ZIN - de LichtCast

We willen gezien worden. Maar vaak kijken we helemaal niet echt. Niet naar onszelf. En niet naar de ander. *]:pointer-events-auto R6Vx5W_threadScrollVars scroll-mb-[calc(var(--scroll-root-safe-area-inset-bottom,0px)+var(--thread-response-height))] scroll-mt-[calc(var(--header-height)+min(200px,max(70px,20svh)))]" dir="auto" data-turn-id= "request-6a94894a-2ecc-83eb-beba-dbb1292287b8-9" data-turn-id-container= "request-6a94894a-2ecc-83eb-beba-dbb1292287b8-9" data-testid= "conversation-turn-24" data-turn="assistant"> We willen gezien worden, maar we kijken niet altijd echt. Niet naar onszelf en niet naar de ander. We vullen in, verklaren, helpen, verbeteren en weten soms razendsnel wat er aan de hand is. In deze opname hoor je wat er gebeurt als we stoppen met elkaar heel te maken en elkaar werkelijk heel laten.   Mijn boeken Kijkoperatie I en II kun je gratis downloaden via www.astriddavidzon.com/kijkoperatie   _:empty]:hidden">      

De afgelopen tijd bleef één vraag bij me hangen: wat kunnen we niet meer zien zodra we denken dat we weten wat er moet gebeuren? Van gevangen naar ontvangen gaat over wat er gebeurt wanneer onze waarneming een opdracht krijgt. En over wat er mogelijk wordt wanneer onze blik vrijer wordt.  Wat kunnen we niet meer zien zodra we denken te weten wat er moet gebeuren? Over wat er gebeurt wanneer onze blik vernauwt zodra we denken te weten wat er moet gebeuren. Over kennis, zekerheid, niet-weten en de ruimte die ontstaat wanneer we vrijer kunnen kijken.  Dit stuk heb ik ook als pdf, je vindt het hier: https://astriddavidzon.com/van-gevangen-naar-ontvangen  

Wat gebeurt er als iets belangrijk voor je is? Als je wilt dat iemand je begrijpt, als je hoopt dat iets eindelijk gaat landen, als je voelt dat er veel op het spel staat? Dan is de verleiding groot om harder te trekken, uit te leggen, te bewijzen, te sturen. In deze aflevering vertel ik hoe juist het stoppen daarmee ruimte gaf aan Van gevangen naar ontvangen.    www.astriddavidzon.com 

We zeggen vaak best makkelijk dat we openstaan voor andere perspectieven. Tot iemand iets zegt waardoor ons eigen verhaal begint te wiebelen. Wat gebeurt er met je blik zodra er iets op het spel staat? Kun je dan nog blijven kijken, of gaat de ophaalbrug omhoog en wordt wat jij ziet onmiddellijk de werkelijkheid? Deze vierde Kijkoperatie in het Wild gaat over ontvangen wanneer het spannend wordt. Niet over nooit meer verdedigen, vasthouden of oplossen, maar over dat kleine moment waarop je misschien kunt denken: wacht eens even... weet ik dit eigenlijk wel? Mijn boeken Kijkoperatie I en II zijn gratis te lezen en te delen via www.astriddavidzon.com/kijkoperatie

We zeggen zo makkelijk dat we openstaan voor het leven. Maar meestal bedoelen we: zolang het een beetje komt zoals wij het graag zouden willen. Wat gebeurt er wanneer iets verschijnt dat niet door onze persoonlijke ballotagecommisie komt? Kun je het dan nog ontvangen zonder het meteen weg te duwen, te verklaren of bekend te maken?  Mijn boeken Kijkoperatie I en II zijn gratis te lezen en te delen via www.astriddavidzon.com/kijkoperatie 

Je kunt heel goed weten dat je niets hoeft te bewijzen. En ondertussen toch nog hopen dat de toekomst straks laat zien dat je gelijk had. In deze tweede Kijkoperatie in real life begint iets anders te landen: je bent er al. En de wind? Die hoef je niet zelf te maken.

We weten niet wat de toekomst brengt. En boy, vinden we dat lastig. Dus proberen we haar op allerlei manieren alvast vorm te geven, veilig te stellen en te controleren. Op de meest bizarre of, laat ik zeggen, creatieve manieren. Maar wat als je daardoor juist mist waar je zo enorm naar verlangt? Het leven zelf. Voor de Kijkoperatie Luisterboeken verwijs ik je naar https://astriddavidzon.com/kijkoperatie-luisterboeken/  

Kijkoperatie II is af. En terwijl ik nadacht over hoe ik dat eigenlijk de wereld in wilde brengen, realiseerde ik me opnieuw dat het mij helemaal niet om twee boeken gaat. Het gaat om hoe we leven. Om hoe vanzelfsprekend we zijn gaan vinden dat we alles zelf moeten dragen, regelen, oplossen, bewaken en tot een goed einde brengen. Ons werk. Onze kinderen. Onze gezondheid. Onze relaties. Onszelf. En uiteindelijk zelfs de wereld. Maar wat als we niet overal de golf hoeven te maken? Wat als het leven al beweegt? In deze aflevering praat ik daarover. Over mijn moeder die de buurvrouw niet om een klein beetje hulp durft te vragen. Over iemand die haar broer liever niet te veel nodig heeft. Over de eenzaamheid die kan ontstaan wanneer we allemaal proberen zo zelfstandig mogelijk te zijn. Over David Attenborough, de oceaan, ontvangen, vertrouwen en de vraag of het leven veel mooier, makkelijker en menselijker is dan wij normaal zijn gaan vinden. En ja, ook over Kijkoperatie I en II. Maar vooral over wat daaronder ligt: je hoeft het leven niet alleen te dragen. Kijkoperatie I en II zijn vrij te lezen en vrij te delen. www.astriddavidzon.com/kijkoperatie

Kijkoperatie II is af en precies toen ik dacht dat ik inmiddels wel wist wat ik had geschreven, zag ik ineens iets wat ik nog niet eerder zo scherp had gezien. Kijkoperatie I noemde ik mijn liefdesbrief aan het leven. In deze aflevering vertel ik je wat me opviel toen ik de pen eigenlijk al had neergelegd. Kijkoperatie II is óók vrij te lezen en vrij te delen. → Lees en download Kijkoperatie II: www.astriddavidzon.com/kijkoperatie-2

Een week geleden dacht ik nog dat ik Kijkoperatie I aan het uitbreiden was. En nu ligt daar gewoon Kijkoperatie II. In deze aflevering vertel ik wat er in die bizarre week gebeurde en waarom ik voel dat het onderzoek vanaf hier juist samen verder mag.  Het boek is af. Het onderzoek niet. 

Afgelopen maandag besloot ik Kijkoperatie II juist even níét tot mijn volgende project te maken. Een gesprek met mijn ex bleef hangen: volgens hem zou ik met mijn boek in een halfdonkere kamer gaan zitten wachten tot mensen me vinden, terwijl hij de golf zelf zou maken. Ik zei: volgens mij wacht ik tot ik een golf zie en surf ik hem dan. Deze aflevering is het realtime verslag van wat er daarna gebeurde: een LinkedIn-post die niet wilde, een complete nieuwe ordening die ineens openklapte, vijftien actiepunten waar ik dolblij van werd en de ontdekking dat je zelfs iets wat je ontvangt binnen drie seconden alweer tot project kunt maken. Over wachten, ontvangen, keihard bewegen als er werkelijk iets beweegt, en waarom dat iets totaal anders is dan niks doen.

