ไม่ได้เล่าเรื่องผี แต่ให้ ‘ผี’ เล่าเรื่อง ใน Tokyo Ueno Station | ASAN EP.19

กึกกัก กึกกักกึกกัก กึก กัก กึก กัก…  เสียง, ‘ณ สถานีรถไฟโตเกียวอุเอโนะ’ เต็มไปด้วยเสียงหลากหลายรูปแบบ ทั้งเสียงคน-สัตว์-สิ่งของ ทั้งเสียงสิ่งมีชีวิต-สิ่งไม่มีชีวิต-สิ่งเคยมีชีวิต ทั้งเสียงที่คุณจำเป็นต้องได้ยิน-ไม่อยากได้ยิน-ไม่กล้าได้ยิน นวนิยายขมปร่าเล่มนี้ ดำเนินเรื่องวนเวียนอยู่รอบ ๆ สุ้มเสียงเหล่านั้น เล่าประเด็นหนักอึ้ง อย่างเศรษฐกิจ การเมือง และ ‘คนไร้บ้าน’ ในบริบทปัจจุบัน ซึ่งลากยาวมาตั้งแต่ช่วงโตเกียวโอลิมปิก ผ่านน้ำเสียงของ ‘ผี’ ตนหนึ่ง ผู้ระหกระเหินเดินทางไกลมาทำงานในเมืองใหญ่และอาศัยสถานีรถไฟโตเกียวอุเอโนะเป็นบ้าน (หลังสุดท้าย) ด้วยวิธีการเล่ากึ่ง ๆ สารคดี เขียนกึ่ง ๆ กวีนิพนธ์ อันไม่อาจนิยามเด็ดขาดได้  เช่นเดียวกับประเด็นอื่น ๆ ในเรื่อง หนังสือเล่มนี้ลบเลือนเส้นแบ่งระหว่าง ‘ความเป็นส่วนตัว’ กับ ‘พื้นที่สาธารณะ’ หรือ ‘การดำรงอยู่ทางกายภาพ’ กับ ‘การได้ใช้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็น’ ฯลฯ อันไม่ปรากฏที่ใดในประวัติศาสตร์กระแสหลักของประเทศ  ไม่ใช่แค่เพราะว่า Tokyo Ueno Station แปลไปแล้ว 16 ภาษา และขายมากกว่า 400,000 เล่มทั่วโลกหรอก คุณถึงควรอ่านมันสักครั้ง แต่เพื่อให้เข้าใจ ‘บางสภาวการณ์’ เห็นอกเห็นใจ ‘ผู้ซึ่งต่างไปจากคุณ’ หรือแม้แต่ตระหนักถึง ‘สิ่งฟุ่มเฟือย’ ในชีวิตขณะที่ยังไม่สายเกินไปต่างหาก แล้วต่อให้ผู้เขียน, Yu Miri, จะบอกคุณว่า “คุณมี แต่พวกเราไม่มี คนที่มีไม่เข้าใจความรู้สึกของคนไม่มีหรอก” โปรดอย่าเชื่อโดยดุษณี จงแข็งขืน และอ่านเล่มนี้ด้วยตัวเอง (ไปพร้อม ๆ กับพวกเรา)