Dritëz

Gjëja më madhështore në lidhje me provat është që ato të tregojnë se ku janë dobësitë e tua, ku çalove në përgatitjen tënde; dhe të japin kohë që të ndryshosh para se të vijë shfaqja reale para audiencës së vërtetë.

30 Dhjetor by Dritez

Oh, çfarë tmerri do të jetë për ata që nuk pendohen dhe nuk mbahen fort te dëshmia e Jezusit! Përshkrimi i zemërimit të Perëndisë nga Gjoni, “apostulli i dashurisë”, është i tmerrshëm.

Shpresa jonë përfundimtare është soditja e lavdisë së Perëndisë. “Mburremi në shpresën e lavdisë së Perëndisë” (Romakëve 5:2). Perëndia do të të “vërë të paqortueshëm dhe me ngazëllim para lavdisë së tij” (Juda 24)

Vullneti i zbuluar i Perëndisë për ty është që kur të zgjohesh në mëngjes, të mos e shtysh ditën pa një qëllim duke lejuar që rrethanat të vendosin atë që bën, por që të synosh diçka–të fokusohesh në një qëllim të caktuar.

Satani kishte gisht në mjerimin e Jobit, por ai nuk e kishte fjalën e fundit. Perëndia i dha leje Satanit që ta lëndonte Jobin (Jobi 1:12; 2:6). Por Jobi dhe shkrimtari i këtij libri e trajtojnë Perëndinë si shkakun vendimtar.

Krishti do të na ndihmojë me të vërtetë në luftën tonë. Ai do të të ndihmojë me të vërtetë! Ai është në anën tënde. Krishti nuk erdhi ta shkatërronte mëkatin, për shkak se mëkati është argëtues, por sepse ai është fatal.

Shiko kuptimin e kësaj: Jezusi u shfaq në botë për dy arsye. Ai erdhi që ne të mos vazhdojmë të mëkatojmë–pra, Jezusi erdhi të shkatërronte veprat e djallit (1 e Gjonit 3:8); dhe Ai erdhi që të siguronte shlyerjen për mëkatet tona, nëse mëkatojmë.

Si e marrim praktikisht pajtimin dhe si mburremi në Perëndinë? Përmes Jezu Krishtit. Kjo do të thotë se e bëjmë portretin e Jezusit në Bibël, pra: veprën dhe fjalët e Jezusit të portretizuara në Dhiatën e Re, përmbajtjen thelbësore të mburrjes tonë në Perëndinë.

Sa të vdekur që jemi! O Perëndi, sa të mpirë dhe të pandjeshëm jemi ndaj lavdisë së kësaj historie! Sa shpesh më është dashur të pendohem dhe të them: “Perëndi, më vjen keq që historitë e krijuara nga njeriu më prekin emocionet, habinë dhe mahnitjen time, admirimin dhe gëzimin, më tepër se historia jote.”

Misteri i lindjes së Jezusit nuk është thjesht se lindi prej një virgjëreshe. Ajo mrekulli u caktua prej Perëndisë që të dëshmonte për një mrekulli edhe më të madhe–domethënë që fëmija i lindur në Krishtlindje ishte një person që ekzistonte “nga kohërat e lashta, nga ditët e përjetësisë”.

Punishtja e satanit nxjerr miliona mëkate çdo ditë. Ai i ngarkon ato në avionë të mëdhenj mallrash, i çon në qiell, i hap para Perëndisë dhe shkrihet së qeshuri.

Përmes vdekjes së Tij, Jezusi i hoqi tej gjithë mëkatet tona. Një person pa mëkat nuk mund të dënohet nga Satani. Duke qenë se jemi të falur, ne jemi përfundimisht të pashkatërrueshëm.

Në këtë stinë Adventi, mbani mend se Krishtlindja është një model për misionin. Si unë, ashtu edhe ju. Mision do të thotë rrezik dhe rreziku më i madh është të mos i besoni mëshirës së Perëndisë.

Perëndia është i drejtë, i shenjtë dhe i veçuar nga mëkatarë si ne. Ky është problemi ynë kryesor në kohën e Krishtlindjes–dhe në çdo kohë tjetër. Si mund ta rregullojmë marrëdhënien me një Perëndi të drejtë dhe të shenjtë?

Krishtlindja shënoi fillimin e tërheqjes më të suksesshme të Perëndisë. Ai ka qenë gjithmonë i kënaqur ta tregojë pushtetin e Tij përmes gjërave që nga jashtë duken si dështime. Perëndia bën tërheqje taktike për të korrur fitore strategjike.

Jezusi erdhi në Krishtlindje, në mënyrë që të kemi jetën e përjetshme: “Unë kam ardhur që të kenë jetë e ta kenë me bollëk” (Gjoni 10:10).

Perëndia nuk e vendos dhuratën e Krishtlindjes, shpëtimin dhe transformimin poshtë një peme, nëse mund ta themi kështu, që ta marrësh me fuqitë e tua. Ai e merr dhe e vendos në zemrën dhe mendjen tënde, dhe të jep vulën e sigurisë që je një fëmijë i Perëndisë.

Jezusi merret drejtpërdrejt me Perëndinë Atë. Ai ka një vend nderi përkrah Perëndisë. Ai është i dashur dhe i respektuar pafundësisht prej Perëndisë. Jezusi është vazhdimisht me Perëndinë.

Theksi i librit të Hebrenjve është se Jezu Krishti, Biri i Perëndisë, nuk erdhi thjesht që të përputhej me sistemin tokësor të shërbesës priftërore si prifti njerëzor më i mirë dhe përfundimtar. Ai erdhi që ta përmbushte dhe t’i jepte fund atij sistemi, ta drejtonte gjithë vëmendjen tonë te vetja e Tij.

Arsyeja pse Krishti u bë njeri, ishte që të vdiste. Si Perëndi, thjesht dhe qartë, Ai nuk mund të vdiste dot për mëkatarët, por si njeri mund ta bënte. Synimi i Tij ishte të vdiste, prandaj duhej të lindte si njeri.

Perëndia nuk shërbehet prej duarve të njerëzve sikur të kishte nevojë për ndonjë gjë (Veprat 17:25). Dhuratat e dijetarëve nuk iu dhanë Jezusit për ta ndihmuar apo për t’ia plotësuar nevojat. Ishte çnderuese për një monark që vizitorë të huaj t’i sillnin pako me dhurata mbretërore.

Jezusi i shqetëson njerëzit që nuk duan ta adhurojnë Atë dhe sjell kundërshtim për ata që duan ta adhurojnë. Mund të mos jetë kjo pika kryesore në mendjen e Mateut, por është rrjedhoja e pashmangshme e shpalosjes së historisë.

Perëndia po i udhëzon të huajt te Krishti, që ata ta adhurojnë Atë. Për këtë, Perëndia ushtron ndikim dhe fuqi globale–ndoshta dhe universale.

Ndryshe nga Luka, Mateu nuk na tregon për barinjtë që vijnë të vizitojnë Jezusin në grazhd. Fokusi i tij shkon menjëherë te të huajt–johebrenjtë, jojudenjtë–të cilët vijnë nga lindja për të adhuruar Jezusin.

Për kë ka paqe? Në lavdërimin e engjëjve ka një notë serioze. Paqe mbi dhé njerëzve, mbi të cilët qëndron pëlqimi i Tij. Paqe mes njerëzve me të cilët Ai është i kënaqur. Ama pa besim është e pamundur t’i pëlqesh Perëndisë (Hebrenjve 11:6). Ja pse Krishtlindja nuk u sjell paqe të gjithëve.

Ndoshta mendon se, nëse Perëndia e sundon botën në atë mënyrë sa të përdorë numërimin e popullsisë të një perandorie për ta çuar Marinë dhe Jozefin në Bethlehem, sigurisht që Ai mund t’u siguronte një dhomë në han.

Mos mendo që për shkak se përjeton armiqësi në botën e vogël të përvojave të tua, dora e Zotit është shkurtuar. Me gjithë zemrën e Tij, Ai po kërkon shenjtërinë tonë, jo begatinë apo famën tonë.

Bekuar qoftë Zoti, Perëndia i Izraelit, sepse e ka vizituar dhe i bëri shpengim popullit të vet; dhe na ngriti bri shpëtimi në shtëpinë e Davidit, shërbëtorit të vet...

Të vetmit njerëz, shpirti i të cilëve mund ta madhërojë me të vërtetë Perëndinë, janë njerëz si Elizabeta dhe Maria, njerëz të cilët e pranojnë gjendjen e tyre të përulur dhe mahniten që Perëndia i madhërishëm i përfill.

Perëndia është i shenjtë, i pastër dhe përsosmërisht i drejtë. Megjithatë, e gjithë historia e Biblës tregon se si një Perëndi kaq i madh dhe i shenjtë mundet dhe në të vërtet i mirëpret në favorin e tij njerëzit e pistë dhe jo të shenjtë si ti dhe unë. Si mund të ndodhë kjo?

Ne jetojmë në epokën moderne–në epokën e internetit, të telefonave të zgjuar dhe të transplanteve të zemrës–dhe në thelb, problemi ynë është gjithmonë i njëjti: Ndërgjegjja jonë na dënon dhe na bën të ndihemi të papranueshëm për Perëndinë. Ne jemi shkëputur nga Perëndia dhe ndërgjegjja na dëshmon për këtë.

Kur mirënjohja ndaj Perëndisë gufon në zemrën njerëzore, Perëndia madhërohet si burimi i bekimit tonë. Ai pranohet si dhënës dhe bamirës, dhe për pasojë si i lavdishëm.

Ekzistojnë dy lloje zmadhimi: ai i mikroskopit dhe tjetri i teleskopit. Mikroskopi i bën gjërat e vogla të duken më të mëdha sesa janë. Teleskopi i bën gjërat e mëdha të duken po aq të mëdha sa janë në realitet.