Ik dacht dat Kijkoperatie af was. Toen kwam er zaterdag één klein golfje voorbij. Inmiddels zijn we tien hoofdstukken, een paar totaal onverwachte ontdekkingen en meerdere PS'en verder. In deze podcast hoor je bijna realtime wat er gebeurt als je niet probeert de golf te maken, maar surft op wat zich aandient. Inclusief het moment waarop ik mezelf ineens betrap en denk: ho eens even… Misschien is dit wel Kijkoperatie in realtime.  

Kijkoperatie was gelanceerd. Zooo... klaar! dacht ik. Nog geen 36 uur later lag ik op zaterdagochtend in bed en begon er alweer iets door mijn zorgvuldig geplaatste punt heen te groeien. Over mensen met prachtige ideeën die zichzelf uitputten om ze werkelijkheid te maken. Over The Hard Way. Over onze merkwaardige neiging om uit de rivier van het leven te klauteren en vervolgens bloedserieus aan een heldenreis te beginnen. En over dat ene woord dat ineens een totaal andere betekenis kreeg: samenleving. Met wie leven we eigenlijk samen? Aan het einde zit nog een PS. Luister die vooral. Daar gebeurt ongeveer live iets waardoor ik inmiddels alweer aan een nieuw stuk van het boek schrijf. Wordt vervolgd. 

Hoe kan het dat we midden in het leven staan en toch het gevoel hebben dat het echte leven ergens anders op ons wacht? In deze aflevering vertel ik aan de hand van een aantal ingrijpende gebeurtenissen wat ik de afgelopen jaren steeds helderder ben gaan zien. Over ons verlangen naar rust, vrijheid en een ander leven. Over blijven wachten tot het werk af is, de agenda leger wordt of er eindelijk minder op onze schouders ligt. En over het kleine, bijna onzichtbare moment waarop we ongemerkt uit het leven glippen. Deze aflevering hoort bij mijn boek, dat op 6 augustus 2026 verschijnt: Kijkoperatie, verslag van acht jaar verder durven kijken Je kunt het boek gratis lezen en downloaden via de link hieronder. www.astriddavidzon.com/kijkoperatie Wil je niet alleen lezen waar mijn werk over gaat, maar het ook ervaren? Regelmatig organiseer ik een Kijkoperatie Live via Zoom. Meer via mijn website onder De Opluchting.

Wat acht jaar een project leek, bleek een onderzoek. En geloof me, dat is een wereld van verschil.   Wat drie dermatologen, een plekje op mijn neus en mijn woede op ChatGPT hiermee te maken hebben?  Luister maar.    Wil je tussendoor op de hoogte blijven terwijl alles rondom mijn onderzoek komende tijd de wereld ingaat? Dan ben je van harte welkom in De Opluchting via Telegram: https://t.me/opluchting

Regelmatig denk ik:  Ja hoor, nu heb ik het. En dan blijkt het leven nog helemaal niet uitgesproken. Dit keer gebeurde me dit ook weer. Alleen had ik nu echt het idee dat ik al wel klaar was om twee podcasts te publiceren. Helaas. Ik heb ze weer offline gehaald.  In deze aflevering vertel ik waarom ik dat deed en wat er vanaf nu verandert in deze podcast. Want zo wil ik hier niet doorgaan ;-)

Eigenlijk zou ik vandaag mijn administratie doen. Dat was het plan. Maar toen appte Jos of ik toevallig in Gent was. Dus pakte ik de bus. Een gesloten café. Een park met mijn naam. Een kunstenaar die liever naar bomen kijkt dan naar Google Maps. Drie kathedralen. Een brownie die zwaarder bleek dan een kathedraal. En aan het einde van de dag ineens 56 foto's van de uitvaart van mijn zusje. Deze aflevering gaat niet over Gent. En ook niet over verdriet. Hij gaat over hoe het leven zich soms totaal anders ontvouwt dan je had bedacht. En hoe het voelt om met de ramen open te leven.

