ZIN - de LichtCast

Deze zin van mijn zusje snijdt nog steeds door mijn ziel. In deze podcast deel ik met je hoe er ineens zo'n ander leven mogelijk bleek. In haar geval helaas pas toen de omstandigheden, haar ziekte, haar geen keuze lieten. Het hoeft niet zo ver te komen. Maar ja, we rekenen ons altijd rijk. Ook dat is een moment van ... vloep ...                     weggaan. Als je samen wilt zitten, kan dat in mei op een unieke manier. www.astriddavidzon.com/verwondermaand 

In deze aflevering neem ik je mee naar een vrijdagmiddag in het Wilhelminapark. Een inval. Wat een goed idee. En toen was er zo'n                          vloepmoment. Wat het effect is van blijven? Geen idee.  Dat verhaal leef ik nog. Maar ik deel ook met je hoe ik 11 jaar geleden een enorm verschil merkte tussen weggaan ... en blijven.

Er zijn van die momenten… zo klein dat je ze bijna niet ziet. Een gevoel. Een spanning. Een fractie van een seconde. En nog voordat je het doorhebt: vloep… weg. In deze aflevering neem ik je mee naar precies dat moment. En waarom dat ene kleine punt een wereld van verschil maakt in hoe je leeft en kiest. In de maand mei zitten we 8 keer samen: www.astriddavidzon.com/verwondermaand  

Er zijn van die momenten waarop je voelt dat je strak staat. Je lichaam trekt samen. Je adem wordt hoog. Je blik wordt hard. Alsof er iets niet veilig is. En voordat je het doorhebt… ben je alweer aan het reageren, aanpassen, oplossen. In deze aflevering neem ik je mee in wat er gebeurt als je dat gaat zien. Niet in theorie, maar in het dagelijks leven: in een blik van je moeder in hoe je met je kinderen omgaat in hoe je jezelf soms verlaat voor de lieve vrede En hoe al die kleine momenten samen… een soort interne strijd kunnen worden. We kijken vaak naar de wereld en zien daar strijd. Maar wat als die strijd begint… van binnen? En wat gebeurt er als je daar niet meer van weggaat? Deze aflevering ontstond terwijl ik onderweg was naar mijn zusje, die ernstig ziek is. Een jaar geleden hadden we nauwelijks tijd voor elkaar. Nu zijn we samen. Intens. Verdrietig. Liefdevol. Vol. "Samen de tijd vol beleven" Dat is wat het nu is. Niet mooier maken. Niet oplossen. Maar blijven bij wat er is. Misschien herken je het. Dat je voelt dat je strak staat maar niet weet hoe je daar kunt blijven zonder in paniek iets te doen. Dit is precies waar mijn werk zit. Niet in fixen. Maar in samen kijken naar dat moment waarop je normaal weggaat. Meer weten of een keer samen zitten? Kijk op: https://astriddavidzon.com/verwondersessie

Deze aflevering gaat over een blauwe jurk. Een blik van mijn moeder. En een deel in mij dat gezien wil worden. En hoe ik daar… bleef. In deze aflevering neem ik je mee in: dat ene moment waarop ik niet meer meebewoog het verlangen om gezien te worden (en wat er gebeurt als je daar niet meer naar handelt) het bankje… waar alles ineens zachter werd en de woorden die ik sprak voor mijn vader Misschien herken je het. Dat je wacht op bevestiging. Dat je iets doet om gezien te worden. Of dat je jezelf een beetje kwijtraakt onderweg. En misschien voel je ook: dat er iets in jou is dat wil blijven. En dat ... hoef je niet alleen te doen. 

Ik liep door het Oosterpark. Middenin deze super roerige tijd en toen stond ik even stil om mezelf een schouderklopje te geven: "Wat ben jij eigenlijk een stoer wijf!"  Niet om wat ik voor elkaar krijg of doe maar omdst ik blijf.  Ik neem je even mee in een aantal van die momenten en gebeurtenissen die ik echt loeispannend vind en waarvan mijn omgeving zoiets heeft: waar ben jij in hemelsnaam mee bezig!    En toch valt me dan iets op. Luister maar. Herken jij dat jij ook vaak 'vloep' weg bent als het spannend wordt? In mei zitten we vaker samen om daarbij te blijven. https://www.astriddavidzon.com/verwondermaand

Gisteren zat ik met vier mensen in een verwondersessie. Vier verschillende verhalen, maar het ging allemaal om hetzelfde moment: waar ze normaal weggaan En wat er gebeurde toen we daar samen bleven, was eigenlijk heel simpel maar ook best verrassend.  In deze aflevering neem ik je mee in wat er gebeurt als je niet meer alleen hoeft te blijven.

