11. การดำเนินจิตสู่อายตนนิพพาน สภาวะแห่งอัตตลักษณะ และญาณทัสสนะตรวจภพภูมิ

ผู้บรรยาย: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)การอธิษฐานจิตและบารมีธรรม: การน้อมนำบุญบารมี 10 ทัศ และอาราธนาคุณพระรัตนตรัยเป็นตบะเดชะหลักปฏิบัติเบื้องต้น: การกำหนด "บริกรรมนิมิต" และ "บริกรรมภาวนา" ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ 7การเข้าถึง "ดวงปฐมมรรค": การหยุดใจจนปรากฏดวงศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะการดำเนินจิต "ดับหยาบไปหาละเอียด": การพิสดารกายตั้งแต่กายมนุษย์ละเอียด จนถึง "ธรรมกายอรหัต"การเข้าถึง "อายตนนิพพาน": การปล่อยวางเบญจขันธ์ (วิกขัมภนวิมุตติ) และการ "ตกศูนย์" ของกายหยาบสภาวะแห่ง "พระนิพพานธาตุ" และ "จักรพรรดิภาคผู้เลี้ยง": การรู้เห็นธรรมกายตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า รัตนะ 7 แว่นแก้ว และกล้องแก้วข้อวินิจฉัย "อัตตลักษณะ" ของพระนิพพาน: การสัมผัสสภาวธรรมที่เที่ยงแท้ เป็นธรรมทั้งแท่ง ไม่ใช่อนัตตาการตรวจภพตรวจจักรวาล - "อรูปภพ": การพิจารณาที่สถิตของอรูปพรหม 4 ชั้นการตรวจภพตรวจจักรวาล - "รูปภพ": การพิจารณาสุทธาวาส 5 ชั้น (ที่ตั้งทุสสเจดีย์) และพรหมชั้นต่าง ๆการตรวจภพตรวจจักรวาล - "กามภพ": การพิจารณาสวรรค์ 6 ชั้น เขาพระสุเมรุ และทวีปมนุษย์การแผ่พรหมวิหารธรรมและอุทิศส่วนกุศล: การแผ่เมตตาอุทิศบุญแด่สรรพสัตว์ในทุกภพภูมิ เพื่อพระนิพพานสมบัติผู้บรรยายเริ่มต้นด้วยการให้ผู้ปฏิบัตินั่งขัดสมาธิ และตั้งจิตอธิษฐานน้อมนำบุญบารมี 10 ทัศ (ทาน ศีล เนกขัมมะ ฯลฯ) ตลอดจนคุณบิดามารดา ครูอาจารย์ และพระรัตนตรัย มาบังเกิดในทวารทั้ง 6 เพื่อประคับประคองใจให้ผ่องใสจาก "กิเลสนิวรณ์"ในภาคปฏิบัติ ให้กำหนดใจไปหยุด ณ จุดตัดของเส้นตรงเหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ (ศูนย์กลางกายฐานที่ 7) โดยกำหนด "บริกรรมนิมิต" นึกเห็นจุดเล็กใสกลางดวงใส ควบคู่กับ "บริกรรมภาวนา" ท่องในใจว่า "สัมมาอะระหัง" เมื่อใจหยุดนิ่ง จะปรากฏ "ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย"จากนั้นให้ใช้หลัก "ดับหยาบไปหาละเอียด" โดยดำเนินจิตเข้าสู่ "หยุดในหยุด กลางของหยุด กลางของกลาง" ศูนย์กลางจะขยายออกปรากฏ ดวงศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ ซ้อนกันอยู่ ผู้ปฏิบัติต้องดำเนินจิตผ่านกายละเอียดไปตามลำดับ จนสุดละเอียดถึง "ธรรมกายโคตรภู" (หน้าตัก 4 วาครึ่ง) และ "ธรรมกายอรหัตในอรหัต" (หน้าตัก 20 