Ik dacht dat ik een periode uit mijn leven ging vastleggen. Een periode zonder huis. Onderweg bleek iets heel anders geboren te worden. Steeds opnieuw ontdek ik dat wij mensen denken dat wij het leven moeten laten slagen. Terwijl het leven zelf misschien al veel verder is dan wij. In deze aflevering neem ik je mee in die ontdekking. En eerlijk... je verZINt het niet.

Waarom lijken steeds meer mensen zich terug te trekken in kampen, meningen en zekerheden? Naar aanleiding van een filmpje over de manosfeer en womansphere stel ik mezelf een andere vraag: Wat gebeurt er eigenlijk met mensen wanneer ze het gevoel hebben dat er iets op het spel staat? Over spanning, tunnelvisie, rennen en remmen. Over waarom we soms zo druk bezig zijn met oplossingen dat we missen wat er al zichtbaar is. En over een ontdekking uit de Verwonderkring: dat er verrassende dingen kunnen ontstaan wanneer niemand hoeft te winnen en we samen durven kijken. Relax. Misschien zijn we allang begonnen. 😄

Ik begon met het idee om een aflevering te maken over een nachtmerrie. En voor ik het wist kwam er van alles voorbij. Dan zou je kunnen zeggen: blijf bij je intentie, stick to the plan. Maar trekken we al niet veel te vaak de deur dicht waarachter het leven allang staat te zwaaien? Veel luisterplezier en misschien tref ik je wel ergens deze zomer... www.astriddavidzon.com 

Wat als een groot deel van onze eenzaamheid niet ontstaat omdat we te weinig mensen om ons heen hebben, maar doordat we leven alsof we eerst moeten bewijzen dat we goed genoeg zijn? Dit denkbeeldige toelatingsexamen voordat we echt mogen beginnen met ons leven houdt ons weg van de dingen waar we het meest naar verlangen: verbinding, samenwerking en samen.    www.astriddavidzon.com/van-examen-naar-samen

Ik dacht dat ik een podcast ging opnemen over een schaap. Dat liep anders. De afgelopen dagen vielen er ongelooflijk veel puzzelstukjes op hun plek. Over waarom we zo moe zijn. Waarom we zoveel dragen. Waarom rust vaak maar niet echt landt.   En waarom het misschien helemaal niet ligt aan wat we nog moeten leren, helen of verbeteren. Onderweg passeren een schaap, een kolenveld, een biologisch-dynamische boerderij en een ontdekking die mijn leven behoorlijk op zijn kop heeft gezet: Wat als de meeste spanning ontstaat doordat we leven alsof er iets op het spel staat? Welkom op het Wiebelhartjespad. www.astriddavidzon.com

Twee weken geleden nam ik afscheid van mijn jongste zusje. Een paar weken eerder van mijn vader. Op 1 juni leverde ik de sleutels van mijn appartement in Amsterdam in. Zonder uitgewerkt plan. Zonder nieuwe woning. Zonder te weten waar mijn levenspad de komende tijd naartoe leidt. In deze aflevering vertel ik waarom ik stop met voortdurend vóór het leven uitlopen. Waarom ik nieuwsgierig ben naar wat er gebeurt wanneer je de behoefte aan controle, zekerheid en planning wat meer loslaat. En wat daaruit ontstond: Het Wiebelhartjespad. Veel luisterplezier. www.astriddavidzon.com 

Veel mensen zijn druk bezig hun leven vol te houden. Werk. Verantwoordelijkheden. Plannen. Zekerheden. Schaapjes op het droge. En toch knaagt er iets. Want wanneer zijn we eigenlijk gestopt met leven? Waarom wachten we vaak tot verlies, ziekte of een grote gebeurtenis ons wakker schudt? Waarom zijn we zo druk met het managen van ons leven dat we vergeten het te beleven? Over ademen versus leven. Over controle versus vertrouwen. Over schaapjes op het droge. En over de vraag die uiteindelijk leidde tot een gratis online bijeenkomst: Dit moeten we toch niet willen? Voor mensen die het leven niet alleen willen volhouden, maar vol willen leven. Meer informatie over de gratis online bijeenkomst: www.astriddavidzon.com

