18. วิถีดับหยาบไปหาละเอียดสู่ธรรมกาย และการเจริญปุพเพนิวาสานุสสติญาณเพื่อยกขึ้นสู่วิปัสสนาปัญญา

ผู้บรรยาย: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)สรุปหัวข้อการปฏิบัติ:การเตรียมใจและการอธิษฐานบารมี: การนั่งสมาธิและน้อมรำลึกบุญบารมีที่สั่งสมมา (ทาน ศีล ภาวนา) เพื่อเป็นพลวปัจจัยสู่มรรคผลและพระนิพพานธาตุการอาราธนาคุณธรรมขั้นสูง: การตั้งจิตอธิษฐานขอให้จรณะ 15, วิชชา 3, วิชชา 8 อันครอบคลุมถึงอภิญญา 6, จตุปฏิสัมภิทาญาณ และโพธิปักขิยธรรมทั้ง 37 ประการบังเกิดขึ้นหลักปฏิบัติเพื่อรักษาสมาธิ: การเจริญสัมปโยคธรรม (อาตาปี สติมา สัมปชาโน) และปหานธรรมเพื่อกำจัดนิวรณ์การหาศูนย์กลางกายและบริกรรมนิมิต: การใช้บริกรรมนิมิต (ดวงกลมใส) และบริกรรมภาวนา (สัมมา อะระหัง) ตรงศูนย์กลางกายเหนือสะดือ 2 นิ้วมือวิถีดับหยาบไปหาละเอียด: การดำเนินจิตด้วยหลักหยุดในหยุด กลางของหยุด กลางของกลาง ซ้อนเข้าสู่กายภายในตามลำดับการเข้าถึงกายภายในจนถึงธรรมกาย: การซ้อนผ่านกายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กายรูปพรหม และกายอรูปพรหม จนปรากฏเป็นธรรมกาย เกตุดอกบัวตูม ใสสว่างการเจริญวิชชาปุพเพนิวาสานุสสติญาณ: การตั้งจิตอธิษฐาน ณ สายกำเนิดธาตุธรรมเดิม เพื่อระลึกอัตภาพในอดีต ตั้งแต่วัยเยาว์ ทารกในครรภ์ ไปจนถึงอดีตชาติวิปัสสนาปัญญาพิจารณาอุปาทินนกสังขาร: การนำภาพอดีตชาติมายกขึ้นสู่วิปัสสนา ให้เห็นความไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และเป็นอนัตตาของสังขารที่มีวิญญาณครองการแผ่พรหมวิหารธรรม: การตั้งจิตแผ่เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา เพื่อความพ้นเวรพ้นภัย และการอุทิศกุศลในตอนท้ายเนื้อความย่ออย่างละเอียด:ภาคที่ 1: การอธิษฐานบารมีเพื่อเป็นฐานแห่งสมถวิปัสสนา เนื้อหาไฟล์นี้เริ่มต้นด้วยการให้ผู้ปฏิบัตินั่งขัดสมาธิ ตัดอารมณ์ภายนอก และน้อมรำลึกถึงบุญกุศลที่ได้บำเพ็ญมา ทั้งอามิสทานและธรรมทาน ตลอดจนการเจริญศีลสิกขาและจิตตสิกขา เพื่อเป็นบาทฐานในการบำเพ็ญเนกขัมมบารมี การพิจารณาบารมีทั้ง 10 ประการของตนเองเนือง ๆ จะทำให้เกิดกำลังใจและรู้ว่าบำเพ็ญมาบริบูรณ์เพียงไร ภาคที่ 2: วิถีดับหยาบไปหาละเอียด สู่การประจักษ์แจ้งธรรมกาย ในการเจริญภาวนา ผู้สอนให้อาศัยการเหลือบดวงตากลับนิด ๆ สังเกตลมหายใจลึก ๆ นำใจไปตั้งไว้ที่ศูนย์กลางกายเหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ โดยใช้บริกรรมนิมิตนึกถึงดวงกลมใสสว่าง ควบคู่กับบริกรรมภาวนาว่า "สัมมา