46- Çekilme Çözümü: Özgürlüğün Cazibesi (11. Bölüm 5. Kısım) -Çocukluk dönemi/Zorlanmaya isyan

-Kopuk kişinin çocukluğunda çoğunlukla kısıtlayıcı bir çevre olmuştur. Öylesine sıkışık bir ev ortamı, dışa kapalı duyusal bir birlik olmuş olabilir ki, kişinin bireysel yaşantısına yer bırakmamıştır ve onu ezilme tehdidi altında bırakmıştır. Şefkatli olsa bile aşırı taleplerde bulunan bir ebeveyn olmuş olabilir.-Ya da hastanın ruh hali değişimleri çok değişken olan ve bu nedenle de bir zaman taşkın, teşhirci, duygusal yakınlıklar sunan, başka bir zamansa çocuğun anlayabileceği herhangi bir sebep yokken, bir öfke nöbeti sırasında onu azarlayabilen ya da dövebilen bir ebeveyni olmuş olabilir. -Kısaca çocuğu YUTULMA TEHTİDİ altında bırakan bir ortam olmuştur. -Dolayısıyla çocuk, duygusal yakınlık ve ilgi görme konusundaki yararsız girişimlerle çevresini saran iplere duyduğu öfke arasında bölünür. Hasta ilk dönemlere ait bu çatışmayı başkalarından uzaklaşarak çözer.-Bağımlılıktan özgür olmak, kişiye içsel bağımsızlık imkanı verir. Ancak karşılamaları için başkalarını gerektiren bütün o istekleri ihtiyaçları da geri çekmelidir. Sevinçlerini, acılarını, üzüntülerini, korkularını kendisine saklaması gerektiği anlamına gelmektedir.-Bir korkusunu, güçlüğünü, yakınlarına söylemez. Kendisini yalnızca acı çektiğini göstermeme konusunda değil, hissetmeme konusunda da eğitir. Duygudaşlık ya da yardım istemez. -Kimse öteki insanlara yakınlık kurmadan ve uyuşmazlık yaşamadan boşlukta gelişemez. Geri çekilme onu başkalarından bağımsız kılar. Ancak aynı zamanda zayıflatır da canlılığını tüketir ve yön duygusunu sakatlar. Harry Stack Sullivan: "Hasta mesafe mekanizmasını inceden inceye işlemelidir." -Yeterince cazibeye kapılmışsa yakın bir ilişkiye sürüklenebilir. Başkalarıyla ancak aralarında güvenli bir duygusal mesafe varsa ilgilenebilir. -Onun için tarafsızlık, üstlenmezliğin ve herhangi bir insanın hakkına tecavüz etmemenin idealleştirilmesidir.Kopuk kişinin öteki nevroz tiplerinden daha ağır olduğunu belirten klinik bir kanıt yoktur. Aradaki fark yalnızca hastanın tam da özgürlüğe duyduğu ihtiyaç nedeniyle içsel buyruklar tarafından benliğinin daha fazla yıpranışında bulunmaktadır. Hasta başkalarının beklentilerine uyum sağlamazsa, insanların kendisine soğukkanlılıkla düşmanlık besleyecek yerine inanmaktadır. Gereklilikleri ölçüsünde yeterli olmadığı için kendisine düşmanlık beslediği ölçüde başkaları da ona düşmanlık besleyecektir. Hasta terapistinin sabrına ve anlayışına ilişkin uzun bir deneyim elde etmiş olabilir ne var ki baskı altında, açık bir ters düşme durumunda analistin onu terk edeceğine inanabilir. Yani insanların ondan nefret etmediğini, aslında kendisinin kendisini sevmediğini görmez, aksi kanıtlara da inanmaz. Buna ek olarak gerekliliklerin dışsallaştırılması bir yandan içsel gerilimi yatıştırır ama yaşamına yeni bir çatışmayı sokmaktadır: Başkalarının beklentilerine uyum sağlamalıdır ancak aynı zamanda da bağımsızlığını da korumalıdır. Bu çatışma başkalarına yönelik tepkilerinin ikircikli olmasına neden olur. Pek çok çeşitlemesi ile ilginç bir uyumluluk ve itaatsizlik karışımı söz konusudur. Örneğin birisinin isteğine kibarca uyar ancak sonra bunu unutur ya da yerine getirmeyi erteler. Sırf bir şey yapılması gerektiği düşüncesi bile onu kayıtsız yapmaya yetmektedir. Bu bilinç dışı oturma eylemi kişiliğinin derinliklerine zaten hoşlanmadığı duruma göre değişen toplumsal ortamlara girmek, belli mektupları yazmak, gibi etkinliklerle sınırlı olsaydı o kadar önemli olmazdı. Ancak yaptığı herhangi bir şey iyi ya da kötü önemli ya da önemsiz olsun. yapması gereken bir şey olarak kodlanır. Her şey sessiz bir dirençle karşılanır ve bu da yaygın bir eylemsizlik ile sonuçlanır. Dolayısıyla etkinlikler en aza indirilir ya da daha yaygın olarak gerginlik içinde yerine getirilirler. Bu yüzden verimsizdir. Kolayca yorulur ya da kronik yorgunluktan mustarip olur. Kendini dürtmesi olmasa hiçbir şey yapmayacaktır.