12. Kącik gotycki #2, a w nim Opętani Witolda Gombrowicza

Ten Gombrowicz to pisał w końcu ironicznie, czy nie? Czy należy tę książkę popularną czytać ironicznie, czy można z wypiekami na twarzy? Od razu mogę uchylić rąbka tajemnicy – zdania ekspertów i ekspertek na temat Opętanych Gombrowicza są podzielone. Jedni mówią: ha tfu, powieść dla kucharek i dorożkarzy, jak czytać, to tylko ironicznie i tylko po to, żeby potem się pastwić nad kliszami. Inni zaś dowodzą: toż to wspaniała powieść gotycka, brawurowa historia sensacyjna z romansem w tle! Jak jest naprawdę i jaki to wszystko ma związek z pojęciem kiczu – tego nie do końca dowiecie się z tego odcinka (zdania są serio podzielone). Dowiecie się natomiast, dlaczego warto się nad tą powieścią pochylić. Zanurzcie się ze mną w przeszłość – w moją starą pracę roczną z literatury (o kiczu i Opętanych) oraz w jeszcze starsze spory znawców i znawczyń literatury – zapraszam do słuchania! Bibliografia jest szeroka, poniżej kilka ważniejszych pozycji: J. Franczak, Mezalians (posłowie do wydania Opętanych z 2011 roku). J. Jarzębski, O demonach Gombrowicza, „Literatura” 1975, nr 28, s. 4. A. Moles, Kicz, czyli sztuka szczęścia. Studium psychologii kiczu, Warszawa 1978. T. Kępiński, Powieść dla kucharek, [w:] Kępiński T., Witold Gombrowicz i świat jego młodości, Kraków 1984, s. 238-245.