In deze aflevering neem ik je mee van Verkrampland naar Verwonderland. Over hoe we onszelf onderweg kwijtraken in controle, spanning en voortdurend zoeken naar een beter leven… terwijl het leven allang bezig is. Over mijn zusje Christel. Over blijven bij wat je voelt. Over waarom inzicht alleen vaak niet genoeg is. En over wat er gebeurt wanneer iemand eindelijk niet meer weggaat van zichzelf. Een persoonlijke en rauwe aflevering over rouw, aanwezigheid, spanning, creativiteit, veiligheid en de kunst van vol even. Ook vertel ik waarom deze podcast binnenkort van naam verandert… en hoe ik zelf momenteel letterlijk ruimte aan het maken ben voor wat er wil ontstaan.

Ik dacht heel lang dat ik gewoon "gevoelig" was. Tot ik begon te zien hoeveel energie het kostte om voortdurend de verbinding soepel te houden. In deze aflevering vertel ik over relaties, mijn zusje, jezelf verliezen in afstemming… en waarom zoveel gevoelige mensen niet moe zijn van voelen, maar van het dragen. 

Waarom wachten we toch zo vaak met echt leven totdat we ontdekken dat het eindig is? In deze persoonlijke aflevering deel ik over Bali, verticaal leven, mijn zus Christel, een bijzondere rok, en het verschil tussen voortdurend doorgaan… of werkelijk aanwezig zijn. Over hoe iemand, zelfs in de laatste fase van haar leven, steeds dieper in het leven kan zakken. 🌿

Een persoonlijke aflevering over spanning, zachtheid, samen blijven en de ontdekking dat het leven misschien al beweegt. Over Café De Opluchting, Verwonderland en waarom je soms niets hoeft op te lossen om iets diep te laten veranderen. Kom een keer zitten: www.astriddavidzon.com/verwondersessie

Wat als die eeuwige focus op persoonlijke ontwikkeling en groei zijn langste tijd heeft gehad? Dat we diep van binnen eigenlijk verlangen naar iets heel anders? Want je kunt alles wel volgens het boekje afvinken. Succes hebben. Mooi wonen. Een leuk gezin. Je leven best goed voor elkaar hebben. Maar merk je dat daaronder toch iets knaagt? Een gevoel van moe zijn. Niet alleen fysiek. Maar moe van het voortdurend zelf dragen. Van sterk zijn. Van laten zien dat het goed gaat. Van jezelf steeds weer bij elkaar rapen terwijl je eigenlijk voelt hoe zwaar het soms is. Maar ja… je wilt niemand belasten. Iedereen heeft tenslotte al genoeg aan zijn eigen leven. Het lijkt wel alsof we langzaam vergeten zijn wat samenleven eigenlijk is. "Maatschappij" klinkt bijna als een systeem. Een project. Een verzameling losse individuen die zichzelf overeind moeten houden. Maar wat als we daar helemaal niet voor bedoeld zijn? Wat als samenleven juist ontstaat op de momenten dat we niet meteen weggaan wanneer het ongemakkelijk of pijnlijk wordt? Wanneer iemand eerlijk zegt: "ik weet het eigenlijk even niet meer." En de ander niet meteen begint met oplossen. Wat als er iets nieuws ontstaat zodra we onze ingevingen, gevoelens en kleine hints van het leven niet meteen wegredeneren of rationaliseren? Ik begin steeds sterker te voelen dat het leven voortdurend met ons probeert samen te werken. Niet via grote plannen van A tot Z. Maar via kleine kruimeltjes. Ontmoetingen. Eerlijke gesprekken. Plotselinge ingevingen. Mensen die op precies het juiste moment opduiken. Zomaar wat bespiegelingen die ik binnenkreeg na de tweede sessie van de Verwondermaand, waarin ik samen zat met zeven vrouwen. Wonderlijk hoor, die thermiek.

