5. อารมณ์สมถกัมมัฏฐานและอานิสงส์วิชชาธรรมกาย: สติปัฏฐาน 4 กฎแห่งกรรม และการรื้อสัตว์จากทุคติภูมิ

ผู้บรรยาย: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)เนื้อหาของไฟล์นี้แบ่งเป็นสองส่วนหลัก คือ ภาคทฤษฎีว่าด้วยอารมณ์ของสมถกัมมัฏฐานและการรักษาสิกขาบท และภาคประสบการณ์ปฏิบัติวิชชาธรรมกายที่ชี้ให้เห็นกฎแห่งกรรมและอานุภาพในการช่วยเหลือสรรพสัตว์สรุปหัวข้อการบรรยายธรรมอันเป็นอารมณ์ของสมถะ: การอธิบายหมวด "สติปัฏฐาน 4" และ "อภิณหปัจจเวกขณ์ 5" ตามคัมภีร์ทีฆนิกาย มหาวรรคการแทงตลอดในมรรคมีองค์ 8: การเห็นแจ้งใน "อริยสัจ 4" ด้วยสัจจญาณ และการทำหน้าที่ของโลกุตตรมรรคข้อวินิจฉัยเรื่อง ศีล อาบัติ และผลของกรรม: การสำรวมอินทรีย์ หิริโอตตัปปะ และความแตกต่างระหว่างเจตนาในการปลงอาบัติกับวิบากกรรมที่เหลืออยู่สัมมาวายามะกับการปราบกิเลส: กระบวนการทำสมถภาวนาเพื่อกำจัด "กิเลสนิวรณ์ 5" และการไม่แก้ตัวให้กิเลสประสบการณ์เจริญภาวนาเบื้องต้น: การเกิด "อุคคหนิมิต" และการรู้เห็นด้วยทิพพจักษุจากการทำอานาปานสติอานุภาพวิชชาธรรมกายและการรื้อสัตว์จากนรก: การใช้ญาณธรรมกายตรวจภพตรวจจักรวาล และวิธีการช่วยบุพการีที่ตกนรกด้วย "เวรสุรา" ให้เป็นเทวดาวิบากกรรมแห่งกาเมสุมิจฉาจาร: กฎแห่งกรรมที่ส่งผลจากสัตว์นรก สัตว์เดรัจฉาน โสเภณี กะเทย จนถึงการได้เกิดเป็น "อุดมเพศ" (บุรุษเพศ)เนื้อความย่ออย่างละเอียดไฟล์บรรยายธรรมนี้ มุ่งเน้นการปูพื้นฐานความเข้าใจเรื่อง "ธรรมอันเป็นอารมณ์ของสมถะ" ควบคู่ไปกับการชี้ให้เห็นผลลัพธ์เชิงประจักษ์ของกฎแห่งกรรม ผู้บรรยายเริ่มต้นด้วยการอ้างอิงพระไตรปิฎกว่า ธรรมอันเป็นอารมณ์ของสมถะมี 9 หมวด โดยยกมา 2 หมวดหลัก ได้แก่ หมวดที่ 1 สติปัฏฐาน 4 (การพิจารณาเห็นกาย เวทนา จิต ธรรม ทั้งภายในและภายนอก) และ หมวดที่ 2 อภิณหปัจจเวกขณ์ 5 (การพิจารณาเนือง ๆ ว่ามีความแก่ เจ็บ ตาย การพลัดพราก และมีกรรมเป็นของตน) ผู้บรรยายชี้ให้เห็นว่า สติปัฏฐาน 4 นับเนื่องเป็นอารมณ์สมถะในเบื้องต้น และเมื่อผู้ปฏิบัติแทงตลอด "อริยสัจ 4" (ทุกขอริยสัจ ทุกขสมุทัยอริยสัจ ทุกขนิโรธอริยสัจ ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจ) ย่อมแทงตลอด "มรรคมีองค์ 8" ไปพร้อมกันเสมือนถนน 8 เลน เพื่อประหารสัญโยชน์และก้าวสู่ "โลกุตตรมรรค"ในด้านการรักษาสิกขาบท ผู้บรรยายเน้นย้ำความสำคัญของ "ศีลสิกขา" โดยอธิบายความแตกต่างระหว่าง "อาบัติ" และ "กรรม" ว่า การแสดงอาบัติเป็นการทำเจตนาให้บริสุทธิ์เพื่อไม่ทำผิดซ้ำ แต่กรรมที่ทำไปแล้วยังคงอยู่แม้จะเบาบางลง การรักษาศีลให้บริสุทธิ์ต้องอาศัย "อินทรียสังวร" และ "หิริโอตตัปปะ" (ความละอายและเกรงกลัวต่อบาป) หากขาดสิ่งเหล่านี้ จะนำไปสู่การล่วงละเมิดศีลได้ง่าย ผู้ปฏิบัติจึงต้องใช้ "สัมมาวายามะ" ในการเพ่งเผากิเลส โดยมีคติเตือนใจว่า "อย่ายกเว้นให้กับความชั่ว อย่าแก้ตัวให้กิเลสของตัว" และต้องทำ "สมถภาวนา" เพื่อให้เกิดองค์ฌานมากำจัด "กิเลสนิวรณ์เครื่องกั้นปัญญา ทั้ง 5"ครึ่งหลังของไฟล์ เป็นการถ่ายทอดประสบการณ์ตรงของผู้บรรยาย เริ่มจากการปฏิบัติสมถะเบื้องต้นด้วยอานาปานสติสมัยที่อยู่ต่างประเทศ จนจิตสงบเกิดนิมิตเป็นลำขาวและม่านขาว และได้ "ทิพพจักษุ" มองเห็นเหตุการณ์ในประเทศไทยได้อย่างแม่นยำ เมื่อกลับมาประเทศไทย ได้เข้าปฏิบัติวิชชาธรรมกายที่วัดปากน้ำ จนบุตรธิดาเข้าถึง "ธรรมกาย" ครูผู้สอนจึงให้บุตรธิดาเจริญสมาบัติเพื่อตรวจภพตรวจจักรวาลตามหาโยมพ่อ (ปู่) ของผู้บรรยายญาณของธรรมกายได้พบปู่ตกอยู่ในนรก กำลัง "กินถ่านเพลิงจากกระทะทองแดง" เพราะวิบากกรรมจาก "เวรสุรา" (แม้จะเคยทำบุญบริจาคที่ดินให้วัดก็ตาม) ครูได้แนะวิธีช่วยเหลือโดยให้ธรรมกายของลูกหลานให้ "ศีล 5" แก่สัตว์นรก ให้สัตว์นรกตั้งใจรับศีล บริกรรม "สัมมาอะระหัง" และ "อนุโมทนาบุญ" เก่าที่ตนเคยทำ ประกอบกับลูกหลานอุทิศส่วนกุศลให้ สายบุญได้ส่งผลให้ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายนรกใสสว่างและขยายตัวขึ้น เปลี่ยนภพภูมิจากสัตว์นรกมาเป็นเทวดาในชั้นเทวโลกได้ทันทีท้ายที่สุด ผู้บรรยายได้ยกกรณีศึกษาเรื่องวิบากกรรม "กาเมสุมิจฉาจาร" (การผิดลูกเมียเขา) โดยใช้ญาณธรรมกายตรวจดูอดีตชาติของสุนัขที่กำลังประกอบกามกิจ พบว่าเคยเป็นมนุษย์ที่ประพฤติผิดในกาม จึงต้องตกนรกและมาเกิดเป็นสุนัขซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้บรรยายอธิบายกลไกของเศษกรรมว่า เมื่อพ้นจากสุนัข หากมาเกิดเป็นมนุษย์จะมีวิบากกรรมส่งผลให้ต้องไปเป็น "โสเภณี" และหากจิตใจพัฒนาขึ้นมาบ้างก็จะเกิดเป็น "กะเทย" (ซึ่งมีหลายประเภท) หากพัฒนาจิตใจจนพ้นเวร จึงจะกลับมาเกิดเป็นสตรี และท้ายที่สุดคือการได้เกิดเป็นบุรุษ อันถือเป็น "อุดมเพศ" และ "ปณีตเพศ" ที่สามารถบวชในพระพุทธศาสนาได้ ผู้บรรยายจึงตักเตือนให้เห็นภัยในวัฏสงสารและให้รักษาศีลอย่างเคร่งครัดเพื่อไม่ให้รัดวงจรกลับไปสู่ทุคติภูมิอีกสามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์หลัก: Luangpusodh.com