5. อาการตรัสรู้และการปกป้องพระสัทธรรม: ความสำคัญของนิมิต และข้อวินิจฉัย สัพเพ ธัมมา อนัตตา

คำอธิบาย (Description):ผู้บรรยายคือ: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)เนื้อหาของไฟล์นี้มีความลึกซึ้งในระดับโลกุตตรธรรม โดยอธิบายตั้งแต่อาการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า การยืนยันพุทธพจน์เรื่องการใช้ "นิมิต" ในการทำสมาธิ และประเด็นสำคัญที่สุดคือการเจาะลึกคัมภีร์เพื่อวินิจฉัยและปกป้องสภาวธรรมของ "พระนิพพาน" ว่ามิใช่อนัตตาอาการตรัสรู้และบาทฐานแห่งวิชชาผู้บรรยายเริ่มต้นด้วยการเล่าถึงคืนวันเพ็ญเดือนวิสาขะ พระมหาบุรุษทรงเจริญสมถภาวนาจนถึงจตุตถฌานเพื่อกำจัดกิเลสนิวรณ์ ทำให้พระทัยตั้งมั่น บริสุทธิ์ผ่องใส และอ่อนโยนควรแก่งาน จากนั้นทรงน้อมพระทัยบรรลุวิชชา 3 ตามลำดับยาม คือ:ยามต้น: บรรลุปุพเพนิวาสานุสติญาณ (ระลึกชาติได้)ยามกลาง: บรรลุจุตูปปาตญาณ (รู้การเวียนว่ายตายเกิดของสัตว์ตามกฎแห่งกรรม)ยามปลาย: ทรงวิเคราะห์ปฏิจจสมุปบาทธรรม ทรงพบว่าอวิชชาเป็นมูลรากให้เกิดทุกข์ นำไปสู่การแทงตลอดในอริยสัจ 4 และบรรลุอาสวักขยญาณ (ญาณหยั่งรู้อาสวกิเลสและทำลายจนสิ้นเชื้อไม่เหลือเศษ) เข้าถึงความเจริญและสันติสุขที่ชื่อว่ามรรคผลนิพพานพุทธพจน์รับรองการใช้นิมิตในทางวิปัสสนาผู้บรรยายได้หยิบยกพระไตรปิฎกฉักกนิบาต อังคุตตรนิกาย มายืนยันเพื่อโต้แย้งผู้ที่ปฏิเสธการใช้สมาธินิมิต โดยพระพุทธองค์ตรัสชัดเจนว่า หากภิกษุเป็นผู้โดดเดี่ยว ยินดียิ่งในความสงัดเงียบจักถือเอานิมิตแห่งสมาธิจิตและวิปัสสนาจิตได้นั้น ข้อนี้เป็นฐานะที่มีได้เป็นได้ การถือเอานิมิตนี้เอง เป็นปัจจัยยังสัมมาทิฏฐิแห่งวิปัสสนาให้บริบูรณ์ นำไปสู่สัมมาสมาธิ การละสัญโยชน์ และการทำนิพพานให้แจ้งในที่สุดการปฏิบัติของหลวงพ่อวัดปากน้ำที่ใช้ดวงกลมใส จึงสอดคล้องกับพุทธดำรัสนี้อย่างสมบูรณ์ โดยเริ่มจากนึกให้เห็นดวงสว่างเรียกว่าบริกรรมนิมิต (ได้ขณิกสมาธิ) เพ่งจนเห็นใสสว่างชั่วคราวเป็นอุคคหนิมิต (อุปจารสมาธิ) และเมื่อดวงใสนั้นย่อขยายได้ ลืมตาหลับตาก็เห็น จะเรียกว่าปฏิภาคนิมิต (อัปปนาสมาธิ หรือปฐมฌาน) ซึ่งจะเป็นรากเหง้าของศีลวิสุทธิและจิตตวิสุทธิ นำไปสู่ทิฏฐิวิสุทธิในลำดับของวิสุทธิ 7ข้อวินิจฉัย สัพเพ ธัมมา อนัตตาติ และข้อผิดพลาดของการแปลประเด็นวิชาการที่สำคัญยิ่งในไฟล์นี้ คือการอธิบายพระคาถา สัพเพ สังขารา อนิจจาติ, สัพเพ สังขารา ทุกขาติ, สัพเพ ธัมมา อนัตตาติ ผู้บรรยายเน้นย้ำพระบาลีคำว่า ยทา ปญฺญาย ปสฺสติ (เมื่อใดที่พระโยคาวจรเห็นด้วยปัญญา) ว่าการพิจารณานี้ต้องเกิดจากปัญญา ไม่ใช่การแปลตามตัวหนังสือแล้วคิดเอาเอง เมื่อเห็นด้วยปัญญาว่าสังขารทั้งปวงไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา ย่อมเกิดความเบื่อหน่ายในทุกข์ (อถ นิพฺพินฺทติ ทุกฺเข) ซึ่งหมายถึงการยกภูมิจิตสู่นิพพิทาญาณผู้บรรยายได้โต้แย้งนักปริยัติที่แปลคำว่าธรรมทั้งปวง โดยนำเอาวงเล็บไปใส่เพิ่มเองว่า (รวมทั้งสังขารและวิสังขาร) แท้จริงแล้ว สภาพธรรมที่เป็นอนัตตาหมายถึงสังขารที่ถูกปรุงแต่ง (เช่น อุปาทินนกสังขาร และอนุปาทินนกสังขาร) เท่านั้น การนำวิสังขาร (พระนิพพาน) ไปรวมเป็นอนัตตาด้วย ถือเป็นการนำสภาวธรรมที่ต่างกันดั่งความมืดกับความสว่างมารวมกัน ซึ่งหากพระนิพพานเป็นอนัตตาและเป็นทุกข์จริง ผู้ปฏิบัติที่บรรลุถึงพระนิพพานย่อมต้องเป็นทุกข์ ซึ่งเป็นตรรกะที่ขัดแย้งในตัวมันเองหลักฐานจากอนัตตลักขณสูตร ยืนยันพระนิพพานไม่ใช่อนัตตาผู้บรรยายได้อ้างอิงอนัตตลักขณสูตรที่ทรงสอนพระปัญจวัคคีย์ เพื่อเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาธรรม พระพุทธองค์ตรัสว่า รูปญฺจ หิทํ ภิกฺขเว อตฺตา อภวิสฺส นยิทํ รูปํ อาพาธาย สํวตฺเตยฺย (ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ถ้ารูปนี้จักได้เป็นอัตตาแล้วไซร้ รูปนี้ก็ไม่พึงเป็นไปเพื่ออาพาธสิ) หมายความว่า หากสิ่งใดเป็นอัตตา สิ่งนั้นย่อมไม่เกิดอาการอาพาธ (ไม่แก่ ไม่เจ็บ ไม่ตาย) แต่เพราะรูปเป็นอนัตตา รูปจึงต้องเป็นไปเพื่อความอาพาธ (เป็นทุกข์)หลักตรรกะทางสภาวธรรมคือ ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ ยํ ทุกฺขํ ตทนตฺตา (สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์ สิ่งใดเป็นทุกข์ สิ่งนั้นเป็นอนัตตา) โซ่ทั้งสามห่วงนี้ผูกติดกันแยกไม่ออก ไม่มีพุทธดำรัสใดที่ตรัสว่า สิ่งที่เป็นอนัตตา ไม่จำเป็นต้องเป็นทุกข์หรือไม่อาพาธ ดังนั้น เจ้าชายสิทธัตถะเสด็จออกผนวชเพื่อแสวงหาอมตธรรมอันเป็นธรรมที่เที่ยง เป็นสุข ไม่เกิด แก่ เจ็บ ตาย พระนิพพานจึงมีสภาวะตรงกันข้ามกับอนัตตลักษณะโดยสิ้นเชิง การสอนว่าพระนิพพานเป็นอนัตตา จึงเป็นความเห็นที่ค้านพระพุทธพจน์ท้ายที่สุด ผู้บรรยายได้กล่าวตักเตือนผู้ที่สั่งสอนบิดเบือนสภาวธรรมว่า หากลบล้างคำสอนที่แท้จริง จะเป็นบาปมหันต์และมีคติที่ไปคือโรรุวนรก หรือลึกไปถึงอเวจีมหานรก ผู้ศึกษาพึงพิจารณาพระพุทธพจน์ด้วยสัมมาปฏิบัติ เพื่อมิให้หลงทางในการทำพระนิพพานให้แจ้งสามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์หลัก: Luangpusodh.com