57- TERAPİ NASIL İYİLEŞTİRİR (14. Bölüm 1. Kısım)

Nevroz kendi gelişim süreci olan, kendi sorunlarını yaratan özel bir süreçtir, bu nedenle terapi yaparken "TEDAVİ" demekle neyi kastettiğimizi açıklamak gerekir. Uykusuzluk gibi bir "belirtiden" kurtulmayı kast ediyorsak eğer tedavi kelimesi yanlış olmaz. Ancak kişinin gelişiminin izlediği yanlış yolu tedavi edemeyiz; yalnızca ona ZAMANLA güçlüklerini aşmasında YARDIMCI olabiliriz. Her terapist için tedavinin amacı o terapist nevroz olarak neyi görüyorsa onun değişmesi şeklinde olacaktır. Yani bir terapist nevrozun insan ilişkilerini bozmasını en büyük sorun olarak görüyorsa, görüşmelerde hastanın hep ilişkilerinden bahsetmeye başlar (onu önemli bulması nedeniyle). Kendisi ile ilgili yanılsamalarından ya da hayali hedeflerindenler vazgeçerse gerçek potansiyellerini keşfeder ve bunları geliştirir ancak sahte gururunun terk ettiği ölçüde kendine karşı daha az düşmanlık besleyebilir ve sağlam bir özgüven geliştirebilir ancak gereklilikleri zorlayıcı güçlerini yitirirlerse gerçek duygularını isteklerini inançlarını ve ideallerini keşfedebilirFakat bu terapist açısından itiraz edilemeyecek denli doğru ve netken hasta öyle hissetmemektedir. Hasta gururunun ona dayanıklılık ve değer kazandığına ve gerekliliklerini yapabilirse iyileşeceğine inanır. objektif bir gözlemcinin (terapist) bunların yapay olduğunu söylemesiyle fikri değişmeyecektir. Çatışmalarıyla yüz yüze getirilirse hasta açısından yarılma ihtimali oluşur. Gururu yalnızca ona değerli veya önemli olduğu duygusunu vermekle kalmaz, ayrıca kendisine olan nefretinden korur onu.Genişleyici kişiler (Narsisistik, obsesif borderline karakter vb) herhangi bir korkusu bulundugunun çaresiz hissettiğinin duygusal yakınlık, ilgi, şefkat ve arkadaşlığa ihtiyacı olduğunun farkında olmayı görmek istemez. Kendini ortamdan silen (depresif, histeri, bağımlı ve boyun eğici kişiler) son derece kaygılı bir biçimde gözlerini "aslında gururlu olduğundan" ve kendi yararına bir şeyler yapmak istiyor oldugundan ("BENCİLLİK!!") kaçınır. Çekilmiş (Şizoid, kopuk) tip çatışmalarının harekete geçmesini önlemek için kibar bir ilgisizlikten ve tembellikten oluşan soğukkanlı bir vitrin sunabilir. Hastanın kendine yönelik nefreti ya da horgörüsünü savuşturma çabalarındaki temel mesele karşılanmamış GEREKLİLİKLERİN herhangi bir biçimde farkına varılmasından kaçınmaktır. Dolayısıyla bütün o kusurlara ilişkin bir şekilde KAVRAYIŞI def etmek zorundadır. Dolayısıyla bu kusurların varlığının bir biçimde hatırlatılması onun tarafından haksız bir suçlama gibi algılanır ve savunmaya geçmesine neden olur. Savunmaya geçtiği zaman hasta ister saldırgan ister ödün verici bir tip olsun sonuç aynıdır: Savunma hastanın gerçeğin soğukkanlı bir biçimde incelenmesinden alıkoyar. Tutarsızlıkların varlığının bir şekilde hatırlatılması onun tarafından haksız bir suçlama gibi algılanır. Zaten bu hastanın terapiye geliş şikayetinden anlaşılır, başarısızlık, ilişkinin sonlanması, ya da panik atak,temizlik takıntısı gibi bir belirtiyle gelirler. Hasta ve terapist terapiyi ayrı doğrultuda çekiştirirler. İkisi de değişim laflarından söz açarlar ancak kast ettikleri farklıdır. Bu defansif tutum şimdiye kadarki işleyen sistemi korumak amacıyladır. Rahatsız olan kimdir? kişinin kendisi mi yoksa incinmiş gururu mu? Bir kez yaşanmış bir cinsel güçlük hastayı aslında nevroz içinde yaşamasından daha çok rahatsız eder. Öte yandan gurur inanı yardım istemekten terapiye gelmekten alıkoyabilir. Böyle hastalar bir yakınının nevrozunu danışmak için gelebilirler. Bu durumda terapist hastanın kendi ihtiyaçlarını açabilmesinin tek yolunun bu olup olmadığı konusunda uyanık olmalıdır. Kısaca hasta terapistten nevroz yapısını zerre değiştirmeden bazı rahatsızlıklarını gidermesini ve yapabiliyorsa İDEAL benliğinin sonsuz güçlerini aktifleştirmesini bekler. Hasta zamanla nevrozun aslında kendine ne kadar zarar verdiğini görmeye başlar.