Ky varg thotë se Krishti është në gjendje të shpëtojë plotësisht–përjetësisht–përderisa Ai gjithmonë rron që të ndërmjetësojë për ne. Me fjalë të tjera, Ai nuk do të ishte në gjendje të na shpëtonte përjetë, nëse nuk do të vazhdonte të ndërmjetësonte për ne përjetë.

Mirënjohja ndaj Perëndisë është një emocion i gëzueshëm. Ne kemi një ndjesi borxhi të gëzueshëm për hirin e tij. Prandaj, në njëfarë kuptimi, në vetë emocionin e mirënjohjes, ne jemi ende përfitues. Por në vetë natyrën e saj, mirënjohja përlëvdon dhënësin.

Ai vdiq që ti të bësh pikërisht atë që bëri Pali te Filipianëve 3:12: “Po e ndjek prapa se mos e kap, sepse edhe unë u kapa nga Jezu Krishti.” Është ungjilli dhe jo marrëzi t’i thuash një mëkatari të bëjë atë që vetëm Krishti mund ta aftësojë ta bëjë; domethënë, të shpresojë në Perëndinë.

Ekziston një Person vlera, nderi, dinjiteti, çmueshmëria, madhështia, bukuria dhe reputacioni i të cilit është më i madh se gjitha vlerat e tjera së bashku–dhjetë mijë herë më i madh–dhe ky person është vetë Perëndia. Prandaj, kur Perëndia betohet, Ai betohet mbi veten e Tij.

Shtegu drejt pjekurisë dhe ushqimit të fortë biblik nuk kërkon më së pari që të bëhesh një person inteligjent, por që të bëhesh një person i bindur.

Çelësi për të çliruar një zemër falënderimi dhe për ta mposhtur hidhërimin, të shëmtuarën, mungesën e respektit dhe dhunën është një besim i fortë në Perëndinë, Krijuesin, Mbështetësin, Siguruesin dhe Shpresëdhënësin.

Nuk do të ketë më mëkat në ne. Do të kemi mbaruar punë me luftën e brendshme, si dhe me zhgënjimet shpirtcopëtuese të ofendimit të Zotit, që na deshi dhe e dha veten e Tij për ne.

Secili prej nesh ka nevojë për ndihmë. Ne nuk jemi Perëndi. Ne kemi nevoja, kemi dobësi, pështjellim, kemi kufizime të shumëllojshme. Ne kemi nevojë për ndihmë.

Fjala e Perëndisë është shpresa jonë e vetme. Lajmi i mirë i premtimeve të Perëndisë dhe paralajmërimet e gjykimit të Tij janë mjaft të mprehta, mjaft të gjalla dhe mjaft vepruese sa për të depërtuar deri në thellësitë e zemrës dhe për të më treguar se gënjeshtrat e mëkatit janë me të vërtetë gënjeshtra.

Domethënia e krishterimit është që ndryshimi është i mundur. Po flas për një ndryshim të thellë dhe rrënjësor. Është e mundur të bëhesh zemërbutë kur dikur ishe i pandjeshëm dhe i ngurtë.

Merr Biblën, kërkoji ndihmë Frymës së Shenjtë, ruaji premtimet në zemrën tënde dhe lufto luftën e drejtë të besimit–për të jetuar me besim në hirin e ardhshëm.

Kur jam i shqetësuar se jam tepër i dobët për ta bërë punën time, e luftoj mosbesimin me premtimin e Krishtit, që thotë: “Hiri im të mjafton, sepse fuqia ime përsoset në dobësi” (2 e Korintasve 12:9).

Kur ne mahnitemi me mrekullitë e syrit njerëzor dhe me strukturën e jashtëzakonshme të veshit, nuk duhet të mrekullohemi me procesin e rastësisë, por me mendjen, me krijimtarinë dhe fuqinë e Perëndisë.

Edhe pse populli i Izraelit i pa ujërat e Detit të Kuq të ndaheshin dhe eci përmes detit në tokë të thatë, në çastin kur i kapi etja, zemrat e tyre u ngurtësuan kundër Perëndisë dhe nuk patën besim se Ai do të kujdesej për ta. Populli murmuriti kundër Perëndisë dhe thanë se jeta në Egjipt ishte më e mirë.

Pas çdo sëmundjeje dhe paaftësie qëndron vullneti vendimtar i Perëndisë. Jo se Satani nuk është i përfshirë–ka të ngjarë që ai është gjithmonë i përfshirë me qëllime shkatërrimtare, në një mënyrë apo në një tjetër (Veprat 10:38). Por fuqia e tij nuk është vendimtare. Ai nuk mund të veprojë dot pa lejen e Perëndisë.

Njerëzit që mburren dhe shpresojnë në Jezu Krishtin, janë shtëpia e Perëndisë. Kjo do të thotë se Jezusi është Krijuesi ynë, Zotëruesi, Sunduesi dhe Siguruesi ynë pikërisht sot, jo vetëm në kohën e Moisiut ose në kohën e Tij mbi tokë.