อะระหัง" เมื่อใจรวมเป็นเอกัคคตาจิตเป็นหนึ่งเดียว ผู้ปฏิบัติจะเห็นดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายปรากฏขึ้น การดำเนินจิตต่อไปต้องใช้หลัก "ดับหยาบไปหาละเอียด หยุดในหยุด กลางของหยุด กลางของกลาง" โดยให้ใจหยุดเข้าไปในกลางอากาศธาตุและวิญญาณธาตุ ทะลุผ่านเครื่องกลั่นกรองคือ ดวงธรรม ดวงศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ ศูนย์กลางจะขยายออกและปรากฏกายภายในที่ละเอียดประณีตซ้อนกันอยู่ตามลำดับเริ่มจากกายมนุษย์ละเอียดที่นั่งอยู่บนองค์ฌาน เมื่อดับหยาบเข้าไปอีกจะพบกายทิพย์และกายทิพย์ละเอียด เข้าสู่กายรูปพรหมและกายรูปพรหมละเอียด (อันเป็นระดับทุติยฌานและตติยฌาน) เข้าสู่กายอรูปพรหมหยาบและละเอียด จนในที่สุดเมื่อดับหยาบไปสุดละเอียด จะประจักษ์แจ้งธรรมกาย เกตุดอกบัวตูม ใสสว่าง ซึ่งมีพุทธลักษณะที่สวยงามประณีตดุจเพชรภาคที่ 3: การเจริญวิชชาปุพเพนิวาสานุสสติญาณ และยกสู่วิปัสสนาปัญญา เมื่อเข้าถึงธรรมกายหรือเมื่อจิตหยุดนิ่งดีแล้ว ผู้สอนให้นำใจจรดลงไปตรงกลางอากาศธาตุ กลางวิญญาณธาตุ ซึ่งจะปรากฏสายกำเนิดธาตุธรรมเดิมเล็กใสเหมือนใยบัวอยู่ตรงกลาง ณ จุดนี้ผู้สอนให้อธิษฐานจิตเพื่อเจริญวิชชาที่ 1 คือการระลึกชาติ โดยอธิษฐานให้เห็นอัตภาพของตนสืบถอยหลังลงไปในอดีต เริ่มจากถอยไป 10 ปี, 5 ปี, จนถึงอายุ 1 ขวบ จากนั้นให้อธิษฐานดูย้อนกลับไปถึงตอนเป็นทารกในครรภ์มารดา ดูช่วงที่มาตั้งปฏิสนธิวิญญาณ (ซึ่งจะเห็นว่าไปพักอยู่ที่ศูนย์กลางกายของบิดาก่อน) และสืบถอยหลังไปจนถึงอดีตชาติของตนชั้นที่ 1 ว่าก่อนหน้านี้ตนเองเป็นใครมาจากไหน การได้เห็นการเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏนี้ จัดเป็นวิชชาที่ 1 เหมือนลูกไก่ที่กะเทาะเปลือกไข่ออกมาเห็นโลกกว้างในขั้นสุดท้าย ผู้สอนให้ยกสภาวะที่เห็นนั้นขึ้นสู่วิปัสสนา โดยให้พิจารณาอุปาทินนกสังขาร (สังขารที่มีชีวิต มีวิญญาณครอง) ที่ได้สัมผัสมาทั้งอดีตและปัจจุบัน ว่าล้วนตกอยู่ในพระไตรลักษณ์ คือมีความไม่เที่ยง ต้องเปลี่ยนแปลง เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป เสื่อมสลาย หมดสภาพเดิม เป็นทุกข์ และเป็นไปตามเหตุปัจจัยของปุญญาภิสังขารและอปุญญาภิสังขาร การเห็นตามความเป็นจริงนี้จะทำให้เกิดศรัทธา ศีล และปัญญา ไม่ยึดติดในอัตภาพ ก่อนจะปิดท้ายด้วยการแผ่พรหมวิหารธรรม (เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา) และสวดอุทิศส่วนกุศลเพื่อประโยชน์สูงสุดสามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์หลัก: Luangpusodh.com