วาขึ้นไป)เมื่อดำเนินจิตถึงธรรมกายอรหัตที่บริสุทธิ์ผ่องใสที่สุด ("ญาณรัตนะ") จิตจะปล่อยวางอุปาทานใน "เบญจขันธ์" ของกายในภพ 3 (ด้วยอำนาจ "วิกขัมภนวิมุตติ" หรือการข่มกิเลสไว้) สภาวะนี้ "ธรรมกายที่หยาบจะตกศูนย์ ที่สุดละเอียดจะปรากฏในอายตนะ คือพระนิพพาน" ณ ที่นั้น จะรู้เห็น "พระนิพพานธาตุ" คือธรรมกายตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าประทับบนรัตนบัลลังก์ แวดล้อมด้วยพระนิพพานธาตุของพระอรหันต์ขีณาสพ (ส่วนพระปัจเจกพุทธเจ้าจะประทับอยู่โดด ๆ ลำพัง) สภาวะในพระนิพพานนั้นไม่มีมหาภูตรูป (ดิน น้ำ ไฟ ลม) แต่สว่างไสวด้วยรังสีของพระธรรมกายผู้บรรยายยังเน้นย้ำให้ใช้มือของธรรมกาย "สัมผัสที่พระเพลา" ของพระพุทธเจ้า เพื่อพิสูจน์สภาวธรรมให้สิ้นสงสัยว่า พระนิพพานไม่ใช่ธรรมชาติที่ว่างเปล่า แต่เป็น "ปรมัตถัง" (ธรรมที่มีสาระ มีประโยชน์สูงสุด) และมี "อัตตลักษณะ" (สภาวะที่เที่ยงแท้ เป็นบรมสุข ไม่ตาย) ตรงกันข้ามกับอนัตตลักษณะที่แปรปรวนเมื่อธรรมกายบริสุทธิ์ดีแล้ว ผู้บรรยายให้ใช้แว่นแก้วกล้องแก้วขยายข่ายแห่งญาณเพื่อ "ตรวจภพตรวจจักรวาล" โดยมองจากมุมสูงลงมา ดังนี้:อรูปภพ (อรูปพรหม 4 ชั้น): เป็นภพสูงสุดที่เกิดจาก "อาเนญชาภิสังขาร" (ความปรุงแต่งที่ไม่หวั่นไหว) แม้อรูปพรหมจะปฏิเสธรูป แต่ในทางสภาวธรรมก็ยังมีรูปที่ละเอียดประณีตอาศัยอยู่ในอรูปโลกที่มีสัณฐานกลม มีวิมานลอยอยู่ในบรรยากาศตามระดับชั้น (เช่น เนวสัญญานาสัญญายตนะ อยู่สูงสุด)รูปภพ (รูปพรหม 16 ชั้น): มองต่ำลงมาจะเห็น "ชั้นสุทธาวาส" 5 ชั้น ซึ่งเป็นที่สถิตของพระอนาคามี ชั้นสูงสุดคือ "อกนิฏฐภพ" ซึ่งมี "ทุสสเจดีย์" ที่ท้าวฆฏิการพรหมนำพระเมาลีของพระพุทธเจ้ามาประดิษฐานไว้ รองลงมาเป็นพรหมลูกฟัก (อสัญญีพรหม) และพรหมในระดับฌานต่าง ๆกามภพ (สวรรค์ 6 ชั้น และโลกมนุษย์): บริเวณกลางจักรวาลมี "เขาพระสุเมรุ" เป็นแกนกลาง สวรรค์ชั้นบนสุดของกามภพคือ "ปรนิมมิตวสวัตตี" และ "นิมมานรดี" (มารโลก) ต่ำลงมาคือชั้น "ดุสิต" (ที่สถิตของพระโพธิสัตว์ ซึ่งผู้ปฏิบัติสามารถตรวจดูวิมานของตนในชั้นนี้ได้) ชั้น "ยามา" เป็นอากาศเทวดา ชั้น "ดาวดึงส์" ตั้งอยู่บนยอดเขาพระสุเมรุ (ที่สถิตของพระอินทร์) และชั้น "จาตุมหาราชิกา" ตั้งอยู่บริเวณเขายุคันธร ประกอบด้วย ท้าวเวสสุวัณ (ยักษ์-ทิศเหนือ), ท้าวธตรฐ (คนธรรพ์-ทิศตะวันออก), ท้าววิรุฬหก (กุมภัณฑ์-ทิศใต้), ท้าววิรูปักษ์ (นาค/ครุฑ-ทิศตะวันตก) ส่วนมนุษย์อาศัยอยู่บนผืนแผ่นดิน 4 ทวีป ภายนอกเทือกเขาทั้ง 7สามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์หลัก: Luangpusodh.com