9. การดำเนินจิตดับหยาบไปหาละเอียด การพิจารณาอตีตังสญาณ และการเข้าสู่อายตนนิพพาน

ผู้บรรยาย: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)สรุปหัวข้อทั้งหมดการเตรียมตัวและหลักการเจริญภาวนาเบื้องต้น: การวางอิริยาบถ และการกำหนด "สัมมาอะระหัง" ณ ศูนย์กลางกายหลักการดำเนินจิต "ดับหยาบไปหาละเอียด": การพิจารณาดวงธรรม (ศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ) และกายภายในการอุบัติและสัดส่วนของ "ธรรมกาย": ลำดับธรรมกายโคตรภูถึงธรรมกายอรหัตการเข้าถึง "อายตนนิพพาน": การปล่อยวางเบญจขันธ์ (วิกขัมภนวิมุตติ) และการรู้เห็น "พระนิพพานธาตุ"การทำวิชชา "สะสางธาตุธรรม": การซ้อนธรรมกายเข้าสู่พระนิพพานธาตุเพื่อชำระความบริสุทธิ์การอาราธนาบารมีธรรมเข้าสู่ทวารทั้ง 6: การน้อมนำคุณพระรัตนตรัย บิดามารดา และครูอาจารย์สู่ศูนย์กลางกายการรู้เห็น "สายกำเนิดธาตุธรรมเดิม": การดำเนินจิตสู่กลางอากาศธาตุและวิญญาณธาตุการเจริญ "อนาคตังสญาณ" และ "มรณสติ": การพิจารณาอัตภาพในอนาคตทีละช่วงชีวิตจนถึงวันตายการพิจารณาสภาวธรรมแห่ง "ไตรลักษณ์": การเห็นแจ้งใน อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา และ อริยสัจ 4ไฟล์บรรยายธรรมนี้ มุ่งเน้นการสอนภาคปฏิบัติของวิชชาธรรมกาย ตั้งแต่การตั้งฐานสมาธิเบื้องต้น ไปจนถึงการเจริญวิปัสสนาขั้นสูงเพื่อเห็นความเกิดดับของสังขาร  ดังนี้:ผู้บรรยายเริ่มต้นด้วยการแนะนำท่าทางการนั่งให้ผ่อนคลาย หลับตาเบา ๆ และ "เหลือบดวงตากลับนิด ๆ" พร้อมกำหนดจุดเล็กใสที่ศูนย์กลางกาย (เหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ) และบริกรรม "สัมมาอะระหัง" เมื่อใจสงบหยุดนิ่งกลางดวงใส ผู้ปฏิบัติต้องใช้หลัก "ดับหยาบไปหาละเอียด" ผ่านดวงธรรมต่าง ๆ คือ "ดวงศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ" โดยละทิ้งอุปาทานใน "เบญจขันธ์" ของกายเดิม เพื่อไปอาศัยกายในกายที่บริสุทธิ์กว่าการดำเนินจิตจะเข้าสู่กายที่ละเอียดขึ้นตามลำดับ จากกายมนุษย์ละเอียด สู่กายทิพย์ (โตเป็น 2 เท่าของกายมนุษย์), กายรูปพรหม (โตเป็น 2 เท่าของกายทิพย์), และกายอรูปพรหม (โตเป็น 2 เท่าของกายพรหม) จนกระทั่งสุดละเอียดจะปรากฏ "ธรรมกาย" ที่มีลักษณะเกตุดอกบัวตูม ธรรมกายนี้มีสัดส่วนใหญ่ขึ้นตามความบริสุทธิ์ ตั้งแต่ ธรรมกายโคตรภู (หน้าตัก 4 วาครึ่ง), พระโสดาบัน (5 วา), พระสกทาคามี (10 วา), พระอนาคามี (15 วา), ไปจนถึงธรรมกายพระอรหัต (20 วาขึ้นไป)เมื่อใจปล่อยวางอุปาทานในเบญจขันธ์และฌานสมาบัติได้ชั่วคราว (เป็น "วิกขัมภนวิมุตติ") ธรรมกายที่หยาบจะ "ตกสูญ ว่างหายไป ธรรมกายที่สุดละเอียดจะปรากฏในอายตนะ คือพระนิพพาน" ณ ที่นั้น ผู้ปฏิบัติจะรู้เห็นสภาวะของ "พระนิพพานธาตุ คือธรรมกายตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า ประทับอยู่บนรัตนบัลลังก์" แวดล้อมด้วยพระนิพพานธาตุของพระอรหันต์ขีณาสพ (ที่ดับขันธ์ด้วยอนุปาทิเสสนิพพานธาตุ) ประทับบนองค์ฌาน หากเป็นพระปัจเจกพุทธเจ้า จะประทับอยู่โดด ๆ ไม่มีพระอรหันต์สาวกแวดล้อมผู้บรรยายสอนให้ผู้ปฏิบัติทำวิชชาด้วยการอธิษฐานซ้อนธรรมกายของตน เข้าสู่ศูนย์กลางพระนิพพานธาตุของพระพุทธเจ้า แล้วอาราธนาพระนิพพานทับทวีขึ้นมาเพื่อ "สะสางธาตุธรรมให้บริสุทธิ์" ชำระล้างสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์ให้กลายเป็น "ธาตุล้วนธรรมล้วนของพระนิพพานธาตุ" พร้อมทั้งอาราธนาคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ คุณบิดามารดา ครูอาจารย์ มาบังเกิดในทวารทั้ง 6 (มโนทวาร จักขุทวาร ชิวหาทวาร ฯลฯ) ของกายทุกกาย การกระทำเช่นนี้ถือเป็นการ "ทำนิโรธ ดับสมุทัย อยู่ตลอดเวลา"ในภาควิปัสสนา ผู้บรรยายให้ผู้ปฏิบัตินำใจหยุดนิ่งที่ "กลางของกลางอากาศธาตุ กลางวิญญาณธาตุ" จนเห็น "สายกำเนิดธาตุธรรมเดิม เล็กเหมือนสายใยบัว" จากนั้นให้อธิษฐานเจริญ "อนาคตังสญาณ" ดูอัตภาพของตนเองไปในอนาคตทีละช่วงชีวิต (เช่น ช่วงละ 5 ปี) จนกระทั่งเห็นภาพของตนเองไปจนถึง "วันตาย"เมื่อเห็นอัตภาพนั้น ให้ยกนิมิตนั้นขึ้นพิจารณา "สภาวธรรม ว่าไม่สะอาด ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา" เห็นแจ้งในไตรลักษณ์ และตระหนักถึงอำนาจของ "ปุญญาภิสังขาร หรือ อปุญญาภิสังขาร" (กรรมดีกรรมชั่ว) ที่คอยให้ผลในแต่ละช่วงชีวิต การพิจารณาเช่นนี้เป็นการเจริญ "มรณสติ" เป็นปัจจุบันธรรม เพื่อให้เกิดปัญญาเห็นแจ้งใน "อริยสัจธรรม" กำหนดรู้ทั้ง ทุกข์ สมุทัย มรรค และ นิโรธ (สภาวะที่ทุกข์ดับเพราะเหตุดับ)ในท้ายที่สุดของการปฏิบัติ ผู้บรรยายได้นำแผ่เมตตาจิต ขอให้สรรพสัตว์พ้นเวรพ้นภัย และอุทิศส่วนกุศลแด่บิดามารดา ครูอาจารย์ ถวายเป็นพระราชกุศลแด่บูรพมหากษัตริย์ ตลอดจนอุทิศให้เทวดา พรหม อรูปพรหม และสัตว์ในทุคติภูมิ พร้อมอธิษฐานจิตให้ทุกชีวิตดำเนินตามแนวทางสัมมาทิฏฐิ พ้นไปจาก "ไตรวัฏฏะ คือ กิเลสวัฏฏะ กัมมวัฏฏะ วิปากวัฏฏะ มีมรรค ผล นิพพาน เป็นที่ไปในเบื้องหน้า" และจบลงด้วยการสวดบูชาพระรัตนตรัยอย่างสมบูรณ์สามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์หลัก: Luangpusodh.com