Aaah.... Dít is het leven!

Ik dacht jarenlang dat het leven iets was wat je moest bouwen. Dat je het juiste pad moest vinden. De juiste keuzes moest maken. Dat je eerst moest begrijpen hoe alles werkte. Maar eerlijk? Ik voelde me er niet echt levend bij. Dus… ging ik verder zoeken. Tot ik langzaam iets anders begon te ontdekken: ik hoef niets te vinden. Alleen me te laten vinden door het leven. Door te blijven. Bij alles. En juist nu, nu alles op zijn kop staat in mijn leven, besef ik: dat blijven we gewoon samen doen. En hoe bijzonder eigenlijk dat ik mijn werk ook niet eerst volledig hoef te begrijpen voordat ik het mag doen. Sterker nog: ik krijg mijn werk juist helderder in de interactie met andere mensen. Ik bedenk mijn werk niet. Ik ontvang het. Ik heb het onder andere over: waarom zoveel mensen uitgeput raken van hun eigen leven dragen hoe we voortdurend het stuur proberen over te nemen waarom protocollen intuïtie kunnen verdringen wat een verpleegkundige met een tweelingbaby mij liet zien waarom samen blijven iets totaal anders is dan jezelf fixen en hoe het misschien helemaal niet de bedoeling is dat we alles alleen uitzoeken. Wie weet is dit uiteindelijk waar Café De Opluchting over gaat. Niet het mysterie oplossen. Maar het samen durven leven.