7. การเจริญฌานสมาบัติ 8 พร้อมกันทุกกาย พิสดารกาย เข้าสู่อานตนนิพพาน และการพิจารณาปฏิจจสมุปบาทธรรม

ผู้บรรยาย: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล) สรุปหัวข้อการบูชาพระกรรมฐานและขอขมา: การน้อมระลึกถึงพระรัตนตรัย และขอขมาโทษที่ได้พลั้งพลาดด้วยกาย วาจา ใจการอธิษฐานจิตและบารมีธรรม: การน้อมนำจรณะ 15 และโพธิปักขิยธรรม 37 เพื่อประหารอวิชชาหลักการเจริญสมถภาวนาเบื้องต้น: การกำหนด "บริกรรมนิมิต" และ "บริกรรมภาวนา" ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ 7การดำเนินจิต "ดับหยาบไปหาละเอียด": การเข้าถึงดวงธรรม 5 ประการ และกายในกายตามลำดับการ "พิสดารกาย" และ "เจริญฌานสมาบัติ": การเจริญปฐมฌานถึงจตุตถฌานโดยอนุโลมและปฏิโลมพร้อมกันทุกกายการพิจารณาเบญจขันธ์และธาตุละเอียด: การรู้เห็นธาตุ น้ำ ดิน ไฟ ลม อากาศ และวิญญาณธาตุกลไกการทำงานของ "ใจ": การตั้งอยู่ของดวง "เห็น จำ คิด รู้" ซ้อนกันอยู่เป็นชั้น ๆการพิจารณา "ปฏิจจสมุปบาทธรรม": การเกิดดับของนามรูปด้วยอำนาจกิเลส ตัณหา อุปาทาน และกรรมการเข้าถึง "อายตนนิพพาน": การตกศูนย์ของธรรมกายหยาบ สู่ที่สถิตของพระนิพพานธาตุการเดินจงกรมตามแนววิชชาธรรมกาย: การเปลี่ยนอิริยาบถโดยไม่ละความเพียร และข้อแตกต่างจากแนวทางอื่นผู้บรรยายเริ่มต้นด้วยการนำกล่าวคำบูชาพระกรรมฐาน จากนั้นให้ตั้งจิตอธิษฐานน้อมนำบุญบารมีที่สั่งสมมาแต่อดีต พร้อมขอให้ "จรณะ 15" (เช่น ศีล อินทรีย์สังวร หิริโอตตัปปะ ฌาน 4) และ "โพธิปักขิยธรรม ทั้ง 37 ประการ" บังเกิดขึ้นเพื่อ "ประหาร อวิชชา กิเลส ตัณหา อุปาทาน เหตุแห่งทุกข์ทั้งหลายให้หมดสิ้นไป ได้ถึงมรรค ผล นิพพาน"ในภาคปฏิบัติ ให้เหลือบดวงตาหมุนกลับนิด ๆ เพื่อนำ "ความเห็นด้วยใจ ความจำ ความคิด ความรู้ หยุดเป็นจุดเดียวกัน" ลงไป ณ "ศูนย์กลางกายฐานที่ 7" (เหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ) อันเป็นที่ตั้งกำเนิดธาตุธรรมเดิม โดยใช้ "บริกรรมนิมิต" นึกเห็นจุดเล็กใสกลางดวงใส ควบคู่กับ "บริกรรมภาวนา" ท่องว่า "สัมมาอะระหัง" เมื่อใจหยุดนิ่งถูกส่วน จะเข้าถึง "ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย" และขยายสู่ ดวงศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ ตามหลัก "ดับหยาบไปหาละเอียด"สำหรับผู้ที่เข้าถึง "ธรรมกายอรหัตในอรหัต" ผู้บรรยายให้ทำวิชชา "พิสดารกาย สุดกายหยาบ กายละเอียด" ให้ใสบริสุทธิ์ และเจริญฌานสมาบัติพร้อมกันทุกกายโดยอนุโลมและปฏิโลม เริ่มจาก:ปฐมฌาน: ประกอบด้วย "วิตก วิจาร ปีติ สุข เอกัคคตา" (ใจของกายมนุษย์ละเอียด)ทุติยฌาน: ละวิตกวิจารได้ เหลือ "ปีติ สุข เอกัคคตา" (ใจของกายทิพย์)ตติยฌาน: ละปีติได้ เหลือ "สุข และเอกัคคตา" (ใจของกายรูปพรหม)จตุตถฌาน: ละสุขได้ เหลือ "อุเบกขา และเอกัคคตา" (ใจของกายอรูปพรหม)กระบวนการนี้เป็นการชำระธาตุธรรม "เห็น จำ คิด รู้" ให้บริสุทธิ์ผ่องใสจากกิเลสนิวรณ์ เพื่อเตรียมพิจารณาสภาวธรรมเมื่อใจบริสุทธิ์ ให้พิจารณา "เบญจขันธ์" ณ ภายใน จะเห็นธาตุละเอียดของรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ขนาดเท่าเมล็ดโพธิ์เมล็ดไทร ศูนย์กลางกายประกอบด้วยธาตุน้ำ ดิน ไฟ ลม อากาศธาตุ และวิญญาณธาตุ ส่วน นามขันธ์ 4 ขยายส่วนหยาบออกเป็น "ดวงเห็น ดวงจำ ดวงคิด ดวงรู้ ที่เรารวมเรียกว่า ใจ" ตั้งซ้อนกันเป็นชั้น ๆดวงธรรมเหล่านี้เป็นที่ตั้งของ "กุสลา ธมฺมา" (ฝ่ายบุญ), "อกุสลา ธมฺมา" (ฝ่ายบาป), และ "อพฺยากตา ธมฺมา" (เป็นกลาง) สัตว์โลกต้องเวียนว่ายตายเกิดด้วยสาย "ปฏิจจสมุปบาทธรรม" คือ "อวิชชาเป็นปัจจัยเกิดสังขาร สังขารเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณ วิญญาณเป็นปัจจัยเกิดนามรูป... จนเกิดภพเกิดชาติ" เมื่ออายตนะมากระทบและใจเกิดตัณหาราคะ "ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย และเห็น จำ คิด รู้ ดวงเดิมตกศูนย์" ปรุงเป็นดวงใหม่ที่ขุ่นมัว นำไปสู่ "ทุคติภพ" การเวียนว่ายตายเกิดจึงเป็นการที่นามรูป "ดับแล้วก็เกิด ดับแล้วก็เกิด" ไม่สิ้นสุดเมื่อผู้ปฏิบัติดำเนินจิตดับหยาบไปหาละเอียดจนถึงที่สุด "ธรรมกายที่หยาบจะตกศูนย์ ที่สุดละเอียดจะไปปรากฏในอายตนะ คือที่สถิตอยู่ของพระนิพพานธาตุ คือธรรมกายตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า"ในช่วงท้าย ผู้บรรยายได้อธิบายหลัก "การเดินจงกรม" ว่ามีมาแต่ครั้งพุทธกาล โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ "เปลี่ยนอิริยาบถโดยไม่ละความเพียร" เพื่อพักผ่อนกายแต่ยังคงสมาธิไว้ ในสายวิชชาธรรมกาย การเดินจงกรม ผู้ปฏิบัติจะ "หลับเปลือกตาชั่วแอก" (มองทอดสายตาพอประมาณ) และภาวนา "สัมมาอะระหัง ไว้กลางของกลางดวง" ซึ่งเมื่อใจสงบ ก็สามารถเข้าถึงสมาธิและพิสดารกายได้เช่นเดียวกับการนั่งท่านได้เปรียบเทียบแนวทางปฏิบัติว่า ในสาย "ยุบหนอ พองหนอ" จะพิจารณารูปนามที่เท้า (เท้ากระทบพื้นคือรูปธรรม ความรู้คือนามธรรม) อย่างช้า ๆ แต่ในแนวทางวิชชาธรรมกาย จะ "รวมเลยหมดทั่วทุกกายสุดกายหยาบกายละเอียด... ดับหยาบไปหาละเอียดเรื่อยไป" เพื่อให้เห็นความดับและเกิดของนามรูปจากศูนย์กลางกาย และเมื่อถึงธรรมกายแล้ว สภาวะนั้นจะพ้นจากขันธ์ 5 เพราะ "ขันธ์ 5 จึงไม่ใช่ตถาคต ตถาคตคือธรรมกาย" อันเป็นความบริสุทธิ์อย่างแท้จริงLuangpusodh.com