(64) 24. Söz/11, Sh 128 | 2.Dal/10 | Zehre, Katre ve Reşha'nın hakikat yolculuğunda genel özellikleri

İşte sen, ey dünyayı unutmayan ve maddiyâta tevaggul eden ve nefsi kesâfet peydâ eden arkadaş! Sen Zehre ol. Nasıl ki o Zehre çiçeği, ziyâ-yı şemsden inhilâl etmiş bir renk alıyor. Ve o bir renk içinde şemsin timsâlini karıştırıp, kendine ziynetli bir sûret giydiriyor. Zîrâ senin isti‘dâdın dahi ona benzer. Hem şu esbâba dalmış Eski Said gibi mektebli feylesof ise, kamere âşık olan Katre olsun ki, kamer, güneşten aldığı ziyâ zıllini ona verir. Ve onun gözbebeğine bir nûr verir. O da o nûr ile parlar. Fakat o Katre, o nûr ile yalnız kameri görür, güneşi göremez, belki îmânıyla görebilir. Hem şu her şeyi, doğrudan doğruya Cenâb-ı Hakk’dan bilir, esbâbı bir perde telakkî eder fakir adam, o da Reşha olsun. Öyle bir Reşha ki, kendi zâtında fakirdir. Hiçbir şeyi yok ki, ona dayanıp Zehre gibi kendine güvensin. Hiçbir rengi yok ki, onunla görünsün. Başka şeyleri de tanımıyor ki, ona teveccüh etsin. Hâlis bir safveti var ki, doğrudan doğruya güneşin timsâlini gözbebeğinde saklıyor.