Mensen zeggen vaak: "Het kwam ineens." Maar zo werkt het niet. Burn-out of ziekte ontstaat meestal niet door één groot moment maar door honderd kleine momenten waarop je iets voelt en er bij weggaat. In deze aflevering neem ik je mee in hoe dat werkt en waarom je lichaam je uiteindelijk stilzet.

Je voelt dat je werk niet meer klopt. Dus je wacht… tot er iets komt wat wél klopt Of je gaat juist doen: kiezen, bouwen, doorgaan. Maar beide hebben iets gemeen: je staat ernaast. In deze aflevering neem ik je mee in die twee bewegingen – wachten en doen – en waarom er pas iets verandert als je instapt in je eigen leven. 

Ik had geen geldstress. Maar wel dat gevoel: ik moet iets. En voor ik het wist maakte ik een keuze die niet klopte. £35.000 verder en vooral dit besef: ik ging weg precies op het moment dat het spannend werd In deze aflevering neem ik je mee in dat moment en wat het je kan kosten als je niet blijft.

Soms is er geen weg meer terug. Het gaat niet meer samen. En je gaat uit elkaar. Maar hoe je dat doet… maakt een wereld van verschil. In deze aflevering deel ik hoe blijven bij wat je voelt – in plaats van reageren vanuit pijn – alles kan veranderen. Niet de uitkomst maar wel de manier waarop.

We zeggen tegen onze kinderen: "doe wat bij je past" "als je maar gelukkig bent" Tot ze iets zeggen wat ons ongemakkelijk maakt. "Ik stop met school." "Ik weet niet wat mijn plan is." En dan wordt het interessant.  Je lijf gaat aan. En floep ....  voor je het weet ga je sturen, oplossen, overtuigen. Omdat je dat gevoel in je lijf niet kunt verdragen. In deze aflevering kijken we naar dat ene moment waar het kantelt en wat dat doet met de relatie tussen jou en je kind.

We zeggen allemaal dat we houden van authenticiteit. Van eerlijke mensen. Van echt zijn. Maar in de praktijk? Is het vaak verdomd lastig. In deze aflevering neem ik je mee in een heel simpel, pijnlijk herkenbaar moment: waarom wegfloepen zo automatisch gebeurt waarom "authentiek zijn" geen kwestie is van willen en waar het eigenlijk misgaat (in millimeters) Wil je een keer samen blijven? Kom dan eens zitten. Een uurtje, klein groepje. Online. www.astriddavidzon.com/verwondersessie

Je hoort me hier lopen. Moe. Vier dagen na het overlijden van mijn vader. Drie dagen terug kletter ik van de trap. Kermend onderaan met pijn. En binnen een seconde zit ik in mijn hoofd.  Zo snel gaan we weg van wat er is.    

Ik nam dit op na het douchen. Dit is wat er door me heen ging.    www.astriddavidzon.com

Haha… als je denkt dat ik alleen maar in Verwonderland woon, dan moet ik iets bekennen. Not. Dan zou ik denk ik verlicht zijn. En dat ben ik niet. Ik ben vooral opgelucht dat ik niet verlicht hoef te zijn om steeds weer terug te kunnen zakken in helderheid en ontspanning. — Veel mensen zeggen dat ze dat willen. En blijven zichzelf ondertussen vertellen dat ze eerst nog… Dat is Verkrampland. En dat is oké. Maar dan is Café De Opluchting (nog) niet jouw plek. En als je ergens voelt: "…ik ben hier een beetje klaar mee" Dan ben je welkom. Veel luisterplezier.

Het begon met dat gevoel van heimwee. En ik besloot het te volgen. No matter what. Dit is waar het op uitkomt. Niet bedacht. Niet gepland. Maar ontstaan. Door te blijven waar het ongemakkelijk werd. Steeds weer en weer en weer.  Als je dit luistert en iets in je herkent dan weet je genoeg. Café De Opluchting → www.astriddavidzon.com/de-opluchting

Je denkt dat je nog niet goed genoeg bent om te komen opdagen. En precies dat houdt je vast. www.astriddavidzon.com 

Wat ik verwoord is niet mijn unieke mening. Ik heb alleen woorden voor wat veel mensen allang zien. De meeste mensen raken in paniek wanneer ze merken dat het oude niet meer werkt. Omdat ze zo gewend zijn te vertrouwen op hun hoofd. Op strategie. Op kennis. En omdat ze ontzettend goed zijn in sturen en controleren. Wat er dan bovenkomt zijn allerlei angsten. En pas als je daarbij kunt blijven, ontdek je wat er wil ontstaan. En die beweging… die is zo eenvoudig, dat verzín je niet.  Het wordt tijd dat we ruimte maken voor wat er al is. Niet straks. Nu. Omdat jij al precies bent wat er nodig is voor wat er door jou heen wil bewegen. Als je er maar ruimte voor maakt. En dat .. hoef je niet alleen te doen.  www.astriddavidzon.com

