59- TERAPİ NASIL İYİLEŞTİRİR (14. Bölüm 3. Kısım), İYİLEŞMENİN BAŞLANGICI-Dirençler

Önceki bölümün özeti, 06:44Terapideki kişi bir durumun gerektirdiğinden/hak ettiğinden daha fazla tepki verdiği bir durum olduğunda, bunun altında yatan gerekliliği/iddiayı sadece BİLMESİ YETMEZ, özümsemesi, kavraması anlaması, duygusal bir yaşantı olarak HİSSETMELİDİR. (Yokuş çıkan kadın örneği)-Terapi haftalarca-aylarca-yıllarca ederken iyileşmeler bazen birden kırılım halinde olur. -Ama çoğu zaman genelde küçük küçük değişimler gözlenir. (Yani bir yıldır çok az çok az değişim varken -bir yabancı dil öğrenirken olduğu gibi, bir müzik aletini öğrenirken birden "haaa çözüyorum bu işi" dediğiniz günler olduğu gibi- birden iyileşme kırılımı olur, sonra yine bir sonraki kırılıma kadar küçük küçük değişimler olur.)İYİLEŞME-DEĞİŞMENİN ÖZETİ 1- Bir olaya fazla tepki verdiğini fark etme 2- Fazla tepkinin arkasındaki GURUR-NEFRET SİSTEMİ ya da karşılanmayan GEREKLİLİK/İDDİAyı bulma 3- Bunun kendisine nelere mal olduğunu fark etme (Hala o duyguları hatırlarken, yaşarken) 4- Tüm bunlar ile ilgili bir içsel muhasebe yapma, kendine merhamet etme, bundan sonrası için karar alma. Terapist duyguların mantıksız olsa bile hayatında geçerli kurallar olduğunu vurgular. Bütün bu aşamaları geçtikten sonra bile kişi beklentisini değiştirmektense ölmeyi yeğleme hisini yaşar. Eğer hastanın problemi duyguları hissedememek (sinirlenmenin, üzülmenin, bozulduğunun hissedilmemesi, ya da hissedilse bile karşı tarafa gösterilmemesi-yalıtma/isolation düzeneği) varsa bile, terapistle hassa duyguların olduğu kadarıyla ve ne şiddette gelirse gelsin, onlara izin vermenin iyi bir şey olduğunu konuşmalıdırlar. Böylece, ikisi de sırf "kafa mesaisi" ile duygusal katılımın farkına karşı uyanık olurlar. Bazı insanlar (Gökhan: bana göre insanların çoğu) birçok duyguyu yaşarken bazı tekil duygular yaşanmayabilir. (öfke, utanç, mutluluk, gurur, kendine üzülme vb.)İnsanlar böyle kavrayışların kıyısına geldiğini fark eder fark etmez, olayı unutma, değiştirme, kendinden nefret etme nöbeti geçirerek karşılık verebilirler. (Hasta örnekleri veriyor)Kendisine ait birçok çözümlemesi, birçok gözlemi, olduğunu ve kendisini iyi tanıdığını söyleyen kişiler yine de bunun şimdiye kadar hiçbir işe yaramadığını söylerler ama genelde sonradan anlaşılmaktadır ki, ya analizleri yüzeyseldir ya da karakterinin/gerçekliğin sadece bir bölümünü güzel kavramıştırn (Örneğin sadece karakterinin verici yönünü, mükemmeliyetçi-obsesif yönünü, bazı huylarını). Derin ve kuşatıcı bir bilinçillik olmuştur bu. Yazar hepimizin bu kavrayış ve kendini sadece bilmenin iyileştirici etkisini abarttığımızı düşündüğünü söylüyor. (Yani hasta yüzeyel değil kendini tümüyle tanımış olsa bile, hatta öncesinde de iyi bir terapiden geçmiş olabilir örneğin bunun etkisi bile tek başına sınırlıdır diyor.) Hiçkimse YENİDEN UYUMLAMA olmadan gurur nefret sisteminin farkına varamaz (özümseme içselleştirme). -Kendisi ile ilgili olarak beslediği kimi düşüncelerin hayali olduğunu fark etmeye başlar-Kendisine yönelttiği taleplerin belki de hiçbir insanın karşılayamayacağı kadar acımasız olduğunu görmeye başlar- Başkalarına yönelttiği iddialarının güçsüz temellere dayanmasından başka gerçekleştirilemez olup olmadığından şüphe etmeye başlar-Sahip olmadığı bazı niteliklerden aşırı gurur duyduğunu örneğin bu kadar gurur duyduğu bağımsızlığının gerçek içsel özgürlükten çok ZOLANMAYA YÖNELİK HASSASİYET olduğunu aslında bilinçdışı maskeleri barındırdığı için sandığı kadar dürüst olmadığını-Hakimiyetten gurur duymasına rağmen kendisine bile hakim olamadığını-Onu o kadar gururlu yapan insanlara yönelik sevgisinin büyük kısmının sevilmeye ya da hayran olunmaya duyduğu zorlantılı bir ihtiyaçtan kaynaklandığını görmeye başlar-Değerler kümesinin ve hedeflerinin geçerliliğini sorgulamaya başlar. (Belki kariyer ve aşk hayatında başarılı olmak hayatın asıl amacı değildir? gibi)Bu aşamalar sistemi zamanla gurur sistemini aşındırır. Ancak bu süreç yorucudur.