Ik dacht jarenlang dat het leven iets was wat je moest bouwen. Dat je het juiste pad moest vinden. De juiste keuzes moest maken. Dat je eerst moest begrijpen hoe alles werkte. Maar eerlijk? Ik voelde me er niet echt levend bij. Dus… ging ik verder zoeken. Tot ik langzaam iets anders begon te ontdekken: ik hoef niets te vinden. Alleen me te laten vinden door het leven. Door te blijven. Bij alles. En juist nu, nu alles op zijn kop staat in mijn leven, besef ik: dat blijven we gewoon samen doen. En hoe bijzonder eigenlijk dat ik mijn werk ook niet eerst volledig hoef te begrijpen voordat ik het mag doen. Sterker nog: ik krijg mijn werk juist helderder in de interactie met andere mensen. Ik bedenk mijn werk niet. Ik ontvang het. Ik heb het onder andere over: waarom zoveel mensen uitgeput raken van hun eigen leven dragen hoe we voortdurend het stuur proberen over te nemen waarom protocollen intuïtie kunnen verdringen wat een verpleegkundige met een tweelingbaby mij liet zien waarom samen blijven iets totaal anders is dan jezelf fixen en hoe het misschien helemaal niet de bedoeling is dat we alles alleen uitzoeken. Wie weet is dit uiteindelijk waar Café De Opluchting over gaat. Niet het mysterie oplossen. Maar het samen durven leven.

Deze zin van mijn zusje snijdt nog steeds door mijn ziel. In deze podcast deel ik met je hoe er ineens zo'n ander leven mogelijk bleek. In haar geval helaas pas toen de omstandigheden, haar ziekte, haar geen keuze lieten. Het hoeft niet zo ver te komen. Maar ja, we rekenen ons altijd rijk. Ook dat is een moment van ... vloep ...                     weggaan. Als je samen wilt zitten, kan dat in mei op een unieke manier. www.astriddavidzon.com/verwondermaand 

In deze aflevering neem ik je mee naar een vrijdagmiddag in het Wilhelminapark. Een inval. Wat een goed idee. En toen was er zo'n                          vloepmoment. Wat het effect is van blijven? Geen idee.  Dat verhaal leef ik nog. Maar ik deel ook met je hoe ik 11 jaar geleden een enorm verschil merkte tussen weggaan ... en blijven.

Er zijn van die momenten… zo klein dat je ze bijna niet ziet. Een gevoel. Een spanning. Een fractie van een seconde. En nog voordat je het doorhebt: vloep… weg. In deze aflevering neem ik je mee naar precies dat moment. En waarom dat ene kleine punt een wereld van verschil maakt in hoe je leeft en kiest. In de maand mei zitten we 8 keer samen: www.astriddavidzon.com/verwondermaand  

Er zijn van die momenten waarop je voelt dat je strak staat. Je lichaam trekt samen. Je adem wordt hoog. Je blik wordt hard. Alsof er iets niet veilig is. En voordat je het doorhebt… ben je alweer aan het reageren, aanpassen, oplossen. In deze aflevering neem ik je mee in wat er gebeurt als je dat gaat zien. Niet in theorie, maar in het dagelijks leven: in een blik van je moeder in hoe je met je kinderen omgaat in hoe je jezelf soms verlaat voor de lieve vrede En hoe al die kleine momenten samen… een soort interne strijd kunnen worden. We kijken vaak naar de wereld en zien daar strijd. Maar wat als die strijd begint… van binnen? En wat gebeurt er als je daar niet meer van weggaat? Deze aflevering ontstond terwijl ik onderweg was naar mijn zusje, die ernstig ziek is. Een jaar geleden hadden we nauwelijks tijd voor elkaar. Nu zijn we samen. Intens. Verdrietig. Liefdevol. Vol. "Samen de tijd vol beleven" Dat is wat het nu is. Niet mooier maken. Niet oplossen. Maar blijven bij wat er is. Misschien herken je het. Dat je voelt dat je strak staat maar niet weet hoe je daar kunt blijven zonder in paniek iets te doen. Dit is precies waar mijn werk zit. Niet in fixen. Maar in samen kijken naar dat moment waarop je normaal weggaat. Meer weten of een keer samen zitten? Kijk op: https://astriddavidzon.com/verwondersessie

