7. ภูมิวิปัสสนาและความสำคัญของนิมิต: การทำนิโรธดับสมุทัย สู่การเข้าถึงอัตตลักษณะแห่งพระนิพพาน

ผู้บรรยาย: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)เนื้อหาของไฟล์นี้มีความลึกซึ้งอย่างยิ่ง โดยมุ่งเน้นการยืนยันว่าหลักปฏิบัติวิชชาธรรมกาย โดยเฉพาะการใช้ "นิมิต" และเป้าหมายเพื่อเข้าถึง "อัตตลักษณะ" (พระนิพพาน) นั้น ตรงตามพระพุทธดำรัสทุกประการ พร้อมทั้งขยายความถึงการชำระธาตุธรรม และการทำนิโรธ ดับสมุทัยสรุปหัวข้อการบรรยายเป้าหมายแห่งการบวชและไตรสิกขา: การทำพระนิพพานให้แจ้งเพื่อกำจัดอาสวะและอนุสัยธรรมอันเป็นอารมณ์ของสมถะ: สมถภูมิ 40 ประการ และสติปัฏฐาน 4ภูมิของวิปัสสนา: ขันธ์ 5, อายตนะ 12, ธาตุ 18, อินทรีย์ 22, อริยสัจ 4, และปฏิจจสมุปบาท 12พระพุทธดำรัสยืนยันความสำคัญของ "นิมิต": การถือเอานิมิตแห่งสมาธิจิตและวิปัสสนาจิตเป็นบาทฐานแห่งสัมมาทิฏฐิการทำ "นิโรธ ดับสมุทัย" ด้วยธรรมกาย: การประหารอกุศลจิตในภพ 3 และการขยายสุดหยาบสุดละเอียดอานุภาพของการอาราธนา "พระนิพพานธาตุ": การชำระธาตุธรรมเห็นจำคิดรู้ เพื่อบำบัดทุกข์บำรุงสุขข้อวินิจฉัยเปรียบเทียบ "อนัตตลักษณะ" และ "อัตตลักษณะ": เป้าหมายเพื่อละสังขารธรรม สู่บรมสุขที่เที่ยงแท้เนื้อความย่ออย่างละเอียดไฟล์บรรยายธรรมนี้ มุ่งเน้นการชี้แจงและยืนยันว่า "หลักสมถวิปัสสนากัมมัฏฐาน" ตามแนวทางวิชชาธรรมกายนั้น มีความถูกต้องและสอดคล้องกับร่องรอยของพระพุทธศาสนาทุกประการ ผู้บรรยายเริ่มต้นด้วยการทบทวนอุดมการณ์ของนักบวชที่ต้องเปล่งวาจาว่า "สัพพะทุกขะนิสสะระณะ นิพพานะสัจฉิกะระณัตถายะ" (เพื่อสลัดตนออกจากทุกข์ทั้งปวง และเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง) ซึ่งต้องอาศัยการปฏิบัติ อธิศีลสิกขา อธิจิตสิกขา และอธิปัญญาสิกขา เพื่อกำจัดกิเลสที่หมักดองเป็น "อาสวะ" และที่ตกตะกอนนอนเนืองเป็น "อนุสัย" ให้สิ้นไปผู้บรรยายได้จำแนก ธรรมอันเป็นอารมณ์ของสมถะ ว่ามี 40 ประการตามคัมภีร์วิสุทธิมรรค (เช่น กสิณ 10, อนุสสติ 10) และจำแนก ภูมิของวิปัสสนา ว่าประกอบด้วย ขันธ์ 5, อายตนะ 12, ธาตุ 18, อินทรีย์ 22, อริยสัจ 4, และปฏิจจสมุปบาท 12 การปฏิบัติวิปัสสนาตามแนววิชชาธรรมกาย คือการเข้าไปพิจารณา "ธาตุละเอียดที่ซ้อนกันอยู่เป็นชั้น ๆ" เริ่มตั้งแต่ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย จนถึงนามขันธ์ 4 คือ "ดวงเห็น ดวงจำ ดวงคิด ดวงรู้" ณ ศูนย์กลางกาย เมื่อธาตุธรรมเหล่านี้บริสุทธิ์หยุดนิ่ง "ทิพพจักษุ ทิพพโสต ก็เกิด"ประเด็นที่สำคัญที่สุดประการหนึ่งคือ เรื่องของ "นิมิต" ผู้บรรยายได้ยกพระพุทธดำรัสที่สอนพระอนุรุทธะว่า "ตัง โข ปนะ เต อนุรุทธะ นิมิตตัง ปฏิวิชฌิตัพพัง" (พวกเธอต้องแทงตลอดนิมิตนั้นแล) พร้อมทั้งยกพระสูตรมายืนยันอย่างหนักแน่นว่า หากผู้ปฏิบัติ "ไม่เป็นผู้โดดเดี่ยว ยินดียิ่งในความสงัดเงียบแล้ว จักถือเอานิมิตแห่งสมาธิจิตและวิปัสสนาจิตได้นั้น ข้อนี้ก็ไม่เป็นฐานะที่มีได้" และหากไม่ถือเอานิมิต ก็ไม่อาจยัง "สัมมาทิฏฐิแห่งวิปัสสนาให้บริบูรณ์" ได้เลย การเจริญภาวนาจึงต้องอาศัย "สังขารนิมิต" เป็นเครื่องพิจารณาตามสายปฏิจจสมุปบาท ณ ภายในในระดับสภาวธรรมขั้นสูง เมื่อผู้ปฏิบัติเข้าถึง "ธรรมกาย" จะต้องทำการ "พิสดารกาย สุดกายหยาบกายละเอียด" เพื่อทำ "นิโรธ ดับสมุทัย" ซึ่งผู้บรรยายอธิบายศัพท์เฉพาะว่า มิใช่การเข้านิโรธสมาบัติ แต่หมายถึงการ "ประหารอกุศลจิตของกายในภพ 3 ที่เราเคยปฏิบัติมาแล้ว ตกตะกอนนอนเนืองหรือหมักหมมอยู่ในจิตสันดานเป็นอาสวะ เป็นอนุสัย" และหากเข้าถึงพระนิพพาน แล้วกระทำการ "อาราธนาพระนิพพานธาตุ ทับทวีขึ้นมาที่ศูนย์กลางท่าน... นอกจากช่วยชำระธาตุธรรมเห็นจำคิดรู้ของท่านให้ใสบริสุทธิ์ เป็นการช่วยให้อายุยืน สุขภาพกาย สุขภาพจิตดีแล้ว ยังช่วยสังคม... และประเทศชาติได้"ผู้บรรยายยังได้ปกป้องหลักปริยัติและสร้างสัมมาทิฏฐิเรื่องเป้าหมายสูงสุด โดยยกคำสอนของพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำที่ว่า การปฏิบัติธรรมทั้งหมดก็เพื่อละสังขารธรรมที่มีสามัญญลักษณะคือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา เพื่อ "เข้าถึง รู้เห็นและเป็น... ธรรมชาติที่ไม่ต้องเกิดแก่เจ็บตาย เป็นธรรมที่เที่ยง เป็นสุข และมีประโยชน์สูงสุดยิ่ง... เป็นอัตตา" ทรงอธิบายว่าการที่พระพุทธเจ้าตรัส "อนัตตลักขณสูตร" นั้น ก็เพื่อแสดงเปรียบเทียบให้เห็นชัดเจนระหว่าง อัตตลักษณะ และ อนัตตลักษณะ นั่นเองท้ายที่สุด ผู้บรรยายสรุปว่า การจะทำลาย "สังโยชน์" (กิเลสเครื่องร้อยรัด) ให้ขาดสะบั้นเป็นสมุจเฉทปหานได้นั้น จะต้องอาศัย "สัมมาสมาธิแห่งมรรคและผลให้บริบูรณ์" ซึ่งหมายถึงสมาธิตั้งแต่ "ปฐมฌานขึ้นไปจนถึงจตุตถฌาน" สัมปยุตด้วยมัคคจิตมัคคญาณ การที่หลวงพ่อวัดปากน้ำสอนให้ใช้ "อาโลกสัญญา" (เพ่งความสว่าง/ดวงใส), บริกรรม "สัมมาอะระหัง" (พุทธานุสสติ), และสังเกตลมหายใจ (อานาปานสติ) ตรงศูนย์กลางกายนั้น จึงมีอานุภาพสูงสุดที่ทำให้สมาธิตั้งมั่นถึงขั้นฌานจิต และถูกต้องตามพระพุทธดำรัสอย่างสมบูรณ์ไร้ข้อกังขาสามารถศึกษาเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์หลัก: Luangpusodh.com