34-KENDİNİ ORTAMDAN SİLME (9. Bölüm/5. Kısım )-Psikosomatik belirtiler (ağrılar, başdönmeleri) ANNELERİN SİLAHI

Kişi kendine zulmedildiğine inandıkça başkalarına yönelik artan bir öç alıcı öfkesi olur. Bu öfke bilinçdışıdır. Çünkü bütün değerlerini tehlikeye sokmaktadır. Mutlak iyilik ve asillik ile biçimlenen ideal imgesini bozmaktadır. Tümüyle anlayışlı ve affedici olmak doğrultusundaki içsel emirlerini çiğnemektedir. Dolayısıyla öfkelendiğinde yalnızca başkalarına düşmanlık beslemekle kalmaz. Ancak aynı zamanda kendisine de düşman olur. Öfkenin böyle yaygın bir biçimde bastırılmasına karşı azarlamalar ara sıra yapıştırılmış biçimiyle ifade edilir. Kişi ancak UMUTSUZLUĞA kışkırtıldığını hissederse şiddetli bir suçlama seli ortaya dökülecektir. Ancak öç alıcı öfkesini ifade etmesinin en tipik yolu yine acı çekmektir. Hiddet artan yakınmalarında gizlidir. Analiz sırasında artan şikayetlerle gelecek ve analizin onu iyileştirmektense daha kötü yapıyor gibi göründüğünü belirtecektir. Hasta acısını yatıştırabilecek bir bağı görmeye ilgi göstermez. Yalnızca şikayetlerini yeniden vurgular. Sanki analistin onun bunalımının ne kadar kötü olduğunu anladığından emin olmak zorundadır. Farkında olmaksızın analistin onun acı çekmesine sebep olduğu için suçluluk duymasını sağlamak amacındadır. Bu çoğunlukla evde meydana gelenlerin tam anlamıyla aynısıdır. Acı çekmek böylece başka bir işlev edinir: HİDDETİ GÖMME ve BAŞKALARINI SUÇLU HİSSETTİRME.Koşullar bu tipte daha önemlidir. Hastaya yapabileceklerinin ötesinde yüklenmeyen ve yapısına göre ihtiyaç duyduğu ve kendine izin verdiği kadar bir miktarda tatmin sağlayan bir çevre onun için uygundur. Nevrozu çok ağır değilse kişi başkalarına veya bir davaya adanmış bir yaşam sürdürmekten tatmin olabilir. Ne var ki son derece iyi, içsel ve dışsal koşullarda bile kişinin yaşamı istikrarsız bir temel üzerinde durmaktadır. Dışsal ortamdaki bir değişiklikle tehdit altında kalabilir, ilgilendiği insanlar ölebilir ya da artık ona ihtiyaç duymayabilirler. Hayatının anlamı kaybolabilir. Uğruna ömrüne inandığı dava başarısız olabilir. Sağlıklı bir insanın atlatabileceği kayıplar onu bütün kaygı ve kararsızlık duygularının öne çıkmasıyla çöküntünün eşiğine getirebilir. Dengesi çökebilir, panik uykusuzluk anoreksiya olabilir. Çöküş meydana gelir ve barajı yıkan ve sistemi sele boğan düşmanlık ortaya çıkar. Böylece başkalarına yönelik yığınla acı verici suçlamalar başlar. iddiaları açıkça öç alıcı ve mantıksız hale gelir. Kendine yönelik nefreti bilinç düzeyine gelir ve zorlu boyutlara ulaşır. Hastanın durumu yatışmayan bir umutsuzluk durumudur. Ağır panik geçirebilir ve intihar riski kayda değer bir ihtimaldir. Başkalarını memnun etme konusunda o kadar kaygılı olan normal haline hiç benzemez. Dışarıdan bakıldığında görünen tatlı makullüğün altında gözle görünenden çok daha fazla gerilim bulunmaktadır. Her nevroz beraberinde gerçek acıyı getirir. Kendine ortamdan silen tip genişlemesini önleyen zincirlerden dolayı, kendine kötü davranmasından başkalarına yönelik ikircikli tutumundan dolayı acı çeker. Acı kişinin iddiaları için bir dayanağa dönüşebilir. Acı, yalnızca özen ilgi ve duygudaşlık için bir yalvarma olmakla kalmaz, kişiye bunları hak olarak da tanır. Gerçekten de evliliğin taraflardan birinin ruhsal rahatsızlıkların öteki tarafa karşı ölümcül bir silah gibi kullanıldığı ya da ruhsal rahatsızlıkların çocukları bağımsız hareket etmek istemeleri halinde suçluluk duygusu aşılayarak onları engellemek için kullanıldığı örnekler yaygındır. Ötekileri incitmekten böylesine korkan bir kişi bunu kendisiyle nasıl bağdaştırır? Çünkü acısı onu aklamaktadır. Bu acı başkalarını suçlamakta kişinin zihnindeki her şeyi mazur görmektedir. Ona anlayışlı olunması hakkını tanır. Ötekiler eleştirilse duygusuz olan onlardır. Kişiye hem aslında yaşamından daha fazla keyif almaması hem de hırs gerektiren hedeflere ulaşmaması için her şeyi kapsayan bir mazeret sağlamaktadır. Ve acısı gizemli bir takım rahatsızlıklardan mustarip olmasa üstün başarıların ihtimalini koruyarak yiğitliğine de leke sürülmemesini sağlar.