ALLAH’SIZ MÜSLÜMANLIK Gerileme Sürecinde Müslüman Olma Sorunu Ömer Lütfi Mete

“Sorgulayıp anlamaya çalıştığım, Müslüman insanı -bütün ; gayretlerine rağmen- geliştirmeye yetmeyen dindarlık türünün iç' kıvamlarıdır. Diliyle sürekli Allah’ı anmasına ve sürekli dini etkinliklerde bulunmasına rağmen, kendisi gibi olmayanlar üzerinde derin bir saygı ve hatta imreniş uyandıramayan Müslümanlık biçiminin, Allah’ın muradıyla örtüşeceğini düşünemiyorum., Tabii ki ‘Allah’sız Müslümanlık’ ifadesi, kâfirlik ve inkârcılık suçlaması kastıyla seçilmiş değildir. Bu isim ‘Müslüman kişinin Allah ile iletişimini geliştiremeyen dindarlık’ tanımlamasının kısaltılmışı sayılabilir. Peki, böylesi dindarlık nasıl bir şeydir?” Yıllardır dillerden düşmeyen şiirleri, senaryoları, romanları ve politik denemeleriyle tanıdığımız Ömer Lütfi Mete’den çağımızın Müslümanlığına dair “içeriden” bir eleştiri... İslam’ı nasıl yaşıyoruz ve nasıl yaşamalıyız? Onu aslında modern hayatın kimi ihtiyaçlanna göre yeniden dizayn mı ediyoruz? İslam en son ve en mükemmel din olduğuna göre, mensupları neden yüzlerce yıldır geriliğin ve ezikliğin girdabından kurtulamıyor? Allah’sız Müslümanlık, İslam’ı yaşama sorununa dair güncelliğini hiçbir zaman yitirmeyen bir ahlaki el kitabı... ÖMER LÜTFİ METE 1950 yılında Rize’de doğdu. îlk ve ortaöğrenimini Rize’de, yükseköğrenimini İstanbul’da tamamladı. Kısa bir dönem edebiyat öğretmenliği dışında gazeteci ve senaryo yazarı olarak çalıştı. Babıali ’de Sabah, Bizim Anadolu. Tercüman, Türkiye, Yeni Haber, Orta Doğu, Yeni Şafak, Ayyıldız, Yeni Binyd gazetelerinde editör, yönetici ve yazar olarak çalıştı. Türk Edebiyatı ve Çağrışım dergilerinde makale, mizahi öykü ve şiirleri yayımlandı. Yazdığı birçok kitabın yanı sıra, dizi ve film senaryoları da kaleme alan Ömer Lütfi Mete, 18 Kasım 2009 tarihinde vefat etti. Gerekçe Çağımızın büyük mürşitlerinden Tayyar Baba, ziyaretine gelen dervişine sorar: "Köyünüzde işler nasıl, değişen bir şey var mı?" Derviş cevap verir: "Köyümüze yeni bir hoca geldi efendim." Hazret gülümseyerek tekrar sorar: "Müslüman mı bari?" "Efendim, öğretmen demiyorum, hoca diyorum, camiye yeni imam geldi..." "Tamam, ben de onun için soruyorum, Müslüman mı?" *** Bu küçük öyküdeki keskin eleştiri şüphesiz bütün imamları zan altında bırakacak bir önyargının yansıması değildir. Burada yapılan, tasavvufı idrakin özündeki yaklaşımı vurgulamak, "Her türden yaratılmışa yaratandan ötürü hoş bakabilen Müslüman" ihtiyacına dikkat çekmektir. Aynı nükteyi taklit etmeye çalışarak bu baskı için "Allah'sız Müslümanlık" ismini seçmem de, yaratan ile iletişim ihtiyacına dikkat çekebilmek gayesine matuftur. Yoksa buradaki "Allah'sız" deyimi tanrıtanımazlık değildir. Zaten tanrıtanımaz anlamını kastetsem kesme işareti kullanmadan "Allahsız" derdim. Ayrıca, "Tanrıtanımazın da Müslümanlığı olur mu?" diye yadırgama ile karşılaşabileceğimi de gözden uzak tutmuyorum. Aslında tecrübelerime göre bu yadırgama çok da haklı sayılmaz. Kendini tanrı tanımaz diye takdim eden nice insanm tuhaf bir dindarlık türü yaşadığına ve yansıttığına tanık olmuşumdur, ama bu çalışmanın o alanlarda dolanmak gibi bir gayesi yoktur. Sorgulayıp anlamaya çalıştığım, Müslüman insanı -bütün gayretlerine rağmen- geliştirmeye yetmeyen dindarlık türünün iç kıvrımlarıdır. Sürekli dilden Allah'ı anmasına ve sürekli dini etkinlikler yaşamasına rağmen, kendisi gibi olmayanlar üzerinde derin bir saygı ve hatta imreniş uyandıramayan Müslümanlık biçiminin, Allah'ın muradıyla örtüşeceğini düşünemiyorum. Tabii ki "Allah'sız Müslümanlık" ifadesi, kâfirlik ve inkârcılık suçlaması kastıyla seçilmiş değildir. Bu isim "Müslüman kişinin Allah ile iletişimini geliştiremeyen dindarlık" tanımlamasının kısaltılmışı sayılabilir. Peki, böylesi dindarlık nasıl bir şeydir? .............................................................