Deze aflevering gaat over een blauwe jurk. Een blik van mijn moeder. En een deel in mij dat gezien wil worden. En hoe ik daar… bleef. In deze aflevering neem ik je mee in: dat ene moment waarop ik niet meer meebewoog het verlangen om gezien te worden (en wat er gebeurt als je daar niet meer naar handelt) het bankje… waar alles ineens zachter werd en de woorden die ik sprak voor mijn vader Misschien herken je het. Dat je wacht op bevestiging. Dat je iets doet om gezien te worden. Of dat je jezelf een beetje kwijtraakt onderweg. En misschien voel je ook: dat er iets in jou is dat wil blijven. En dat ... hoef je niet alleen te doen. 

Ik liep door het Oosterpark. Middenin deze super roerige tijd en toen stond ik even stil om mezelf een schouderklopje te geven: "Wat ben jij eigenlijk een stoer wijf!"  Niet om wat ik voor elkaar krijg of doe maar omdst ik blijf.  Ik neem je even mee in een aantal van die momenten en gebeurtenissen die ik echt loeispannend vind en waarvan mijn omgeving zoiets heeft: waar ben jij in hemelsnaam mee bezig!    En toch valt me dan iets op. Luister maar. Herken jij dat jij ook vaak 'vloep' weg bent als het spannend wordt? In mei zitten we vaker samen om daarbij te blijven. https://www.astriddavidzon.com/verwondermaand

Gisteren zat ik met vier mensen in een verwondersessie. Vier verschillende verhalen, maar het ging allemaal om hetzelfde moment: waar ze normaal weggaan En wat er gebeurde toen we daar samen bleven, was eigenlijk heel simpel maar ook best verrassend.  In deze aflevering neem ik je mee in wat er gebeurt als je niet meer alleen hoeft te blijven.

Mensen zeggen vaak: "Het kwam ineens." Maar zo werkt het niet. Burn-out of ziekte ontstaat meestal niet door één groot moment maar door honderd kleine momenten waarop je iets voelt en er bij weggaat. In deze aflevering neem ik je mee in hoe dat werkt en waarom je lichaam je uiteindelijk stilzet.

Je voelt dat je werk niet meer klopt. Dus je wacht… tot er iets komt wat wél klopt Of je gaat juist doen: kiezen, bouwen, doorgaan. Maar beide hebben iets gemeen: je staat ernaast. In deze aflevering neem ik je mee in die twee bewegingen – wachten en doen – en waarom er pas iets verandert als je instapt in je eigen leven. 

Ik had geen geldstress. Maar wel dat gevoel: ik moet iets. En voor ik het wist maakte ik een keuze die niet klopte. £35.000 verder en vooral dit besef: ik ging weg precies op het moment dat het spannend werd In deze aflevering neem ik je mee in dat moment en wat het je kan kosten als je niet blijft.

Soms is er geen weg meer terug. Het gaat niet meer samen. En je gaat uit elkaar. Maar hoe je dat doet… maakt een wereld van verschil. In deze aflevering deel ik hoe blijven bij wat je voelt – in plaats van reageren vanuit pijn – alles kan veranderen. Niet de uitkomst maar wel de manier waarop.

