EPISODE · Dec 1, 2024 · 36 MIN
#16 Wenn Tiere sprechen: Phaedrus Fabeln zwischen Scherz und ernstgemeintem Rat
from Noch nicht am Ende - Der Latein-Podcast · host Gero und Sina
In unserer 16. Folge werfen wir einen Blick auf den antiken Fabeldichter Phaedrus, seine Fabeln und auch kurz auf dessen Vorbild, Aesop. Wie sind die Fabeln der Antike aufgebaut? Welche Intention verfolgt der Dichter mit ihrer Veröffentlichung? Zu welchem Zweck wurden sie überhaupt gelesen? Und war das Lektüre für jeden? Das erfahrt ihr in dieser Folge, viel Spaß! Hinweis zum Opener: Gero bezieht sich auf Phaed.Fab. 1,13 :) Textstellen: Phaed.Fab. 1,pr. Prologus Aesopus auctor quam materiam repperit, hanc ego polivi versibus senariis. duplex libelli dos est: quod risum movet et quod prudentis vitam consilio monet. calumniari si quis autem voluerit, quod arbores loquantur, non tantum ferae, fictis iocari nos meminerit fabulis. Phaed.Fab. 4,2 Ioculare tibi videtur, et sane levi, dum nihil habemus maius, calamo ludimus. sed diligenter intuere has nenias: quantam sub illis utilitatem reperies! non semper ea sunt quae videntur; decipit frons prima multos: rara mens intellegit quod interiore condidit cura angulo. hoc ne locutus sine mercede existimer, fabellam adiciam de mustela et muribus. Mustela cum annis et senecta debilis mures veloces non valeret assequi, involvit se farina et obscuro loco abiecit neglegenter. mus escam putans assiluit et compressus occubuit neci. alter similiter, deinde perit et tertius. mox venit aliquot saeculis retorridus qui saepe laqueos et muscipula effugerat; proculque insidias cernens hostis callidi: ‘sic valeas’ inquit ‘ut farina es quae iaces! Phaed.Fab. 4,23 De Simonide Homo doctus in se semper divitias habet. Simonides, qui scripsit egregium melos, quo paupertatem sustineret facilius, circum ire coepit urbes Asiae nobiles, mercede accepta laudes victorum canens. hoc genere quaestus postquam locuples factus est, redire in patriam voluit cursu pelagio; erat autem, ut aiunt, natus in Cea insula: ascendit navem, quam tempestas horrida simul et vetustas medio dissolvit mari. hi zonas, illi res pretiosas colligunt, subsidium vitae. quidam curiosior: ‘Simonide, tu ex opibus nil sumis tuis?’ ‘mecum’ inquit ‘mea sunt cuncta.’ tunc pauci enatant, quia plures onere degravati perierant. praedones adsunt, rapiunt, quod quisque extulit, nudos relinquunt. forte Clazomenae prope antiqua fuit urbs, quam petierunt naufragi. hic litterarum quidam studio deditus, Simonidis qui saepe versus legerat eratque absentis admirator maximus, sermone ab ipso cognitum cupidissime ad se recepit; veste, nummis, familia hominem exornavit. ceteri tabulam suam portant rogantes victum. quos casu obvios Simonides ut vidit: ‘dixi’ inquit ‘mea mecum esse cuncta; vos quod rapuistis perit.’ _________________________________ Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
What this episode covers
In unserer 16. Folge werfen wir einen Blick auf den antiken Fabeldichter Phaedrus, seine Fabeln und auch kurz auf dessen Vorbild, Aesop. Wie sind die Fabeln der Antike aufgebaut? Welche Intention verfolgt der Dichter mit ihrer Veröffentlichung? Zu welchem Zweck wurden sie überhaupt gelesen? Und war das Lektüre für jeden? Das erfahrt ihr in dieser Folge, viel Spaß! Textstellen: Phaed.Fab. 1,pr. Prologus Aesopus auctor quam materiam repperit, hanc ego polivi versibus senariis. duplex libelli dos est: quod risum movet et quod prudentis vitam consilio monet. calumniari si quis autem voluerit, quod arbores loquantur, non tantum ferae, fictis iocari nos meminerit fabulis. Phaed.Fab. 4,2 Ioculare tibi videtur, et sane levi, dum nihil habemus maius, calamo ludimus. sed diligenter intuere has nenias: quantam sub illis utilitatem reperies! non semper ea sunt quae videntur; decipit frons prima multos: rara mens intellegit quod interiore condidit cura angulo. hoc ne locutus sine mercede existimer, fabellam adiciam de mustela et muribus. Mustela cum annis et senecta debilis mures veloces non valeret assequi, involvit se farina et obscuro loco abiecit neglegenter. mus escam putans assiluit et compressus occubuit neci. alter similiter, deinde perit et tertius. mox venit aliquot saeculis retorridus qui saepe laqueos et muscipula effugerat; proculque insidias cernens hostis callidi: ‘sic valeas’ inquit ‘ut farina es quae iaces! Phaed.Fab. 4,23 De Simonide Homo doctus in se semper divitias habet. Simonides, qui scripsit egregium melos, quo paupertatem sustineret facilius, circum ire coepit urbes Asiae nobiles, mercede accepta laudes victorum canens. hoc genere quaestus postquam locuples factus est, redire in patriam voluit cursu pelagio; erat autem, ut aiunt, natus in Cea insula: ascendit navem, quam tempestas horrida simul et vetustas medio dissolvit mari. hi zonas, illi res pretiosas colligunt, subsidium vitae. quidam curiosior: ‘Simonide, tu ex opibus nil sumis tuis?’ ‘mecum’ inquit ‘mea sunt cuncta.’ tunc pauci enatant, quia plures onere degravati perierant. praedones adsunt, rapiunt, quod quisque extulit, nudos relinquunt. forte Clazomenae prope antiqua fuit urbs, quam petierunt naufragi. hic litterarum quidam studio deditus, Simonidis qui saepe versus legerat eratque absentis admirator maximus, sermone ab ipso cognitum cupidissime ad se recepit; veste, nummis, familia hominem exornavit. ceteri tabulam suam portant rogantes victum. quos casu obvios Simonides ut vidit: ‘dixi’ inquit ‘mea mecum esse cuncta; vos quod rapuistis perit.’
NOW PLAYING
#16 Wenn Tiere sprechen: Phaedrus Fabeln zwischen Scherz und ernstgemeintem Rat
No transcript for this episode yet
Similar Episodes
Mar 26, 2026 ·1m
Jan 2, 2026 ·47m
Dec 21, 2025 ·46m