#55 Po czym poznać ucznia Pańskiego cz. 3 (Nawyki czy religia?)

Religia to system wierzeń i praktyk zmierzający do wywołania zadowolenia i pozyskania przychylności jakiegoś bóstwa, albo nadprzyrodzonej siły oraz określający relacje miedzy sferą sacrum a profanum - wzmacniający de facto ich separację. Nie kazda praktyka, zwyczaj, przyzwyczajenie czy nawyk, nawet jeśli dotyczy życia duchowego, ma charakter religijny.  Może wynikać z historii, wychowania, przyzwyczajenia lub może być wypracowanym nawykiem. Religia jest wykonywana ze strachu albo żeby sobie „zapracować” na przychylność bóstwa. Nawyki i zwyczaje pomagają zachować dyscyplinę i zaoszczędzić czas i energię, nie mają na celu zapracowaniu sobie na cokolwiek. Łk 1:9: "Zgodnie ze zwyczajem urzędu kapłańskiego padł na niego los, aby wejść do świątyni Pana i palić kadzidło." Łk 2:27: "Przyszedł on prowadzony przez Ducha Świętego do świątyni. A gdy rodzice wnosili dziecko – Jezusa, aby postąpić z nim według zwyczaju prawa;" Łk 2:42: "I gdy miał dwanaście lat, poszli do Jerozolimy, zgodnie ze zwyczajem tego święta." Łk 4:16: "Przyszedł też do Nazaretu, gdzie się wychował. Według swego zwyczaju wszedł w dzień szabatu do synagogi i wstał, aby czytać." Łk 22:39: "Potem wyszedł i udał się według swego zwyczaju na Górę Oliwną, a szli za nim także jego uczniowie." Dz 17:2: "Wtedy Paweł według swego zwyczaju wszedł do nich i przez trzy szabaty rozprawiał z nimi na podstawie Pisma;" Hbr 10:24-25: "I okazujmy staranie jedni o drugich, by pobudzać się do miłości i dobrych uczynków; Nie opuszczając naszego wspólnego zgromadzenia, jak to niektórzy mają w zwyczaju, ale zachęcając się nawzajem, i to tym bardziej, im bardziej widzicie, że zbliża się ten dzień." Nawyki mogą mieć zarówno zgubny jak i zbawienny wpływ na nasze życie. Nawet jeśli są złe - nie maja wtedy charakteru religijnego, mają służyć nam, a nie wywołać zadowolenie Boga. Nawyki i zwyczaje pozwalają nam w pewnych obszarach życia funkcjonować automatycznie, co nie ma nic wspólnego z religijnością, ale może być znacznym ułatwieniem. Skoro nawykowo, a wiec nieświadomie Prowadzimy samochód Chodzimy, piszemy, Wykonujemy poranną toaletę To nie znaczy że ta nawykowość jest zła i trzeba ja koniecznie zwalczać. Dla małych dzieci np. tzw wieczorne tytuały są podstawą budowania poczucia bezpieczeństwa. A jednak nie są dla nich pozbawione kontekstu relacji (wystarczyłoby sprawdzić, czy - kiedy zamiast ojca czytającego bajkę na dobranoc ktoś postawiłby jakiś magnetofon - dziecko by się nie zorientowało…) Jeżeli są dobre, to: Pozwalają zaoszczędzić czas i energię Umacniają dyscyplinę  uczniowską Ułatwiają podejmowanie trudnych decyzji Zapewniają przewidywalność naszych działań, ludzie wiedza czego się po nas spodziewać Umożliwiają przełom Nie są celem samym w sobie, ale Prowadzą do wypracowania  systemów wspierających osiąganie różnych celów Zapewniają stały i długofalowy rozwój W relacji z Bogiem nawyki i przyzwyczajenia same w sobie nie są żadna przeszkodą na drodze do prawdziwości i szczerości SPOTKANIA. Podobnie jak z ludzkim bliskim przyjacielem. I tak wszystko zależy od twojego serca - czy czekasz na spotkanie, czy się cieszysz z powodu jego perspektywy, czy siedzisz nieobecny, żeby odfajkować jakiś kolejny punkt programu.