ideals often serves as a form of Orwellian newspeak, deployed to justify state propaganda, obscure the truth, rewrite historical narratives, and suppress dissent—all under the guise of progressive discourse.© Newmag 2025

Վիոլետ Գրիգորյանը պատմում է Գերմանիայի Էդենկոբեն քաղաքի «Հարևանների պոեզիան» գրական ծրագրի մասին, որին մասնակցել է նաև հեղինակը 2024 թ․ հունիսին։ Ներկայացնում է Կարեն Ղարսլյանի «Աշխատաֆոբիա» բանաստեղծության պերֆորմանսը և հարցադրումներ անում, թե ինչպես ենք մենք «թարգմանում» ինքներս մեզ՝ հանուն հասկացվելու։ Հանուն հասկացվելու և գնահատվելու այդ ճիգը որքա՞ն է օգնում և որքա՞ն վնասում հենց արվեստի գործին, երբ փորձում ենք այն հարմարեցնել կոնկրետ լսարանին։ Փոքր ժողովրդի՝ աշխարհին հիմնականում անծանոթ մշակույթն այդ աշխարհի «կենտրոններին» հարմարեցնելու ջանքերը չե՞ն ստեղծում, արդյոք, ինքնագաղութացման պարարտ հող նույնիսկ այն դեպքում, երբ գործի, տվյալ դեպքում՝ հայ գրականության համար Հայաստանը ոչ թե գավառ, այլ կենտրոն է։In June 2024, Violet Grigoryan participated in the "Poetry of Neighbors" literary program held in Edenkoben, Germany. In a reflective essay, she shares insights from the event, focusing on the performance of Karen Karslyan’s poem Workphobia and exploring the broader question of how we "translate" ourselves to be understood across cultural boundaries.Grigoryan critically examines the extent to which the desire for recognition and comprehension by a foreign audience aids or compromises the integrity of a work of art. She questions whether adapting a literary voice to fit the expectations of a specific audience ultimately enriches or diminishes the original creation. Furthermore, she reflects on a deeper concern: whether the persistent effort to make the culture of a small, often overlooked nation intelligible to the so-called "centers" of the world inadvertently fosters a form of self-colonization—even when, as Grigoryan asserts, in the case of Armenian literature, Armenia should be regarded not as a periphery, but as a cultural center in its own right.© Newmag 2025

Վիոլետ Գրիգորյանը քննության է առնում «իրական Հայաստանի» կոնցեպցիայի արմատները, պատմական Հայաստանի հետ հակադրության միտումներն ու անդրադարձները հայ գրականության  տարբեր գործերում։ Քաղաքական զինվորագրման կամ ներքին թելանդրանքի պատճառով հաճախ գրողները փորձել են իրենց ստեղծագործություններում ներարկել կուսակցական ուղենշերը՝ դրանք առավել հանրամատչելի ու ազդեցիկ դարձնելու գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներով և արդյունքում ստեղծելով տենդենցիոզ գրականություն։  Վիոլետը բացահայտում է գրական, բանաստեղծական հայտերն ու ներքին բանավեճերը, որոնք ուղղակի առնչվում են քաղաքական քարոզչության հետ՝ կուսակցական օրակարգը վերածելով գեղարվեստական գործի տեքստի կամ ենթատեքստի։ Violet Grigoryan delves into the origins of the concept of “real Armenia,” exploring its emergence and evolution in contrast to historical Armenia as portrayed in Armenian literature. Through a close reading of key works, she traces the ideological shifts and cultural tensions embedded in literary narratives.She highlights how, driven by political recruitment or internal ideological conflicts, many writers have sought to align their works with prevailing party doctrines. By adopting artistic strategies to render these ideas more compelling and accessible, they often produced literature shaped by overt or subtle propaganda.Grigoryan uncovers poetic declarations and internal literary debates that are intricately linked to political discourse—where party agendas are not only reflected in the narrative framework but often become its core text or subtext.© Newmag 2025

Վիոլետ Գրիգորյանը բացում է հայ բանաստեղծական յուրօրինակ էջ՝ ներկայացնելով բանաստեղծև գրող Աշոտ Խաչատրյանի բազմաշերտ գրական աշխարհը։ Ինչպիսի՞ն էր մարդը բանաստեղծության հետևում, ի՞նչ պատմություններ են թաքնված նրա տողերիմիջև։Անձնական հուշերի, անտիպ պատմությունների և մտերիմ ընկերների վկայությունների միջոցով՝Վիոլետը վերակենդանացնում է գրողի կերպարը։ Հանգավորված քառյակներից մինչև ազատ ոճիպոետիկա՝ բացահայտվեք Խաչատրյանի ստեղծագործական ուղու գաղտնիքները ULTRAVIOLET-իհետ։Violet Grigoryan opens a unique page in Armenian poetry, presenting the multi-layered literary world of poet and writer Ashot Khachatryan. What was the man behind the poem like, what stories are hidden between its lines?Through personal memoirs, anecdotes, and testimonies of close friends, Violet revives the writer's image. From rhymed quatrains to freestyle poetics, discover the secrets of Khachatryan's creative path with ULTRAVIOLET.© Newmag 2025

Հրանտ Մաթևոսյանի «Աշնան արևը» վեպում հայ կնոջ երկու կերպարներ են, որոնք արմատապես տարբեր կերպ են ներկայացվել համանուն ֆիլմում և թատերական ներկայացման մեջ։ Աղունի որ կերպարն էր հեղինակին ավելի հոգեհարազատ, ինչպես էին տեսնում Աղունին ֆիլմի և ներկայացման ռեժիսորները։ Բացառիկ մանրամասներ ֆիլմի ռեժիսորի և հեղինակի կոնֆլիկտից, ֆիլմի ճակատագրից և հանդիսատեսի արձագանքներից։Hrant Matevosyan's novel "Autumn Sun" features two characters of an Armenian woman, who are presented in radically different ways in the film of the same name and the theatrical performance. Which character of Aghun was closer to the author, how did the directors of the film and the performance see Aghun? Exclusive details about the conflict between the film's director and the author, the fate of the film, and the audience's reactions.© Newmag 2025