23. การดำเนินจิตดับหยาบไปหาละเอียด การพิจารณามูลกัมมัฏฐาน และกลไกการตกศูนย์สู่พระธรรมกาย

ผู้บรรยาย: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)ไฟล์เสียงนี้เริ่มต้นด้วยการปรับกายและใจให้สงบ นำใจไปหยุดนิ่ง ณ "ศูนย์กลางกาย ฐานที่ 7" ควบคู่กับการอธิษฐานน้อมนำบุญกุศลและ "บารมี 10 ทัศ" เมื่อเริ่มปฏิบัติ ให้รวมธรรมชาติ 4 อย่างของใจ คือ "เห็น จำ คิด รู้" ให้มารวมหยุดเป็นจุดเดียวกันตรงศูนย์กลางดวงใส ด้วยการบริกรรมภาวนา "สัมมาอะระหัง" ดำเนินจิตด้วยหลัก "หยุดในหยุด กลางของหยุด" และ "ดับหยาบไปหาละเอียด" ผ่านดวงวิสุทธิและกายภายในทั้ง 18 กาย จนเข้าถึง "พระธรรมกาย"ในขั้นวิปัสสนาปัญญา ผู้บรรยายได้สอนให้นำญาณพิจารณา "มูลกัมมัฏฐาน" (เกสา โลมา นขา ทันตา ตโจ) และอาการ 32 ให้เห็นสภาวะของธาตุ 4 ตามความเป็นจริง ว่าเป็นสิ่งปฏิกูล และตกอยู่ใน "ไตรลักษณะ" (อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา) นอกจากนี้ยังได้อธิบายถึงกลไกการเปลี่ยนผ่านภพภูมิเมื่อใจบริสุทธิ์ โดยอธิบายสภาวะที่ใจดวงเดิม "ตกศูนย์" ไปยังศูนย์กลางกายฐานที่ 6 แล้วปรุงเป็นกายที่ละเอียดกว่าด้วยอำนาจของ "ปุญญาภิสังขาร" (เริ่มตั้งแต่มนุษยธรรม เทวธรรม พรหมธรรม จนถึงพุทธธรรม) เพื่อยกระดับสู่ ศีลวิสุทธิ จิตตวิสุทธิ และทิฏฐิวิสุทธิ ก่อนจะจบลงด้วยการแผ่พรหมวิหารธรรมเป็นภาษาบาลี และอุทิศบุญกุศลให้สรรพสัตว์ล่วงพ้นจาก "ไตรวัฏฏะ" สู่บรมสุขแห่งพระนิพพานสรุปหัวข้อ ออกเป็น 7 หัวข้อหลัก ดังนี้:ให้นั่งขัดสมาธิ ตั้งกายให้ตรง ไม่เกร็ง นำใจไปหยุดนิ่งที่ "ศูนย์กลางกาย เหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ" มีที่หมายเป็นจุดเล็กใส กำหนดบริกรรมนิมิตเป็นดวงกลมใสอธิษฐานน้อมนำบุญกุศลและ "บารมี 10 ทัศ" (ทาน ศีล เนกขัมมะ ปัญญา วิริยะ ขันติ สัจจะ อธิษฐาน เมตตา อุเบกขา) ที่สั่งสมมาแต่อดีตชาติ ตลอดจนอุปบารมีและปรมัตถบารมี มาเป็นตบะเดชะประคับประคองใจให้สิ้นกิเลสนิวรณ์อาราธนาให้ "จรณะ 15" (ข้อปฏิบัติที่เป็นทางดำเนินให้ถึงวิชชา เช่น ศีลสังวร อินทรีย์สังวร หิริโอตตัปปะ ฌาน 4 เป็นต้น) บังเกิดในจิตสันดาน เพื่อยัง วิชชา 3 วิชชา 8 อภิญญา 6 และปฏิสัมภิทาญาณ 4 ให้เกิดอาราธนาให้ "โพธิปักขิยธรรม 37 ประการ" (ได้แก่ สัมมัปปธาน 4 อิทธิบาท 4 สติปัฏฐาน 4 อินทรีย์ 5 พละ 5 โพชฌงค์ 7 อริยมรรคมีองค์ 8) บังเกิดขึ้น เพื่อกำจัดอวิชชา ตัณหา อุปาทานให้สิ้นไปผู้ปฏิบัติพึงตั้งสติด้วย "สัมปยุตตธรรม 3 ประการ" คืออาตาปี (ความเพียรเพ่งเผากิเลส)สติมา (ระลึกพระกรรมฐานได้)สัมปชาโน (รู้เท่าทันกิเลสนิวรณ์แล้วดึงใจกลับมา)พึงประหารกิเลสประเภท "อภิชฌา และ โทมนัส" (ความยินดียินร้าย) ไม่ให้เกิดในจิตสันดานรวมธรรมชาติ 4 อย่างของใจ คือ "เห็น จำ คิด รู้" ให้หยุดเป็นจุดเดียวกันตรงศูนย์กลางกาย ด้วยการบริกรรมภาวนาว่า "สัมมาอะระหัง" ต่อเนื่องไม่ขาดตอนเมื่อใจสงบหยุดนิ่งเกิดดวงใสแจ่ม ให้รักษาใจ "หยุดในหยุด กลางของหยุด" ดำเนินผ่านดวงศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะเมื่อเห็นกายในกายซ้อนกันอยู่ ให้ใช้หลัก "ดับหยาบไปหาละเอียด" เรื่อยไปจนสุดละเอียด ถึง "ธรรมกาย" ที่ละเอียดยิ่ง ๆ ขึ้นไปพิจารณา "มูลกัมมัฏฐาน" ณ ศูนย์กลางกาย โดยเพ่งไปที่ "เกศา โลมา นขา ทันตา ตโจ" ให้เห็นความปฏิกูล ไม่สะอาดขยายญาณของธรรมกายพิจารณาโครงสร้างร่างกายที่ประกอบด้วย "มหาภูตรูป 4" (ธาตุน้ำ ดิน ไฟ ลม) ตลอดจน อากาศธาตุ และ วิญญาณธาตุ พิจารณาลึกไปถึงอวัยวะภายใน ตับ ไต ปอด ลำไส้ โครงกระดูกพิจารณาสังขารทั้งปวงให้เห็นตามความเป็นจริงว่าตกอยู่ในกฎ "ไตรลักษณะ":อนิจจัง: ไม่เที่ยง เปลี่ยนแปลงไปตามเหตุปัจจัย (อุตุ อาหาร กรรม)ทุกขัง: ทนอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้นาน ต้องแตกสลายอนัตตา: ปราศจากแก่นสาระความเป็นตัวตน ไม่สามารถบังคับบัญชาได้อธิบายสภาวะทางจิตเมื่อเจริญภาวนาว่า ดวงธรรมและใจ (เห็น จำ คิด รู้) ดวงเดิมที่ประกอบด้วยมนุษยธรรม จะ "ตกศูนย์" ไปยังศูนย์กลางกายฐานที่ 6 และปรุงเป็นใจดวงใหม่ด้วยอำนาจของ "ปุญญาภิสังขาร" (บุญกุศลปรุงแต่ง) ลอยเด่นขึ้นมาเป็นกายที่ละเอียดกว่ากระบวนการนี้จะเปลี่ยนผ่านภพภูมิ ณ ภายใน จาก มนุษยธรรม สู่ เทวธรรม (กายทิพย์) พรหมธรรม (กายพรหม) จนถึง พุทธธรรม (ธรรมกาย ระดับโคตรภูญาณ) ซึ่งดำเนินไปตามสาย "ปฏิจจสมุปบาทธรรม"เมื่อใจหยุดนิ่ง ย่อมเข้าถึงความหมดจด คือ "ศีลวิสุทธิ จิตตวิสุทธิ และ ทิฏฐิวิสุทธิ" ตามลำดับตอนท้าย ผู้ปฏิบัติพึงขยายศูนย์กลางแผ่เมตตา พรหมวิหารธรรมเป็นภาษาบาลี (อหํ สุขิโต โหมิ... สพฺเพ สตฺตา...)อุทิศกุศลให้ผู้มีพระคุณ บิดามารดา ครูบาอาจารย์ ถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระมหากษัตริย์ บูรพกษัตริยาธิราช เทพเทวา ตลอดจนสัตว์ในทุคติภูมิอธิษฐานให้บุญนี้เป็นพลวปัจจัยให้ทุกชีวิตพ้นจาก "ไตรวัฏฏะ คือ กิเลสวัฏฏะ กัมมวัฏฏะ วิปากวัฏฏะ" ถึงพร้อมด้วย มนุษย์สมบัติ สวรรค์สมบัติ และนิพพานสมบัติ (มรรค 4 ผล 4 นิพพาน 1) โดยทั่วหน้ากันสามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์หลัก: Luangpusodh.com