Het coach- en hulpverleningsveld loopt vast. Niet door gebrek aan kennis of goede bedoelingen, maar omdat het gebouwd is op een idee dat niet klopt. Hierdoor wankelt het fundament.  In deze aflevering hoor je wat daaronder zichtbaar wordt. www.astriddavidzon.com  ps: Dit is niet het hele verhaal. In deel 3 van deze serie deel ik met je hoe het eruit ziet als je dit niet snapt en ziet gebeuren, maar het zelf ook echt gaat leven.   

Ik stapte uit het coachveld, omdat het voor mij niet meer klopte.  In deze aflevering vertel ik wat ik zie nu ik daar niet meer in meedraai. www.astriddavidzon.com  Deel 2 - De kanteling volgt hierna. 

Verkrampte mensen creëren verkrampte systemen. Systemen waarin het al snel gaat over: zo doen we het hier. Niet omdat mensen slechte intenties hebben. Maar omdat spanning de blik vernauwt. En toch… het kan anders. Niet door het systeem te veranderen. Maar door te zien wat er gebeurt op het moment dat het spannend wordt. Blijf je? Of ga je weg? Daar begint een wereld van verschil.  

Heimwee. En hoe we daar steeds van weggaan. En wat er gebeurt als je dat niet meer doet.

Je ziet het. Maar het beweegt niet. Je denkt dat je nog iets moet leren. Nog dieper moet voelen. Nog dichter bij jezelf moet komen. Maar dat is het niet. Er gebeurt iets op het moment dat het dichtbij komt. En daar ga je van weg. In deze audio neem ik je mee naar dat moment. www.astriddavidzon.com

Tien jaar geleden hoorde ik in mijn hoofd een zin die ik niet begreep: "Jij gaat healers healen." Ik moest er eerlijk gezegd weinig van hebben. Totdat het met de jaren helder werd wat daarmee bedoeld werd. Dus ja... de hint van destijds klopte bij nader inzien wel.  Alleen de taal en de invulling mochten nog helder worden. Je verzínt het niet!

In mijn werk zeg ik vaak: "Je hoeft niks te doen, alleen maar aanwezig zijn bij wat is." Dat klinkt heerlijk. Ontspannen. Opluchtend. Maar ... daar zit een nuance in. Want niks doen is niet achteroverleunen, uitstellen of vermijden. Tijd om eens uit te leggen aan de hand van een simpel voorbeeld wat ik écht bedoel.  Dit is een belangrijke aflevering, want we managen allemaal spanning, de hele dag door. In werk, relaties, gezondheid, ambitie, etc.  Ik neem je mee in: Wat spanning managen eigenlijk is. Waarom je comfortzone zelden comfortabel is. Hoe je zenuwstelsel onbewust je keuzes stuurt. Waarom ontkrampen precisiewerk is. Waarom je het niet alleen hoeft te doen. Niets doen is bij mij geen pleidooi voor passiviteit, maar een uitnodiging tot  belichaamde aanwezigheid.  

In deze aflevering neem ik je mee achter de schermen van mijn Zoom Zucht van Verlichting. Een paar dagen geleden schakelde ik nog mijn LinkedIn-netwerk in omdat ik geen woorden kon vinden voor wat ik doe. Niets voelde raak. Tot ik besefte: ik geef mijn autonomie weg. En toen gebeurde er iets onverwachts. Een liedje in de auto. Twee woorden die binnenkwamen: Trigger Colors en True Colors. En ineens vielen alle metaforen, beelden en concepten op hun plek. In deze aflevering hoor je: – waarom helderheid niet ontstaat door harder te denken – hoe je autonomie weggeeft zonder dat je het doorhebt – wat het verschil is tussen leven vanuit spanning en leven vanuit ontspanning – hoe dit doorwerkt in relaties, ouderschap, werk, geld en gezondheid De replay van de Zoom is te zien in het Caféetje Zuchtje van Verlichting. In Shine Space verdiepen we de thema's die zichtbaar worden wanneer de ruis zakt. Wat als je veel minder hoeft te doen en twijfelen  in je leven als je je systeem kunt ontkrampen. 

In deze aflevering neem ik je mee in een moment met mijn zoon in een platenzaak Over hoe het lichaam vaak al weet wat klopt, en hoe ons hoofd daar alsnog overheen gaat. Over waarom we zo vaak blijven dralen bij een 'poort' in ons leven. En over wat er gebeurt als je even niet ingrijpt, maar blijft bij wat spannend voelt.  