We zeggen tegen onze kinderen: "doe wat bij je past" "als je maar gelukkig bent" Tot ze iets zeggen wat ons ongemakkelijk maakt. "Ik stop met school." "Ik weet niet wat mijn plan is." En dan wordt het interessant.  Je lijf gaat aan. En floep ....  voor je het weet ga je sturen, oplossen, overtuigen. Omdat je dat gevoel in je lijf niet kunt verdragen. In deze aflevering kijken we naar dat ene moment waar het kantelt en wat dat doet met de relatie tussen jou en je kind.

We zeggen allemaal dat we houden van authenticiteit. Van eerlijke mensen. Van echt zijn. Maar in de praktijk? Is het vaak verdomd lastig. In deze aflevering neem ik je mee in een heel simpel, pijnlijk herkenbaar moment: waarom wegfloepen zo automatisch gebeurt waarom "authentiek zijn" geen kwestie is van willen en waar het eigenlijk misgaat (in millimeters) Wil je een keer samen blijven? Kom dan eens zitten. Een uurtje, klein groepje. Online. www.astriddavidzon.com/verwondersessie

Je hoort me hier lopen. Moe. Vier dagen na het overlijden van mijn vader. Drie dagen terug kletter ik van de trap. Kermend onderaan met pijn. En binnen een seconde zit ik in mijn hoofd.  Zo snel gaan we weg van wat er is.    

Ik nam dit op na het douchen. Dit is wat er door me heen ging.    www.astriddavidzon.com

Haha… als je denkt dat ik alleen maar in Verwonderland woon, dan moet ik iets bekennen. Not. Dan zou ik denk ik verlicht zijn. En dat ben ik niet. Ik ben vooral opgelucht dat ik niet verlicht hoef te zijn om steeds weer terug te kunnen zakken in helderheid en ontspanning. — Veel mensen zeggen dat ze dat willen. En blijven zichzelf ondertussen vertellen dat ze eerst nog… Dat is Verkrampland. En dat is oké. Maar dan is Café De Opluchting (nog) niet jouw plek. En als je ergens voelt: "…ik ben hier een beetje klaar mee" Dan ben je welkom. Veel luisterplezier.

Het begon met dat gevoel van heimwee. En ik besloot het te volgen. No matter what. Dit is waar het op uitkomt. Niet bedacht. Niet gepland. Maar ontstaan. Door te blijven waar het ongemakkelijk werd. Steeds weer en weer en weer.  Als je dit luistert en iets in je herkent dan weet je genoeg. Café De Opluchting → www.astriddavidzon.com/de-opluchting

Je denkt dat je nog niet goed genoeg bent om te komen opdagen. En precies dat houdt je vast. www.astriddavidzon.com 

Wat ik verwoord is niet mijn unieke mening. Ik heb alleen woorden voor wat veel mensen allang zien. De meeste mensen raken in paniek wanneer ze merken dat het oude niet meer werkt. Omdat ze zo gewend zijn te vertrouwen op hun hoofd. Op strategie. Op kennis. En omdat ze ontzettend goed zijn in sturen en controleren. Wat er dan bovenkomt zijn allerlei angsten. En pas als je daarbij kunt blijven, ontdek je wat er wil ontstaan. En die beweging… die is zo eenvoudig, dat verzín je niet.  Het wordt tijd dat we ruimte maken voor wat er al is. Niet straks. Nu. Omdat jij al precies bent wat er nodig is voor wat er door jou heen wil bewegen. Als je er maar ruimte voor maakt. En dat .. hoef je niet alleen te doen.  www.astriddavidzon.com

Het coach- en hulpverleningsveld loopt vast. Niet door gebrek aan kennis of goede bedoelingen, maar omdat het gebouwd is op een idee dat niet klopt. Hierdoor wankelt het fundament.  In deze aflevering hoor je wat daaronder zichtbaar wordt. www.astriddavidzon.com  ps: Dit is niet het hele verhaal. In deel 3 van deze serie deel ik met je hoe het eruit ziet als je dit niet snapt en ziet gebeuren, maar het zelf ook echt gaat leven.