Ik dacht dat ik in overgave leefde. Maar eerlijk? Ik zat nog steeds te trekken en te duwen. Op het moment dat ik de deur opende naar iets wat ik eigenlijk niet wilde – "ik ga gewoon een baan zoeken" – ontspanden mijn handen. En precies toen viel er van alles binnen. Niet omdat ik het had bedacht. Niet omdat ik een goed plan had. Maar omdat ik even stopte met sturen. Dat is wat ik leer. Dat is wat ik leef. En dat is waar mijn werk over gaat: wennen aan hoe het voelt als de motor uitgaat en je ontdekt dat de boot toch beweegt.

Deze aflevering ontstond na een periode waarin ik merkte hoeveel spanning het nieuws, de wereld en informatie geven.  Ik vertel wat er gebeurt als je nergens kunt landen met je ongeloof en afschuw. Hoe belangrijk het is om niet alleen te kijken naar wat er gebeurt in de wereld om je heen, maar ook in je eigen binnenwereld.  Helaas heb ik zelf ervaren hoe spanning die geen ruimte krijgt een relatie kan opblazen. 

Deze aflevering ontstond na een soort innerlijke tsunami. Geen uitgewerkt verhaal, meer een hardop denken.  Over hoe spanning in ons zenuwstelsel samenhangt met de manier waarop we systemen bouwen. Over waarom 'reguleren' vaak meer knelt dan lucht geeft. En over hoe niet-weten soms verrassend vrij kan voelen. Als je herkent dat er iets schuurt in hoe we leven en werken, zonder dat je er meteen woorden voor hebt, luister gerust.

Je kunt alles begrijpen, analyseren en doorzien. En toch blijven rennen, zoeken en in rondjes blijven draaien. Sommige dingen laten zich niet oplossen. Ze willen niet begrepen worden. Ze willen gevoeld worden. Dat vraagt aanwezigheid. Niet nog meer antwoorden.  Zoek je een plek om te landen of te ontkrampen?  www.astriddavidzon.com

We zijn heel goed geworden in het begrijpen van onszelf. In uitleggen wat we voelen. In labels plakken op onze onrust, onze angst, ons verlangen. Maar wat als al dat ondertitelen ons juist weghaalt bij het leven zelf? In deze aflevering deel ik hoe we vaak denken dat we sterker moeten worden of ergens anders denken te moeten zijn, terwijl ons lijf eigenlijk wil landen. En hoe 'snappen' soms een manier is om niet echt te voelen.

Het voelt als falen als je het tempo niet meer bijhoudt. Als je leegloopt en merkt: ik trek dit niet meer. Maar wat als dat niet klopt? Dat het niets is om je voor te schamen of schuldig over te voelen? Wat als er eigenlijk niks mis gaat? Wat als hier een opgeblazen leven leegloopt? En wat als dit geen opbranden of instorten is, maar landen?  Minder opgeblazen en hoog. Voetjes op de grond. Meer hier. Echter.  Midden in het leven. 

In deze aflevering gaat het over dat vage, knagende gevoel dat veel mensen kennen, maar zelden serieus nemen. Niet heftig genoeg voor hulp. Niet duidelijk genoeg om woorden aan te geven. En juist daardoor vaak weggeduwd met: "Ach ja, zo is het leven, ik mag niet klagen."  Ik zoom in op dat stille, onbenoemde lijden dat maakt dat je meedoet, maar niet echt binnen bent. Over de droogte die geen naam mag hebben. En waarom woorden soms lucht geven, maar echte ontluchting pas gebeurt in aanwezigheid. Een plek om te herkennen dat je niet gek bent: je verzint het niet.

In deze aflevering gaat het over iets eenvoudigs dat we vaak vergeten: jezelf echt de ruimte geven als het even niet gaat. Niet alvast plannen hoe het straks weer beter moet. Niet herstellen als project. Gewoon even zijn met hoe het nu is. Over de moeheid die ontstaat als alles een taak wordt en hoe zeldzaam het eigenlijk is om niets te hoeven fixen. En soms is het fijn als dat niet alleen in jezelf hoeft te landen. Mocht je voelen dat je hier graag even bij stil wilt staan: je vindt me via astriddavidzon.com

Je leven ziet er prima uit. Je doet je best. En toch kan die vraag ineens opkomen: is dit nou mijn leven? Over dat knagende gevoel, over leven als project, en over wat we soms over het hoofd zien terwijl we altijd maar druk bezig zijn met groter, beter, verder.